In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: De fluitende ESOfoon.
En het geschiedde in die dagen dat ik, vrolijke snuiter zijnde, met veel plezier aan het stuur zat.
En of het nu met plezier te maken had of met irritatie, ik floot vaak. Zo niet constant…
Het zou mij niet verbazen als ik bekend stond als zijnde "de fluitende buschauffeur"…
In die tijd was er nog "kort verkeer" mogelijk via de zgn. esofoon.
Ik heb altijd begrepen dat dit een gewone mobilofoon was maar dan van de firma "ESO".
Het korte verkeer was handig maar bovenal storend. Veel piepjes welke niet voor jou bestemd waren.
Deze dag liep het anders dan andere dagen.
Al fluitende bereikte ik met lijn 175 station Diemen-Zuid. Tijd voor een kop koffie.
Plotseling komt chef Hanssen aanstuiven met een CN busje. Hij stapt uit, loopt op mijn bus af en stapt naar binnen.
Hij morrelt wat onder het stuur en vertelt mij desgevraagd wat hij aan het doen was.
"De voetknop van je esofoon bleef hangen. We konden je niet bereiken man! De bemanning van het checkpoint werd gek van je gefluit!"
Jan vertrok weer snel en even later stapte ik weer in mijn koets teneinde mijn weg te vervolgen naar Schiphol.
Deze keer duurde het even voordat ik begon te fluiten. En nog lang heb ik het aan moeten horen…
Hilbert Steensma
20 September 2010
Busverhalen - De man met het rode petje
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: De man met het rode petje
Ik reed lijn 174. De lijn die vanuit Weesp vertrok om zuid-oost (Bijlmer) te ontsluiten.
Vanaf metrostation Bijlmer reed deze lijn direct door naar Ouderkerk aan de Amstel, Amstelveen en Schiphol Centrum.
Op station Bijlmer stapten zoals gewoonlijk veel passagiers in. Veel Bijlmerbewoners die werkzaam zijn op Schiphol.
1 persoon liep langs zonder een kaart te tonen.
"Pardon meneer, ik kon uw plaatsbewijs niet zo goed zien…"
De man loopt terug, legt een strippenkaart neer en vraagt mij om 1 zone te stempelen.
Ik voldoe aan dit verzoek wetende dat 1 zone over 2 haltes (Hoogoorddreef) alweer voorbij is.
Met dat de man naar achteren loopt begint het bij mij een onderbuikgevoel te onstaan.
Mijn vermoeden is dat de man naar Schiphol wil (hoezo generaliseren?)
Ik besluit om de man in de gaten te houden. Signalement: Donkere jas en rood petje. Kan niet missen.
Om helemaal zeker te zijn van mijn zaak onderneem ik pas aktie als ik de halte Bankrashof aan doe.
Vanaf Bijlmerstation is dit al 3 zones.
Ik kijk in mijn binnenspiegel, trek mijn microfoon naar mij toe teneinde de man naar voren te roepen.
Mijn ogen zoeken de hele bus af. Aangezien ik de man niet snel kan traceren besluit ik naar achteren te lopen.
Meerdere mannen voldoen aan het signalement. Donkere jas… Maar!
Mijn target had zijn rode petje afgedaan!!!!
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: De man met het rode petje
Ik reed lijn 174. De lijn die vanuit Weesp vertrok om zuid-oost (Bijlmer) te ontsluiten.
Vanaf metrostation Bijlmer reed deze lijn direct door naar Ouderkerk aan de Amstel, Amstelveen en Schiphol Centrum.
Op station Bijlmer stapten zoals gewoonlijk veel passagiers in. Veel Bijlmerbewoners die werkzaam zijn op Schiphol.
1 persoon liep langs zonder een kaart te tonen.
"Pardon meneer, ik kon uw plaatsbewijs niet zo goed zien…"
De man loopt terug, legt een strippenkaart neer en vraagt mij om 1 zone te stempelen.
Ik voldoe aan dit verzoek wetende dat 1 zone over 2 haltes (Hoogoorddreef) alweer voorbij is.
Met dat de man naar achteren loopt begint het bij mij een onderbuikgevoel te onstaan.
Mijn vermoeden is dat de man naar Schiphol wil (hoezo generaliseren?)
Ik besluit om de man in de gaten te houden. Signalement: Donkere jas en rood petje. Kan niet missen.
Om helemaal zeker te zijn van mijn zaak onderneem ik pas aktie als ik de halte Bankrashof aan doe.
Vanaf Bijlmerstation is dit al 3 zones.
Ik kijk in mijn binnenspiegel, trek mijn microfoon naar mij toe teneinde de man naar voren te roepen.
Mijn ogen zoeken de hele bus af. Aangezien ik de man niet snel kan traceren besluit ik naar achteren te lopen.
Meerdere mannen voldoen aan het signalement. Donkere jas… Maar!
Mijn target had zijn rode petje afgedaan!!!!
Hilbert Steensma
06 September 2010
Betaalde liefde
Het was druk in huis. Familie en vrienden kwamen bijeen om zijn verjaardag te vieren.
Tom was 39 jaar geworden en dat was reden voor een feestje.
Tom en Carla waren inmiddels 13 jaar samen.
Zoals gewoonlijk verliep alles perfect.
Samen hadden ze de noodzakelijke boodschappen gehaald en ook het maken van de hapjes etc. was eerlijk verdeeld.
Carla en Tom waren op elkaar ingespeeld. Zo erg dat alles eigenlijk op rolletjes liep.
Soms een beetje té. Bijna voorspelbaar...
Ook de kinderen waren gewend aan deze standaarden.
De aanwezigheidslijst veranderde weinig tot nooit.
Broers, zussen, ouders, vrienden en wat buren.
"Ha, daar komt ma. Doe jij even open?"
Tom loopt naar de deur om zijn schoonmoeder binnen te laten.
Hij wordt gefeliciteerd en er wordt even innig geknuffeld.
Tom is inmiddels al weer in de keuken om koffie in te schenken. Carla's moeder staat plotseling achter hem.
Het bekende verhaal. Moeder duikt in haar tas en overhandigd een paarse envelop aan Tom.
"Alsjeblieft jongen. Koop er iets leuks voor..."
Uit beleefdheid opent hij de envelop, ziet de standaard 50 euro en omhelst zijn schoonmoeder ten tweede male.
Dan loopt hij naar de kapstok, stopt de envelop in zijn binnenzak en begeeft zich weer onder de feestende vrienden.
De volgende dag. Tom is op het werk. Hij heeft net getrakteerd en de lunchtijd was aangebroken.
"Ik ga even de stad in. Shoppen...". Terwijl hij dit zegt loopt hij het pand uit.
In de stad aangekomen loopt hij doelbewust naar het centrum.
Hij kijkt belangstellend in de etalages.
Na de zevende etalage geeft ie een goedkeurend knikje.
Hij loopt naar de deur en net als hij de deurklink wil pakken zwaait deze open.
"Kom binnen..";zegt een damesstem.
"Heb je nog voorkeuren?"
"Nee, ik wil gewoon neuken!"; gorgelt Tom
terwijl hij een paarse envelop op het kastje legt.
Binnen een tel is hij uit de kleren.
Hij wast zich even terwijl het meisje zich uitkleedt.
Even later dringt hij bij haar binnen en te snel, véél te snel,
begeeft hij zich naar zijn hoogtepunt.
Het hoogtepunt van zijn verjaardag! Tijdens de ritmische stoten denkt hij heel even aan de gift van Carla's moeder en dan vult het rubber zich met zijn ejaculaat...
Tom was 39 jaar geworden en dat was reden voor een feestje.
Tom en Carla waren inmiddels 13 jaar samen.
Zoals gewoonlijk verliep alles perfect.
Samen hadden ze de noodzakelijke boodschappen gehaald en ook het maken van de hapjes etc. was eerlijk verdeeld.
Carla en Tom waren op elkaar ingespeeld. Zo erg dat alles eigenlijk op rolletjes liep.
Soms een beetje té. Bijna voorspelbaar...
Ook de kinderen waren gewend aan deze standaarden.
De aanwezigheidslijst veranderde weinig tot nooit.
Broers, zussen, ouders, vrienden en wat buren.
"Ha, daar komt ma. Doe jij even open?"
Tom loopt naar de deur om zijn schoonmoeder binnen te laten.
Hij wordt gefeliciteerd en er wordt even innig geknuffeld.
Tom is inmiddels al weer in de keuken om koffie in te schenken. Carla's moeder staat plotseling achter hem.
Het bekende verhaal. Moeder duikt in haar tas en overhandigd een paarse envelop aan Tom.
"Alsjeblieft jongen. Koop er iets leuks voor..."
Uit beleefdheid opent hij de envelop, ziet de standaard 50 euro en omhelst zijn schoonmoeder ten tweede male.
Dan loopt hij naar de kapstok, stopt de envelop in zijn binnenzak en begeeft zich weer onder de feestende vrienden.
De volgende dag. Tom is op het werk. Hij heeft net getrakteerd en de lunchtijd was aangebroken.
"Ik ga even de stad in. Shoppen...". Terwijl hij dit zegt loopt hij het pand uit.
In de stad aangekomen loopt hij doelbewust naar het centrum.
Hij kijkt belangstellend in de etalages.
Na de zevende etalage geeft ie een goedkeurend knikje.
Hij loopt naar de deur en net als hij de deurklink wil pakken zwaait deze open.
"Kom binnen..";zegt een damesstem.
"Heb je nog voorkeuren?"
"Nee, ik wil gewoon neuken!"; gorgelt Tom
terwijl hij een paarse envelop op het kastje legt.
Binnen een tel is hij uit de kleren.
Hij wast zich even terwijl het meisje zich uitkleedt.
Even later dringt hij bij haar binnen en te snel, véél te snel,
begeeft hij zich naar zijn hoogtepunt.
Het hoogtepunt van zijn verjaardag! Tijdens de ritmische stoten denkt hij heel even aan de gift van Carla's moeder en dan vult het rubber zich met zijn ejaculaat...
29 August 2010
Een dochter vliegt uit
Krap 7 weken geleden belde mijn 20-jarige dochter op.
"Ik heb eindelijk de opleiding gevonden die ik zocht.
Het is een nieuwe, brede HBO opleiding…
en het is in Tilburg…"
Na het verbreken van de verbinding liet zij ons met gemengde gevoelens achter.
Ik, de vader, zag het niet zo snel gebeuren. "Het waait wel over…"
Moeder had echter andere ideeën. Zij was een beetje verdrietig.
Inmiddels is e.e.a. in een stroomversnelling geraakt, kamer geregeld en is ze vandaag, 30 augustus 2010, op weg naar Tilburg.
Deze keer nog met haar autootje.
Matras achterin, tandenborstel en een pot pindakaas.
Maar binnenkort met het openbaar vervoer.
Almere had blijkbaar niet te bieden wat zij zocht.
Tilburg krijgt een bewoonster van klasse!
Een ervaren keukenprinses voor het studentenhuis.
Een ervaren verpleegkundige voor als het nodig is.
Een dame die zo nu en dan de BOB uit kan hangen.
Maar tevens een meid die soms de BOB NIET! wil zijn.
Chillburg, here comes Rosanne!
"Ik heb eindelijk de opleiding gevonden die ik zocht.
Het is een nieuwe, brede HBO opleiding…
en het is in Tilburg…"
Na het verbreken van de verbinding liet zij ons met gemengde gevoelens achter.
Ik, de vader, zag het niet zo snel gebeuren. "Het waait wel over…"
Moeder had echter andere ideeën. Zij was een beetje verdrietig.
Inmiddels is e.e.a. in een stroomversnelling geraakt, kamer geregeld en is ze vandaag, 30 augustus 2010, op weg naar Tilburg.
Deze keer nog met haar autootje.
Matras achterin, tandenborstel en een pot pindakaas.
Maar binnenkort met het openbaar vervoer.
Almere had blijkbaar niet te bieden wat zij zocht.
Tilburg krijgt een bewoonster van klasse!
Een ervaren keukenprinses voor het studentenhuis.
Een ervaren verpleegkundige voor als het nodig is.
Een dame die zo nu en dan de BOB uit kan hangen.
Maar tevens een meid die soms de BOB NIET! wil zijn.
Chillburg, here comes Rosanne!
07 July 2010
Nederland WereldKampioen voetbal 2010
7 juli 2010 - 20:30 uur
Nog een beetje vermoeid van de halve finale tussen Paraquay & Nederland ging ik er voor zitten.
Vanavond speelde de toekomstige tegenstander van Nederland in de finale van het WK.
Ik geloofde er in. Ik had op diverse plekken mijn voorspellingen geuit.
Spanje zou winnen ten koste van Duitsland. En zo geschiedde.
Ik ben uitgelachen om mijn voorspellingen.
Ik geef ook toe dat ik op geen enkele wijze in de weg gestaan wordt door enige kennis van voetbal.
Nee, mijn gevoel zei me dat dit ging gebeuren.
Tijdens de wedstrijd, ik zat zo'n beetje tussen mijn vrouw en dochter in, merkte ik al dat er ruimte was voor discussies.
Ik liet gaande de wedstrijd duidelijk mijn "voorkennis" cq voorkeur merken maar bleef wel sportief.
Mijn vrouw kreeg steeds meer de behoefte om voor Duitsland te zijn.
Ik bleef stoïcijns naar het scherm kijken en deed heel irritant van die kleine voorspellingen.
"Let op! Binnen 1 minuut gebeurt dat en dat!"
Naarmate de wedstrijd vorderde, daalde het peil.
Plotseling was daar de 1 - 0. Ik juichte ingetogen.
De dames keken vol medelijden naar me.
Dan klonk het eindsignaal. Ik hield mij een beetje stil en ging staan. Armen in de lucht…
De discussie kwam weer op gang. "Dat is toch lullig voor die Duitsers?"
En "Waarom wilde je dat die Duitsers zouden verliezen dan?"
Ik antwoordde dwars en geheel tegen mijn gevoelens in: "Omdat het Duitsers zijn!" FOUT!
De toon was gezet. 2 tegen 1. Moeder en dochter tegen papa...
"Dat slaat toch nergens op?"
"Nee, jullie hebben gelijk. Misschien is het wel pure angst en verlies ik liever van een Spanjaard dan van de Duitsers!"
Ik werd niet begrijpend geobserveerd. Ze zeiden niets maar keken afwisselend naar elkaar en naar mij.
"Ik ga naar mijn bed..." zei ik terwijl ik richting de bovenverdieping liep.
Ik twijfelde nog of ik mijn eerdere voorspelling zou vertellen over de afloop van het WK.
Over de finale tussen Spanje en Nederland.
En die voorsprong van de Spanjaarden tot de laatste ogenblikken van de wedstrijd.
Die spanning… en de uiteindelijke climax.
Nederland Wereldkampioen 2010!
Ik hield mij in en stapte even later voldaan mijn bed in.
De discussie had stand gehouden tot het laatste moment van de wedstrijd maar werd in blessuretijd toch nog tot een goed einde gebracht.
Nog een beetje vermoeid van de halve finale tussen Paraquay & Nederland ging ik er voor zitten.
Vanavond speelde de toekomstige tegenstander van Nederland in de finale van het WK.
Ik geloofde er in. Ik had op diverse plekken mijn voorspellingen geuit.
Spanje zou winnen ten koste van Duitsland. En zo geschiedde.
Ik ben uitgelachen om mijn voorspellingen.
Ik geef ook toe dat ik op geen enkele wijze in de weg gestaan wordt door enige kennis van voetbal.
Nee, mijn gevoel zei me dat dit ging gebeuren.
Tijdens de wedstrijd, ik zat zo'n beetje tussen mijn vrouw en dochter in, merkte ik al dat er ruimte was voor discussies.
Ik liet gaande de wedstrijd duidelijk mijn "voorkennis" cq voorkeur merken maar bleef wel sportief.
Mijn vrouw kreeg steeds meer de behoefte om voor Duitsland te zijn.
Ik bleef stoïcijns naar het scherm kijken en deed heel irritant van die kleine voorspellingen.
"Let op! Binnen 1 minuut gebeurt dat en dat!"
Naarmate de wedstrijd vorderde, daalde het peil.
Plotseling was daar de 1 - 0. Ik juichte ingetogen.
De dames keken vol medelijden naar me.
Dan klonk het eindsignaal. Ik hield mij een beetje stil en ging staan. Armen in de lucht…
De discussie kwam weer op gang. "Dat is toch lullig voor die Duitsers?"
En "Waarom wilde je dat die Duitsers zouden verliezen dan?"
Ik antwoordde dwars en geheel tegen mijn gevoelens in: "Omdat het Duitsers zijn!" FOUT!
De toon was gezet. 2 tegen 1. Moeder en dochter tegen papa...
"Dat slaat toch nergens op?"
"Nee, jullie hebben gelijk. Misschien is het wel pure angst en verlies ik liever van een Spanjaard dan van de Duitsers!"
Ik werd niet begrijpend geobserveerd. Ze zeiden niets maar keken afwisselend naar elkaar en naar mij.
"Ik ga naar mijn bed..." zei ik terwijl ik richting de bovenverdieping liep.
Ik twijfelde nog of ik mijn eerdere voorspelling zou vertellen over de afloop van het WK.
Over de finale tussen Spanje en Nederland.
En die voorsprong van de Spanjaarden tot de laatste ogenblikken van de wedstrijd.
Die spanning… en de uiteindelijke climax.
Nederland Wereldkampioen 2010!
Ik hield mij in en stapte even later voldaan mijn bed in.
De discussie had stand gehouden tot het laatste moment van de wedstrijd maar werd in blessuretijd toch nog tot een goed einde gebracht.
23 June 2010
Gelukkig is het koppie nog goed...
Zij was met de rollator naar binnen gelopen in het uitvaartcentrum.
Haar schoonzuster was in een gezegende ouderdom overleden.
Naast het verdriet en gemis was er ook opluchting bij de direct nabestaanden.
Opluchting dat het geestelijk lijden eindelijk voorbij was.
Reeds 10 jaar eerder was tante opgehouden met het voldoen aan het plaatje.
Het plaatje van liefhebbende moeder, aardige buurvrouw, gezaghebbende tante en echtgenote.
10 jaar geleden is bij tante het lichtje langzaam beginnen te doven.
Nu uiteindelijk is ze gestorven.
Na de plechtigheid liep mijn moeder langs de kist van haar schoonzus en even later liepen we naar de uitgang.
De uitgang was, in tegenstelling tot de ingang, voorzien van een trap.
Ik gaf haar een arm en moeder liep moeizaam de trap af.
"Mijn benen doen het niet meer zo goed hoor!"; zei ze in een poging zich te verontschuldigen om niets...
"Maar gelukkig is het koppie nog goed..."; vervolgde de bijna 80-jarige vrouw.
Bijna tegelijkertijd kwam er een antwoord van de schoonzoon van de overledene:
"Dat heeft mijn schoonmoeder ook tot het laatst volgehouden."
Ondanks de serieuze aard van de bijeenkomst hebben we smakelijk gelachen!
Haar schoonzuster was in een gezegende ouderdom overleden.
Naast het verdriet en gemis was er ook opluchting bij de direct nabestaanden.
Opluchting dat het geestelijk lijden eindelijk voorbij was.
Reeds 10 jaar eerder was tante opgehouden met het voldoen aan het plaatje.
Het plaatje van liefhebbende moeder, aardige buurvrouw, gezaghebbende tante en echtgenote.
10 jaar geleden is bij tante het lichtje langzaam beginnen te doven.
Nu uiteindelijk is ze gestorven.
Na de plechtigheid liep mijn moeder langs de kist van haar schoonzus en even later liepen we naar de uitgang.
De uitgang was, in tegenstelling tot de ingang, voorzien van een trap.
Ik gaf haar een arm en moeder liep moeizaam de trap af.
"Mijn benen doen het niet meer zo goed hoor!"; zei ze in een poging zich te verontschuldigen om niets...
"Maar gelukkig is het koppie nog goed..."; vervolgde de bijna 80-jarige vrouw.
Bijna tegelijkertijd kwam er een antwoord van de schoonzoon van de overledene:
"Dat heeft mijn schoonmoeder ook tot het laatst volgehouden."
Ondanks de serieuze aard van de bijeenkomst hebben we smakelijk gelachen!
21 June 2010
Vaderdag 2010
Hoe een mislukte vaderdag, ondanks twee nare kinderen, toch nog goed eindigde.
Ik werd wakker op de derde zondag van juni. Ik draaide mij om en dommelde weer in.
Eigenlijk kon ik niet meer echt slapen.
Het was immers vaderdag. De dag van de zelfgemaakte stropdas, de boekenleggers, shirtjes met foto enz.
Zelf maakte ik voor mijn vader altijd een asbak van klei.
Dit jaar was ik toch wel erg nieuwsgierig naar de inventiviteit van de kindertjes.
Een uur later werd ik weer wakker. Het duurde wel erg lang hoor!
Mijn vrouw was inmiddels al uit bed toen ik mij het sms'je van mijn dochter herinnerde.
Ik slaap bij die en die hoor!
Huh? En hoe moet het dan met vaderdag?
Weer een uur later, ik kreeg onder hand last van plaatselijke decubitus, hoorde ik gestommel op de trap.
Mijn zoon had zijn vrije ochtend goed besteed. 11:30 uur was het inmiddels.
Hij kwam naar mij toe lopen.
Ik keek nieuwsgierig naar zijn handen…
Hij gaf mij een hand en een kus, zei: "Happy vaderdag!", maakte een praatje en liep weer weg.
Half drie. Mijn laken werd ondertussen rood van de doorligplekken.
Dochterlief kwam thuis gaf mij een hartelijke knuffel en liet mij desolaat achter.
Een uur later ben ik mijn bed maar uit gegaan.
Diep bedroefd zat ik even later op de bank.
Ik ergerde mij aan het gesmoes van die twee. Lachten ze mij nu uit?
Zijn ze iets vergeten te kopen? Vlegels!
Kwart over zes inmiddels. Ik was die dag ten zoveelste male in slaap gedommeld.
Dit maal op de bank.
Ik snoof en keek in de keuken. Niemand! Ik had honger!
Wat was er aan de hand? Even later werd ik gesommeerd om iets netjes aan te trekken.
Hulpeloos keek ik naar mijn 20 jaar oude spencer.
"Nee, iets nets!"
Binnen een kwartier stonden we op straat en volgde ik de stoet.
Ongeveer 10 minuten later arriveerden we bij pizzeria Pulcinella...
"Verrassing!"
Zo zie je maar.
Zelfs met twee van die nare kinderen eindigde deze vaderdag toch nog goed.
Ik werd wakker op de derde zondag van juni. Ik draaide mij om en dommelde weer in.
Eigenlijk kon ik niet meer echt slapen.
Het was immers vaderdag. De dag van de zelfgemaakte stropdas, de boekenleggers, shirtjes met foto enz.
Zelf maakte ik voor mijn vader altijd een asbak van klei.
Dit jaar was ik toch wel erg nieuwsgierig naar de inventiviteit van de kindertjes.
Een uur later werd ik weer wakker. Het duurde wel erg lang hoor!
Mijn vrouw was inmiddels al uit bed toen ik mij het sms'je van mijn dochter herinnerde.
Ik slaap bij die en die hoor!
Huh? En hoe moet het dan met vaderdag?
Weer een uur later, ik kreeg onder hand last van plaatselijke decubitus, hoorde ik gestommel op de trap.
Mijn zoon had zijn vrije ochtend goed besteed. 11:30 uur was het inmiddels.
Hij kwam naar mij toe lopen.
Ik keek nieuwsgierig naar zijn handen…
Hij gaf mij een hand en een kus, zei: "Happy vaderdag!", maakte een praatje en liep weer weg.
Half drie. Mijn laken werd ondertussen rood van de doorligplekken.
Dochterlief kwam thuis gaf mij een hartelijke knuffel en liet mij desolaat achter.
Een uur later ben ik mijn bed maar uit gegaan.
Diep bedroefd zat ik even later op de bank.
Ik ergerde mij aan het gesmoes van die twee. Lachten ze mij nu uit?
Zijn ze iets vergeten te kopen? Vlegels!
Kwart over zes inmiddels. Ik was die dag ten zoveelste male in slaap gedommeld.
Dit maal op de bank.
Ik snoof en keek in de keuken. Niemand! Ik had honger!
Wat was er aan de hand? Even later werd ik gesommeerd om iets netjes aan te trekken.
Hulpeloos keek ik naar mijn 20 jaar oude spencer.
"Nee, iets nets!"
Binnen een kwartier stonden we op straat en volgde ik de stoet.
Ongeveer 10 minuten later arriveerden we bij pizzeria Pulcinella...
"Verrassing!"
Zo zie je maar.
Zelfs met twee van die nare kinderen eindigde deze vaderdag toch nog goed.
11 December 2009
Onze trouwe metgezel... (Hoe iets vervelends ook mooie kanten kent)
Almere, 9 december 2009 - Cinemadreef, middernacht.
Even voor twaalven waren we naar binnen gegaan.
5 kloppende harten.
Nick droeg Toby op zijn burberry kussen.
Binnen mochten we beslissen over leven en dood.
Een flinterdun laagje ijs...
Almere, 10 december 2009
Even na twaalven.
Ik liep naar buiten en keek rond. Voor mij de dreef. Links het stadscentrum.
Donker.
Enkele meters links van mij stond Rosanne. Alleen.
Rechts van mij stond Nick een twintigtal meters verwijderd.
Alleen.
Diana kwam naar buiten, stond achter mij. Ik hield haar tegen.
Een moment wilde ik dit vasthouden.
4 kloppende harten, 4 gedachtes 1 verdriet.
Toby bleef achter. Ingeslapen...
Op zijn burberry...
Als er in de afgelopen drie jaar weleens discussies ontstonden over de "opvoeding" van de hond,
zei ik altijd "ach, het is maar een hond...".
Ik blijf dit zeggen. Het is maar een hond. Maar wel een hele speciale!
Vaarwel Toby!
Even voor twaalven waren we naar binnen gegaan.
5 kloppende harten.
Nick droeg Toby op zijn burberry kussen.
Binnen mochten we beslissen over leven en dood.
Een flinterdun laagje ijs...
Almere, 10 december 2009
Even na twaalven.
Ik liep naar buiten en keek rond. Voor mij de dreef. Links het stadscentrum.
Donker.
Enkele meters links van mij stond Rosanne. Alleen.
Rechts van mij stond Nick een twintigtal meters verwijderd.
Alleen.
Diana kwam naar buiten, stond achter mij. Ik hield haar tegen.
Een moment wilde ik dit vasthouden.
4 kloppende harten, 4 gedachtes 1 verdriet.
Toby bleef achter. Ingeslapen...
Op zijn burberry...
Als er in de afgelopen drie jaar weleens discussies ontstonden over de "opvoeding" van de hond,
zei ik altijd "ach, het is maar een hond...".
Ik blijf dit zeggen. Het is maar een hond. Maar wel een hele speciale!
Vaarwel Toby!
09 September 2009
Hypotheekadviseur op marktplaats. T.E.A.B.
Sommige mensen maken het slechts een beperkt aantal keren in hun leven mee. Anderen nooit.
Je hebt een huis en je hebt je oog laten vallen op een andere woning.
Ik ben in die situatie beland. Ik dacht dat de verhuizing 'an sich' stress betekende.
Mozes!
Woning bezichtigen, kopen, wikken en wegen, tekenen.
Eigen woning taxeren, aanbevelingen (klussen!) opvolgen en opruimen voor de foto's.
Dit ondertekenen van de akte en het nemen van de foto's geschiedde gisteren.
De hypotheekstukken waren een dag eerder binnen gekomen en moesten doorgenomen, ingevuld, ondertekend geretourneerd worden.
Stiekem had ik de offerte al diagonaal doorgenomen en had gemerkt dat daar enig verschil in netto maandlasten was.
Enkele tientallen euro's boven de eerste berekening. Ik heb hier gelijk gewag van gemaakt bij de adviseur.
We noemen de adviseur even: "Fred van der Stut".
Ik heb hem gisterochtend telefonisch gevraagd om het verschil in prijs te onderbouwen en ons te voorzien van de berekening.
"Geen probleem! Ik zit nu in de buitendienst en heb diverse vergaderingen. Ik zal kijken of ik er aan toe kom!"; aldus Fred.
Gisteren: Iedereen was weg. De kinderen naar school cq werk en ook Diana was aan het werk.
Ik had de eer om het huis "Fundagereed" te maken.
Ik was begonnen te poetsen en te verplaatsen. Weldra zag het huis er spiksplinternieuw uit!
Tevreden verliet ik het huis om even plasma af te laten nemen bij de bloedbank.
Kwart over drie verwachtte ik de makelaar met camera en akte en de kinderen hadden beloofd om alles heeel netjes te houden.
Ik liep dan ook als een waakhond achter hen aan om alles weer op zijn plaats te leggen.
Achteraf kreeg ik ook het compliment van Nick dat ik deze dag wel erg op mama leek.
Enfin, de foto's waren gemaakt, Diana was inmiddels thuis en we namen gedrieen de akte door. Voorwaar een belangrijk moment.
Het was ongeveer 17:00 uur. Plotseling ging mijn mobiel over. Een mij onbekend nummer stond in het display.
Ik excuseerde mij en nam de telefoon op.
"Ja, met van der Stut"
Er ging geen belletje bij mij rinkelen.
"Ik bel voor de KPN quattrovox van MARKTPLAATS."
Er ging nog steeds geen belletje rinkelen en ik antwoordde dat ik niets op marktplaats.nl heb staan.
Einde gesprek.
Terug naar de realiteit.
Binnen enkele minuten ging de huistelefoon over.
Rosanne snelde naar het toestel teneinde ons rustig door te laten praten.
"KPN quattrovox? Momentje, ik zal mijn vader even geven…"
Op dat moment begon ie te rinkelen. De bel...
Who the fuck weet zowel mijn mobiele- als mijn huistelefoonnummer?
Hoe heet mijn hypotheekadviseur ook alweer?
"Ja, met Steensma. Waar werkt u?"
De man antwoordde aarzelend. "Bij de ING..."
"Aha, volgens mij belt u dan het nummer van een klant voor een hypotheek en niet met iemand van marktplaats…"
"oh, ja er liggen hier verschillende brieffies in de auto…"
Je hebt een huis en je hebt je oog laten vallen op een andere woning.
Ik ben in die situatie beland. Ik dacht dat de verhuizing 'an sich' stress betekende.
Mozes!
Woning bezichtigen, kopen, wikken en wegen, tekenen.
Eigen woning taxeren, aanbevelingen (klussen!) opvolgen en opruimen voor de foto's.
Dit ondertekenen van de akte en het nemen van de foto's geschiedde gisteren.
De hypotheekstukken waren een dag eerder binnen gekomen en moesten doorgenomen, ingevuld, ondertekend geretourneerd worden.
Stiekem had ik de offerte al diagonaal doorgenomen en had gemerkt dat daar enig verschil in netto maandlasten was.
Enkele tientallen euro's boven de eerste berekening. Ik heb hier gelijk gewag van gemaakt bij de adviseur.
We noemen de adviseur even: "Fred van der Stut".
Ik heb hem gisterochtend telefonisch gevraagd om het verschil in prijs te onderbouwen en ons te voorzien van de berekening.
"Geen probleem! Ik zit nu in de buitendienst en heb diverse vergaderingen. Ik zal kijken of ik er aan toe kom!"; aldus Fred.
Gisteren: Iedereen was weg. De kinderen naar school cq werk en ook Diana was aan het werk.
Ik had de eer om het huis "Fundagereed" te maken.
Ik was begonnen te poetsen en te verplaatsen. Weldra zag het huis er spiksplinternieuw uit!
Tevreden verliet ik het huis om even plasma af te laten nemen bij de bloedbank.
Kwart over drie verwachtte ik de makelaar met camera en akte en de kinderen hadden beloofd om alles heeel netjes te houden.
Ik liep dan ook als een waakhond achter hen aan om alles weer op zijn plaats te leggen.
Achteraf kreeg ik ook het compliment van Nick dat ik deze dag wel erg op mama leek.
Enfin, de foto's waren gemaakt, Diana was inmiddels thuis en we namen gedrieen de akte door. Voorwaar een belangrijk moment.
Het was ongeveer 17:00 uur. Plotseling ging mijn mobiel over. Een mij onbekend nummer stond in het display.
Ik excuseerde mij en nam de telefoon op.
"Ja, met van der Stut"
Er ging geen belletje bij mij rinkelen.
"Ik bel voor de KPN quattrovox van MARKTPLAATS."
Er ging nog steeds geen belletje rinkelen en ik antwoordde dat ik niets op marktplaats.nl heb staan.
Einde gesprek.
Terug naar de realiteit.
Binnen enkele minuten ging de huistelefoon over.
Rosanne snelde naar het toestel teneinde ons rustig door te laten praten.
"KPN quattrovox? Momentje, ik zal mijn vader even geven…"
Op dat moment begon ie te rinkelen. De bel...
Who the fuck weet zowel mijn mobiele- als mijn huistelefoonnummer?
Hoe heet mijn hypotheekadviseur ook alweer?
"Ja, met Steensma. Waar werkt u?"
De man antwoordde aarzelend. "Bij de ING..."
"Aha, volgens mij belt u dan het nummer van een klant voor een hypotheek en niet met iemand van marktplaats…"
"oh, ja er liggen hier verschillende brieffies in de auto…"
07 July 2009
Waarom ik gisteravond thuis kwam met 2 armen in het verband...
Bijna 10 jaar geleden sloot ik ongewenst een langere periode van donorschap af bij de bloedbank.
Ik was plasma donor en deed dit met veel plezier totdat ik een brief thuis kreeg.
De standaard test had een dubieuze uitkomst en ik mocht de eerste 2 jaar geen bloed meer geven...
That's it!
Een licht gevoel van afgewezen worden maakte zich van mij meester.
Ik, trouw vrijwillig donor, werd afgewezen middels een brief. ... dubieuze uitkomst...
Enfin, een ervaring rijker, en een illusie armer, bleef ik 2 jaar wachten op de nieuwe uitnodiging.
Ik heb uiteindelijk 9 jaar naar de brievenbus zitten staren.
Inmiddels is de bloedbank van naam veranderd. Sanquin. Mooie naam.
Heeft alles met bloed te maken.
Onlangs heb ik een brief geschreven met de vraag of ik 'weer mocht'.
Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Het was toevallig een bloedhete dag. Tropische temperaturen.
Blij meldde ik mij bij de receptie en na het invullen van de vragenlijst
werden er door een medewerker nog wat vragen gesteld en vervolgens deed een arts nog wat standaard onderzoekjes waarvan de uitslag hoopvol was.
115/85 en 10.1.
Voorwaar een mooie score.
Even later mocht ik plaats nemen op de stoel. Een dame koppelde mij aan de apparatuur en slaakte een kreetje over mijn mooie aders.
Echter, het moment dat zij mijn mooie ader penetreerde leek het wel of de naald er aan de onderkant van mijn arm uit kwam.
De dame had dit nog niet door en keek verbaasd naar het slangetje dat heel erg langzaam rood kleurde...
Op het moment dat ze begon te poeren in mijn arm gaf ik haar toch maar even een hint. "Het is een beetje gevoelig..."
Ze riep hulp in en de afgifte werd stopgezet. Ik hield tijdens het administratief afhandelen van de afgifte en het klaarzetten van de nieuwe zak het gaatje in mijn arm zorgvuldig dicht.
De zuster kwam even later terug en was kennelijk vergeten dat ik de band nog om mijn biceps had.
Ze tilde het gaasje op en haar vingers en mijn onderarm kleurden al snel rood. Ook haar gezicht kleurde rood maar dat lag ergens anders aan.
Ik pakte snel het gaasje terug en plaatste het weer terug terwijl ik haar sommeerde om de handen te wassen.
Ik protesteerde toen ik hoorde dat een ander mij, volgens protocol, een tweede keer moest prikken.
Mijns inziens is het beter voor haar om het gelijk weer een keer te proberen... Toch?
Maar goed, een andere prikte mij in mijn ongeschonden arm en na een paar minuten was het zakje vol waarop "mijn" zuster ten tweede male aan het afkoppelen begon. De o zo belangrijke administratie. Ze pakte de buisjes en het zakje en ze draaide zich om....
Snel probeerde ik haar te waarschuwen.. "PAS OP!!"...
Ik zat gelijk rechtop, mijn arm werd meegetrokken.
Een meter verder remde "mijn" prinses af, begon zich om te draaien terwijl ik mijn zin af maakte...
"... ik ben nog niet afgekoppeld..."
Terwijl ik haar beloofde om dit onder ons te houden hebben we er hartelijk om gelachen...
Ik was plasma donor en deed dit met veel plezier totdat ik een brief thuis kreeg.
De standaard test had een dubieuze uitkomst en ik mocht de eerste 2 jaar geen bloed meer geven...
That's it!
Een licht gevoel van afgewezen worden maakte zich van mij meester.
Ik, trouw vrijwillig donor, werd afgewezen middels een brief. ... dubieuze uitkomst...
Enfin, een ervaring rijker, en een illusie armer, bleef ik 2 jaar wachten op de nieuwe uitnodiging.
Ik heb uiteindelijk 9 jaar naar de brievenbus zitten staren.
Inmiddels is de bloedbank van naam veranderd. Sanquin. Mooie naam.
Heeft alles met bloed te maken.
Onlangs heb ik een brief geschreven met de vraag of ik 'weer mocht'.
Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Het was toevallig een bloedhete dag. Tropische temperaturen.
Blij meldde ik mij bij de receptie en na het invullen van de vragenlijst
werden er door een medewerker nog wat vragen gesteld en vervolgens deed een arts nog wat standaard onderzoekjes waarvan de uitslag hoopvol was.
115/85 en 10.1.
Voorwaar een mooie score.
Even later mocht ik plaats nemen op de stoel. Een dame koppelde mij aan de apparatuur en slaakte een kreetje over mijn mooie aders.
Echter, het moment dat zij mijn mooie ader penetreerde leek het wel of de naald er aan de onderkant van mijn arm uit kwam.
De dame had dit nog niet door en keek verbaasd naar het slangetje dat heel erg langzaam rood kleurde...
Op het moment dat ze begon te poeren in mijn arm gaf ik haar toch maar even een hint. "Het is een beetje gevoelig..."
Ze riep hulp in en de afgifte werd stopgezet. Ik hield tijdens het administratief afhandelen van de afgifte en het klaarzetten van de nieuwe zak het gaatje in mijn arm zorgvuldig dicht.
De zuster kwam even later terug en was kennelijk vergeten dat ik de band nog om mijn biceps had.
Ze tilde het gaasje op en haar vingers en mijn onderarm kleurden al snel rood. Ook haar gezicht kleurde rood maar dat lag ergens anders aan.
Ik pakte snel het gaasje terug en plaatste het weer terug terwijl ik haar sommeerde om de handen te wassen.
Ik protesteerde toen ik hoorde dat een ander mij, volgens protocol, een tweede keer moest prikken.
Mijns inziens is het beter voor haar om het gelijk weer een keer te proberen... Toch?
Maar goed, een andere prikte mij in mijn ongeschonden arm en na een paar minuten was het zakje vol waarop "mijn" zuster ten tweede male aan het afkoppelen begon. De o zo belangrijke administratie. Ze pakte de buisjes en het zakje en ze draaide zich om....
Snel probeerde ik haar te waarschuwen.. "PAS OP!!"...
Ik zat gelijk rechtop, mijn arm werd meegetrokken.
Een meter verder remde "mijn" prinses af, begon zich om te draaien terwijl ik mijn zin af maakte...
"... ik ben nog niet afgekoppeld..."
Terwijl ik haar beloofde om dit onder ons te houden hebben we er hartelijk om gelachen...
12 June 2009
12 juni 2009 - Dagtochtje met moeder...
In de maand juni van dit jaar heb ik de vrijdagen gereserveerd om wat leuke dingen te doen met mijn moeder.
Vorige week naar Fryslân geweest en deze week hadden we een autoritje in gedachten.
Ik stelde o.a. de omgeving van "de Vecht" voor.
Herinneringen aan mijn buschauffeur periode. Lijn 120 was immers mijn vaste lijn!
Ma ging al snel akkoord en vanmorgen tegen 11 uur gingen we, snelwegen vermijdende, op pad.
We reden even langs mijn geboorte straat in Geuzenveld. Veel veranderd...
Vanuit Geuzenveld staken we de Oude Osdorperweg in richting Badhoevedorp.
Langs de Ringvaart naar Schiphol-Oost en Aalsmeer.
Hier maakte ik de vergissing.
Het werd tijd om te tanken en ergens rond Uithoorn pakte ik het toegestoken biljet aan van ma...
Zij wilde een deel van de brandstof betalen.
Ik gaf dus toe...
Vanaf dat moment wist ma dat zij heer en meester was over haar kilometers...
Ergens bij Vinkeveen draaide ik de zuwe op. De Baambrugse zuwe...
Een heel mooie omgeving.
Er moest natuurlijk geplast worden in een gezellig restaurantje aan 't water.
Een leuke serveerster hielp ons. Ze zag mij natuurlijk wel zitten maar ik was met mijn moeder...!
Ik werkte snel de koffie weg teneinde de medelijdende blik van de serveerster te kunnen vergeten.
Vanaf dat moment reed ik ten hoogste 5 kilometer per uur en na iedere 20 meter moest ik op de rem.
Vanaf dat moment had ma totaal maling aan alles en iedereen op de wereld.
Met gevaar voor eigen leven moest ik de meest mogelijke manoeuvres uithalen om ma een fotootje te laten schieten.
Zelfs als het mij eens niet lukte om te stoppen (bijvoorbeeld lijn 120 achter mij...) maakte ma foto's door het voorraam wat uiteindelijk
steevast resulteerde in een foto waarvan de onderzijde van de horizon bestond uit het dashboard met mijn pet er bovenop.
Het was dus een afgrijselijke dag! Uiteindelijk moest ik ook nog mee blijven eten. BAH!
Bloemkool met het eigengemaakte papje, Biologische gehaktballen en OPPERDOEZER aardappelen.. BAH, BAH!!
Vrijdag weer?
Ik ben benieuwd naar de foto's...
Vorige week naar Fryslân geweest en deze week hadden we een autoritje in gedachten.
Ik stelde o.a. de omgeving van "de Vecht" voor.
Herinneringen aan mijn buschauffeur periode. Lijn 120 was immers mijn vaste lijn!
Ma ging al snel akkoord en vanmorgen tegen 11 uur gingen we, snelwegen vermijdende, op pad.
We reden even langs mijn geboorte straat in Geuzenveld. Veel veranderd...
Vanuit Geuzenveld staken we de Oude Osdorperweg in richting Badhoevedorp.
Langs de Ringvaart naar Schiphol-Oost en Aalsmeer.
Hier maakte ik de vergissing.
Het werd tijd om te tanken en ergens rond Uithoorn pakte ik het toegestoken biljet aan van ma...
Zij wilde een deel van de brandstof betalen.
Ik gaf dus toe...
Vanaf dat moment wist ma dat zij heer en meester was over haar kilometers...
Ergens bij Vinkeveen draaide ik de zuwe op. De Baambrugse zuwe...
Een heel mooie omgeving.
Er moest natuurlijk geplast worden in een gezellig restaurantje aan 't water.
Een leuke serveerster hielp ons. Ze zag mij natuurlijk wel zitten maar ik was met mijn moeder...!
Ik werkte snel de koffie weg teneinde de medelijdende blik van de serveerster te kunnen vergeten.
Vanaf dat moment reed ik ten hoogste 5 kilometer per uur en na iedere 20 meter moest ik op de rem.
Vanaf dat moment had ma totaal maling aan alles en iedereen op de wereld.
Met gevaar voor eigen leven moest ik de meest mogelijke manoeuvres uithalen om ma een fotootje te laten schieten.
Zelfs als het mij eens niet lukte om te stoppen (bijvoorbeeld lijn 120 achter mij...) maakte ma foto's door het voorraam wat uiteindelijk
steevast resulteerde in een foto waarvan de onderzijde van de horizon bestond uit het dashboard met mijn pet er bovenop.
Het was dus een afgrijselijke dag! Uiteindelijk moest ik ook nog mee blijven eten. BAH!
Bloemkool met het eigengemaakte papje, Biologische gehaktballen en OPPERDOEZER aardappelen.. BAH, BAH!!
Vrijdag weer?
Ik ben benieuwd naar de foto's...
26 May 2009
Noodweer in Fryslân...
Dit is een waar gebeurd avontuur dat mijn moeder meemaakte in de periode dat mijn ouders elkaar pas hadden leren kennen.
Ze viel voor het bed op haar knieën, vouwde haar handen en probeerde te bidden. De angst voor het vreselijke onweer had haar hiertoe gebracht. Bidden zoals ze de laatste tijd samen met haar Ybele heeft gedaan. Onwennig in het begin. Van huis uit waren ze niet gelovig. Ja, haar vader een beetje. Maar het beetje geloof dat hij bezat was altijd onderdrukt geweest door moeder. Nee, Pa hield zijn gebedjes wel voor zich. Maar zo samen met Ybele waren het mooie momenten geweest. Samen bidden en praten over het geloof. Vertrouwen in een toekomst, samen met God, was iets geheel nieuws voor haar geweest.
Haar vriend Ybele was een stoere. Een marineman. Ze was hem in Rotterdam tegen het lijf gelopen. Zij liep daar met haar vriendin, net na de oorlog eigenlijk, door de binnenstad. De wederopbouw was reeds begonnen. Een trieste bedoening. Aan de andere kant zo feestelijk. Zo vrij. Overal klonk muziek van Glenn Miller en de Andrew Sisters. Hier en daar speelden jazzbands. Het was mooi om jong te zijn. Genieten van het leven en die afschuwelijke tijd zo snel mogelijk vergeten. Haar overbezorgde vader vond het maar niets hoor, om zijn bijna twintigjarige, dochter zoveel vrijheid te geven. Maar hij kon het niet maken om de kinderen, na vijf jaar onderdrukking, binnen te houden. Heerlijk was het om, samen met haar vriendin Tiny, afspraakjes te maken met verschillende jongens tegelijk. Als je dan ook op dezelfde plaats met hen afsprak, was het lachen geblazen. Stiekem vanaf een afstand bekeken ze de jongens die allen quasi nonchalant op de uurwerken keken. Ja, met Tiny was het altijd raak geweest. Wat hadden ze samen veel meegemaakt. Leuke en ook minder leuke dingen. Een echte vriendin.
Zo werden er in die tijd vele jongens bedonderd. Maar bij die ene jongen leek het anders. Een marineman in uniform. Stappend in Rotterdam. Het lintje van zijn pet wapperde uitdagend in de wind.
Onweerstaanbaar voor haar. De koninklijke Marine was op dat moment niet meer veilig voor de handen van de Rotterdamse. In een vlaag van durf trok ze het lintje met pet en al van het hoofd van Ybele. Even leek ze te schrikken. Ze had jongens gekend met een, over het algemeen, weelderige haardos. Deze jongen had niet vooraan gestaan tijdens het uitdelen van de haarimplantaten. Bijna een pet van vlees! Maar het was reeds te laat. Hij had haar opgemerkt. Zijn ogen hadden de hare gevonden en zouden die nooit meer loslaten. Een Fries-Rotterdams onderonsje. "Hallo, mijn naam is Piet."; stelde hij zich voor. "Ik ben... Riet"; antwoordde zij blozend.
Nu zat ze daar. Alleen op het vreemde kamertje op het Friese platteland. Ze probeerde haar gedachten weer in het gelid te krijgen. Weer terug naar toen, die eerste keer. Gezamenlijk hadden ze wat gedronken en een vervolgafspraak gemaakt. De vlinders leken haar naar huis te dragen. Wat een heerlijke vent! Maar toen ze even later de ouderlijke woning naderde werd ze ineens somber. In de verte zag ze haar vader reeds op de uitkijk staan. De bekende houding. Alleen de oorlog heeft iets aan die trotse houding veranderd. Hij was magerder geworden. En er leek iets geknakt.
Maar hij was nog steeds bezorgd om zijn kleine meisje. Nog even en ze zou oog in oog komen te staan met hem. Oog in oog. Wat moest ze de man vertellen als hij recht op de man zou vragen hoe hij heet. Hij zou per slot van rekening direct aan de verliefde meisjesogen zien dat er iets gaande was. En hoe moest ze vertellen dat het een marineman was, nota bene van Friese afkomst en nog gelovig ook! Pa zou het niet overleven! Haar lieve vader, die altijd voor haar klaar stond en wie ze volop vertrouwde, teleurstellen? Ze moest er niet aan denken.
Ze probeerde de herinneringen weg te draaien. Wederom probeerde ze zich tot God te wenden. Ze was bang. Vreselijk bang. Kwam het door de herinneringen aan de bombardementen boven haar geboortestad? Of door haar moeder die altijd tijdens onweer op het balkonnetje ging staan kijken naar de bliksem? "Moeder, niet doen!!" ; flitste het door haar heen. Ze wist het niet. Het onweer dat op dat moment een bezoek bracht aan de woonplaats van haar vriend was echter vreselijk. Ongekend. Dit had ze nog nooit eerder meegemaakt. Het liefst was ze naar beneden gegaan. Maar wat zouden Heit en Mem wel niet van haar denken? Die stadse deerne. En de zussen van Ybele? Nee, dat nooit. Doodsbang bleef ze zitten in de donkere nacht.
Al bibberend kwamen de gedachten weer op Ybele. Die rare jongen. Piet vond hij blijkbaar een makkelijker naam om te gebruiken in de grote stad. Haar Piet heette dus eigenlijk Ybele. Hij zat nu ergens op zee. Op weg naar de West. Zou hij aan haar denken? Het zou nog weken duren alvorens ze elkaar weer in de armen zouden sluiten. Ze mistte hem ontzettend. Ze was dan ook graag op het aanbod van Heit en Mem ingegaan om een paar dagen op het platteland door te brengen. Een veilig gevoel. Lekker dicht bij zijn dierbaren. Haar gedachten werden afgebroken door alweer een donderslag.
De volgende ochtend zaten allen reeds aan het ontbijt. Terwijl ze de kamer binnenkwam keken alle aanwezigen ietwat verbaasd naar haar. "Wat een noodweer vannacht hè."; sprak Mem. "Daar heb je zeker niets van gemerkt. Wij hebben met zijn allen beneden gezeten. Dat doen we altijd met onweer!"
Ze viel voor het bed op haar knieën, vouwde haar handen en probeerde te bidden. De angst voor het vreselijke onweer had haar hiertoe gebracht. Bidden zoals ze de laatste tijd samen met haar Ybele heeft gedaan. Onwennig in het begin. Van huis uit waren ze niet gelovig. Ja, haar vader een beetje. Maar het beetje geloof dat hij bezat was altijd onderdrukt geweest door moeder. Nee, Pa hield zijn gebedjes wel voor zich. Maar zo samen met Ybele waren het mooie momenten geweest. Samen bidden en praten over het geloof. Vertrouwen in een toekomst, samen met God, was iets geheel nieuws voor haar geweest.
Haar vriend Ybele was een stoere. Een marineman. Ze was hem in Rotterdam tegen het lijf gelopen. Zij liep daar met haar vriendin, net na de oorlog eigenlijk, door de binnenstad. De wederopbouw was reeds begonnen. Een trieste bedoening. Aan de andere kant zo feestelijk. Zo vrij. Overal klonk muziek van Glenn Miller en de Andrew Sisters. Hier en daar speelden jazzbands. Het was mooi om jong te zijn. Genieten van het leven en die afschuwelijke tijd zo snel mogelijk vergeten. Haar overbezorgde vader vond het maar niets hoor, om zijn bijna twintigjarige, dochter zoveel vrijheid te geven. Maar hij kon het niet maken om de kinderen, na vijf jaar onderdrukking, binnen te houden. Heerlijk was het om, samen met haar vriendin Tiny, afspraakjes te maken met verschillende jongens tegelijk. Als je dan ook op dezelfde plaats met hen afsprak, was het lachen geblazen. Stiekem vanaf een afstand bekeken ze de jongens die allen quasi nonchalant op de uurwerken keken. Ja, met Tiny was het altijd raak geweest. Wat hadden ze samen veel meegemaakt. Leuke en ook minder leuke dingen. Een echte vriendin.
Zo werden er in die tijd vele jongens bedonderd. Maar bij die ene jongen leek het anders. Een marineman in uniform. Stappend in Rotterdam. Het lintje van zijn pet wapperde uitdagend in de wind.
Onweerstaanbaar voor haar. De koninklijke Marine was op dat moment niet meer veilig voor de handen van de Rotterdamse. In een vlaag van durf trok ze het lintje met pet en al van het hoofd van Ybele. Even leek ze te schrikken. Ze had jongens gekend met een, over het algemeen, weelderige haardos. Deze jongen had niet vooraan gestaan tijdens het uitdelen van de haarimplantaten. Bijna een pet van vlees! Maar het was reeds te laat. Hij had haar opgemerkt. Zijn ogen hadden de hare gevonden en zouden die nooit meer loslaten. Een Fries-Rotterdams onderonsje. "Hallo, mijn naam is Piet."; stelde hij zich voor. "Ik ben... Riet"; antwoordde zij blozend.
Nu zat ze daar. Alleen op het vreemde kamertje op het Friese platteland. Ze probeerde haar gedachten weer in het gelid te krijgen. Weer terug naar toen, die eerste keer. Gezamenlijk hadden ze wat gedronken en een vervolgafspraak gemaakt. De vlinders leken haar naar huis te dragen. Wat een heerlijke vent! Maar toen ze even later de ouderlijke woning naderde werd ze ineens somber. In de verte zag ze haar vader reeds op de uitkijk staan. De bekende houding. Alleen de oorlog heeft iets aan die trotse houding veranderd. Hij was magerder geworden. En er leek iets geknakt.
Maar hij was nog steeds bezorgd om zijn kleine meisje. Nog even en ze zou oog in oog komen te staan met hem. Oog in oog. Wat moest ze de man vertellen als hij recht op de man zou vragen hoe hij heet. Hij zou per slot van rekening direct aan de verliefde meisjesogen zien dat er iets gaande was. En hoe moest ze vertellen dat het een marineman was, nota bene van Friese afkomst en nog gelovig ook! Pa zou het niet overleven! Haar lieve vader, die altijd voor haar klaar stond en wie ze volop vertrouwde, teleurstellen? Ze moest er niet aan denken.
Ze probeerde de herinneringen weg te draaien. Wederom probeerde ze zich tot God te wenden. Ze was bang. Vreselijk bang. Kwam het door de herinneringen aan de bombardementen boven haar geboortestad? Of door haar moeder die altijd tijdens onweer op het balkonnetje ging staan kijken naar de bliksem? "Moeder, niet doen!!" ; flitste het door haar heen. Ze wist het niet. Het onweer dat op dat moment een bezoek bracht aan de woonplaats van haar vriend was echter vreselijk. Ongekend. Dit had ze nog nooit eerder meegemaakt. Het liefst was ze naar beneden gegaan. Maar wat zouden Heit en Mem wel niet van haar denken? Die stadse deerne. En de zussen van Ybele? Nee, dat nooit. Doodsbang bleef ze zitten in de donkere nacht.
Al bibberend kwamen de gedachten weer op Ybele. Die rare jongen. Piet vond hij blijkbaar een makkelijker naam om te gebruiken in de grote stad. Haar Piet heette dus eigenlijk Ybele. Hij zat nu ergens op zee. Op weg naar de West. Zou hij aan haar denken? Het zou nog weken duren alvorens ze elkaar weer in de armen zouden sluiten. Ze mistte hem ontzettend. Ze was dan ook graag op het aanbod van Heit en Mem ingegaan om een paar dagen op het platteland door te brengen. Een veilig gevoel. Lekker dicht bij zijn dierbaren. Haar gedachten werden afgebroken door alweer een donderslag.
De volgende ochtend zaten allen reeds aan het ontbijt. Terwijl ze de kamer binnenkwam keken alle aanwezigen ietwat verbaasd naar haar. "Wat een noodweer vannacht hè."; sprak Mem. "Daar heb je zeker niets van gemerkt. Wij hebben met zijn allen beneden gezeten. Dat doen we altijd met onweer!"
Oh, wat een nacht!
"Waar was jij toen Pim Fortuyn..."
Je kent ze wel, dit soort associaties met belangrijke gebeurtenissen...
Ik weet bijvoorbeeld nog waar ik was tijdens het onweer van afgelopen nacht (26 mei 2009).
Ik lag in bed te slapen. Althans, dat laatste was niet helemaal waar...
Ik probeerde te slapen maar de hond Toby verraste mij.
Wat vooraf ging.
Gisteravond om een uur of 11. Donkere wolken pakten zich reeds samen en hier en daar rommelde het al wat.
Ik wilde juist naar bed gaan toen Toby aandacht begon te vragen.
Ik dacht dat dit de zenuwen waren die bij hem altijd gepaard gaan met onweer maar deze keer was het signaal anders. Hij lokte mij naar de tuindeur.
Ik deed de deur open en verwachtte een kat of zo die onze held wel even zou verjagen maar de realiteit was anders.
Toby rende snel naar achteren, dook onder de forsythia en begon spontaan te bemesten.
Ik keek de andere kant op en deed of ik niets zag.
Toby zou moeten weten dat hier een vreselijke straf op staat en aangezien ik geen zin had in taakstraffen uitdelen etc. deed ik dus alsof mijn neus bloedde...
Eenmaal weer binnen dook Toby het toilet in.
Vind ie blijkbaar een veilig plekje tijdens dit soort momenten.
We lagen koud in bed of het onweer brak los. Heftig!
Waar ik vroeger als kind riep: "drommels!" of "potverdrie zeg!" hoorde ik Nick ook reageren op de zware klappen.
"WTF!" (What The Fuck!)
Korte tijd later ontving ik een sms van Rosanne.
"IK BEN VEILIG BINNEN HOOR! IK KOM WAT LATER"
Gelukkig, die was ook onder dak. Nu slapen...
Dit lukte waarschijnlijk ook. Ik was namelijk even weggeweest toen ik wakker werd van gehijg naast mijn oor.
Toby!
"Wat doe jij hier", fluisterde ik verbaasd.
Voor Toby was de bovenverdieping verboden gebied en gelukkig was het betreden ervan ook onmogelijk zonder een hondentraplift.
Althans, daar gingen wij tot op heden van uit.
Toby was waarschijnlijk zo bang dat hij deze Mount Everest had bedwongen.
Voor mij geen haar op het hoofd om hem terug te brengen.
Toby mocht deze keer naast mijn bed slapen.
Slapen? Nee, Toby wilde deze nacht tot op de bodem meemaken of zo. Ik snapte waarschijnlijk de signalen niet.
De met het gehijg gepaard gaande adem streelde mijn luchtwegen en tegen de tijd dat ik de eerste merel hoorde zingen,
besloot ik Toby naar beneden te brengen. "Op je kleedje...".
Toby en het baasje konden aan de nachtrust beginnen.
Vanochtend was Diana de enige die het bed uit moest. Wij konden uitslapen.
Later die ochtend vond ik een briefje op het aanrecht.
"LEKKER GESLAPEN?
S.V.P. EVEN GOED DWEILEN. TOBY HAD 'DUNNE DEF' (verpleegkundig jargon voor schijterij...)
EN IK HEB HET MEESTE WEGGEHAALD"
Je kent ze wel, dit soort associaties met belangrijke gebeurtenissen...
Ik weet bijvoorbeeld nog waar ik was tijdens het onweer van afgelopen nacht (26 mei 2009).
Ik lag in bed te slapen. Althans, dat laatste was niet helemaal waar...
Ik probeerde te slapen maar de hond Toby verraste mij.
Wat vooraf ging.
Gisteravond om een uur of 11. Donkere wolken pakten zich reeds samen en hier en daar rommelde het al wat.
Ik wilde juist naar bed gaan toen Toby aandacht begon te vragen.
Ik dacht dat dit de zenuwen waren die bij hem altijd gepaard gaan met onweer maar deze keer was het signaal anders. Hij lokte mij naar de tuindeur.
Ik deed de deur open en verwachtte een kat of zo die onze held wel even zou verjagen maar de realiteit was anders.
Toby rende snel naar achteren, dook onder de forsythia en begon spontaan te bemesten.
Ik keek de andere kant op en deed of ik niets zag.
Toby zou moeten weten dat hier een vreselijke straf op staat en aangezien ik geen zin had in taakstraffen uitdelen etc. deed ik dus alsof mijn neus bloedde...
Eenmaal weer binnen dook Toby het toilet in.
Vind ie blijkbaar een veilig plekje tijdens dit soort momenten.
We lagen koud in bed of het onweer brak los. Heftig!
Waar ik vroeger als kind riep: "drommels!" of "potverdrie zeg!" hoorde ik Nick ook reageren op de zware klappen.
"WTF!" (What The Fuck!)
Korte tijd later ontving ik een sms van Rosanne.
"IK BEN VEILIG BINNEN HOOR! IK KOM WAT LATER"
Gelukkig, die was ook onder dak. Nu slapen...
Dit lukte waarschijnlijk ook. Ik was namelijk even weggeweest toen ik wakker werd van gehijg naast mijn oor.
Toby!
"Wat doe jij hier", fluisterde ik verbaasd.
Voor Toby was de bovenverdieping verboden gebied en gelukkig was het betreden ervan ook onmogelijk zonder een hondentraplift.
Althans, daar gingen wij tot op heden van uit.
Toby was waarschijnlijk zo bang dat hij deze Mount Everest had bedwongen.
Voor mij geen haar op het hoofd om hem terug te brengen.
Toby mocht deze keer naast mijn bed slapen.
Slapen? Nee, Toby wilde deze nacht tot op de bodem meemaken of zo. Ik snapte waarschijnlijk de signalen niet.
De met het gehijg gepaard gaande adem streelde mijn luchtwegen en tegen de tijd dat ik de eerste merel hoorde zingen,
besloot ik Toby naar beneden te brengen. "Op je kleedje...".
Toby en het baasje konden aan de nachtrust beginnen.
Vanochtend was Diana de enige die het bed uit moest. Wij konden uitslapen.
Later die ochtend vond ik een briefje op het aanrecht.
"LEKKER GESLAPEN?
S.V.P. EVEN GOED DWEILEN. TOBY HAD 'DUNNE DEF' (verpleegkundig jargon voor schijterij...)
EN IK HEB HET MEESTE WEGGEHAALD"
18 May 2009
Grootste: en hoe zijn verkering uit ging...
Na een periode van puberaal lanterfanten heeft grootste broer ook eindelijk eens verkering gekregen.
Met… Ach, laat ik haar Paula noemen…
Paula was, zover ik mij kan herinneren, een aardige meid. Een beetje bekakt.
Ik vermoed dat Grootste stiekeme dingen deed met haar. Van kusjes en zo…
Eigenlijk kon ik mij daar niet zoveel bij voorstellen.
Soms zag ik dat Paula haar hand door de getoepeerde haardos van grootste haalde.
Maar goed.
Grootste liep dus maar wat trots rond in zijn strakke terlenka broek met zijn seksvest aan en aan zijn hand Paula…
Er is zelfs een moment geweest van nadere kennismaking. Met…
Paula's ouders.
Na deze kennismaking werd het echter verdacht stil rond de tortelduifjes…
Grootste was verdrietig en stil en alleen...
Na enige aarzeling kwam het hoge woord er uit…
De avond bij schoonpapa en mama was heel gezellig.
Grootste sprak natuurlijk honderduit over het nieuwste album van Ronnie Tober of zo…
De ouders van Paula leken waarschijnlijk erg geinterresseerd.
Althans, zoiets kan ik mij voorstellen…
Tot een bepaald moment waarop schoonmams aan Grootste vroeg waarom hij nagels zat te bijten.
Waarop grootste de legandarische uitspraak deed:
"Dat doe ik altijd als ik mij verveel…"
Met… Ach, laat ik haar Paula noemen…
Paula was, zover ik mij kan herinneren, een aardige meid. Een beetje bekakt.
Ik vermoed dat Grootste stiekeme dingen deed met haar. Van kusjes en zo…
Eigenlijk kon ik mij daar niet zoveel bij voorstellen.
Soms zag ik dat Paula haar hand door de getoepeerde haardos van grootste haalde.
Maar goed.
Grootste liep dus maar wat trots rond in zijn strakke terlenka broek met zijn seksvest aan en aan zijn hand Paula…
Er is zelfs een moment geweest van nadere kennismaking. Met…
Paula's ouders.
Na deze kennismaking werd het echter verdacht stil rond de tortelduifjes…
Grootste was verdrietig en stil en alleen...
Na enige aarzeling kwam het hoge woord er uit…
De avond bij schoonpapa en mama was heel gezellig.
Grootste sprak natuurlijk honderduit over het nieuwste album van Ronnie Tober of zo…
De ouders van Paula leken waarschijnlijk erg geinterresseerd.
Althans, zoiets kan ik mij voorstellen…
Tot een bepaald moment waarop schoonmams aan Grootste vroeg waarom hij nagels zat te bijten.
Waarop grootste de legandarische uitspraak deed:
"Dat doe ik altijd als ik mij verveel…"
17 May 2009
De duist're kant van de Steensma's...
Locatie: Stavoren.
Gebeurtenis: Zusje Meino in Nederland...
Pake Joop had zich teruggetrokken op "it Hûske". Zoals een gemiddelde (en goed) Steensma betaamt duurt dit vaak wat langer vergeleken met de doorsnee mensch....
Zo ook deze keer. Joop had zich net uitgebreid gepositioneerd, toen zich bij zus Meino warempel enige darmdruk aan diende. Meino moest dringend naar het toilet.
Ze drukt de klink van de deur naar beneden en komt er achter dat het toilet bezet is.
Meino wist niet dat Joop zojuist in fase 1 was beland. Vrij vertaald betekende dit dat het nog wel enige tijd kon duren alvorens Joop het sein "brand meester" of "Panne bier!" zou geven.
Ondertussen stond Meino te springen voor de deur.
"Joop! Schiet nu op!"
Joop liet zich niet van de wijs brengen en vloeiend ging hij over naar fase 2...
Om aan te geven dat er schot in zat liet Joop even een hol klinkende kuch horen.
Weldra begon Meino te bonken op de deur. "Joop, ik kan het niet meer binnenhouden!"
Achter de deur klonk het geluid van krantenpapier.
Zou Joop klaar zijn? Vroeg Meino zich af.
En terwijl zij dit dacht klonk plotseling de stem van Joop.
"En in de gezegende ouderdom van...".
"O no!, nu gaat ie ook nog de overlijdensberichten zitten te lezen!"
Gebeurtenis: Zusje Meino in Nederland...
Pake Joop had zich teruggetrokken op "it Hûske". Zoals een gemiddelde (en goed) Steensma betaamt duurt dit vaak wat langer vergeleken met de doorsnee mensch....
Zo ook deze keer. Joop had zich net uitgebreid gepositioneerd, toen zich bij zus Meino warempel enige darmdruk aan diende. Meino moest dringend naar het toilet.
Ze drukt de klink van de deur naar beneden en komt er achter dat het toilet bezet is.
Meino wist niet dat Joop zojuist in fase 1 was beland. Vrij vertaald betekende dit dat het nog wel enige tijd kon duren alvorens Joop het sein "brand meester" of "Panne bier!" zou geven.
Ondertussen stond Meino te springen voor de deur.
"Joop! Schiet nu op!"
Joop liet zich niet van de wijs brengen en vloeiend ging hij over naar fase 2...
Om aan te geven dat er schot in zat liet Joop even een hol klinkende kuch horen.
Weldra begon Meino te bonken op de deur. "Joop, ik kan het niet meer binnenhouden!"
Achter de deur klonk het geluid van krantenpapier.
Zou Joop klaar zijn? Vroeg Meino zich af.
En terwijl zij dit dacht klonk plotseling de stem van Joop.
"En in de gezegende ouderdom van...".
"O no!, nu gaat ie ook nog de overlijdensberichten zitten te lezen!"
16 May 2009
De duist're kant van pake Joop Steensma...
Een Fries verhaal wat zich afspeelde in mijn jeugd.
Het was in de tijd dat Joop's broer Ybele nog leefde.
Stavoren.
In het huis aan de Voorstraat was het een drukte vanjewelste.
Er waren gasten. Zus Meino was samen met haar man Gordon
overgekomen uit Australie en de familie had deze dag aangegrepen
om weer eens met zijn allen tezamen te zijn.
Meino, Joop, Ybele en Nynke en heit of pake Okke.
De dag was bijzonder ontspannen verlopen en pake Joop was
zich even aan het ontspannen op het orgel...
Diverse Geest'lijke liederen bracht hij ten gehore. Dit maal was het:
"Vaste Rots van mijn behoud"
In de voorkamer zaten de broers en zussen lekker te kletsen.
Terwijl pake Joop meer en meer in zijn orgelspel opging,
deden de aanwezigen steeds meer hun best om elkaar te verstaan.
Pake Joop speelde harder en harder...
Zus Nynke keek zo nu en dan afkeurend richting orgel en gaf ook
herhaaldelijk te verstaan dat dit zo niet kon.
Pake Joop ging onverstoorbaar verder tot het echt niet meer ging.
Broer Ybele zat meesmuilend te kijken en zag de humor er wel van in.
Het gezelschap was inmiddels stil geworden en gaven toe aan de
fratsen van broer Joop.
Dan, terwijl pake Joop steeds actiever de toetsen betast en het volume nog een tikkeltje harder gaat, volgt plotseling de apotheose...
Van het een op het andere moment last pake Joop een pauze in gevolgd door een keiharde scheet.
Pake Joop wacht een moment en slaat dan onverstoorbaar de volgende tonen aan.
Meino rent proestend richting toilet en Ybele blijft quasi verontwaardigd zitten en knikt goedkeurend naar zus Nynke die een vuist balt naar broer Joop.
Schande!
De volgende keer: Wat stond zus Meino te dansen voor het toilet?
Het was in de tijd dat Joop's broer Ybele nog leefde.
Stavoren.
In het huis aan de Voorstraat was het een drukte vanjewelste.
Er waren gasten. Zus Meino was samen met haar man Gordon
overgekomen uit Australie en de familie had deze dag aangegrepen
om weer eens met zijn allen tezamen te zijn.
Meino, Joop, Ybele en Nynke en heit of pake Okke.
De dag was bijzonder ontspannen verlopen en pake Joop was
zich even aan het ontspannen op het orgel...
Diverse Geest'lijke liederen bracht hij ten gehore. Dit maal was het:
"Vaste Rots van mijn behoud"
In de voorkamer zaten de broers en zussen lekker te kletsen.
Terwijl pake Joop meer en meer in zijn orgelspel opging,
deden de aanwezigen steeds meer hun best om elkaar te verstaan.
Pake Joop speelde harder en harder...
Zus Nynke keek zo nu en dan afkeurend richting orgel en gaf ook
herhaaldelijk te verstaan dat dit zo niet kon.
Pake Joop ging onverstoorbaar verder tot het echt niet meer ging.
Broer Ybele zat meesmuilend te kijken en zag de humor er wel van in.
Het gezelschap was inmiddels stil geworden en gaven toe aan de
fratsen van broer Joop.
Dan, terwijl pake Joop steeds actiever de toetsen betast en het volume nog een tikkeltje harder gaat, volgt plotseling de apotheose...
Van het een op het andere moment last pake Joop een pauze in gevolgd door een keiharde scheet.
Pake Joop wacht een moment en slaat dan onverstoorbaar de volgende tonen aan.
Meino rent proestend richting toilet en Ybele blijft quasi verontwaardigd zitten en knikt goedkeurend naar zus Nynke die een vuist balt naar broer Joop.
Schande!
De volgende keer: Wat stond zus Meino te dansen voor het toilet?
15 May 2009
De lach en de vader...
Seventies. Het zal in de warme periode van het jaar geweest zijn. De zomerperiode waarop ons vader dagelijks met de fiets naar het werk in de binnenstad van Amsterdam reed.
Vanuit Osdorp, via de Sloterplas en dan zo het centrum in.
De Sloterplas en het daarbij horende Sloterpark was een rijkdom voor de in Amsterdam wonende Fries.
Wandelen, fietsen, zwemmen in de zomer en in de herfst mooie bladeren proberen te redden van het vertrappen door je bloedeigen schoenzolen...
En het geschiedde in die dagen dat vader proestend van het lachen thuis kwam.
En na te zijn uitgelachen vertelde hij over de volgende opmerkelijke gebeurtenis...
Tijdens een lange ambtelijke werkdag was vader die dag, waarschijnlijk weer eens "wat vroeger" op huis aan gegaan. Heerlijk fietsen en de wind door zijn weelderige haardos voelen waaien... Het was rustig rond de Sloterplas maar aan de zijde van de Eastonstraat zag hij voor zich een man fietsen. De man fietste een ietsepietsie langzamer dan vader en weldra begon vader in te lopen. De man had kennelijk niets in de gaten. Eenmaal bij het bekende drempeltje (vanwege een verzakking in het wegdek?) aangekomen tilt de man even zijn kont omhoog. Vader ziet dit gebeuren en herkent 's mans beweging. Even de bips omhoog teneinde de schok minder te voelen. Maar het liep anders...
De man zet zich af op de trappers en zet het op een ontluchten. Vanaf het zadel klinkt een woest gebrul...
Deels om de lucht te vermijden geeft vader op zijn beurt gas maar dan fysiek welteverstaan. Vader kijkt de man tijdens het inhalen zwijgend aan en houdt dit vol totdat hij de man uiteindelijk ver gepasseerd is. Nog een minuut of 10 fietsen. Tien lange minuten met voorpret. Hoe zal ik dit thuis vertellen?
Vanuit Osdorp, via de Sloterplas en dan zo het centrum in.
De Sloterplas en het daarbij horende Sloterpark was een rijkdom voor de in Amsterdam wonende Fries.
Wandelen, fietsen, zwemmen in de zomer en in de herfst mooie bladeren proberen te redden van het vertrappen door je bloedeigen schoenzolen...
En het geschiedde in die dagen dat vader proestend van het lachen thuis kwam.
En na te zijn uitgelachen vertelde hij over de volgende opmerkelijke gebeurtenis...
Tijdens een lange ambtelijke werkdag was vader die dag, waarschijnlijk weer eens "wat vroeger" op huis aan gegaan. Heerlijk fietsen en de wind door zijn weelderige haardos voelen waaien... Het was rustig rond de Sloterplas maar aan de zijde van de Eastonstraat zag hij voor zich een man fietsen. De man fietste een ietsepietsie langzamer dan vader en weldra begon vader in te lopen. De man had kennelijk niets in de gaten. Eenmaal bij het bekende drempeltje (vanwege een verzakking in het wegdek?) aangekomen tilt de man even zijn kont omhoog. Vader ziet dit gebeuren en herkent 's mans beweging. Even de bips omhoog teneinde de schok minder te voelen. Maar het liep anders...
De man zet zich af op de trappers en zet het op een ontluchten. Vanaf het zadel klinkt een woest gebrul...
Deels om de lucht te vermijden geeft vader op zijn beurt gas maar dan fysiek welteverstaan. Vader kijkt de man tijdens het inhalen zwijgend aan en houdt dit vol totdat hij de man uiteindelijk ver gepasseerd is. Nog een minuut of 10 fietsen. Tien lange minuten met voorpret. Hoe zal ik dit thuis vertellen?
14 May 2009
Kriebelbroek...
Een inmiddels bekend verhaal over grootste broer.
Ik vind dat dit een plaats verdient in de eregalerij.
Het is geschiedenis dat bewaard moet blijven.
Ik schrijf wederom medio jaren '70. (mooie tijd toch hè?)...
Het gaat over grootste broer (Lees ook: Nikrow ko hoom).
In die tijd was de jeugd underground of soul.
Rolling Stones of James Brown...
Aan je kleding kon je zien waartoe je behoorde...
Spijkerbroek, shirtje, zeg maar casual
of een strak gestreken blouse met open boord met
een bijpassende terlenka broek met wijde pijp.
De zgn. soulbroek.
Grootste broer (verder te noemen: Grootste) liep rond in de soulbroek welke hij de "kriebelbroek" noemde.
De stof zorgde nl. voor een jeukreactie.
Grootste had hier iets op gevonden in de vorm
van een pyjamabroek.
Pyjamabroek aan en erover heen de soul/kriebelbroek.
Dat werkte prima.
Tot de dag dat de Rotterdamse oom Wim op visite kwam bij
grootste zijn ouders.
Grootste was in de achtertuin aan het ravotten met meisjes.
Gewoon ravotten wat je van een sportieve jongeman van
16, 17 jaar kunt verwachten.
Hij had een lol met de meisjes en hij ging geheel op in het spel.
Zo nu en dan slaakten de meisjes kreetjes van bewondering.
Grootste won ooit de legendarische conditietest van Jan Bulk en werd dan ook niet voor niets de atleet van West genoemd.
Maar dan...
Oom Wim verscheen ten tonele (op het balkon) van het ouderlijk huis van grootste.
Oom probeerde te ontdekken welk spel men speelde en probeerde uit alle macht aandacht te trekken. Niets hielp...
Toen kreeg oom Wim een idee.
"Grootste! Je pyjamabroek komt onder je broek vandaan..."
Vanaf dat moment was het uit met de pret.
Grootste werd spontaan liefhebber van Status Quo, Led Zeppelin en andere undergroundachtige bands.
En de meisjes? Die waren van de een op andere dag hun held verloren...
En oom Wim? Die kreeg spijt van zijn daad en had spoedig daarna gezworen dat Ajax voor altijd de betere ploeg zou zijn...
Ik vind dat dit een plaats verdient in de eregalerij.
Het is geschiedenis dat bewaard moet blijven.
Ik schrijf wederom medio jaren '70. (mooie tijd toch hè?)...
Het gaat over grootste broer (Lees ook: Nikrow ko hoom).
In die tijd was de jeugd underground of soul.
Rolling Stones of James Brown...
Aan je kleding kon je zien waartoe je behoorde...
Spijkerbroek, shirtje, zeg maar casual
of een strak gestreken blouse met open boord met
een bijpassende terlenka broek met wijde pijp.
De zgn. soulbroek.
Grootste broer (verder te noemen: Grootste) liep rond in de soulbroek welke hij de "kriebelbroek" noemde.
De stof zorgde nl. voor een jeukreactie.
Grootste had hier iets op gevonden in de vorm
van een pyjamabroek.
Pyjamabroek aan en erover heen de soul/kriebelbroek.
Dat werkte prima.
Tot de dag dat de Rotterdamse oom Wim op visite kwam bij
grootste zijn ouders.
Grootste was in de achtertuin aan het ravotten met meisjes.
Gewoon ravotten wat je van een sportieve jongeman van
16, 17 jaar kunt verwachten.
Hij had een lol met de meisjes en hij ging geheel op in het spel.
Zo nu en dan slaakten de meisjes kreetjes van bewondering.
Grootste won ooit de legendarische conditietest van Jan Bulk en werd dan ook niet voor niets de atleet van West genoemd.
Maar dan...
Oom Wim verscheen ten tonele (op het balkon) van het ouderlijk huis van grootste.
Oom probeerde te ontdekken welk spel men speelde en probeerde uit alle macht aandacht te trekken. Niets hielp...
Toen kreeg oom Wim een idee.
"Grootste! Je pyjamabroek komt onder je broek vandaan..."
Vanaf dat moment was het uit met de pret.
Grootste werd spontaan liefhebber van Status Quo, Led Zeppelin en andere undergroundachtige bands.
En de meisjes? Die waren van de een op andere dag hun held verloren...
En oom Wim? Die kreeg spijt van zijn daad en had spoedig daarna gezworen dat Ajax voor altijd de betere ploeg zou zijn...
12 May 2009
Niekrow ko hoom!
Het waargebeurde verhaal over 2 broertjes in een rubberbootje.
Lokatie: Osdorpergracht - L. van Sonsbeeckstraat.
Tijd: jaren 70...
De 2 broertjes hadden die dag waarschijnlijk rondgelopen met de ziel onder de armen en waren op het idee gekomen om de rubberboot te water te laten.
Zo waren ze samen heerlijk aan het plonzen, spetteren en ze dobberden heerlijk rond.
Plotseling zag de oudste van de twee een negroïde man lopen op de brug.
De oudste kreeg een idee. Hij schatte de afstand in van de boot tot de kant van de gracht en dacht:
Hier kan niemand komen...
"Durf jij die donkere meneer uit te schelden?". De kleine keek op uit zijn spel en zocht naar het slachtoffer.
Een donkere meneer? Dacht de jongste... Zo, dat zie je niet vaak!
"Ik durf dat niet hoor..." antwoordde de kleine.
"Ach, natuurlijk wel. Doe mij maar na..."
En al snel klonk het geluid van het duo over de gracht.
"Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom!"
De kleine begreep niet of de grote broer begreep wat het betekende.
Hij wist het in ieder geval niet...
"Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom!"
De kleurling bleef staan en begon al snel dreigende bewegingen met zijn vuist te maken.
"Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom!"
De man liep naar de wallenkant waarop de twee snel naar de overkant roeiden.
Vervolgens liep de man snel naar de andere zijde waarna de boys de exercitie herhaalden maar dan natuurlijk naar de andere zijde...
De man ging uiteindelijk op het stenen muurtje zitten aan de wal.
Het geluid van de roepende broertjes verstomde al snel. De kleine werd bang.
Een benauwd kwartiertje brak aan.
Plotseling zag de grootste van de twee de nog grotere broer lopen. Ook richting brug kwam hij.
En al snel klonk het geluid van het duo over de gracht.
"Broer! Broer! Help ons!"
Broer zag het een en ander aan, sprak kort met de man en liep door. Zonder op of om te kijken.
Hij liet de broertjes aan hun lot over. Aan de vuist van de verschrikkelijk boze man.
Hoe zou dit aflopen? Ik zou het eerlijk gezegd niet meer weten.. Jij?
Misschien komt er nog een vervolg...
Lokatie: Osdorpergracht - L. van Sonsbeeckstraat.
Tijd: jaren 70...
De 2 broertjes hadden die dag waarschijnlijk rondgelopen met de ziel onder de armen en waren op het idee gekomen om de rubberboot te water te laten.
Zo waren ze samen heerlijk aan het plonzen, spetteren en ze dobberden heerlijk rond.
Plotseling zag de oudste van de twee een negroïde man lopen op de brug.
De oudste kreeg een idee. Hij schatte de afstand in van de boot tot de kant van de gracht en dacht:
Hier kan niemand komen...
"Durf jij die donkere meneer uit te schelden?". De kleine keek op uit zijn spel en zocht naar het slachtoffer.
Een donkere meneer? Dacht de jongste... Zo, dat zie je niet vaak!
"Ik durf dat niet hoor..." antwoordde de kleine.
"Ach, natuurlijk wel. Doe mij maar na..."
En al snel klonk het geluid van het duo over de gracht.
"Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom!"
De kleine begreep niet of de grote broer begreep wat het betekende.
Hij wist het in ieder geval niet...
"Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom!"
De kleurling bleef staan en begon al snel dreigende bewegingen met zijn vuist te maken.
"Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom!"
De man liep naar de wallenkant waarop de twee snel naar de overkant roeiden.
Vervolgens liep de man snel naar de andere zijde waarna de boys de exercitie herhaalden maar dan natuurlijk naar de andere zijde...
De man ging uiteindelijk op het stenen muurtje zitten aan de wal.
Het geluid van de roepende broertjes verstomde al snel. De kleine werd bang.
Een benauwd kwartiertje brak aan.
Plotseling zag de grootste van de twee de nog grotere broer lopen. Ook richting brug kwam hij.
En al snel klonk het geluid van het duo over de gracht.
"Broer! Broer! Help ons!"
Broer zag het een en ander aan, sprak kort met de man en liep door. Zonder op of om te kijken.
Hij liet de broertjes aan hun lot over. Aan de vuist van de verschrikkelijk boze man.
Hoe zou dit aflopen? Ik zou het eerlijk gezegd niet meer weten.. Jij?
Misschien komt er nog een vervolg...
03 May 2009
Ik ben niet standaard...
Het is begin mei 2009. Afgelopen week naar ons huisje geweest op de Veluwe. "Caprice" heet het. De omgeving van het huisje straalt rust uit. Het was dan ook de week van ultieme rust, Koninginnedag en een persoonlijk jubileum.
28 april 2009 vierde ik dat ik 100 dagen geleden mijn laatste sigaret rookte.
Fijn gevoel hoor! Zo'n record smaakt naar meer! Op naar de 200 en hoger...
Maar!... Aangezien ik nooit wil voldoen aan enige standaard viel het mij erg tegen hoeveel problemen ik had met het gevecht tegen de nicotine.
WOW! Wat dat betreft was dit de zwaarste week!
Bewust zet ik mij doorgaans af tegen standaarden.
Hoort men op het werk bijvoorbeeld een sirene, dan staan de (voornamelijk) mannen binnen een mum van tijd voor het raam naar buiten te kijken. Ik blijf halsstarrig naar mijn beeldscherm kijken en zeg zo hard mogelijk dat het vast en zeker een geel, wit of rode auto is met een blauw lampje wat er voorbij komt rijden...
Aan files door kijkers heb ik ook een broertje dood. Daar rijd ik als een wijsgeer langs, draai mijn hoofd overdreven weg van het ongeluk en toeter luid naar de eikel voor mij die inmiddels is afgeremd naar een snelheid van 50 km. per uur omdat hij zo graag de ellende wil zien van een ander.
Ik weet hoe het hoort! Ik heb de wijsheid in pacht en ik (ver)oordeel...
Ik rookte nooit op vaste momenten. Ook daar wilde ik niet aan toegeven. "Zo lekker na het eten..." etc.
Maar, afgelopen week! Mijn hemel! Ieder moment leek pijn te doen.
's Ochtends loop ik doorgaans als eerste een rondje met de hond. Tijdens de wandelng loopt de koffie door en als ik terug kom zit ik heerlijk in mijn eentje buiten. Bakkie koffie en de sigaret!
En dan 's avonds... Lekker potje koken en tijdens het sudderen liep ik met mijn glaasje wijn naar buiten en rookte ik mijn sigaret.
AUW!
Ik ben blij dat ik weer thuis ben...
Ruim honderd dagen gestopt. Op naar de tweehonderd.
28 april 2009 vierde ik dat ik 100 dagen geleden mijn laatste sigaret rookte.
Fijn gevoel hoor! Zo'n record smaakt naar meer! Op naar de 200 en hoger...
Maar!... Aangezien ik nooit wil voldoen aan enige standaard viel het mij erg tegen hoeveel problemen ik had met het gevecht tegen de nicotine.
WOW! Wat dat betreft was dit de zwaarste week!
Bewust zet ik mij doorgaans af tegen standaarden.
Hoort men op het werk bijvoorbeeld een sirene, dan staan de (voornamelijk) mannen binnen een mum van tijd voor het raam naar buiten te kijken. Ik blijf halsstarrig naar mijn beeldscherm kijken en zeg zo hard mogelijk dat het vast en zeker een geel, wit of rode auto is met een blauw lampje wat er voorbij komt rijden...
Aan files door kijkers heb ik ook een broertje dood. Daar rijd ik als een wijsgeer langs, draai mijn hoofd overdreven weg van het ongeluk en toeter luid naar de eikel voor mij die inmiddels is afgeremd naar een snelheid van 50 km. per uur omdat hij zo graag de ellende wil zien van een ander.
Ik weet hoe het hoort! Ik heb de wijsheid in pacht en ik (ver)oordeel...
Ik rookte nooit op vaste momenten. Ook daar wilde ik niet aan toegeven. "Zo lekker na het eten..." etc.
Maar, afgelopen week! Mijn hemel! Ieder moment leek pijn te doen.
's Ochtends loop ik doorgaans als eerste een rondje met de hond. Tijdens de wandelng loopt de koffie door en als ik terug kom zit ik heerlijk in mijn eentje buiten. Bakkie koffie en de sigaret!
En dan 's avonds... Lekker potje koken en tijdens het sudderen liep ik met mijn glaasje wijn naar buiten en rookte ik mijn sigaret.
AUW!
Ik ben blij dat ik weer thuis ben...
Ruim honderd dagen gestopt. Op naar de tweehonderd.
13 April 2009
43 jaar blessuretijd...
Dit is het waargebeurde verhaal over een jochie van amper vijf jaar oud.
Het speelt zich af in Geuzenveld, halverwege de jaren zestig.
Hij woonde in de Dirk Sonoystraat 207-2.
De dag was begonnen als een gewone dag, een doodgewone dag.
Vader werkte bij de politie en had die dag avonddienst.
Moeder was thuis en deed de huishoudelijke taken. Ze voelde zich gerust.
De jongste twee kinderen waren ook thuis en zaten te spelen in het zijkamertje.
Een fijn gevoel voor een altijd erg ongeruste moeder.
Lekker veilig dus.
De oudste broer maakt huiswerk in de kamer.
De broertjes speelden al een poosje in het zijkamertje als plotseling de balkondeur opengaat...
"Zo.." denkt het jochie... "
Nu hebben we een stuk meer speelruimte..."
En weldra is het balkon veroverd door de twee broertjes.
Als heuse verhuizers worden allerhande speelattributen naar buiten gesjouwd.
Ze gaan op in het spel en lijken niets in de gaten te hebben van het mooie uitzicht.
Aan de overkant is het Lambertus Zijlplein. Daar kon je de boodschappen doen maar daar
was ook tandarts Dom.
Dokter Dom werd hij thuis genoemd.
"Volgende patient!" Brrr.
De iets dichterbij gelegen rolschaatsbaan kon het jochie net niet zien.
Na enige tijd waren de jongens blijkbaar uitgespeeld en werd het tijd om de omgeving te verkennen.
De grote broer kon al over de rand van de balustrade heen kijken en vermaakte zich inmiddels met het buurmeisje van 1 hoog.
Het jochie probeerde uit alle macht om ook een glimp van de buitenwereld op te vangen...
Eerst op zijn teentjes. Ja, nu kon hij een deel van de rolschaatsenbaan wel een beetje zien.
Vanaf de straatzijde kon je het kruintje van de avonturier juist boven het hek uit zien komen...
Plotseling kreeg ook hij het buurmeisje Wilma in de gaten.
Hij zwaaide naar Wilma... Het buurmeisje zwaaide terug...
Wat een pret was dat zeg. De kleine man kende Wilma natuurlijk wel maar alleen van de straat.
Nog nooit had hij het buurmeisje van het balkon gezien.
Het zwaaien en gek doen ging al snel vervelen.
Het jochie hing inmiddels op zijn buikje op de rand. Beneden stond het buurmeisje.
Daaronder was de tuin van de benedenburen.
Een tuin met bloemen, gras, een tuinpad en een betonnen kist voor de kolen.
Het tuinpad en de kolenkist werd gescheiden door een groenstrook van een halve meter.
Het joch spuugde naar beneden. Hij spuugde nog eens.
De klodders belandden op de groenstrook. SAAI! Een tweede doelwit werd al snel opgemerkt. Wilma!
De ondeugd begon naar beneden te spugen en probeerde zijn buurmeisje te raken. Het lukt net niet.
Hij kroop naar voren en spuugde opnieuw. Nog een klein stukje verder...
En toen!...
Moeders hart leek stil te staan. De broer van het joch rende de kamer binnen. Hij schreeuwde...
"Hilbert ligt beneden!". Even twijfelt moeder. De fantasie van een kind?
Maar dan, intuitief, loopt ze naar het balkon en als zij naar beneden kijkt wordt haar angstige voorgevoel bewaarheid.
Beneden ligt haar jongste zoon. Hij krijst!
Vader was op dat moment bezig met de zaak van een vermist jongetje uit de 2de Dirk Sonoystraat.
Hij was juist op weg geweest om de ouders te vertellen dat het kind terecht was als hij ter hoogte van de Colijnstraat een ambulance met zwaailicht tegen komt.
Om de een of andere reden houdt het ene voertuig het andere staande en vraagt vader de ambulancechauffeur wat er aan de hand is.
"Op nummer 207 is een jochie naar beneden gevallen."
"Verdomme! Dat is bij mij!" en de vader rent zonder op of om te kijken naar de flat verderop.
Als hij aan de achterzijde arriveert ziet hij moeder al staan. Ze is duidelijk in paniek. Ze trilt en merkt niet dat haar benen open liggen. Het prikkeldraad rond het tuintje heeft haar niet tegen kunnen houden.
Het bloed stroomt er uit. Ze ziet slechts haar zoontje liggen. Op de groenstrook. Net tussen het pad en de betonnen kist in.
Als vader naast zijn zoon knielt en bezorgt naar hem kijkt tilt de kleine zijn hand op, wijst naar het balkon en fluistert.
"Ik ben daar vanaf gevallen..."
Het speelt zich af in Geuzenveld, halverwege de jaren zestig.
Hij woonde in de Dirk Sonoystraat 207-2.
De dag was begonnen als een gewone dag, een doodgewone dag.
Vader werkte bij de politie en had die dag avonddienst.
Moeder was thuis en deed de huishoudelijke taken. Ze voelde zich gerust.
De jongste twee kinderen waren ook thuis en zaten te spelen in het zijkamertje.
Een fijn gevoel voor een altijd erg ongeruste moeder.
Lekker veilig dus.
De oudste broer maakt huiswerk in de kamer.
De broertjes speelden al een poosje in het zijkamertje als plotseling de balkondeur opengaat...
"Zo.." denkt het jochie... "
Nu hebben we een stuk meer speelruimte..."
En weldra is het balkon veroverd door de twee broertjes.
Als heuse verhuizers worden allerhande speelattributen naar buiten gesjouwd.
Ze gaan op in het spel en lijken niets in de gaten te hebben van het mooie uitzicht.
Aan de overkant is het Lambertus Zijlplein. Daar kon je de boodschappen doen maar daar
was ook tandarts Dom.
Dokter Dom werd hij thuis genoemd.
"Volgende patient!" Brrr.
De iets dichterbij gelegen rolschaatsbaan kon het jochie net niet zien.
Na enige tijd waren de jongens blijkbaar uitgespeeld en werd het tijd om de omgeving te verkennen.
De grote broer kon al over de rand van de balustrade heen kijken en vermaakte zich inmiddels met het buurmeisje van 1 hoog.
Het jochie probeerde uit alle macht om ook een glimp van de buitenwereld op te vangen...
Eerst op zijn teentjes. Ja, nu kon hij een deel van de rolschaatsenbaan wel een beetje zien.
Vanaf de straatzijde kon je het kruintje van de avonturier juist boven het hek uit zien komen...
Plotseling kreeg ook hij het buurmeisje Wilma in de gaten.
Hij zwaaide naar Wilma... Het buurmeisje zwaaide terug...
Wat een pret was dat zeg. De kleine man kende Wilma natuurlijk wel maar alleen van de straat.
Nog nooit had hij het buurmeisje van het balkon gezien.
Het zwaaien en gek doen ging al snel vervelen.
Het jochie hing inmiddels op zijn buikje op de rand. Beneden stond het buurmeisje.
Daaronder was de tuin van de benedenburen.
Een tuin met bloemen, gras, een tuinpad en een betonnen kist voor de kolen.
Het tuinpad en de kolenkist werd gescheiden door een groenstrook van een halve meter.
Het joch spuugde naar beneden. Hij spuugde nog eens.
De klodders belandden op de groenstrook. SAAI! Een tweede doelwit werd al snel opgemerkt. Wilma!
De ondeugd begon naar beneden te spugen en probeerde zijn buurmeisje te raken. Het lukt net niet.
Hij kroop naar voren en spuugde opnieuw. Nog een klein stukje verder...
En toen!...
Moeders hart leek stil te staan. De broer van het joch rende de kamer binnen. Hij schreeuwde...
"Hilbert ligt beneden!". Even twijfelt moeder. De fantasie van een kind?
Maar dan, intuitief, loopt ze naar het balkon en als zij naar beneden kijkt wordt haar angstige voorgevoel bewaarheid.
Beneden ligt haar jongste zoon. Hij krijst!
Vader was op dat moment bezig met de zaak van een vermist jongetje uit de 2de Dirk Sonoystraat.
Hij was juist op weg geweest om de ouders te vertellen dat het kind terecht was als hij ter hoogte van de Colijnstraat een ambulance met zwaailicht tegen komt.
Om de een of andere reden houdt het ene voertuig het andere staande en vraagt vader de ambulancechauffeur wat er aan de hand is.
"Op nummer 207 is een jochie naar beneden gevallen."
"Verdomme! Dat is bij mij!" en de vader rent zonder op of om te kijken naar de flat verderop.
Als hij aan de achterzijde arriveert ziet hij moeder al staan. Ze is duidelijk in paniek. Ze trilt en merkt niet dat haar benen open liggen. Het prikkeldraad rond het tuintje heeft haar niet tegen kunnen houden.
Het bloed stroomt er uit. Ze ziet slechts haar zoontje liggen. Op de groenstrook. Net tussen het pad en de betonnen kist in.
Als vader naast zijn zoon knielt en bezorgt naar hem kijkt tilt de kleine zijn hand op, wijst naar het balkon en fluistert.
"Ik ben daar vanaf gevallen..."
19 January 2009
Begrafonie
Men kijkt naar mij, ik zie het niet.
Men praat tegen mij, ik hoor het niet.
Men wast mij, ik geneer mij niet.
Men aait mij, maar ik voel het niet.
Men huilt om mij, het doet mij niets.
Men draagt mij, licht ben ik niet.
Men gooit met zand, ik protesteer niet.
Oom Hein neemt afscheid, ik merk het niet.
Men sluit de kist, ik claustrofo niet.
Koffie met cake, lust ik niet!
Bang in het donker? Nu even niet.
Uit!
Men praat tegen mij, ik hoor het niet.
Men wast mij, ik geneer mij niet.
Men aait mij, maar ik voel het niet.
Men huilt om mij, het doet mij niets.
Men draagt mij, licht ben ik niet.
Men gooit met zand, ik protesteer niet.
Oom Hein neemt afscheid, ik merk het niet.
Men sluit de kist, ik claustrofo niet.
Koffie met cake, lust ik niet!
Bang in het donker? Nu even niet.
Uit!
De vlieger...
“Lieve André,
Wat een fijne brief was dat zeg. En aan zo’n mooie vlieger! Heb je die zelf gemaakt?
Vroeger toen jij nog zo een klein kereltje was kon je al zo lekker knutselen. Totdat je begon te zingen.
Het heeft zeker wel lang geduurd hè, voordat de vlieger mij bereikte. Ja, het is ook erg ver naar de hemel.
Je vraagt hoe het met mij gaat? Nu, wel aardig. Er is weinig te doen. Slechts zitten op mijn, wat jullie noemen, WOLKJE. Nou, een wolkje is anders hoor! Het is hier zo overbegeest dat de wolkjes al eeuwen geleden zijn uitverkocht. Het is dus alleen een beetje rondzwerven en denken. Ja, slechts met denken kun je de tijd verdrijven. En natuurlijk met het terugkijken op aarde. Maar ja, wat wil je als geest hè. Ik kan niet eten, niet lopen, eigenlijk kan ik niets. Mijn mond, armen en benen hebben jullie beneden met de rest van mijn lichaam begraven. Ik heb niets mee kunnen nemen, behalve mijn geest. Ik kan je zeggen dat ik sinds ik dood ben wel een stuk intelligenter geworden ben hoor. Mijn geest is een stuk rijker geworden. Jammer dat dat niet eerder gebeurd is, ik had je zoveel extras mee kunnen geven. Wellicht waren je liedjes dan ook wat beter geweest. Trouwens, drink je nog zoveel als toen? En eet je al wat minder?
Weet je waar wij ons hier vooral mee bezig houden? Met praten en denken. Praten over de wereld beneden. Alle belangrijke datums gedenken wij in stilte. Niets kunnen wij meer meemaken. Neem bijvoorbeeld voetbalkampioenschappen, verkiezingen of Maxima. Triest hè? Verder houden wij ons bezig met het spelen van beschermengel. Alle geesten willen hun familieleden beschermen. Als het onverhoopt mis gaat beneden dan zorgen wij er voor dat de familieleden bij ons in de buurt komen. Ik heb dus een probleem. Niemand wil André Hazes hier hebben.”
Veel liefs van je moeder.
Wat een fijne brief was dat zeg. En aan zo’n mooie vlieger! Heb je die zelf gemaakt?
Vroeger toen jij nog zo een klein kereltje was kon je al zo lekker knutselen. Totdat je begon te zingen.
Het heeft zeker wel lang geduurd hè, voordat de vlieger mij bereikte. Ja, het is ook erg ver naar de hemel.
Je vraagt hoe het met mij gaat? Nu, wel aardig. Er is weinig te doen. Slechts zitten op mijn, wat jullie noemen, WOLKJE. Nou, een wolkje is anders hoor! Het is hier zo overbegeest dat de wolkjes al eeuwen geleden zijn uitverkocht. Het is dus alleen een beetje rondzwerven en denken. Ja, slechts met denken kun je de tijd verdrijven. En natuurlijk met het terugkijken op aarde. Maar ja, wat wil je als geest hè. Ik kan niet eten, niet lopen, eigenlijk kan ik niets. Mijn mond, armen en benen hebben jullie beneden met de rest van mijn lichaam begraven. Ik heb niets mee kunnen nemen, behalve mijn geest. Ik kan je zeggen dat ik sinds ik dood ben wel een stuk intelligenter geworden ben hoor. Mijn geest is een stuk rijker geworden. Jammer dat dat niet eerder gebeurd is, ik had je zoveel extras mee kunnen geven. Wellicht waren je liedjes dan ook wat beter geweest. Trouwens, drink je nog zoveel als toen? En eet je al wat minder?
Weet je waar wij ons hier vooral mee bezig houden? Met praten en denken. Praten over de wereld beneden. Alle belangrijke datums gedenken wij in stilte. Niets kunnen wij meer meemaken. Neem bijvoorbeeld voetbalkampioenschappen, verkiezingen of Maxima. Triest hè? Verder houden wij ons bezig met het spelen van beschermengel. Alle geesten willen hun familieleden beschermen. Als het onverhoopt mis gaat beneden dan zorgen wij er voor dat de familieleden bij ons in de buurt komen. Ik heb dus een probleem. Niemand wil André Hazes hier hebben.”
Veel liefs van je moeder.
Stukje zeep...
Daar lag ik dan, stukje zeep
Eenzaam op de grond
Ik lag daar nat, de andere keer droog
Gerimpeld heel ongezond.
Zo lag ik dagen in de douche,
Heel stilletjes te treuren.
En als er dan iemand douchen kwam,
Begon ik lekker te geuren.
Pak me op, pak me dan,
probeerde ik telkens weer
Niemand reageerde ooit,
tot op die ene keer.
Het was een mooie stevige meid,
Die bukte zich om mij te ruiken.
Op hetzelfde moment begon een
vent boven op haar te duiken.
Abrupt liet ze me vallen
en zocht zij wanhopig naar steun.
Het geluid van zijn klotsende ballen,
werd overstemd door haar gekreun.
Nog vier keer probeerde zij daarna,
Mij wederom te grijpen.
Maar ik was nu te nat,
Zoals je zult begrijpen.
Ik gleed steeds door haar vingers heen,
Waardoor zij weer moest bukken
Waarna ze mij uit pure geilheid
Tussen de voegen begon te drukken.
Dat is toch de wens van elk stukje zeep,
Om tijdens het mooiste moment in je leven
Te mogen eindigen in een wurgende greep
Waarna je resten aan haar blijven kleven.
Eenzaam op de grond
Ik lag daar nat, de andere keer droog
Gerimpeld heel ongezond.
Zo lag ik dagen in de douche,
Heel stilletjes te treuren.
En als er dan iemand douchen kwam,
Begon ik lekker te geuren.
Pak me op, pak me dan,
probeerde ik telkens weer
Niemand reageerde ooit,
tot op die ene keer.
Het was een mooie stevige meid,
Die bukte zich om mij te ruiken.
Op hetzelfde moment begon een
vent boven op haar te duiken.
Abrupt liet ze me vallen
en zocht zij wanhopig naar steun.
Het geluid van zijn klotsende ballen,
werd overstemd door haar gekreun.
Nog vier keer probeerde zij daarna,
Mij wederom te grijpen.
Maar ik was nu te nat,
Zoals je zult begrijpen.
Ik gleed steeds door haar vingers heen,
Waardoor zij weer moest bukken
Waarna ze mij uit pure geilheid
Tussen de voegen begon te drukken.
Dat is toch de wens van elk stukje zeep,
Om tijdens het mooiste moment in je leven
Te mogen eindigen in een wurgende greep
Waarna je resten aan haar blijven kleven.
Another nightshift...
Zaterdagavond 17 januari 2009 ben ik wezen stappen met mijn maatje in Amsterdam.
Even er tussen uit. Vorkje prikken en gewoon gezellig slenteren en hier en daar een kroegje naar binnen.
Ik was met de trein...
Rond een uur of 11 's avonds zijn we richting CS gelopen alwaar we uit elkaar gingen.
Half twaalf vertrok mijn trein richting Almere Buiten.
Ik zocht een plekje in de trein en ik pakte mijn mobieltje om te kijken of ik nog berichten cq oproepen had gemist.
Warempel 3 gemiste oproepen en 1 smsbericht.
Één van de gemiste oproepen was van Rosanne.
Ik belde haar mobiele nummer en kreeg de voicemail.
Ik verbrak de verbinding en belde naar huis.
Diana nam op. Na een kort wederzijds relaas vertelde ik dat Rosanne mij gebeld had.
"Ja, dat klopt.." antwoordde zij. "Rosanne moet morgen invallen voor een collega...
Om 8 uur moet ze op het werk zijn..."
De trein vertrekt, ik leun achterover en onderbreek Diana's verhaal.
"Ja, is goed. Ik geef haar wel even een slinger..."
"Weet je het zeker? Want je moet Nick ook zo ophalen he?"
Een moment ben ik stil en zonder verder na te denken beantwoord ik haar vraag positief.
Ik neem even later afscheid en ik zet alles even op een rijtje.
De gezellige avond met Bob. Het wandelen door Amsterdam. De Jordaan, Utrechtsestraat. "The old bell" op de hoek.
Leidseplein... En uiteraard de gesprekken. Ik kan er weer een poosje tegen.
Ik neem mijn spontaan gevulde agenda voor de komende nacht nog even door.
Om een uur of 12 komt de trein aan op mijn station.
Als ik dan een beetje door loop, kan ik snel mijn bed in en nog even 2 uurtjes pitten alvorens ik Nick om 3:15 op haal.
Ach, morgen is het zondag. De hele dag de tijd om lekker niets te doen...
Het duurt, eenmaal thuisgekomen, al met al nog een half uur voordat ik mijn hoofd op mijn kussen leg en al snel arriveer ik in dromenland.
01:00 uur word ik gewekt door mijn mobieltje. Rosanne...
"Hoi pap, ben je al thuis?" Ik probeer snel in mijn rol te komen van 'altijd grappige vader'. Het lukt niet erg.
"Euh..., kun je me misschien nu op komen halen? We zijn met ons damesvoetbalteam bij de keepster thuis maar het is hier een complete chaos.
Teveel gedronken en een aantal heeft lopen kotsen... En oh ja, de spits heeft zich opgesloten in het toilet..."
Ik voel de adrenaline inmiddels stromen. Sensatie!
Half verdoofd vraag ik het adres en even later stuur ik de auto de straat in alwaar het een drukte van belang is.
Het leek warempel wel of er een bom was ontploft! De jeugd stond ietwat verdwaasd rond te kijken.
Ik sloot aan achter het rijtje dubbel geparkeerde auto's.
Er liepen vaders rond die, geschrokken of geirriteerd, hun slachtoffers afvoerden.
De keepster die een uur geleden nog de gastvrouw was stond nu beteuterd te kijken met om haar heen de troostende handen en woorden van het team.
Ook Rosanne bevond zich onder hen en had het blijkbaar nog even te druk om haar vader te verwelkomen.
Ik stapte uit en probeerde enig overzicht in de chaos te krijgen. Aangezien dit niet direct lukte hield ik het bij 'gewoon genieten van het moment'.
Onderweg naar huis kreeg ik uiteraard het complete verhaal te horen. Tenminste... Het complete verhaal?
Het leek er op dat Rosanne ook hier en daar de weg kwijt was...
Zou dat door de emoties komen of?...
Het is inmiddels 02:50 als ik gewekt wordt door het bekende geluid op mijn mobieltje.
Met een onhoorbare zucht stap ik mijn bed uit, trek ik wat kleren aan en de deur achter mij dicht.
Het is stil op straat maar hoe dichter ik bij het centrum kom hoe drukker het wordt.
Veel jeugd op de fiets. Wanhopig pogend om de wind te trotseren. Hier en daar lazert er een met fiets en al om...
Tja, het is soms moeilijk om te fietsen...
Nog voordat ik arriveer op de afgesproken plaats komt Nick al aangelopen. Gelukkig...
Onderweg word ik bijgepraat over zijn avond. Hij had genoten.
Er waren collega's van de supermarkt in 'NOXX' geweest.
Om 03:20 uur leg ik ten tweede male mijn hoofd op het kussen neer...
7:10 uur gaat wederom mijn mobiele wekkertje. Tijd om mijn laatste agendapunt af te werken.
Ditmaal is het bestemming Almere Haven alwaar ik om 8:00 uur Rosanne af zet.
In het ochtendgloren rij ik terug naar huis. Eenmaal binnen begin ik te twijfelen. Zal ik?
Toby kwispelt... Ik besluit om de hond te laten voor wat het is en duik mijn bed weer in.
08:20 uur. Mijn nachtrust kan beginnen...
Even er tussen uit. Vorkje prikken en gewoon gezellig slenteren en hier en daar een kroegje naar binnen.
Ik was met de trein...
Rond een uur of 11 's avonds zijn we richting CS gelopen alwaar we uit elkaar gingen.
Half twaalf vertrok mijn trein richting Almere Buiten.
Ik zocht een plekje in de trein en ik pakte mijn mobieltje om te kijken of ik nog berichten cq oproepen had gemist.
Warempel 3 gemiste oproepen en 1 smsbericht.
Één van de gemiste oproepen was van Rosanne.
Ik belde haar mobiele nummer en kreeg de voicemail.
Ik verbrak de verbinding en belde naar huis.
Diana nam op. Na een kort wederzijds relaas vertelde ik dat Rosanne mij gebeld had.
"Ja, dat klopt.." antwoordde zij. "Rosanne moet morgen invallen voor een collega...
Om 8 uur moet ze op het werk zijn..."
De trein vertrekt, ik leun achterover en onderbreek Diana's verhaal.
"Ja, is goed. Ik geef haar wel even een slinger..."
"Weet je het zeker? Want je moet Nick ook zo ophalen he?"
Een moment ben ik stil en zonder verder na te denken beantwoord ik haar vraag positief.
Ik neem even later afscheid en ik zet alles even op een rijtje.
De gezellige avond met Bob. Het wandelen door Amsterdam. De Jordaan, Utrechtsestraat. "The old bell" op de hoek.
Leidseplein... En uiteraard de gesprekken. Ik kan er weer een poosje tegen.
Ik neem mijn spontaan gevulde agenda voor de komende nacht nog even door.
Om een uur of 12 komt de trein aan op mijn station.
Als ik dan een beetje door loop, kan ik snel mijn bed in en nog even 2 uurtjes pitten alvorens ik Nick om 3:15 op haal.
Ach, morgen is het zondag. De hele dag de tijd om lekker niets te doen...
Het duurt, eenmaal thuisgekomen, al met al nog een half uur voordat ik mijn hoofd op mijn kussen leg en al snel arriveer ik in dromenland.
01:00 uur word ik gewekt door mijn mobieltje. Rosanne...
"Hoi pap, ben je al thuis?" Ik probeer snel in mijn rol te komen van 'altijd grappige vader'. Het lukt niet erg.
"Euh..., kun je me misschien nu op komen halen? We zijn met ons damesvoetbalteam bij de keepster thuis maar het is hier een complete chaos.
Teveel gedronken en een aantal heeft lopen kotsen... En oh ja, de spits heeft zich opgesloten in het toilet..."
Ik voel de adrenaline inmiddels stromen. Sensatie!
Half verdoofd vraag ik het adres en even later stuur ik de auto de straat in alwaar het een drukte van belang is.
Het leek warempel wel of er een bom was ontploft! De jeugd stond ietwat verdwaasd rond te kijken.
Ik sloot aan achter het rijtje dubbel geparkeerde auto's.
Er liepen vaders rond die, geschrokken of geirriteerd, hun slachtoffers afvoerden.
De keepster die een uur geleden nog de gastvrouw was stond nu beteuterd te kijken met om haar heen de troostende handen en woorden van het team.
Ook Rosanne bevond zich onder hen en had het blijkbaar nog even te druk om haar vader te verwelkomen.
Ik stapte uit en probeerde enig overzicht in de chaos te krijgen. Aangezien dit niet direct lukte hield ik het bij 'gewoon genieten van het moment'.
Onderweg naar huis kreeg ik uiteraard het complete verhaal te horen. Tenminste... Het complete verhaal?
Het leek er op dat Rosanne ook hier en daar de weg kwijt was...
Zou dat door de emoties komen of?...
Het is inmiddels 02:50 als ik gewekt wordt door het bekende geluid op mijn mobieltje.
Met een onhoorbare zucht stap ik mijn bed uit, trek ik wat kleren aan en de deur achter mij dicht.
Het is stil op straat maar hoe dichter ik bij het centrum kom hoe drukker het wordt.
Veel jeugd op de fiets. Wanhopig pogend om de wind te trotseren. Hier en daar lazert er een met fiets en al om...
Tja, het is soms moeilijk om te fietsen...
Nog voordat ik arriveer op de afgesproken plaats komt Nick al aangelopen. Gelukkig...
Onderweg word ik bijgepraat over zijn avond. Hij had genoten.
Er waren collega's van de supermarkt in 'NOXX' geweest.
Om 03:20 uur leg ik ten tweede male mijn hoofd op het kussen neer...
7:10 uur gaat wederom mijn mobiele wekkertje. Tijd om mijn laatste agendapunt af te werken.
Ditmaal is het bestemming Almere Haven alwaar ik om 8:00 uur Rosanne af zet.
In het ochtendgloren rij ik terug naar huis. Eenmaal binnen begin ik te twijfelen. Zal ik?
Toby kwispelt... Ik besluit om de hond te laten voor wat het is en duik mijn bed weer in.
08:20 uur. Mijn nachtrust kan beginnen...
13 October 2008
Gecamoufleerd (2000)
Vandaag, 5 december, had ik de dag van mijn leven. Een paar dagen geleden had ik een briefje in mijn schoen gevonden. Dit briefje kwam hoogstpersoonlijk van de Goed Heiligman. Over dat ik mij de afgelopen jaren eindelijk eens goed had gedragen en zo. Hij vroeg mij hierin of ik niet eens mee wilde draaien als een echte zwarte Piet. Ik voelde mij zeer vereerd daar dit gebied voor mij nog onontdekt was. Ja, het leek mij wel wat. Ik gaf dit ook de Sint te kennen en al snel werd besloten om de school van de kinderen 'de Buitenburcht' tot proeftuin te promoveren. 's Ochtends om zeven uur present bij de Sint alwaar de laatste orders zouden worden gegeven.
Ik kon mijn geluk niet op. Tegen iedereen die het maar wilde horen vertelde ik over deze nieuwe uitdaging. De reacties waren divers. Van "Hartstikke leuk joh, had je veel eerder moeten doen" tot "Hahahaha een primeur! Voor het eerst in de geschiedenis een flatulente Zwarte Piet!" doelend op mijn, zo nu en dan opkomende doch zwaar overdreven, winderigheid. Ik ging ervoor.
Dan eindelijk was het zover. 5 december. Sint werd welkom geheten en ik was de gelukkige die zich naast de Sint op mocht houden. Een buitenkansje. Er was slechts één probleempje. Mijn zoon Nick. Hij had zich voor deze gelegenheid om laten schminken tot zwarte Piet. Hoe zou hij reageren als hij papa herkende? Ik zou tenslotte maar een nep-Piet zijn tussen het legertje zwarte Pieten onder leiding van Sinterklaas! Ik had besloten om het er maar op aan te laten komen en daarom gedroeg ik mij gewoon zoals men van een Piet verwachtte. Even later zaten alle kindertjes van de groep van juf Nicole in de grote hal. De spanning was van de gezichtjes te lezen. Plotseling keken Nick en ik elkaar aan. Ik verroerde mij niet. Hij draaide zijn hoofd weer om naar de Sint. Ik zuchtte. Klaarblijkelijk had hij mij niet herkend! Dan tijdens een moment van onoplettendheid staat hij ineens naast mij. Hij heeft niets in de gaten. Waarschijnlijk wordt de spanning mij teveel en begint er zachtjes een hoeveelheid overtollige lucht mijn darmen te verlaten. De Pietenbroek staat een moment bol en een tel later verspreidt zich een verdacht geurtje over de lieve kinderhoofdjes. Inwendig moet ik lachen. Er zijn per slot van rekening genoeg potentiële dadertjes om de schuld te geven. Ik heb echter buiten de waard gerekend want plotseling hoor ik Nick stiekem, zijn hand een beetje voor zijn mond zodat Sinterklaas het niet kon zien, tegen zijn buurman zeggen "Het lijkt wel of dat ik mijn vader ruik!"
19 August 2008
Door één deur...
Maandag 18 augustus mijn eerste werkdag na de vakantie. Tegen de middag vroegen 2 van mijn collega's of ik mee ging roken. Ik liep met ze mee naar de lift en weldra stapten we in en gaven we de lift opdracht om ons van de zesde naar de eerste verdieping te verplaatsen.
Ik stond achter in de lift en de 2 anderen stonden bij de deur.
Ik ken deze jongens al wat langer, ze zijn toevallig beiden boomlang en dito rond. Types waarbij ik 's avonds een blokje om voor ga.
Deze 2 echter hebben het hart op de juiste plaats en we kunnen gelukkig door één deur.
De lift kwam op gang en of het door de opwaartse druk kwam of iets anders weet ik niet. Op het moment dat de lift een vijf aan gaf, ontglipte mij een harde wind.
(Ik dacht nog: he, dat heb ik anders nooit...!).
De jongens reageerden gelijktijdig en beukten tegen de liftdeur aan.
De lift kwam met een dreun abrupt tot stilstand, ons met een wolk van stof bedekkend.
Een moment was het stil. Ik keek vanuit mijn hoekje een beetje schuin omhoog...
Van links naar rechts. "Is hier iemand met claustrofobie?" vroeg ik voorzichtig.
Beide schudden ontkennend het hoofd en één van hen belde de centrale. "We zitten vast!"
Terwijl aan de andere kant van de lijn werd gemeld dat er iemand langs zou komen, begonnen wij de binnendeuren weer in de rails te hangen.
Na een poosje worstelen lukte het om ook de buitendeuren iets opzij te schuiven en kon ik zien dat we ongeveer een meter boven de vierde verdieping hingen. De ruimte van de opening was slechts gering maar toch konden we alledrie door de spleet de vrijheid tegemoet.
Over de oorzaak van dit incident sprak niemand meer...
Ik stond achter in de lift en de 2 anderen stonden bij de deur.
Ik ken deze jongens al wat langer, ze zijn toevallig beiden boomlang en dito rond. Types waarbij ik 's avonds een blokje om voor ga.
Deze 2 echter hebben het hart op de juiste plaats en we kunnen gelukkig door één deur.
De lift kwam op gang en of het door de opwaartse druk kwam of iets anders weet ik niet. Op het moment dat de lift een vijf aan gaf, ontglipte mij een harde wind.
(Ik dacht nog: he, dat heb ik anders nooit...!).
De jongens reageerden gelijktijdig en beukten tegen de liftdeur aan.
De lift kwam met een dreun abrupt tot stilstand, ons met een wolk van stof bedekkend.
Een moment was het stil. Ik keek vanuit mijn hoekje een beetje schuin omhoog...
Van links naar rechts. "Is hier iemand met claustrofobie?" vroeg ik voorzichtig.
Beide schudden ontkennend het hoofd en één van hen belde de centrale. "We zitten vast!"
Terwijl aan de andere kant van de lijn werd gemeld dat er iemand langs zou komen, begonnen wij de binnendeuren weer in de rails te hangen.
Na een poosje worstelen lukte het om ook de buitendeuren iets opzij te schuiven en kon ik zien dat we ongeveer een meter boven de vierde verdieping hingen. De ruimte van de opening was slechts gering maar toch konden we alledrie door de spleet de vrijheid tegemoet.
Over de oorzaak van dit incident sprak niemand meer...
14 July 2008
Zo, ze zijn weg!
14 juli 2008
De afgelopen weken stonden in het teken van de komende vakantie van Rosanne.
Samen met haar vriendin Nancy met de bus naar Spanje!
Aftellen + inpakken geblazen.
In huis betekende dit voornamelijk dat moeder Diana aan het regelen was.
Het leek warempel wel of zij naar Spanje ging in plaats van Rosanne!
Even nog dit kopen, "hebben we daar aan gedacht?".
Gisteravond klonk plotseling het "Eureka!" in duet.
Dit bleek het grote moment. De rits van de tas was dichtgekregen.
De tas met een totaal gewicht van precies 1 gram onder het maximum toegestane.
Vandaag heeft papa vrij genomen van het werk.
De kindertjes moesten afgeleverd worden in Utrecht alwaar de busreis naar Spanje zou aanvangen.
Broer Nick en zus Joyce waren vakantievrij en Nick had gevraagd om hem tijdig te wekken.
Diana moest helaas werken maar ze belde vanochtend dat ze wel even
op de fiets langs zou komenom afscheid te nemen van het tweetal.
op de fiets langs zou komenom afscheid te nemen van het tweetal.
Om 10 uur vanmorgen word ik vanaf zolder geroepen. "Pap"!
Er klinkt lichte paniek in de stem van mijn dochter.
Ik, altijd de rust zelfe, reageer niet en word 5 seconden later weer geroepen.
"PAP"!!!
Ik zet mijn koffie neer, loop naar de trap en vraag wat er aan de hand is.
"De tas is stuk!"; roept Rosanne met trillende stem.
Ik voel mij draaierig worden, grijp mijzelf vast aan de trapleuning maar hervind mijzelf wonderbaarlijk snel.
"Oh, ik kom even kijken..."
Ik kom boven en zie de, onder de grote druk, bezweken tas staan.
Nick is al met een tang bezig om de rits te repareren.
De oplossing is gelukkig snel gevonden en weldra zijn we op weg naar Nancy.
Om klokslag half elf staan we met zijn allen in de straat waar Nancy woont.
Ik wacht geduldig buiten en steek er eentje op.
Binnen blijkt er een lichte onrust te zijn.
Zus Joyce is zojuist wakker geworden en heeft te weinig tijd om zich voor te bereiden op het komende afscheid.
Er zijn wat waterlanders gesignaleerd en Nick wordt gevraagd om even bij zijn vriendin te gaan kijken.
Ondertussen worden de tassen van Nancy in de auto geladen en arriveert Diana op de fiets.
Ze ziet er moe uit. Deze vakantie heeft klaarblijkelijk veel van haar gevergd.
"Ik moet weer weg hoor! Er is een spoedgeval en ik heb gevraagd of ik er even snel tussenuit kon..."
Ondanks de ernst van de situatie schieten we in de lach...
Diana neemt afscheid en verdwijnt weer. Geen tranen.
Nancy's moeder Joke stapt naast mij in de auto, de meiden achterin en zo vertrekken we op weg naar Utrecht.
Eenmaal in de auto ontdekt Rosanne tot haar schrik dat ze geen afscheid heeft genomen van haar broer Nick.
Ze trekt wit weg en belt snel om de stem van haar broer nog even te kunnen horen.
Het telefonisch afscheid is moeilijk en het lijkt er op dat er andermaal tranen vloeien.
De rest van de rit is Rosanne opvallend stil.
Zo, ze is weg. De bus vertrok slechts een half uur te laat. De rust in huis weergekeerd.
Vakantie...
24 June 2008
De signalen van een vrouw...
Flatulent
Het was een doodnormale dag op het werk.
Ik zat achter mijn bureau de "after lunchdip" te verwerken welke die middag gepaard ging met hevige rukwinden.
Was de lunch te stevig geweest?
Ondertussen had ik er al een paar dozijn "op sokken" laten gaan en de hoeveelheid lucht leek het te winnen van de aanwezige zuurstof.
Ik werd er persoonlijk ietwat onpasselijk van.
Even een luchtje scheppen.
Rondom mij hoorde ik zo nu en dan wat gesnif en gesnuif.
Opvallend was het aantal spontane uitstapjes die mijn collega's maakten.
Zeker even een luchtje scheppen. Ik deed mee.
Net zo vaak als de anderen liep ik mee naar buiten alwaar ik mij overdreven tegoed deed aan de frisse buitenlucht.
Ontsla die man!
Eenmaal voor de deur begon het gemopper.
"Dit kan zo niet langer! Dit wordt te erg".
De discussie ging als vanouds over een collega.
Hij had immers de naam als zijnde iemand die zich niet al te vaak liet benaderen door een fris stuk zeep.
Zijn kleding zag er niet uit en inderdaad, zijn aanwezigheid werd gekenmerkt door een bedorven lijflucht.
Ik werd onbedoeld door hem verwend.
Als hij op de kamer was kon ik mijn getergde darmen stiekem ontluchten.
Vrouwensignalen
Ik zit inmiddels alweer een paar minuten op mijn werkplek als plotseling een vrouwelijke collega onze ruimte betreedt.
Ter hoogte van mijn bureau houdt ze halt.
Ze snuift en ze denkt even na.
Dan schieten haar ogen over de bureaus.
Ze zoekt maar vind niet wat ze denkt te vinden.
Ze snuift nogmaals en dan gebeurt het.
Zij drukt haar armen tegen haar ribbenkast, haar handen een stukje boven haar borsten, de polsen tegen elkaar aan.
Ik zie haar lichaam kort trillen. Een siddering. Een beweging die ik alleen van vrouwen ken. De ultieme extase...
4 uur, cup a soup...
Ze tuurt nogmaals de bureaus langs, wendt zich tot slot naar mij en zegt genietend: "Hmmm, ik ruik bouillon.."
Ik knikte beamend en ging door met mijn werk.
Ik kon niets zeggen.
Het was een doodnormale dag op het werk.
Ik zat achter mijn bureau de "after lunchdip" te verwerken welke die middag gepaard ging met hevige rukwinden.
Was de lunch te stevig geweest?
Ondertussen had ik er al een paar dozijn "op sokken" laten gaan en de hoeveelheid lucht leek het te winnen van de aanwezige zuurstof.
Ik werd er persoonlijk ietwat onpasselijk van.
Even een luchtje scheppen.
Rondom mij hoorde ik zo nu en dan wat gesnif en gesnuif.
Opvallend was het aantal spontane uitstapjes die mijn collega's maakten.
Zeker even een luchtje scheppen. Ik deed mee.
Net zo vaak als de anderen liep ik mee naar buiten alwaar ik mij overdreven tegoed deed aan de frisse buitenlucht.
Ontsla die man!
Eenmaal voor de deur begon het gemopper.
"Dit kan zo niet langer! Dit wordt te erg".
De discussie ging als vanouds over een collega.
Hij had immers de naam als zijnde iemand die zich niet al te vaak liet benaderen door een fris stuk zeep.
Zijn kleding zag er niet uit en inderdaad, zijn aanwezigheid werd gekenmerkt door een bedorven lijflucht.
Ik werd onbedoeld door hem verwend.
Als hij op de kamer was kon ik mijn getergde darmen stiekem ontluchten.
Vrouwensignalen
Ik zit inmiddels alweer een paar minuten op mijn werkplek als plotseling een vrouwelijke collega onze ruimte betreedt.
Ter hoogte van mijn bureau houdt ze halt.
Ze snuift en ze denkt even na.
Dan schieten haar ogen over de bureaus.
Ze zoekt maar vind niet wat ze denkt te vinden.
Ze snuift nogmaals en dan gebeurt het.
Zij drukt haar armen tegen haar ribbenkast, haar handen een stukje boven haar borsten, de polsen tegen elkaar aan.
Ik zie haar lichaam kort trillen. Een siddering. Een beweging die ik alleen van vrouwen ken. De ultieme extase...
4 uur, cup a soup...
Ze tuurt nogmaals de bureaus langs, wendt zich tot slot naar mij en zegt genietend: "Hmmm, ik ruik bouillon.."
Ik knikte beamend en ging door met mijn werk.
Ik kon niets zeggen.
21 June 2008
Turkse avond...
Ik schrijf vrijdagmiddag 20 juni 2008.
Wij maakten ons op voor de wedstrijd Kroatië - Turkije die die avond zou plaatsvinden om 20:48 uur.
Wij maakten ons op voor de wedstrijd Kroatië - Turkije die die avond zou plaatsvinden om 20:48 uur.
We waren het eten aan het bereiden en rond een uur of half zeven merkte mijn 16-jarige zoon op dat Turkije al aan het spelen was.
Ik ontkende dit want, zo vertelde ik, de wedstrijd zou om kwart voor negen aanvangen.
Een jongen van 16 geeft niet gauw op en hij zette dus de televisie aan. En jawel. De wedstrijd was al een half uur bezig.
Niet gehinderd door enige diepgaande kennis van dit soort toernooien namen wij even later plaats rond de televisie met het bord op schoot.
Het was een saaie wedstrijd met een heel spannende ontknoping.
Wat ik persoonlijk erg vreemd vond was dat de Turken tegen Tjechië speelden i.p.v. de aangekondigde Kroaten...
Enfin. Onze Turken scoorden en wij gilden of het Oranje was die een doelpunt maakte.
Op het moment dat onze schreeuw wegstierf bleef het opvallend stil in de buurt.
Zelfs onze uit Turkije afkomstige buren waren stil.
Er viel geen enkel kwartje...
Mijn dochter werd tijdens de wedstrijd opgehaald door twee vrienden.
Zij belde kort na haar vertrek op.
"Hé pap! Jullie zitten naar de herhaling van de vorige wedstrijd te kijken...!".
De aanwezigen keken elkaar aan en lachten schaapachtig.
De tv ging uit en de dagelijkse bezigheden werden even hervat.
Iedereen bereidde zich voor op de wedstrijd die komen zou.
Kwart voor negen: Turkije - Kroatië...
De aanwezigen keken elkaar aan en lachten schaapachtig.
De tv ging uit en de dagelijkse bezigheden werden even hervat.
Iedereen bereidde zich voor op de wedstrijd die komen zou.
Kwart voor negen: Turkije - Kroatië...
14 May 2008
Ik heb een kind geadopteerd...
Voor een paar uur per dag.
Zeg maar een post-naschoolse opvang.
Het slaapt bij mij thuis.
's ochtends even snel ontbijten en dan
heel snel naar school.
Het blijft daar tussen de middag over en
na school gaat het naar de opvang.
Het blijft daar zo lang mogelijk want
ik moet natuurlijk wel kunnen overwerken…
Voordat ik het 's middags op haal,
neem ik eerst wat tijd voor mijzelf.
Eenmaal thuis zorg ik voor het eten.
En vermaak ik mij een paar uurtjes met de kleine.
Al met al kost me dit behoorlijk wat tijd en geld.
Maar ik heb graag wat over voor het goede doel...
Wellicht dat je het al vermoedt.
Het is mijn eigen vlees en bloed...
Zeg maar een post-naschoolse opvang.
Het slaapt bij mij thuis.
's ochtends even snel ontbijten en dan
heel snel naar school.
Het blijft daar tussen de middag over en
na school gaat het naar de opvang.
Het blijft daar zo lang mogelijk want
ik moet natuurlijk wel kunnen overwerken…
Voordat ik het 's middags op haal,
neem ik eerst wat tijd voor mijzelf.
Eenmaal thuis zorg ik voor het eten.
En vermaak ik mij een paar uurtjes met de kleine.
Al met al kost me dit behoorlijk wat tijd en geld.
Maar ik heb graag wat over voor het goede doel...
Wellicht dat je het al vermoedt.
Het is mijn eigen vlees en bloed...
13 May 2008
Aan het einde van de tunnel...
Ons gezin bestaat uit 4 personen. Mijn vrouw & ik en 2 kinderen.
De kinderen hebben inmiddels de respectabele puberleeftijd bereikt
en hebben steeds vaker bezigheden elders.
Het is dan ook niet vanzelfsprekend dat we 's avonds gezamenlijk aan tafel zitten.
Deze avond wel dus...
Ik geniet van de gesprekken waarvan de inhoud uiteen loopt.
Het golft. Onderwerp, discussie soms gevolgd door ruzie..., volgend onderwerp.
De kinderen voelen zich er duidelijk ongemakkelijk bij.
Terwijl er even een stilte valt, grijp ik het moment aan.
Ik probeer hen op het gemak te stellen.
"Jongens, het geeft allemaal niets hoor! Het gaat weer voorbij.
Je moet het zien als een lange donkere tunnel waar je aan het begin
van je pubertijd bent in gegaan. Een tunnel met slechts ramen en
ergens aan het eind een deur.
Via die ramen kunnen papa en mama je nog wat bij sturen...
Je kunt om hulp vragen..."
Je kunt om hulp vragen..."
Ik voel mij in mijn rol als hoofd van het gezin en ga helemaal op in mijn "presentatie".
Ik vervolg mijn verhaal en teken de lijnen van de tunnel op een denkbeeldig whiteboard.
"En als je eens lastig bent dan begrijpen papa en mama dat hoor! Geen probleem...
Wij hebben ooit ook eens in zo'n tunnel gezeten.
Het lijkt dat je het helemaal alleen moet redden in deze tunnel maar
in werkelijkheid zijn wij er voor om.."
Mijn vrouw tikt op mijn schouder. Ik draai me om en zie twee lege stoelen.
De kinderen hebben blijkbaar bezigheden elders.
Ik kijk vragend naar het minzaam lachende gezicht van mijn vrouw.
"Heb ik dit verhaal soms al eerder verteld?"
Moederdag 2008
Ik werd die zondagmorgen wakker van gestommel op de trap. Ik draaide mij om en wierp een blik op mijn vrouw.
Ook zij had blijkbaar iets gehoord.
Ik lag met mijn ogen dicht nog aan het idee te wennen van alweer een nieuwe dag toen ik plotseling een scherpe geur rook.
Gelijktijdig hoorde ik mijn vrouw snuffen. "Wat een lucht!" zei ze slaperig...
Een mengeling van verbrande groene zeep en ammonia...
De dag voor moederdag had ik wat lekkere hapjes gehaald voor het ontbijt. Aardbeien, sinaasappels en afbakbroodjes...
De avond voor moederdag had mijn vrouw besloten om de oven schoon te maken.
Uit "Grootmoeders keukenhulp" had zij de prima werkende tip gelezen om de oven een dag te laten weken met een mengsel van...
Juist! Groene zeep en ammonia!
Na een paar minuten ging de slaapkamerdeur open en traden de kinderen binnen.
Een prachtig versierd bord werd op het bed geplaatst met daarop een beschuitje met aardbeien, koppie thee, sinaasappelsap en
een afbakbroodje belegd met haar favouriete witte hageltjes.
Mijn vrouw deed of ze niets in de gaten had.
Terwijk we geamuseerd toe keken hoe moeder de eerste hap nam gaf ik de jongelui een olijke knipoog...
Ook zij deden of ze niets in de gaten hadden.
Mijn vrouw deed of ze niets in de gaten had.
Terwijk we geamuseerd toe keken hoe moeder de eerste hap nam gaf ik de jongelui een olijke knipoog...
Ook zij deden of ze niets in de gaten hadden.
21 April 2008
Het leven is verslavend...
Ben jij verslaafd?
Verslaafd aan pillen?
Rook je? Snuif je?
Ik bedoel een echte verslaving.
Niet het verslaafd zijn aan het kopen van mooie kleren
en lekkere luchtjes of zo.
Nee, ik bedoel zo'n echte mooie verslaving.
Zo eentje waarin je het echte leven vindt.
Ik rook. Ik begrijp wat je voelt.
Een verslaving is mooi. Vraag aan de eerste de beste verslaafde
hoe mooi het leven in de dope is.
Hij zal je antwoorden dat hij niet zonder kan
en dat hij er niet aan moet denken om te stoppen
laat staan dat hij dit ook echt zal doen.
"Stoppen? Ik ga nog liever dood!"
Dit terwijl er middelen zijn.
Middelen om te stoppen.
Een verslaving is mooi...
...denkt de verslaafde...
Terwijl het pas echt mooi wordt na de verslaving.
Dan pas begint het echte leven...
...denkt de mens...
Het leven is mooi...
...denkt de mens.
Verslavend mooi. Er is niets beter.
Vraag aan de eerste de beste mens
hoe mooi het leven is.
Hij zal je antwoorden dat hij niet zonder kan
en dat hij er niet aan moet denken om te stoppen
laat staan dat hij dit ook echt zal doen.
"Stoppen? Ik ga nog liever dood!"
Het leven is mooi...
...denkt de mens...
kleren kopen en luchtjes of zo
Terwijl het pas echt mooi wordt na het leven.
Er zijn pillen voor...
Pillen om te stoppen.
Hilbert - 21 april 2008
Hilbert - 21 april 2008
28 March 2008
Prodent...
Gisteren een lange werkdag gehad. Moe maar voldaan kwam ik thuis. Net op tijd voor het eten.
Gezellig. Ieder zijn verhaal. Diana was die dag vrij geweest en had o.a. de badkamer onder handen genomen.
Vrij gedetailleerd hoorde ik hoe de werkzaamheden waren verlopen. De voegen waren weer wit.
"Pff, wat een werk! We moeten toch maar naar die grotere badkamertegels gaan kijken hoor!"
Ik liet e.e.a. langs me heen gaan. Ik zag het volgende project al weer op de planning staan.
Vrij vroeg in de avond kroop ik naar boven om mijn inmiddels erg vermoeide lichaam te rusten te leggen.
Ik loop de badkamer in en kijk goedkeurend in het rond. Het ziet er inderdaad erg mooi uit. De voegen zijn ook erg wit geworden.
Ik open de deur van de badkamerkast en grijp mis. Mijn tandenborstel ligt niet op de vaste plek…
Nu wil het geval dat ik een zeurpiet ben op het gebied van tanden -borstel en pasta. Ik heb mijn eigen plekje.
De kinderen vergeten altijd de dop op de tandpasta te doen en de borstels van mijn huisgenoten liggen door elkaar.
Nee, op dit gebied ben ik voorzien van enige mate van smetvrees.
Mijn tandenborstel vind ik op de wastafel…. Hoe? Waarom? Wie?... Verschillende vragen dwalen door mijn hoofd.
Ik ben echter te moe om antwoorden te verzinnen. Ik spoel de borstel goed af onder de kraan, pak mijn privepasta en
begin mijn tanden te borstelen. "Voelt het nu anders of beeld ik mij dit in…?"
Ik lig in bed en lees nog even. Als Diana even later arriveerd vraag ik terloops of zij weet waarom mijn tandenborstel
op de wastafel lag.
Ik zie haar enigszins kleuren als zij zegt: "Oh, ik heb een nieuwe voor je gekocht. Met die ouwe van je heb ik de voegen van de tegels schoongemaakt…!!!"
Ik dreig flauw te vallen maar weet er nog een ding uit te brengen.
"I'm not amused!"
Gezellig. Ieder zijn verhaal. Diana was die dag vrij geweest en had o.a. de badkamer onder handen genomen.
Vrij gedetailleerd hoorde ik hoe de werkzaamheden waren verlopen. De voegen waren weer wit.
"Pff, wat een werk! We moeten toch maar naar die grotere badkamertegels gaan kijken hoor!"
Ik liet e.e.a. langs me heen gaan. Ik zag het volgende project al weer op de planning staan.
Vrij vroeg in de avond kroop ik naar boven om mijn inmiddels erg vermoeide lichaam te rusten te leggen.
Ik loop de badkamer in en kijk goedkeurend in het rond. Het ziet er inderdaad erg mooi uit. De voegen zijn ook erg wit geworden.
Ik open de deur van de badkamerkast en grijp mis. Mijn tandenborstel ligt niet op de vaste plek…
Nu wil het geval dat ik een zeurpiet ben op het gebied van tanden -borstel en pasta. Ik heb mijn eigen plekje.
De kinderen vergeten altijd de dop op de tandpasta te doen en de borstels van mijn huisgenoten liggen door elkaar.
Nee, op dit gebied ben ik voorzien van enige mate van smetvrees.
Mijn tandenborstel vind ik op de wastafel…. Hoe? Waarom? Wie?... Verschillende vragen dwalen door mijn hoofd.
Ik ben echter te moe om antwoorden te verzinnen. Ik spoel de borstel goed af onder de kraan, pak mijn privepasta en
begin mijn tanden te borstelen. "Voelt het nu anders of beeld ik mij dit in…?"
Ik lig in bed en lees nog even. Als Diana even later arriveerd vraag ik terloops of zij weet waarom mijn tandenborstel
op de wastafel lag.
Ik zie haar enigszins kleuren als zij zegt: "Oh, ik heb een nieuwe voor je gekocht. Met die ouwe van je heb ik de voegen van de tegels schoongemaakt…!!!"
Ik dreig flauw te vallen maar weet er nog een ding uit te brengen.
"I'm not amused!"
31 January 2008
2001 - Ik weet wat haar te wachten staat...
Bij het afscheid van groep 8
Ik weet wat haar te wachten staat
die allerlaatste dag.
Nog even tafels, stoelen recht
een tas met tekeningen
een hoofd vol herinneringen.
Ik weet wat haar te wachten staat
een stil en klein verdriet.
De impact niet te overzien
voor haar ben ik de vreemde.
Adam, in het hof van Eden.
Ik weet wat haar te wachten staat
straks komt de zachte pijn.
De leerkracht staat er hulpeloos bij.
De school verlaten, zij aan zij
straks alleen en eindelijk vrij.
Lief huilend kind, reik mij je hand
je leeft dit niet alleen.
Dit enge afscheid van je school
dag vrienden en vriendinnen.
Je zoektocht gaat beginnen.
Ik weet wat haar te wachten staat.
Maar wie weet het van mij?
Ik weet wat haar te wachten staat
die allerlaatste dag.
Nog even tafels, stoelen recht
een tas met tekeningen
een hoofd vol herinneringen.
Ik weet wat haar te wachten staat
een stil en klein verdriet.
De impact niet te overzien
voor haar ben ik de vreemde.
Adam, in het hof van Eden.
Ik weet wat haar te wachten staat
straks komt de zachte pijn.
De leerkracht staat er hulpeloos bij.
De school verlaten, zij aan zij
straks alleen en eindelijk vrij.
Lief huilend kind, reik mij je hand
je leeft dit niet alleen.
Dit enge afscheid van je school
dag vrienden en vriendinnen.
Je zoektocht gaat beginnen.
Ik weet wat haar te wachten staat.
Maar wie weet het van mij?
30 January 2008
Al het goed komt in drieën...
U heeft gewonnen!
Nieuwjaar. Ik hang op de bank. Even bijkomen van de jaarwisseling.
Plotseling gaat de bel. Ik sleep mijzelf naar de voordeur.
Een man in een net pak met zo'n zwarte pet op vraagt beleefd of ik mijnheer Steensma ben. Ik antwoord bevestigend.
"U heeft meegedaan aan de prijsvraag 'Drie goede doelen uit eigen beurs?"
Ik knik. "U heeft gewonnen!" Ik herinner mij de bewuste dag.
Ergens in juni vorig jaar.
Limousine voor het Hilton hotel
Een kruiswoordraadsel insturen, postzegels plakken en WINNEN.
Hoofdprijs: avondje stappen met Ben Saunders, Lisa Lois of Destiny's child.
Nou, je raadt het reeds!
Ik trek mijn joggingbroek aan, jump in mijn gympies, kus mijn vrouw en een uurtje later stopt de limousine voor het Hilton hotel in Amsterdam.
Winston Gerstanovich
Een zaal vol mensen. Op het podium zitten de prijzen.
Winston Gerstanovich komt het podium op met drie enveloppen.
Hij vraagt Ben Saunders waarom hij het zo belangrijk vindt om mee te doen.
Ben motiveert zijn deelname en meldt terloops dat hij als extraatje één van zijn liederen ten gehore zal gaan brengen.
Gratis! Winston Gerstanovich opent een envelop en maakt de winnaar van Ben bekent. Een avondje uit met Ben!
Een nachtje met Lisa.
Als tweede komt Lisa Lois naar voren.
Ook zij doet er een schepje bovenop door te zeggen dat de winnaar een nachtje met haar door mag brengen. Met champagne! Gratis.
Winston maakt ook deze winnaar bekent.
Ideale schoondochters
Dan komen de meiden van Destiny's child naar voren.
Je kent ze wel. Drie ideale schoondochters.
Winston, in zijn beste engels, interviewt hen en vraagt of zij hun deelname kunnen motiveren.
Ik zit ondertussen in de zaal. Prijsloos.
Terwijl het drietal met rode wangetjes mijn richting op kijkt vertellen zij het hoe en waarom van hun deelname.
Ze vertellen over de belangrijkheid van de goede doelen in het algemeen en over hun slechte jeugd in het bijzonder.
Zij stellen voor om ook iets meer te doen.
Ze vragen de zaal om allen geld op het podium te gooien.
Ik benader een flauwte.
Als er €100.000,- op het podium ligt dan mag de prijswinnaar hen op dat zelfde podium komen ontmaagden. Ontmaagden!
Ik benader een directe flauwte.
Winston trekt de envelop open, kijkt in de camera en door het bloed van mijn inmiddels op springen staande aderen in mijn ogen (ik hoor ondertussen al niets meer) zie ik de lippen van Winston mijn naam vormen.
Terwijl ik bij lig te komen zie ik dat er geld van achter naar voren wordt doorgegeven. Spontaan. Voor het goede doel.
Ik kruip het podium op en begin aan te moedigen.
Mijn hart klopt bijna even hard als..
De drie meiden komen om mij heen staan en strijken vol bewondering over mijn haardos.
Ik verzuip in zes loensende ogen. Ze zijn merkbaar zenuwachtig.
Ondertussen gaat de actie door. Mijn hart klopt bijna even hard als mijn jongeheer. Winston telt hardop de euro's. Na een minuut of 20 is het bedrag bekent. €99.976,25.
Winston moedigt de mensen aan om in hun zakken te voelen.
Ik voel intussen dat mijn shirt wordt uitgetrokken. 3 paar schoenen liggen plotseling verspreid over het toneel.
Ik kijk en zie 6 prille borstjes...
3 strakke broeken liggen losjes op een stapeltje. De zaal is verhit.
Dan komt Winston naar mij toe. "Jij mag ook betalen hoor!"
Ik denk koortsachtig na. Ik heb toch al postzegels geplakt?
Vijfentwintig euro is niet niks. Ik twijfel.
3 t-shirtjes worden er op mijn hoofd en schoot geworpen.
Ik kijk en zie 6 prille borstjes nog deels verscholen achter kleurrijk satijn.
Shit, mijn joggingbroek!
Wat zijn ze mooi! Gespannen kijkt Winston naar mijn reactie.
Hij wacht op antwoord.
Ik besluit om het resterende bedrag bij te passen.
Mijn hand gaat naar mijn achterzak. Shit, mijn joggingbroek!
Portemonnee thuis laten liggen. Op het kastje naast de bank.
De meiden zien de bui al hangen. Ze zijn zichtbaar teleurgesteld.
Terwijl zij beginnen te overleggen begin ik te tellen.
Stop! We doen het!
Alle muntjes en briefjes. Opnieuw. 1 euro, 2 euro, 3 euro...
Ik draai door. €128, €3,768... Het publiek taait langzaam af.
Ik huil en tel. Dan draaien de meisjes zich resoluut om. "STOP!"; roepen zij.
"We doen het!"
Tegelijkertijd trekken ze de bustehoudertjes uit en rennen ze op mij af.
Ik hoor het niet. Ik tel door.
Een, slechts in slipje gehuld, trio Destiny's child probeert mij bij te brengen.
"Wake up!" €654.321, €732.99...
Ik kijk in het gezicht van mijn vrouw.
"Wakker worden!" Plotseling kom ik bij. Ik kijk in het gezicht van mijn vrouw. Ze kijkt bezorgd. "Gaat het lieverd? Het was druk op je werk hè? Rustig maar konijntje, ik ben bij je"
Nieuwjaar. Ik hang op de bank. Even bijkomen van de jaarwisseling.
Plotseling gaat de bel. Ik sleep mijzelf naar de voordeur.
Een man in een net pak met zo'n zwarte pet op vraagt beleefd of ik mijnheer Steensma ben. Ik antwoord bevestigend.
"U heeft meegedaan aan de prijsvraag 'Drie goede doelen uit eigen beurs?"
Ik knik. "U heeft gewonnen!" Ik herinner mij de bewuste dag.
Ergens in juni vorig jaar.
Limousine voor het Hilton hotel
Een kruiswoordraadsel insturen, postzegels plakken en WINNEN.
Hoofdprijs: avondje stappen met Ben Saunders, Lisa Lois of Destiny's child.
Nou, je raadt het reeds!
Ik trek mijn joggingbroek aan, jump in mijn gympies, kus mijn vrouw en een uurtje later stopt de limousine voor het Hilton hotel in Amsterdam.
Winston Gerstanovich
Een zaal vol mensen. Op het podium zitten de prijzen.
Winston Gerstanovich komt het podium op met drie enveloppen.
Hij vraagt Ben Saunders waarom hij het zo belangrijk vindt om mee te doen.
Ben motiveert zijn deelname en meldt terloops dat hij als extraatje één van zijn liederen ten gehore zal gaan brengen.
Gratis! Winston Gerstanovich opent een envelop en maakt de winnaar van Ben bekent. Een avondje uit met Ben!
Een nachtje met Lisa.
Als tweede komt Lisa Lois naar voren.
Ook zij doet er een schepje bovenop door te zeggen dat de winnaar een nachtje met haar door mag brengen. Met champagne! Gratis.
Winston maakt ook deze winnaar bekent.
Ideale schoondochters
Dan komen de meiden van Destiny's child naar voren.
Je kent ze wel. Drie ideale schoondochters.
Winston, in zijn beste engels, interviewt hen en vraagt of zij hun deelname kunnen motiveren.
Ik zit ondertussen in de zaal. Prijsloos.
Terwijl het drietal met rode wangetjes mijn richting op kijkt vertellen zij het hoe en waarom van hun deelname.
Ze vertellen over de belangrijkheid van de goede doelen in het algemeen en over hun slechte jeugd in het bijzonder.
Zij stellen voor om ook iets meer te doen.
Ze vragen de zaal om allen geld op het podium te gooien.
Ik benader een flauwte.
Als er €100.000,- op het podium ligt dan mag de prijswinnaar hen op dat zelfde podium komen ontmaagden. Ontmaagden!
Ik benader een directe flauwte.
Winston trekt de envelop open, kijkt in de camera en door het bloed van mijn inmiddels op springen staande aderen in mijn ogen (ik hoor ondertussen al niets meer) zie ik de lippen van Winston mijn naam vormen.
Terwijl ik bij lig te komen zie ik dat er geld van achter naar voren wordt doorgegeven. Spontaan. Voor het goede doel.
Ik kruip het podium op en begin aan te moedigen.
Mijn hart klopt bijna even hard als..
De drie meiden komen om mij heen staan en strijken vol bewondering over mijn haardos.
Ik verzuip in zes loensende ogen. Ze zijn merkbaar zenuwachtig.
Ondertussen gaat de actie door. Mijn hart klopt bijna even hard als mijn jongeheer. Winston telt hardop de euro's. Na een minuut of 20 is het bedrag bekent. €99.976,25.
Winston moedigt de mensen aan om in hun zakken te voelen.
Ik voel intussen dat mijn shirt wordt uitgetrokken. 3 paar schoenen liggen plotseling verspreid over het toneel.
Ik kijk en zie 6 prille borstjes...
3 strakke broeken liggen losjes op een stapeltje. De zaal is verhit.
Dan komt Winston naar mij toe. "Jij mag ook betalen hoor!"
Ik denk koortsachtig na. Ik heb toch al postzegels geplakt?
Vijfentwintig euro is niet niks. Ik twijfel.
3 t-shirtjes worden er op mijn hoofd en schoot geworpen.
Ik kijk en zie 6 prille borstjes nog deels verscholen achter kleurrijk satijn.
Shit, mijn joggingbroek!
Wat zijn ze mooi! Gespannen kijkt Winston naar mijn reactie.
Hij wacht op antwoord.
Ik besluit om het resterende bedrag bij te passen.
Mijn hand gaat naar mijn achterzak. Shit, mijn joggingbroek!
Portemonnee thuis laten liggen. Op het kastje naast de bank.
De meiden zien de bui al hangen. Ze zijn zichtbaar teleurgesteld.
Terwijl zij beginnen te overleggen begin ik te tellen.
Stop! We doen het!
Alle muntjes en briefjes. Opnieuw. 1 euro, 2 euro, 3 euro...
Ik draai door. €128, €3,768... Het publiek taait langzaam af.
Ik huil en tel. Dan draaien de meisjes zich resoluut om. "STOP!"; roepen zij.
"We doen het!"
Tegelijkertijd trekken ze de bustehoudertjes uit en rennen ze op mij af.
Ik hoor het niet. Ik tel door.
Een, slechts in slipje gehuld, trio Destiny's child probeert mij bij te brengen.
"Wake up!" €654.321, €732.99...
Ik kijk in het gezicht van mijn vrouw.
"Wakker worden!" Plotseling kom ik bij. Ik kijk in het gezicht van mijn vrouw. Ze kijkt bezorgd. "Gaat het lieverd? Het was druk op je werk hè? Rustig maar konijntje, ik ben bij je"
Subscribe to:
Posts (Atom)