Mijn schoonvader is de laatste tijd een beetje in de war.
Hij heeft volgens mij PDD-NOS of ADSL.
Mijn vrouw ontkent dit en zegt hoofdschuddend; "Hij wordt gewoon een beetje ouder…"
Ik praat zo nu en dan met schoonpa.
Hij vertelt over zijn avonturen tijdens zijn wekelijks terugkerende dagjes op de activiteitenbegeleiding.
Hij zoekt vaak naar woorden maar weet altijd de kern te raken. Soms is er verdriet.
Vaak lachen we enorm over zo'n gebeurtenis.
Hij heeft gelukkig zijn gevoel voor humor niet verloren.
Soms vang ik flarden op van het gesprek tussen mijn vrouw en haar moeder.
Het gaat over 'sociaal isolement', 'afasie', 'alzheimer' en 'dementie'. Labeltjes.
Opa hoort het niet, denk ik.
Dat hij soms de weg kwijt is liet hij onlangs merken.
Ik was al een poosje met hem in gesprek.
Plotseling vroeg hij; "Waar werkt u?"
Ik viel een moment stil en probeerde tactisch te antwoorden.
"Euh, ik werk bij de ING…"; antwoord ik aarzelend.
Opa antwoord; "Oh, daar werkt mijn schoonzoon ook…"
We hebben hier achteraf allen smakelijk om gelachen.
Het is feest. We zitten thuis met zijn allen aan tafel. Onze zoon is jarig en er zijn vrienden en vriendinnen, patat én Opa!
Opa eet en luistert.
De jonge mensen maken tijdens het eten wat vieze opmerkingen en een aanwezige vriendin trekt een vies gezicht roept vrij hard; "Hou op. Ik zit te eten!"
Opa aanschouwt. De vieze opmerkingen gaan nog even door en het meisje herhaalt haar opmerking; "Ik wil eten!"
Opa ontgaat de essentie maar reageert alert.
"Ga eten dan!"
23 March 2012
17 March 2012
Een zaterdagochtend in maart.
Ik sta in de keuken en maak een snel ontbijtje klaar voor onderweg.
Zo direct eerst lekker wandelen met de hond.
Tijdens het smeren van mijn cracker luister ik naar de geluiden van boven.
Meidengeluiden. Gisteren is mijn dochter gearriveerd om het weekend in het ouderlijk huis door te brengen.
We zijn inmiddels wel een beetje gewend aan haar afwezigheid sinds zij vertelde dat ze ging studeren in Tilburg.
Pff! Dat was wel even wennen hoor. Voor haarzelf natuurlijk maar ook voor ons.
Met name mijn vrouw heeft er moeite mee gehad om het huis te delen met enkel mannen.
Vader en zoon praten immers op een geheel ander niveau dan de moeder!
Vanochtend luister ik vanuit de keuken en geniet van het harde praten van dochterlief.
Het is duidelijk merkbaar dat ze gewend is aan debatteren in het studentenhuis.
Tussendoor hoor ik de vrolijke stem van mijn vrouw.
Zij geniet hoorbaar van de aanwezigheid en het hindert haar niet dat ze de badkamer moet delen.
Een zaterdag in maart. Een speciale dag. Een beetje door de lente en een beetje door mijn dochter.
Even weer een moment als vanouds.
Gewoon genieten.
Zo direct eerst lekker wandelen met de hond.
Tijdens het smeren van mijn cracker luister ik naar de geluiden van boven.
Meidengeluiden. Gisteren is mijn dochter gearriveerd om het weekend in het ouderlijk huis door te brengen.
We zijn inmiddels wel een beetje gewend aan haar afwezigheid sinds zij vertelde dat ze ging studeren in Tilburg.
Pff! Dat was wel even wennen hoor. Voor haarzelf natuurlijk maar ook voor ons.
Met name mijn vrouw heeft er moeite mee gehad om het huis te delen met enkel mannen.
Vader en zoon praten immers op een geheel ander niveau dan de moeder!
Vanochtend luister ik vanuit de keuken en geniet van het harde praten van dochterlief.
Het is duidelijk merkbaar dat ze gewend is aan debatteren in het studentenhuis.
Tussendoor hoor ik de vrolijke stem van mijn vrouw.
Zij geniet hoorbaar van de aanwezigheid en het hindert haar niet dat ze de badkamer moet delen.
Een zaterdag in maart. Een speciale dag. Een beetje door de lente en een beetje door mijn dochter.
Even weer een moment als vanouds.
Gewoon genieten.
Zo fucking trots op mijn zoon...
Het feestje bij mijn jarige broer is al een poos in volle gang als plotseling mijn zoon verschijnt.
Hij moest laat werken maar kon zich gelukkig al snel daarna in het feestgedruis vervoegen.
Een vreemd gevoel maakt zich van mij meester als hij binnenstapt en zijn arm heft bij wijze van groet.
Hij straalt en ik voel mij trots.
Als hij even later de aanwezige ouderen persoonlijk heeft gegroet, verdwijnt hij naar de tuin.
Mijn zoon voelt zich zichtbaar thuis hier tussen zijn 'matties'. Leuk om te zien.
Binnen is het redelijk mogelijk om te praten. Buiten is het anders.
Er klinkt stevige muziek maar er komen ook YouTube-achtige geluiden uit de aangesloten smartphones op de geluidsinstallatie.
Na een poosje loop ik naar buiten om afscheid te nemen en laat de sfeer even tot mij komen.
Een aantal van de jongeren kent mij en ik krijg diverse opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd.
Voor mij een bewijs dat ik als oudere niet helemaal voor gek word gesleten.
Ik praat een poosje en geniet en zoek tussendoor mijn bloedverwant. Waar zit ie?
Mijn ogen priemen in het donker en plotseling zie ik hem, innig verstrengeld met dát meisje waar al over gespeculeerd werd.
Ik zie zijn achterhoofd en haar gezicht verdwijnt daar achter. Snel zoek ik naar het geldende jargon.
Tongworstelen.
Mijn hoofd draait weg om dit intieme moment niet te verstoren. Kopkluiven.
Dubbel. Ik lach en zie ik een beetje mijzelf terug.
Aan de andere kant zie ik daar mijn zoontje zitten.
Vreemd!
Onderweg naar huis bespreek ik de avond door met mijn vrouw. Ook het 'minnekoos' moment van onze zoon.
Plagend zeg ik: "Goh, onze zoon heeft verkering...". Mijn vrouw kijkt mij meewarig aan en antwoordt: "Nee, die tijd is geweest. Het is nu normaal om zomaar te zoenen met een meisje."
Ik weet dat ze gelijk heeft.
"Als ik in mijn jeugd een meisje innig zoende wist ik dat dat meer betekende dan een kus, toch?"; antwoordde ik terwijl ik een blik werp op mijn vrouw.
Ik merk niet dat ze zwijgt en vervolg; "Ze hebben nu hele ander maatstaven om te laten zien dat je meer voor elkaar voelt dan alleen een kusje. Lijkt mij moeilijk."
In gedachten zie ik hem weer zitten in de tuin. Mijn onomkeerbaar groeiende zoon.
Flarden van een tekst schieten door mij heen; ‘I’m so proud to be your father’.
Hij moest laat werken maar kon zich gelukkig al snel daarna in het feestgedruis vervoegen.
Een vreemd gevoel maakt zich van mij meester als hij binnenstapt en zijn arm heft bij wijze van groet.
Hij straalt en ik voel mij trots.
Als hij even later de aanwezige ouderen persoonlijk heeft gegroet, verdwijnt hij naar de tuin.
Mijn zoon voelt zich zichtbaar thuis hier tussen zijn 'matties'. Leuk om te zien.
Binnen is het redelijk mogelijk om te praten. Buiten is het anders.
Er klinkt stevige muziek maar er komen ook YouTube-achtige geluiden uit de aangesloten smartphones op de geluidsinstallatie.
Na een poosje loop ik naar buiten om afscheid te nemen en laat de sfeer even tot mij komen.
Een aantal van de jongeren kent mij en ik krijg diverse opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd.
Voor mij een bewijs dat ik als oudere niet helemaal voor gek word gesleten.
Ik praat een poosje en geniet en zoek tussendoor mijn bloedverwant. Waar zit ie?
Mijn ogen priemen in het donker en plotseling zie ik hem, innig verstrengeld met dát meisje waar al over gespeculeerd werd.
Ik zie zijn achterhoofd en haar gezicht verdwijnt daar achter. Snel zoek ik naar het geldende jargon.
Tongworstelen.
Mijn hoofd draait weg om dit intieme moment niet te verstoren. Kopkluiven.
Dubbel. Ik lach en zie ik een beetje mijzelf terug.
Aan de andere kant zie ik daar mijn zoontje zitten.
Vreemd!
Onderweg naar huis bespreek ik de avond door met mijn vrouw. Ook het 'minnekoos' moment van onze zoon.
Plagend zeg ik: "Goh, onze zoon heeft verkering...". Mijn vrouw kijkt mij meewarig aan en antwoordt: "Nee, die tijd is geweest. Het is nu normaal om zomaar te zoenen met een meisje."
Ik weet dat ze gelijk heeft.
"Als ik in mijn jeugd een meisje innig zoende wist ik dat dat meer betekende dan een kus, toch?"; antwoordde ik terwijl ik een blik werp op mijn vrouw.
Ik merk niet dat ze zwijgt en vervolg; "Ze hebben nu hele ander maatstaven om te laten zien dat je meer voor elkaar voelt dan alleen een kusje. Lijkt mij moeilijk."
In gedachten zie ik hem weer zitten in de tuin. Mijn onomkeerbaar groeiende zoon.
Flarden van een tekst schieten door mij heen; ‘I’m so proud to be your father’.
05 March 2012
Beatrix Oeuvreprijs
Een dag te laat bereikt mij het collectieve ‘wij gevoel’.
Ik ben in Zwitserland en geniet hier van een welverdiende skivakantie.
Het nieuws wat doorgaans tot mij komt is helemaal niets óf via internet.
De krant koop ik echter al jaren niet meer aangezien deze tegenwoordig louter oud nieuws bevat.
Voor deze keer maak ik een uitzondering. Er wordt een krant gekocht en deze kopt:
Hartverscheurend.
Toegegeven. Ditmaal zit de krant er niet ver naast. Hartverscheurend inderdaad.
Een collectieve rouwperiode is aangebroken. Iedereen leeft mee.
In een tijd dat het koningshuis kunstmatig in slaap wordt gehouden.
Overbodig gedoe vinden de onderdanen. Zó vorige eeuw!
Ik persoonlijk hoop dat zij ten tijde van crises, hét moment dat we allen weer naar de driekleur verlangen, gezond uit de comateuze toestand komt.
De tijd dat we weer trots zijn op Oranje.
Nu zijn er andere zorgen. In een tijd dat de familie een persoonlijk drama doormaakt.
De Koningin weent. Ook nu weer blijft ze in haar rol. Hoe lukt haar dat?
Tien jaar geleden Claus dood. Ze heeft Apeldoorn meegemaakt. Ik heb haar zelfs even zien versnellen op de Dam. Altijd was het de Koningin. Nooit Beatrix.
Nu is daar het moment dat iedere moeder doet ineen krimpen. Je kind verliezen. Onverenigbaar met het leven. Een moeder maakt het momenteel door in Innsbruck.
De media zit er boven op. Schande? Vergeet niet dat wij de media zijn. Jij en ik!
Ik heb mij ondertussen schuldig gemaakt aan voyeurisme.
Mij verlekkerd aan het persoonlijk leed van anderen.
Hartverscheurend!
Wederom moet de moeder in de Koningin afhaken. Een verscheurde vorstin is wat wij zien. Een schreiende moeder van Nederland. Ze blijft in haar rol.
Zelfs in de tijd dat zij Beatrix zou mogen zijn. Dat Beatrix moeder zou willen zijn.
Zij blijft Majesteit. Zoals altijd. Ik heb nog geen acterend talent gezien in Nederland die zich zo heeft ingeleefd in haar rol.
Als geen ander verdient zij de oeuvreprijs. Voor de prestaties in haar hele leven. Iets waar heel Nederland trots op zou moeten zijn.
Niet alleen op dit moment. Nee, ook in tijden van onderdrukking en op momenten zoals nu. Welvaart. Voor de monarchie gaat de start van dit millennium de boeken in als een diep dal. Voor de familie gaat 2012 de geschiedenis in als het drama. Een drama waarin Beatrix moeder mag zijn zelfs al is zij Koningin.
Ik ben in Zwitserland en geniet hier van een welverdiende skivakantie.
Het nieuws wat doorgaans tot mij komt is helemaal niets óf via internet.
De krant koop ik echter al jaren niet meer aangezien deze tegenwoordig louter oud nieuws bevat.
Voor deze keer maak ik een uitzondering. Er wordt een krant gekocht en deze kopt:
Hartverscheurend.
Toegegeven. Ditmaal zit de krant er niet ver naast. Hartverscheurend inderdaad.
Een collectieve rouwperiode is aangebroken. Iedereen leeft mee.
In een tijd dat het koningshuis kunstmatig in slaap wordt gehouden.
Overbodig gedoe vinden de onderdanen. Zó vorige eeuw!
Ik persoonlijk hoop dat zij ten tijde van crises, hét moment dat we allen weer naar de driekleur verlangen, gezond uit de comateuze toestand komt.
De tijd dat we weer trots zijn op Oranje.
Nu zijn er andere zorgen. In een tijd dat de familie een persoonlijk drama doormaakt.
De Koningin weent. Ook nu weer blijft ze in haar rol. Hoe lukt haar dat?
Tien jaar geleden Claus dood. Ze heeft Apeldoorn meegemaakt. Ik heb haar zelfs even zien versnellen op de Dam. Altijd was het de Koningin. Nooit Beatrix.
Nu is daar het moment dat iedere moeder doet ineen krimpen. Je kind verliezen. Onverenigbaar met het leven. Een moeder maakt het momenteel door in Innsbruck.
De media zit er boven op. Schande? Vergeet niet dat wij de media zijn. Jij en ik!
Ik heb mij ondertussen schuldig gemaakt aan voyeurisme.
Mij verlekkerd aan het persoonlijk leed van anderen.
Hartverscheurend!
Wederom moet de moeder in de Koningin afhaken. Een verscheurde vorstin is wat wij zien. Een schreiende moeder van Nederland. Ze blijft in haar rol.
Zelfs in de tijd dat zij Beatrix zou mogen zijn. Dat Beatrix moeder zou willen zijn.
Zij blijft Majesteit. Zoals altijd. Ik heb nog geen acterend talent gezien in Nederland die zich zo heeft ingeleefd in haar rol.
Als geen ander verdient zij de oeuvreprijs. Voor de prestaties in haar hele leven. Iets waar heel Nederland trots op zou moeten zijn.
Niet alleen op dit moment. Nee, ook in tijden van onderdrukking en op momenten zoals nu. Welvaart. Voor de monarchie gaat de start van dit millennium de boeken in als een diep dal. Voor de familie gaat 2012 de geschiedenis in als het drama. Een drama waarin Beatrix moeder mag zijn zelfs al is zij Koningin.
31 January 2012
Steensma... Bob Steensma!
Onze Bob.
Dit artikel vindt zijn oorsprong in een vriendschappelijke relatie die ome Bob ooit kende.
'Zijn naam werd in zijn studietijd in verband gebracht met onze kroonprinses'; aldus Wikipedia.
De geschiedenis is tot op heden geschreven en anders bepaald.
Daar mag ik niet over praten.
Onze huidige vorstin huwde Klaus-Georg Wilhelm Otto Friedrich Gerd von Amsberg.
Beter bekend als Prins Claus.
Op verjaardagen en partijen krijg ik ongevraagd alle informatie die ik niet wil weten.
"Daar mag ik niet over praten!"; hoor ik dikwijls echoën.
Ik ben niet zo geïnteresseerd in geheimen maar soms dan ontkom ik er niet aan.
30 april 2012.
Zo loop ik al maanden rond met de waarheid rond de afgeblazen activiteiten op het Museumplein in Amsterdam op Koninginnedag.
Het jaarlijkse 538-event. Er werd maar over gediscussieerd.
Het blijkt onnodige verspilling van energie te zijn geweest.
Ons Museumplein is ergens anders voor nodig op 30 april 2012.
Hadden ze naar mij gekomen? Dan had ik dit kunnen melden.
Maar niemand vraagt het en ik? Ik mag er niet over praten.
Eberhard van der Laan.
Goed, ik wist dus al dat het 538-event niet door zou gaan. Maar wat de reden is? Weet u het? Te druk?
Teveel aanloop naar het centrum? Plausibele verklaring van meneer Eberhard van der Laan.
Koninginnedag is immers bedoeld voor andere activiteiten? Vrijmarkt en al die blije gezichten.
Primair dus voor Koningshuis-events. Voor onze Koningin of Koning…
Wat de reden is weten slechts een handvol mensen én de familie van Oranje.
Onze burgemeester, de directeur van radio 538 Jan Willem Brüggenwirth en Bob.
De kleur van mijn bloed.
Nu is het grappige dat ik afgelopen week een familiefeestje had. En wie gaf er plotseling acte de présence? Ome Bob!
De spanning was voelbaar. Bob had rode wangetjes en hij probeerde zenuwachtig onzichtbaar te zijn.
Dit was niet onze ome Bob. Zoals gewoonlijk liet ik hem een beetje links liggen.
Hij was per slot van rekening de oorzaak van de kleur van mijn bloed. Het had zo mooi blauw kunnen zijn. Had!
Dit jaar gaat het gebeuren.
Ik negeerde hem een beetje en schonk mijzelf een glas in. Ongewild kreeg ik flarden van het gesprek te horen.
“Ik sprak met Beatrix…”. “2012…”. “Dit jaar gaat het gebeuren”. “Het gaat drukker worden dan ooit op het Museumplein…”.
Ik spitste mijn oren. Hoorde ik het nu goed? Sssttt. En ome Bob vervolgde…; “…maar daar mag ik niet over praten…”
Dit artikel vindt zijn oorsprong in een vriendschappelijke relatie die ome Bob ooit kende.
'Zijn naam werd in zijn studietijd in verband gebracht met onze kroonprinses'; aldus Wikipedia.
De geschiedenis is tot op heden geschreven en anders bepaald.
Daar mag ik niet over praten.
Onze huidige vorstin huwde Klaus-Georg Wilhelm Otto Friedrich Gerd von Amsberg.
Beter bekend als Prins Claus.
Op verjaardagen en partijen krijg ik ongevraagd alle informatie die ik niet wil weten.
"Daar mag ik niet over praten!"; hoor ik dikwijls echoën.
Ik ben niet zo geïnteresseerd in geheimen maar soms dan ontkom ik er niet aan.
30 april 2012.
Zo loop ik al maanden rond met de waarheid rond de afgeblazen activiteiten op het Museumplein in Amsterdam op Koninginnedag.
Het jaarlijkse 538-event. Er werd maar over gediscussieerd.
Het blijkt onnodige verspilling van energie te zijn geweest.
Ons Museumplein is ergens anders voor nodig op 30 april 2012.
Hadden ze naar mij gekomen? Dan had ik dit kunnen melden.
Maar niemand vraagt het en ik? Ik mag er niet over praten.
Eberhard van der Laan.
Goed, ik wist dus al dat het 538-event niet door zou gaan. Maar wat de reden is? Weet u het? Te druk?
Teveel aanloop naar het centrum? Plausibele verklaring van meneer Eberhard van der Laan.
Koninginnedag is immers bedoeld voor andere activiteiten? Vrijmarkt en al die blije gezichten.
Primair dus voor Koningshuis-events. Voor onze Koningin of Koning…
Wat de reden is weten slechts een handvol mensen én de familie van Oranje.
Onze burgemeester, de directeur van radio 538 Jan Willem Brüggenwirth en Bob.
De kleur van mijn bloed.
Nu is het grappige dat ik afgelopen week een familiefeestje had. En wie gaf er plotseling acte de présence? Ome Bob!
De spanning was voelbaar. Bob had rode wangetjes en hij probeerde zenuwachtig onzichtbaar te zijn.
Dit was niet onze ome Bob. Zoals gewoonlijk liet ik hem een beetje links liggen.
Hij was per slot van rekening de oorzaak van de kleur van mijn bloed. Het had zo mooi blauw kunnen zijn. Had!
Dit jaar gaat het gebeuren.
Ik negeerde hem een beetje en schonk mijzelf een glas in. Ongewild kreeg ik flarden van het gesprek te horen.
“Ik sprak met Beatrix…”. “2012…”. “Dit jaar gaat het gebeuren”. “Het gaat drukker worden dan ooit op het Museumplein…”.
Ik spitste mijn oren. Hoorde ik het nu goed? Sssttt. En ome Bob vervolgde…; “…maar daar mag ik niet over praten…”
28 January 2012
Twee zonen en hun pa...
"Januari 2012 kwamen twee zonen hun vader 'afleveren' bij het Hospice.
Ik had dienst en aan mij de taak om hen te begeleiden op deze moeilijke dag.
Het bleek al gauw dat het niet alleen voor de gasten moeilijk was maar
ook ik kreeg een flinke spiegel gepresenteerd.
Een spiegel naar het verleden.
Ik verwoordde het als volgt."
Mocht ik mijn pa maar naar het hospice brengen
Zoals die twee op zijn 70-ste jaar.
ik zou zijn oude ribben voelen
en streelde zijn asgrijze haar.
Zoals die twee, de entree met hun pa
Die onzekere vinger op de bel
De handen vullen vaders kasten
Het gevoel zegt; "Wil ik dit wel?"
Irritaties overwinnen even de liefde
De vrijwilliger grijpt kort in
koffie, thee, een paar woorden
rust in het gezin.
Ik bracht mijn vader al eerder weg
Eenenvijftig en nog jong van geest...
Wat als hij 30 jaar langer had geleefd
hoe zou dat zijn geweest?
Had ik 'het onbegrip' begrepen
tussen zonen en hun pa?
Of zou ik alle liefde geven van
de jaren dat ik zonder hem sta?...
Al wat rest is genieten, van
een spiegel naar mijn verlies
in 1 dienst 30 jaar verwerken
ook dankzij het Almere Hospice.
"Vandaag is de vader overleden. Hij heeft niet gewacht op mijn volgende dienst.
Ik hoop dat mijn bijdrage hen heeft kunnen helpen bij het verwerken.
Hun bijdrage hielp mij wel."
Ik had dienst en aan mij de taak om hen te begeleiden op deze moeilijke dag.
Het bleek al gauw dat het niet alleen voor de gasten moeilijk was maar
ook ik kreeg een flinke spiegel gepresenteerd.
Een spiegel naar het verleden.
Ik verwoordde het als volgt."
Mocht ik mijn pa maar naar het hospice brengen
Zoals die twee op zijn 70-ste jaar.
ik zou zijn oude ribben voelen
en streelde zijn asgrijze haar.
Zoals die twee, de entree met hun pa
Die onzekere vinger op de bel
De handen vullen vaders kasten
Het gevoel zegt; "Wil ik dit wel?"
Irritaties overwinnen even de liefde
De vrijwilliger grijpt kort in
koffie, thee, een paar woorden
rust in het gezin.
Ik bracht mijn vader al eerder weg
Eenenvijftig en nog jong van geest...
Wat als hij 30 jaar langer had geleefd
hoe zou dat zijn geweest?
Had ik 'het onbegrip' begrepen
tussen zonen en hun pa?
Of zou ik alle liefde geven van
de jaren dat ik zonder hem sta?...
Al wat rest is genieten, van
een spiegel naar mijn verlies
in 1 dienst 30 jaar verwerken
ook dankzij het Almere Hospice.
"Vandaag is de vader overleden. Hij heeft niet gewacht op mijn volgende dienst.
Ik hoop dat mijn bijdrage hen heeft kunnen helpen bij het verwerken.
Hun bijdrage hielp mij wel."
22 January 2012
De weg naar een nieuw begin...
Huilend vond ik mijzelf op het mos.
Plotseling zag ik mij geconfronteerd met een onnoemelijk hoge berg.
Zo één met beekjes en ontoegankelijke bossen tot aan de boomgrens.
Als ik goed in de hoogte tuurde ontwaarde ik rook uit de top.
"Oh nee hè? Een vulkaan!"
De moed zakte mij in de schoenen. Huilend vond ik mijzelf even later terug, liggend op het mos.
Het veilige mos. Althans, de plek die voor mij altijd veiligheid en geborgenheid had betekend.
"Ik wou dat ik dood was..."
Dat gevoel aan deze kant van de berg was verdwenen. Eigenlijk heel langzaam.
Gek dat ik niet eerder had kunnen ingrijpen. Misschien had ik nog iets kunnen redden?
Mijn leven was zo mooi. Zo fijn. We hadden het goed. Een leven om oud mee te worden. Totdat...
Nu was het te laat. Terugkeer onmogelijk. Ik moest aan de andere kant van de berg zien te komen.
Maar hoe?
"Ik wou dat ik dood was..."
Er is geen toekomst.
Na een nacht met huilen en schreeuwen begon ik de klim.
Ik zag in het begin niets door mijn gezwollen ogen.
Als een dwaze liep ik recht door de struiken en de takken zwiepten zo nu en dan pijnlijk langs mijn huid.
Ik leerde hiervan. Ik probeerde van uur tot uur te plannen.
Ook leerde ik om vooraf na te denken hoe ik een volgend moment zou overbruggen.
Hoe ik aan eten zou kunnen komen bijvoorbeeld.
Denken aan het verleden en aan de verre toekomst was er even niet bij.
Eén toekomstperspectief hield mij op de been. De overzijde!
De weg naar mijzelf.
Langzaam aan vorderde ik. De dingen die vroeger belangrijk waren vergat ik.
Make-up deed even niet ter zake. Mijn ondergoed en mijn lichaam waste ik in de bergbeekjes.
Mijn overdadige kleding had ik al eerder aan een treurige wilg gehangen.
Steeds meer begon ik mijzelf te worden.
Geheel alleen was ik de grootste uitdaging van mijn leven aangegaan
en als die dagen had ik de moeilijkste hindernissen in mijn eentje geflikt!
Ik voelde mij sterker dan ooit. Mooier dan ooit.
Wat was die onbegaanbare berghelling eigenlijk mooi!
Ik brak... Maar herstelde.
Dankzij de opgedane ervaring durfde ik de laatste etappe beter aan.
Hoezo kale berghellingen. Hoezo vulkaan!
Ik deed het gewoon.
Soms klom ik 10 meter en pletterde ik met een noodgang weer 3 meter naar beneden.
Mijn wonden moesten door de wind herstellen. Ik brak maar herstelde.
Ik durfde zelfs om te kijken naar het leven dat mij altijd warmte gaf.
Die mooie vertrouwde plek. Die plek die mij verstootte.
Alles voor niets?
Ik klom en klom en sliep in de buitenlucht.
Geheel overgeleverd aan de natuur vond ik mijn oorsprong.
En dan, na deze eindeloze beproeving kwam ik aan de top.
Ik zeeg huilend neer op het mos en rook er aan.
Ik merkte dat de smaak van vreugdetranen gelijk was als de tranen van verdriet.
De lucht van het mos boven op de berg rook hetzelfde als het mos in het dal.
Er was eigenlijk bijzonder weinig verschil. De zon was hetzelfde, de natuur, de lucht...
Ik schrok. Was nu alles voor niets geweest? Huilend viel ik in slaap.
Geen haat meer.
Na een poosje werd ik gewekt door de vogels.
Langzaam besefte ik waar ik was en keek om mij heen, genoot van het uitzicht en dacht na.
Geheel vrij kon ik nu denken over het verleden, de verandering, de pijn en de klim.
Het verleden van ons samen, de pijn ieder voor zich, de verandering en mijn eenzame weg.
Zonder haat en negatieve gedachten keek ik terug. De klim had mij veranderd.
Ik zag er niet uit!
Wat eerst onmogelijk had geleken was nu de weg gebleken naar kracht.
Naar mijn eigen ik.
Er was zoveel te leren op weg naar het onmogelijke.
Ik had het geflikt! Het leven is mooi.
Fluitend wandelde ik de berg af. De zon kietelde ondertussen mijn make-up loze gezicht.
De herstellende wonden begonnen te jeuken.
In mijn gescheurde trui voelde ik iets vrij bungelen. Ik zag er niet uit!
Maar ik voelde mij als herboren!
Plotseling zag ik mij geconfronteerd met een onnoemelijk hoge berg.
Zo één met beekjes en ontoegankelijke bossen tot aan de boomgrens.
Als ik goed in de hoogte tuurde ontwaarde ik rook uit de top.
"Oh nee hè? Een vulkaan!"
De moed zakte mij in de schoenen. Huilend vond ik mijzelf even later terug, liggend op het mos.
Het veilige mos. Althans, de plek die voor mij altijd veiligheid en geborgenheid had betekend.
"Ik wou dat ik dood was..."
Dat gevoel aan deze kant van de berg was verdwenen. Eigenlijk heel langzaam.
Gek dat ik niet eerder had kunnen ingrijpen. Misschien had ik nog iets kunnen redden?
Mijn leven was zo mooi. Zo fijn. We hadden het goed. Een leven om oud mee te worden. Totdat...
Nu was het te laat. Terugkeer onmogelijk. Ik moest aan de andere kant van de berg zien te komen.
Maar hoe?
"Ik wou dat ik dood was..."
Er is geen toekomst.
Na een nacht met huilen en schreeuwen begon ik de klim.
Ik zag in het begin niets door mijn gezwollen ogen.
Als een dwaze liep ik recht door de struiken en de takken zwiepten zo nu en dan pijnlijk langs mijn huid.
Ik leerde hiervan. Ik probeerde van uur tot uur te plannen.
Ook leerde ik om vooraf na te denken hoe ik een volgend moment zou overbruggen.
Hoe ik aan eten zou kunnen komen bijvoorbeeld.
Denken aan het verleden en aan de verre toekomst was er even niet bij.
Eén toekomstperspectief hield mij op de been. De overzijde!
De weg naar mijzelf.
Langzaam aan vorderde ik. De dingen die vroeger belangrijk waren vergat ik.
Make-up deed even niet ter zake. Mijn ondergoed en mijn lichaam waste ik in de bergbeekjes.
Mijn overdadige kleding had ik al eerder aan een treurige wilg gehangen.
Steeds meer begon ik mijzelf te worden.
Geheel alleen was ik de grootste uitdaging van mijn leven aangegaan
en als die dagen had ik de moeilijkste hindernissen in mijn eentje geflikt!
Ik voelde mij sterker dan ooit. Mooier dan ooit.
Wat was die onbegaanbare berghelling eigenlijk mooi!
Ik brak... Maar herstelde.
Dankzij de opgedane ervaring durfde ik de laatste etappe beter aan.
Hoezo kale berghellingen. Hoezo vulkaan!
Ik deed het gewoon.
Soms klom ik 10 meter en pletterde ik met een noodgang weer 3 meter naar beneden.
Mijn wonden moesten door de wind herstellen. Ik brak maar herstelde.
Ik durfde zelfs om te kijken naar het leven dat mij altijd warmte gaf.
Die mooie vertrouwde plek. Die plek die mij verstootte.
Alles voor niets?
Ik klom en klom en sliep in de buitenlucht.
Geheel overgeleverd aan de natuur vond ik mijn oorsprong.
En dan, na deze eindeloze beproeving kwam ik aan de top.
Ik zeeg huilend neer op het mos en rook er aan.
Ik merkte dat de smaak van vreugdetranen gelijk was als de tranen van verdriet.
De lucht van het mos boven op de berg rook hetzelfde als het mos in het dal.
Er was eigenlijk bijzonder weinig verschil. De zon was hetzelfde, de natuur, de lucht...
Ik schrok. Was nu alles voor niets geweest? Huilend viel ik in slaap.
Geen haat meer.
Na een poosje werd ik gewekt door de vogels.
Langzaam besefte ik waar ik was en keek om mij heen, genoot van het uitzicht en dacht na.
Geheel vrij kon ik nu denken over het verleden, de verandering, de pijn en de klim.
Het verleden van ons samen, de pijn ieder voor zich, de verandering en mijn eenzame weg.
Zonder haat en negatieve gedachten keek ik terug. De klim had mij veranderd.
Ik zag er niet uit!
Wat eerst onmogelijk had geleken was nu de weg gebleken naar kracht.
Naar mijn eigen ik.
Er was zoveel te leren op weg naar het onmogelijke.
Ik had het geflikt! Het leven is mooi.
Fluitend wandelde ik de berg af. De zon kietelde ondertussen mijn make-up loze gezicht.
De herstellende wonden begonnen te jeuken.
In mijn gescheurde trui voelde ik iets vrij bungelen. Ik zag er niet uit!
Maar ik voelde mij als herboren!
20 January 2012
Theater Beursplein
“In shock, I reached for my ING badge”
Last month, I'd arranged to meet friends for our regular night on the town, and this time we'd decided to paint Amsterdam red.
Since I'd arrived a little early, I decided to get off the tram a stop early and walk from the Dam to the train station.
But all of a sudden, I found myself confronted with the occupation of the Beursplein.
For or against “Occupy Beursplein”?
The square was a hive of activity, so I stopped and observed for a while.
“Where do I stand?
Am I for or against this movement?” I pondered.
Deep in thought, I ran through the pros and cons.
How had it all started? With a protest against the financial establishment...
Well, we haven't always been totally upfront with Joe Public have we?
So they have the right to protest. Don't they?
However, according to media reports, the movement now mainly consisted of tramps, homeless people and other such riff-raff!
DeLaMar or Carré
I enjoyed watching this free show for a while.
A performance you'd usually pay a lot of money to see in one of Amsterdam's fine theatres, DeLaMar or Koninklijke Carré.
I came to the conclusion that I could appreciate the movement, as long as they kept things decent.
Suddenly, a large sign grabbed my attention.
"BANKERS ARE WANKERS!"
I was brought back down to earth with a bump and my hand automatically flew to the place where my ING badge always hangs.
Disappointed
Somewhat disappointed, I continued further on my way to Amsterdam Central, with those three hurtful words still running through my head.
I turned back around and surveyed the performance.
Occupy Amsterdam 2011.
“Disgraceful! This shouldn't be allowed!”
Last month, I'd arranged to meet friends for our regular night on the town, and this time we'd decided to paint Amsterdam red.
Since I'd arrived a little early, I decided to get off the tram a stop early and walk from the Dam to the train station.
But all of a sudden, I found myself confronted with the occupation of the Beursplein.
For or against “Occupy Beursplein”?
The square was a hive of activity, so I stopped and observed for a while.
“Where do I stand?
Am I for or against this movement?” I pondered.
Deep in thought, I ran through the pros and cons.
How had it all started? With a protest against the financial establishment...
Well, we haven't always been totally upfront with Joe Public have we?
So they have the right to protest. Don't they?
However, according to media reports, the movement now mainly consisted of tramps, homeless people and other such riff-raff!
DeLaMar or Carré
I enjoyed watching this free show for a while.
A performance you'd usually pay a lot of money to see in one of Amsterdam's fine theatres, DeLaMar or Koninklijke Carré.
I came to the conclusion that I could appreciate the movement, as long as they kept things decent.
Suddenly, a large sign grabbed my attention.
"BANKERS ARE WANKERS!"
I was brought back down to earth with a bump and my hand automatically flew to the place where my ING badge always hangs.
Disappointed
Somewhat disappointed, I continued further on my way to Amsterdam Central, with those three hurtful words still running through my head.
I turned back around and surveyed the performance.
Occupy Amsterdam 2011.
“Disgraceful! This shouldn't be allowed!”
21 September 2011
Naaldencontainer
Hoe een man zich staande houdt als vrijwilliger in een hospice met voornamelijk vrouwelijke collega's.
Het liep tegen het einde van een rustige dienst.
Het hospice was op dat moment bemenst met 2 bewoners waarvan er een behoorlijk mobiel was.
Naar deze bewoner hadden we weinig omkijken. De andere bewoner, een meneer, was hulpbehoevender.
Ik had hem al eerder die ochtend een urinaal gegeven.
Nu was het moment, kort voor de overdracht aan de nieuwe ploeg, dat de huistelefoon ging.
De beller maakte zich bekend als de dochter van meneer en vroeg of ze hem kon spreken.
Met de telefoon in mijn hand liep ik een moment later de kamer binnen.
Hij wees gelijk naar het urinaal. "Ik moet weer plassen"; sprak hij moeizaam.
Ik overhandigde de telefoon terwijl ik hem uit legde wie er aan de telefoon was. "Uw dochter!"
De man keek een beetje verschrikt.
Ik begon zijn weggooi-boksershort los te maken en ontdekte gelijkertijd een bolus die reeds enige tijd lag te wachten op ontdekking.
Ik negeerde het en hield mij bezig om de jongeheer van de man op zijn plaats te houden in het urinaal.
Ondertussen sprak de man voort en hield ik mij discreet afzijdig.
Het duurde even voordat hij begreep wie hij aan de lijn had.
Hij wendde zich plotseling tot mij en zei: "Oh, mijn dochter! Ik verstond dokter!"
Hij vervolgde zijn gesprek terwijl ik wachtte op de plas. Er gebeurde niets.
Mijn gedachten gingen razendsnel. Hij moet verschoond worden. Zal ik?
Of zal ik het aan de aflossing overlaten?…
Ik besloot er voor te gaan.
Aan het einde van zijn telefonisch onderhoud was het urinaal nog immer niet gevuld en hij gaf te kennen dat hij niet meer moest.
Ik liep de kamer uit en vroeg mijn collega even te helpen. Zij had gelukkig iets meer ervaring. Ik miste de routine.
We zochten tevergeefs de handschoenen, een onderlegger en de vochtige doekjes.
Ik liep naar de kamer van de andere bewoner toe en haalde daar de benodigdheden op.
Handschoenen en een geel emmertje met een klein dekseltje.
'Ah', dacht ik. 'Hier kun je de vochtige doekjes uit trekken'.
Eenmaal terug op de kamer deden we de handschoenen aan en opende ik het emmertje.
Op dat moment zag ik de naalden en resten van prikmateriaal. Stiekem keek ik naar mijn collega.
'Had ze het gezien?'
Ze had het waarschijnlijk niet gezien. En wat als ze het wel had gezien?
Korte tijd later hadden we de overdracht achter de rug en liep ik naar mijn auto.
Een ervaring, en dus routine, rijker.
Het liep tegen het einde van een rustige dienst.
Het hospice was op dat moment bemenst met 2 bewoners waarvan er een behoorlijk mobiel was.
Naar deze bewoner hadden we weinig omkijken. De andere bewoner, een meneer, was hulpbehoevender.
Ik had hem al eerder die ochtend een urinaal gegeven.
Nu was het moment, kort voor de overdracht aan de nieuwe ploeg, dat de huistelefoon ging.
De beller maakte zich bekend als de dochter van meneer en vroeg of ze hem kon spreken.
Met de telefoon in mijn hand liep ik een moment later de kamer binnen.
Hij wees gelijk naar het urinaal. "Ik moet weer plassen"; sprak hij moeizaam.
Ik overhandigde de telefoon terwijl ik hem uit legde wie er aan de telefoon was. "Uw dochter!"
De man keek een beetje verschrikt.
Ik begon zijn weggooi-boksershort los te maken en ontdekte gelijkertijd een bolus die reeds enige tijd lag te wachten op ontdekking.
Ik negeerde het en hield mij bezig om de jongeheer van de man op zijn plaats te houden in het urinaal.
Ondertussen sprak de man voort en hield ik mij discreet afzijdig.
Het duurde even voordat hij begreep wie hij aan de lijn had.
Hij wendde zich plotseling tot mij en zei: "Oh, mijn dochter! Ik verstond dokter!"
Hij vervolgde zijn gesprek terwijl ik wachtte op de plas. Er gebeurde niets.
Mijn gedachten gingen razendsnel. Hij moet verschoond worden. Zal ik?
Of zal ik het aan de aflossing overlaten?…
Ik besloot er voor te gaan.
Aan het einde van zijn telefonisch onderhoud was het urinaal nog immer niet gevuld en hij gaf te kennen dat hij niet meer moest.
Ik liep de kamer uit en vroeg mijn collega even te helpen. Zij had gelukkig iets meer ervaring. Ik miste de routine.
We zochten tevergeefs de handschoenen, een onderlegger en de vochtige doekjes.
Ik liep naar de kamer van de andere bewoner toe en haalde daar de benodigdheden op.
Handschoenen en een geel emmertje met een klein dekseltje.
'Ah', dacht ik. 'Hier kun je de vochtige doekjes uit trekken'.
Eenmaal terug op de kamer deden we de handschoenen aan en opende ik het emmertje.
Op dat moment zag ik de naalden en resten van prikmateriaal. Stiekem keek ik naar mijn collega.
'Had ze het gezien?'
Ze had het waarschijnlijk niet gezien. En wat als ze het wel had gezien?
Korte tijd later hadden we de overdracht achter de rug en liep ik naar mijn auto.
Een ervaring, en dus routine, rijker.
07 September 2011
Haar ogen nam ik mee naar de dood..
In mijn 22-jarig vaderschap-jubileum heb ik veel meegemaakt, veel geleerd en veel verhaaltjes over de kinderen geschreven.
Dat ik in deze periode ook fouten heb gemaakt staat buiten kijf.
Fouten waarvan je weet dat ze er zijn maar die je naast je neer legt. "Ik ben ook maar een mens...".
Soms echter krijg je een spiegel gepresenteerd. De ongevraagde feed-back.
Het gebeurde recentelijk tijdens mijn vakantie. Mijn volwassen dochter was een paar dagen langsgekomen op ons stekkie.
Dochterlief had het druk met haar studie en dit vertaalde zich in het doorstuderen in de vakantie.
Zo nu en dan was ze wat korzelig. Soms snauwde ze even... Ook tegen mijn vrouw.
Moeder kan daar goed tegen. "Ze moet haar ei kwijt en dit is de ideale plek..."; suste ze.
Op een gegeven moment ging ze te ver voor mijn gevoel.
Ik ging er tegen in en zoals een goed debater betaamt ging zij de discussie aan.
"Waarom snauw je zo tegen mij!"; riep ze.
Ik antwoordde iets van; "Wij doen alles voor je en jij...".
FOUT!
Het ging zo een paar zinnen door en ik zag mijn vrouw ongelukkig kijken.
Ik trachtte wanhopig om mijn lessen 'omgaan met (vrouwelijke) emoties' in stelling te brengen.
Het lukt en ik loop naar dochterlief toe en hef mijn hand teneinde een high-five te geven.
"Vergeet het!"; zeg ik. Ze beantwoord de geste, begint nog even flink te schelden en gelijktijdig zie ik haar ogen groot worden.
Haar ogen worden rood, sperren zich wijd open en vullen zich met tranen.
Wat ik mis is dat zij op dat moment kei- en keihard vecht tegen de tranen.
Ik zag enkel de scheldende, jankende vrouw voor me. Ik begreep dit niet en draaide me met een zucht om. Weg van dit alles.
Had ik maar eerder begrepen dat ze juist opgelucht was en dat het schelden en huilen niet zo bedoeld was.
Snikkend loopt ze weg en glijdt buiten pardoes uit over het natte hout. Het doet mij pijn doch ik kan niet reageren.
Ik ben boos. Verstijfd. Verdrietig. Ik ben stom. Ik ben een man!
Even later lig ik in bed. Ik kan de slaap niet vatten. Gedachten spelen door mijn hoofd.
Steeds zie ik haar ogen voor me. Dat innerlijke vechten.
Ik denk, ik maal.
Woelend zie ik mijzelf ineens liggen op mijn sterfbed.
Net voordat ik mijn aller, allerlaatste adem uit blaas zie ik die wanhopige ogen weer voor me... De afrekening?
Een beklemmend gevoel maakt zich meester van me. Dat moet mij niet overkomen!
Even later klop ik op de deur van haar kamer.
"Sorry..." zeg ik zachtjes. "Ik heb veel van je geleerd..."
Dat ik in deze periode ook fouten heb gemaakt staat buiten kijf.
Fouten waarvan je weet dat ze er zijn maar die je naast je neer legt. "Ik ben ook maar een mens...".
Soms echter krijg je een spiegel gepresenteerd. De ongevraagde feed-back.
Het gebeurde recentelijk tijdens mijn vakantie. Mijn volwassen dochter was een paar dagen langsgekomen op ons stekkie.
Dochterlief had het druk met haar studie en dit vertaalde zich in het doorstuderen in de vakantie.
Zo nu en dan was ze wat korzelig. Soms snauwde ze even... Ook tegen mijn vrouw.
Moeder kan daar goed tegen. "Ze moet haar ei kwijt en dit is de ideale plek..."; suste ze.
Op een gegeven moment ging ze te ver voor mijn gevoel.
Ik ging er tegen in en zoals een goed debater betaamt ging zij de discussie aan.
"Waarom snauw je zo tegen mij!"; riep ze.
Ik antwoordde iets van; "Wij doen alles voor je en jij...".
FOUT!
Het ging zo een paar zinnen door en ik zag mijn vrouw ongelukkig kijken.
Ik trachtte wanhopig om mijn lessen 'omgaan met (vrouwelijke) emoties' in stelling te brengen.
Het lukt en ik loop naar dochterlief toe en hef mijn hand teneinde een high-five te geven.
"Vergeet het!"; zeg ik. Ze beantwoord de geste, begint nog even flink te schelden en gelijktijdig zie ik haar ogen groot worden.
Haar ogen worden rood, sperren zich wijd open en vullen zich met tranen.
Wat ik mis is dat zij op dat moment kei- en keihard vecht tegen de tranen.
Ik zag enkel de scheldende, jankende vrouw voor me. Ik begreep dit niet en draaide me met een zucht om. Weg van dit alles.
Had ik maar eerder begrepen dat ze juist opgelucht was en dat het schelden en huilen niet zo bedoeld was.
Snikkend loopt ze weg en glijdt buiten pardoes uit over het natte hout. Het doet mij pijn doch ik kan niet reageren.
Ik ben boos. Verstijfd. Verdrietig. Ik ben stom. Ik ben een man!
Even later lig ik in bed. Ik kan de slaap niet vatten. Gedachten spelen door mijn hoofd.
Steeds zie ik haar ogen voor me. Dat innerlijke vechten.
Ik denk, ik maal.
Woelend zie ik mijzelf ineens liggen op mijn sterfbed.
Net voordat ik mijn aller, allerlaatste adem uit blaas zie ik die wanhopige ogen weer voor me... De afrekening?
Een beklemmend gevoel maakt zich meester van me. Dat moet mij niet overkomen!
Even later klop ik op de deur van haar kamer.
"Sorry..." zeg ik zachtjes. "Ik heb veel van je geleerd..."
22 May 2011
Eindevandewereldgemist.com?
Lieve mensen,
We hebben er weer één achter de rug.
De dag des oordeel versie 2011-5...
Ene meneer Camping uit, ja hoe kan het ook anders,
de Verenigde Staten, had bepaald dat 21 mei de grote afrekening zou plaatsvinden.
In mijn beleving voor de man zelf een verlies-verlies situatie.
Als het gebeurt, dan kan niemand deze man eren.
Geen sterveling kan immers meer zeggen: "Deze man had gelijk!"
Als het weer niet gebeurt, dan is deze man een verliezer. Eentje die m.i. uit zijn ambt ontheven kan worden.
Per direct!
Hoe haalt hij dit in zijn hoofd! Er zijn mensen die geloven.
Geloven in een God en er zijn mensen die geloven in meneer Harold Camping.
Ook zijn er lieden die weten dat dit wel los zal lopen.
En als het gebeurt dan zien ze dit vanzelf wel...
Ik heb in mij leventje al meerdere armageddons overleefd. Jij toch ook?
Gisteravond vroeg een vriend van mij hoe laat het was.
Ik vertelde hem de actuele tijd.
Hij trok wit weg.
"Shit, te laat.., we hebben het einde van de wereld gemist!"
We hebben er weer één achter de rug.
De dag des oordeel versie 2011-5...
Ene meneer Camping uit, ja hoe kan het ook anders,
de Verenigde Staten, had bepaald dat 21 mei de grote afrekening zou plaatsvinden.
In mijn beleving voor de man zelf een verlies-verlies situatie.
Als het gebeurt, dan kan niemand deze man eren.
Geen sterveling kan immers meer zeggen: "Deze man had gelijk!"
Als het weer niet gebeurt, dan is deze man een verliezer. Eentje die m.i. uit zijn ambt ontheven kan worden.
Per direct!
Hoe haalt hij dit in zijn hoofd! Er zijn mensen die geloven.
Geloven in een God en er zijn mensen die geloven in meneer Harold Camping.
Ook zijn er lieden die weten dat dit wel los zal lopen.
En als het gebeurt dan zien ze dit vanzelf wel...
Ik heb in mij leventje al meerdere armageddons overleefd. Jij toch ook?
Gisteravond vroeg een vriend van mij hoe laat het was.
Ik vertelde hem de actuele tijd.
Hij trok wit weg.
"Shit, te laat.., we hebben het einde van de wereld gemist!"
16 May 2011
Gepest!
Een leven lang gepest,
faalangst beheerst
het leven
dat mij rest.
Ik kan niets...
Gevoel onderdrukken.
Nu ben ik zelfs bang
dat doodgewoon sterven
mij straks niet
zal
lukken.
Bedankt.
faalangst beheerst
het leven
dat mij rest.
Ik kan niets...
Gevoel onderdrukken.
Nu ben ik zelfs bang
dat doodgewoon sterven
mij straks niet
zal
lukken.
Bedankt.
07 October 2010
Onthoofding in Almere Haven!
Vandaag zou het gebeuren.
Mijn vrouw had afgesproken met de buurvrouw dat zij haar 2 jachthonden wel mee uit zou nemen tegelijk met onze hond.
Buurvrouw had die van ons al eens mee uitgenomen tijdens een lange werkdag en zo konden wij elkaar mooi helpen nietwaar?
De jachthonden zijn vrij groot en ik schat in dat de zgn. schofthoogte van de honden gelijk is aan de hoogte van de heupen van mijn vrouw.
Behoorlijk aan de maat dus. De honden zijn atletisch, goed opgevoed en zijn gewend om vrijelijk rond te lopen in het buitengebied van Almere Haven.
Mijn vrouw genoot. Best wel lekker met 3 ravottende honden in de herfst.
Plotseling duiken de drie de struiken in. De twee ruiken wat en de derde gaat mee in het avontuur!
Het duurde iets langer dan normaal en mijn vrouw had al enkele malen een signaal gegeven. Niets!
Tot het moment dat de brutaalste de struiken uit komt rennen. Ze heeft iets in de bek!
Mijn vrouw, die nog nooit in haar leven een medeschepsel naar het leven heeft gestaan, begint te roepen! Los!
De hond staat er trots kwispelend bij en laat onmiddellijk los.
"Euh ja, en nu?"; denkt zij. De vogel, een patrijs of zo, ligt daar in het zonnetje en komt bij van de 'bijna dood ervaring'.
Mijn vrouw staat daar met 3 honden, even zoveel kettingen een terminale vogel en 2 handen.
En dan nog het feit dat de honden groot en zwaar zijn!
Nog voor dat ze heeft kunnen bewegen heeft de hond de patrijs al weer in de bek. Wanhopig wordt ze er van.
Gelukkig schiet een vrouw te hulp. Kordaat pakt ze het gevogelte vast terwijl mijn vrouw de keel van de hond vastgrijpt.
Even later is het gelukt en de vrouw werpt de vogel in de bosjes. De honden zitten vast en mijn vrouw begint aan het laatste avontuur.
Met de honden een afstand van zo'n 400 meter overbruggen naar huis. Het gaat moeizaam. De honden trekken en trekken!!
Ineens weet er één uit de halsband te glippen en keert terug naar het plaats delict.
Vrolijk en trots loopt ze voorbij met de romp in haar bek. Kop van lichaam gescheiden.
Wat mijn vrouw ook probeert, de jager luistert niet meer en gaat in een rechte lijn naar huis.
Eenmaal gearriveerd bij de woning staat het huilen haar nader dan het lachen. De honden moeten naar binnen!
Gelukkig komen er wat buren aan lopen.
Ze gniffelen een beetje maar al snel is de jager ontdaan van het corpus en verdwijnt het stoffelijk overschot in een lijkzak.
Terwijl mijn vrouw trillend naar huis loopt, hoort ze nog net de opmerking van een buurman; "Hm, dat wordt dus niet barbecueën, buurvrouw?"
Mijn vrouw had afgesproken met de buurvrouw dat zij haar 2 jachthonden wel mee uit zou nemen tegelijk met onze hond.
Buurvrouw had die van ons al eens mee uitgenomen tijdens een lange werkdag en zo konden wij elkaar mooi helpen nietwaar?
De jachthonden zijn vrij groot en ik schat in dat de zgn. schofthoogte van de honden gelijk is aan de hoogte van de heupen van mijn vrouw.
Behoorlijk aan de maat dus. De honden zijn atletisch, goed opgevoed en zijn gewend om vrijelijk rond te lopen in het buitengebied van Almere Haven.
Mijn vrouw genoot. Best wel lekker met 3 ravottende honden in de herfst.
Plotseling duiken de drie de struiken in. De twee ruiken wat en de derde gaat mee in het avontuur!
Het duurde iets langer dan normaal en mijn vrouw had al enkele malen een signaal gegeven. Niets!
Tot het moment dat de brutaalste de struiken uit komt rennen. Ze heeft iets in de bek!
Mijn vrouw, die nog nooit in haar leven een medeschepsel naar het leven heeft gestaan, begint te roepen! Los!
De hond staat er trots kwispelend bij en laat onmiddellijk los.
"Euh ja, en nu?"; denkt zij. De vogel, een patrijs of zo, ligt daar in het zonnetje en komt bij van de 'bijna dood ervaring'.
Mijn vrouw staat daar met 3 honden, even zoveel kettingen een terminale vogel en 2 handen.
En dan nog het feit dat de honden groot en zwaar zijn!
Nog voor dat ze heeft kunnen bewegen heeft de hond de patrijs al weer in de bek. Wanhopig wordt ze er van.
Gelukkig schiet een vrouw te hulp. Kordaat pakt ze het gevogelte vast terwijl mijn vrouw de keel van de hond vastgrijpt.
Even later is het gelukt en de vrouw werpt de vogel in de bosjes. De honden zitten vast en mijn vrouw begint aan het laatste avontuur.
Met de honden een afstand van zo'n 400 meter overbruggen naar huis. Het gaat moeizaam. De honden trekken en trekken!!
Ineens weet er één uit de halsband te glippen en keert terug naar het plaats delict.
Vrolijk en trots loopt ze voorbij met de romp in haar bek. Kop van lichaam gescheiden.
Wat mijn vrouw ook probeert, de jager luistert niet meer en gaat in een rechte lijn naar huis.
Eenmaal gearriveerd bij de woning staat het huilen haar nader dan het lachen. De honden moeten naar binnen!
Gelukkig komen er wat buren aan lopen.
Ze gniffelen een beetje maar al snel is de jager ontdaan van het corpus en verdwijnt het stoffelijk overschot in een lijkzak.
Terwijl mijn vrouw trillend naar huis loopt, hoort ze nog net de opmerking van een buurman; "Hm, dat wordt dus niet barbecueën, buurvrouw?"
06 October 2010
Busverhalen - Bestrating Wilnis!
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Bestrating Wilnis!
Lijn 126. Ook dit was een lijn die bij mijn vaste trajecten behoorde. Startte op het Muiderpoortstation te Amsterdam.
Naar Station Holendrecht en via het AMC naar Abcoude, Vinkeveen, Wilnis en als eindbestemming Mijdrecht.
Nu was het standaard procedure dat je bij aanvang van iedere dienst even op het publikatiebord keek of er nog bijzonderheden waren.
Ook die ochtend het geval geweest en zonder bijzonderheden toog ik naar Holendrecht om de chauffeur af te lossen richting Muiderpoort.
Korte tijd later vertrek ik als 126 naar Mijdrecht.
Ook dit is voor een stadse jongen een verademing om te rijden. De Vinkeveense plassen, De Baambrugse zuwe.
Allemaal vrij nieuw voor mij. Een lange weg met aan weerzijden water. Wat huizen, restaurants, havens en hier en daar een halte. Genieten dus.
Plotseling doemt er een hek voor mij op. Zo'n hek van 2 stalen palen en een rood-witte plank. "Voorspelt niet veel goeds"; mompel ik…
En zo gedacht… Ik houd halt en zie voor mij een en al activiteit. De trottoirs zijn vernieuwd en de weg voor mij ligt gedeeltelijk open.
Ik zie de nachtmerrie al opdoemen. Wachten op ondersteuning en een kilometer achteruit rijden.
Even later heb ik contact met de "Centraal Post". Er stond niets op het bord en ik bevind mij in een lastige situatie.
Het resultaat van het contact met het checkpoint kan ik mij absoluut niet meer herinneren maar het zal zo goed geweest zijn dat ik besloot door te rijden.
Ik breng de opzichter op de hoogte en heel voorzichtig trek ik op. Langs de bouwput. De rechterzijde van de bus draait langzaam het trottoir op.
Ja, zo kom ik er precies langs. 500 meter moet ik zo overbruggen. De linkerkant op de weg en de rechter op de stoep.
Het gaat goed zo en ik vorder gestaag. Ik negeer de stratemakers die achter de bus hevig met de armen zwaaien. "Stop! Stop!".
Duidelijk zie ik het 500 meter lange spoor van vernieling dat ik achter laat.
Tegels die omhoog schieten op het moment dat mijn wielen 5 tot 10 cm wegzakken.
LULLIG!
Maar het stond niet op het publikatiebord… Dus..
… Op tijd rijdt lijn 126 verder. Weer met tevreden passagiers...
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Bestrating Wilnis!
Lijn 126. Ook dit was een lijn die bij mijn vaste trajecten behoorde. Startte op het Muiderpoortstation te Amsterdam.
Naar Station Holendrecht en via het AMC naar Abcoude, Vinkeveen, Wilnis en als eindbestemming Mijdrecht.
Nu was het standaard procedure dat je bij aanvang van iedere dienst even op het publikatiebord keek of er nog bijzonderheden waren.
Ook die ochtend het geval geweest en zonder bijzonderheden toog ik naar Holendrecht om de chauffeur af te lossen richting Muiderpoort.
Korte tijd later vertrek ik als 126 naar Mijdrecht.
Ook dit is voor een stadse jongen een verademing om te rijden. De Vinkeveense plassen, De Baambrugse zuwe.
Allemaal vrij nieuw voor mij. Een lange weg met aan weerzijden water. Wat huizen, restaurants, havens en hier en daar een halte. Genieten dus.
Plotseling doemt er een hek voor mij op. Zo'n hek van 2 stalen palen en een rood-witte plank. "Voorspelt niet veel goeds"; mompel ik…
En zo gedacht… Ik houd halt en zie voor mij een en al activiteit. De trottoirs zijn vernieuwd en de weg voor mij ligt gedeeltelijk open.
Ik zie de nachtmerrie al opdoemen. Wachten op ondersteuning en een kilometer achteruit rijden.
Even later heb ik contact met de "Centraal Post". Er stond niets op het bord en ik bevind mij in een lastige situatie.
Het resultaat van het contact met het checkpoint kan ik mij absoluut niet meer herinneren maar het zal zo goed geweest zijn dat ik besloot door te rijden.
Ik breng de opzichter op de hoogte en heel voorzichtig trek ik op. Langs de bouwput. De rechterzijde van de bus draait langzaam het trottoir op.
Ja, zo kom ik er precies langs. 500 meter moet ik zo overbruggen. De linkerkant op de weg en de rechter op de stoep.
Het gaat goed zo en ik vorder gestaag. Ik negeer de stratemakers die achter de bus hevig met de armen zwaaien. "Stop! Stop!".
Duidelijk zie ik het 500 meter lange spoor van vernieling dat ik achter laat.
Tegels die omhoog schieten op het moment dat mijn wielen 5 tot 10 cm wegzakken.
LULLIG!
Maar het stond niet op het publikatiebord… Dus..
… Op tijd rijdt lijn 126 verder. Weer met tevreden passagiers...
Hilbert Steensma
Busverhalen - Ik leek wel een mens!
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Ik leek wel een mens!
Ik reed die dag op mijn eigen lijn. Lijn 120. Amsterdam Muiderpoortstation - Utrecht Centraal station
Doorgaans een heerlijke rit. Weinig over te melden behalve de route langs de mooie plekjes aan de Vecht.
Ieder jaargetijde een mooie ervaring.
Toch had je ook hier zo nu en dan te maken met vertraging en drukte.
En op een lange rit had ik wel behoefte aan een koffiepauze op het Muiderpoortstation.
Rekening houdende met de vertraging rij ik over de Middenweg. Ik probeer wat tijd in te halen.
Plotseling rijdt er een bumperklever voor mij. Achterin zitten een paar jongeren en die maken obscene gebaren.
Ongetwijfeld reageerde ik op de verkeerde manier want de rest van de Middenweg en de Linaeusstraat blijft de auto mij
stagneren en rijdt steeds langzamer. 20 a 30 km p/u. Ondertussen zit ik mij vreselijk te irriteren.
Bij elke halte waar ik moet stoppen stopt de auto ook om mij later weer op sleeptouw te nemen met een slakkegang.
Ik zie mijn koffiepauze in rook op gaan, word kwader en kwader en gedraag mij niet meer zoals van mij verwacht wordt.
Met een soort van waas voor mijn ogen zie ik mijn kans.
Op het eind van de Linaeusstraat dien ik gebruik te maken van de busbaan teneinde rechtsaf te kunnen draaien de Wijttenbachstraat in.
Mij bedoeling was duidelijk. Ik zou de auto tegen houden en mijn frustratie botvieren, lees: een praatje maken.
Het interesseerde mij niet meer of er 3, 4 of 5 jongens in zaten!
Dan gebeurt het. De auto staat rechts van mij voor het rode verkeerslicht. Ik sta op de busbaan en wacht ook.
Het licht springt op groen en de auto's beginnen te rijden. Ik mag nog niet maar ben blind.
Ik trek op, stuur langzaam naar rechts en zie het meisje op haar fiets over het hoofd.
Het meisje springt van de fiets maar de fiets is reddeloos verloren.
Zonder enig gevoel van mededogen grijpen mijn achterwielen de fiets en op dat moment komt mijn bus tot stilstand.
Ik trek wit weg. De auto is inmiddels uit het zicht verdwenen.
Waarschijnlijk heeft mijn gedrag gezorgd voor de ultieme climax en zullen de inzittenden zich op de knieen geslagen hebben van pret!
De auto was ook uit mijn gedachten verdwenen. Ik had een ander probleem.
Ambulance, politie en mijn collega's ter plaatse. Gelukkig had het meisje niets.
Gek genoeg is er nooit gerept over een schuldvraag. Psychologie? Had ik al straf genoeg?
Ik had bijna iemand doodgereden. Iets wat ik kon bijschrijven in mijn persoonlijke register. Een zwarte bladzij in mijn dagboek.
Iemand probeerde mij gek te maken en ik ben de uitdaging aangegaan. Ik leek wel een mens.
En de vertraging? Nooit meer ingehaald!
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Ik leek wel een mens!
Ik reed die dag op mijn eigen lijn. Lijn 120. Amsterdam Muiderpoortstation - Utrecht Centraal station
Doorgaans een heerlijke rit. Weinig over te melden behalve de route langs de mooie plekjes aan de Vecht.
Ieder jaargetijde een mooie ervaring.
Toch had je ook hier zo nu en dan te maken met vertraging en drukte.
En op een lange rit had ik wel behoefte aan een koffiepauze op het Muiderpoortstation.
Rekening houdende met de vertraging rij ik over de Middenweg. Ik probeer wat tijd in te halen.
Plotseling rijdt er een bumperklever voor mij. Achterin zitten een paar jongeren en die maken obscene gebaren.
Ongetwijfeld reageerde ik op de verkeerde manier want de rest van de Middenweg en de Linaeusstraat blijft de auto mij
stagneren en rijdt steeds langzamer. 20 a 30 km p/u. Ondertussen zit ik mij vreselijk te irriteren.
Bij elke halte waar ik moet stoppen stopt de auto ook om mij later weer op sleeptouw te nemen met een slakkegang.
Ik zie mijn koffiepauze in rook op gaan, word kwader en kwader en gedraag mij niet meer zoals van mij verwacht wordt.
Met een soort van waas voor mijn ogen zie ik mijn kans.
Op het eind van de Linaeusstraat dien ik gebruik te maken van de busbaan teneinde rechtsaf te kunnen draaien de Wijttenbachstraat in.
Mij bedoeling was duidelijk. Ik zou de auto tegen houden en mijn frustratie botvieren, lees: een praatje maken.
Het interesseerde mij niet meer of er 3, 4 of 5 jongens in zaten!
Dan gebeurt het. De auto staat rechts van mij voor het rode verkeerslicht. Ik sta op de busbaan en wacht ook.
Het licht springt op groen en de auto's beginnen te rijden. Ik mag nog niet maar ben blind.
Ik trek op, stuur langzaam naar rechts en zie het meisje op haar fiets over het hoofd.
Het meisje springt van de fiets maar de fiets is reddeloos verloren.
Zonder enig gevoel van mededogen grijpen mijn achterwielen de fiets en op dat moment komt mijn bus tot stilstand.
Ik trek wit weg. De auto is inmiddels uit het zicht verdwenen.
Waarschijnlijk heeft mijn gedrag gezorgd voor de ultieme climax en zullen de inzittenden zich op de knieen geslagen hebben van pret!
De auto was ook uit mijn gedachten verdwenen. Ik had een ander probleem.
Ambulance, politie en mijn collega's ter plaatse. Gelukkig had het meisje niets.
Gek genoeg is er nooit gerept over een schuldvraag. Psychologie? Had ik al straf genoeg?
Ik had bijna iemand doodgereden. Iets wat ik kon bijschrijven in mijn persoonlijke register. Een zwarte bladzij in mijn dagboek.
Iemand probeerde mij gek te maken en ik ben de uitdaging aangegaan. Ik leek wel een mens.
En de vertraging? Nooit meer ingehaald!
Hilbert Steensma
01 October 2010
Busverhalen - Karate kid!
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Karate kid!
Hm… Grappig dat ik bij deze anekdote niet exact meer weet welke lijn het was.
Station Diemen staat mij helder voor de geest. Zou lijn 175 moeten zijn geweest.
Het gebeurde in de ochtendspits.
Een jongen stapt in, legt een strippenkaart op de betaaltafel en vraagt mij een aantal strippen af te stempelen.
De kaart is smoezelig en het valt mij gelijk op dat de kaart glimt.
Met een overdreven diepe zucht pak ik de kaart op en leg ik hem naast mij neer.
Een gevalletje kaarsvet.
"He! Wat maak je nou man!"
Ik antwoord dat ik zijn vervalste kaart heb ingenomen en stel hem voor de keus. Kaart kopen of uitstappen.
De jongen geeft niet op en begint een discussie.
Ondertussen was ik al weer doorgereden maakte ik dus de fout door de jongen te negeren.
Het gesprek wordt feller. "Ik wil mijn kaart terug!"
De situatie wordt dreigender. Hij staat en ik zit. Rijdende met een aantal passagiers die veilig thuis willen komen.
Ik sommeer ik de jongen om de volgende halte de bus te verlaten.
Zo niet, dan zou ik hulp inroepen.
De jongen weigert.
Na een kort gesprek met het checkpoint Amstel-3, komt even later een politiewagen langszij.
Ik leg e.e.a. uit en de jongen wordt afgevoerd.
Ik vervolg ten tweede male mijn weg. Dit keer met een vette vertraging.
Op een bepaald moment, en in mijn herinnering is dit een uurtje of drie later, kom ik aan op station Diemen.
Ik stap uit, koop een bak koffie uit de automaat en loop naar de telefooncel om het thuisfront even te bellen.
Tijdens het gesprek gebeurt het plotseling.
De jongen die ik van de bus had laten halen komt aanlopen.
Hij kijkt woest en zijn armen en benen maken niet mis te verstane bewegingen.
Karate kid!
Ik schrik. Het ziet er best heftig uit.
Ik breek mijn gesprek af, besluit snel te handelen en loop direct op de jongen af.
"Problemen?"; vraag ik.
Hij is echt boos. "Wat maak je nou man! Nu heb ik valsheid in geschrifte aan mijn broek hangen!"
Ik leg uit dat ik hem de keuze heb gegeven en al snel heb ik een normaal gesprek met de jongen.
Zo'n normaal gesprek dat ik het eigenlijk lullig vind dat het zo gelopen is.
Korte tijd later gaan we uiteen.
Geen blauwe plekken voor mij. Maar een aantekening voor de jongen.
Een slechte gebeurtenis eigenlijk.
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Karate kid!
Hm… Grappig dat ik bij deze anekdote niet exact meer weet welke lijn het was.
Station Diemen staat mij helder voor de geest. Zou lijn 175 moeten zijn geweest.
Het gebeurde in de ochtendspits.
Een jongen stapt in, legt een strippenkaart op de betaaltafel en vraagt mij een aantal strippen af te stempelen.
De kaart is smoezelig en het valt mij gelijk op dat de kaart glimt.
Met een overdreven diepe zucht pak ik de kaart op en leg ik hem naast mij neer.
Een gevalletje kaarsvet.
"He! Wat maak je nou man!"
Ik antwoord dat ik zijn vervalste kaart heb ingenomen en stel hem voor de keus. Kaart kopen of uitstappen.
De jongen geeft niet op en begint een discussie.
Ondertussen was ik al weer doorgereden maakte ik dus de fout door de jongen te negeren.
Het gesprek wordt feller. "Ik wil mijn kaart terug!"
De situatie wordt dreigender. Hij staat en ik zit. Rijdende met een aantal passagiers die veilig thuis willen komen.
Ik sommeer ik de jongen om de volgende halte de bus te verlaten.
Zo niet, dan zou ik hulp inroepen.
De jongen weigert.
Na een kort gesprek met het checkpoint Amstel-3, komt even later een politiewagen langszij.
Ik leg e.e.a. uit en de jongen wordt afgevoerd.
Ik vervolg ten tweede male mijn weg. Dit keer met een vette vertraging.
Op een bepaald moment, en in mijn herinnering is dit een uurtje of drie later, kom ik aan op station Diemen.
Ik stap uit, koop een bak koffie uit de automaat en loop naar de telefooncel om het thuisfront even te bellen.
Tijdens het gesprek gebeurt het plotseling.
De jongen die ik van de bus had laten halen komt aanlopen.
Hij kijkt woest en zijn armen en benen maken niet mis te verstane bewegingen.
Karate kid!
Ik schrik. Het ziet er best heftig uit.
Ik breek mijn gesprek af, besluit snel te handelen en loop direct op de jongen af.
"Problemen?"; vraag ik.
Hij is echt boos. "Wat maak je nou man! Nu heb ik valsheid in geschrifte aan mijn broek hangen!"
Ik leg uit dat ik hem de keuze heb gegeven en al snel heb ik een normaal gesprek met de jongen.
Zo'n normaal gesprek dat ik het eigenlijk lullig vind dat het zo gelopen is.
Korte tijd later gaan we uiteen.
Geen blauwe plekken voor mij. Maar een aantekening voor de jongen.
Een slechte gebeurtenis eigenlijk.
Hilbert Steensma
28 September 2010
Toch weer Harderwijk...
Ik schrijf oktober 2010.
Het is inmiddels alweer bijna 2 jaar geleden dat we met zijn drieën door Harderwijk reden.
Mijn vrouw, zoon en ik.
Nick had i.o.m. ons en zijn leerkrachten besloten om zijn vervolgopleiding na de middelbare school in Harderwijk te doen.
Een opleiding in de zorg zou 'je van het' zijn voor hem.
Het liep anders. De zorg was op het niveau dat hij deed niet de juiste keuze.
Hij had zijn Buik vol van Billen en Baby's.
Het enige positieve aan Harderwijk was een amoureuze relatie waarin hij tot over zijn oren in heeft gezeten.
Papa en mama voelden zich enigszins schuldig over de beroepskeuze en de locatie.
Een jaar om na te denken dus.
Het leger is ter sprake gebracht en een opleiding tot politieagent.
Tot op heden is dat het niet geworden.
Inmiddels heeft Nick de draad opgepakt en heeft flink uren gemaakt in de supermarkt.
Ook hier komt zijn sociale ik goed tot zijn recht.
Prettige bijkomstigheid is dat hij ook wat geld heeft voor chille kleding wat weer handig is om chickies te scoren. Toch?
Al met al geen verloren jaar.
Nick besefte dat hij een hoger niveau moet halen om daarna leuke vervolgopleidingen te kunnen kiezen.
Op het nippertje heeft hij zich in kunnen schrijven op het ROC.
Twee jaar naar de opleiding autobranche & mobiliteit.
Zeg maar automonteur.
Hij kwam ineens enthousiast binnen lopen. "Leipe shit man! Ik heb nu een prettige opleiding gevonden!"
Okee, we hebben het even laten bezinken. Automonteur. Op zich helemaal niets mis mee.
En al snel ging de twijfel over in een gevoel van geluk. De Skoda van pa begint al wat ouder te worden...
Op het laatste moment is er ook nog een stageplaats geregeld. Kwik-fit in Harderwijk. "Waar?"
Juist. HARDERWIJK!
Ondertussen hebben we samen een overall ("Nee ouwe, dat heet geen ketelpak!") en een paar schoenen met harde neuzen aangeschaft.
Ook de schoenen waren een reden voor enthousiasme. Ze zagen er blijkbaar niet verkeerd uit.
Eenmaal thuisgekomen trok hij de nieuwe kleding aan en als blijk van dank bezigde hij enkele zinnen die mij wel een beetje bekend voorkwamen.
"Boks ouwe!" en "Tik em aan!!!"
Gisteren kwam hij thuis van zijn eerste dag stage. Hij was zichtbaar happy.
Uitgebreid vertelde hij over de dingen die hij geleerd had. Positief!
Dus wie weet krijgen we in de toekomst een technische man in de familie.
Een techneut maar dan wel een heel sociale...
Het is inmiddels alweer bijna 2 jaar geleden dat we met zijn drieën door Harderwijk reden.
Mijn vrouw, zoon en ik.
Nick had i.o.m. ons en zijn leerkrachten besloten om zijn vervolgopleiding na de middelbare school in Harderwijk te doen.
Een opleiding in de zorg zou 'je van het' zijn voor hem.
Het liep anders. De zorg was op het niveau dat hij deed niet de juiste keuze.
Hij had zijn Buik vol van Billen en Baby's.
Het enige positieve aan Harderwijk was een amoureuze relatie waarin hij tot over zijn oren in heeft gezeten.
Papa en mama voelden zich enigszins schuldig over de beroepskeuze en de locatie.
Een jaar om na te denken dus.
Het leger is ter sprake gebracht en een opleiding tot politieagent.
Tot op heden is dat het niet geworden.
Inmiddels heeft Nick de draad opgepakt en heeft flink uren gemaakt in de supermarkt.
Ook hier komt zijn sociale ik goed tot zijn recht.
Prettige bijkomstigheid is dat hij ook wat geld heeft voor chille kleding wat weer handig is om chickies te scoren. Toch?
Al met al geen verloren jaar.
Nick besefte dat hij een hoger niveau moet halen om daarna leuke vervolgopleidingen te kunnen kiezen.
Op het nippertje heeft hij zich in kunnen schrijven op het ROC.
Twee jaar naar de opleiding autobranche & mobiliteit.
Zeg maar automonteur.
Hij kwam ineens enthousiast binnen lopen. "Leipe shit man! Ik heb nu een prettige opleiding gevonden!"
Okee, we hebben het even laten bezinken. Automonteur. Op zich helemaal niets mis mee.
En al snel ging de twijfel over in een gevoel van geluk. De Skoda van pa begint al wat ouder te worden...
Op het laatste moment is er ook nog een stageplaats geregeld. Kwik-fit in Harderwijk. "Waar?"
Juist. HARDERWIJK!
Ondertussen hebben we samen een overall ("Nee ouwe, dat heet geen ketelpak!") en een paar schoenen met harde neuzen aangeschaft.
Ook de schoenen waren een reden voor enthousiasme. Ze zagen er blijkbaar niet verkeerd uit.
Eenmaal thuisgekomen trok hij de nieuwe kleding aan en als blijk van dank bezigde hij enkele zinnen die mij wel een beetje bekend voorkwamen.
"Boks ouwe!" en "Tik em aan!!!"
Gisteren kwam hij thuis van zijn eerste dag stage. Hij was zichtbaar happy.
Uitgebreid vertelde hij over de dingen die hij geleerd had. Positief!
Dus wie weet krijgen we in de toekomst een technische man in de familie.
Een techneut maar dan wel een heel sociale...
27 September 2010
Lady Belle...
Gisteren (27/9) had onze hond Belle de vuurdoop.
Eigenlijk voor het eerst zou ze een dag alleen zijn.
We hebben in de afgelopen 7! weken flink geoefend met haar.
Even kort alleen thuis blijven.
Wennen aan andere personen.
Vertrouwen geven.
Duidelijkheid verschaffen.
En laten zien dat ze erbij hoort!
We hadden de afspraak gemaakt met onze overbuurvrouw.
Om twee uur zou zij de honden uit gaan laten en zou ze Belle meenemen.
Zij heeft zelf twee weimaraners en weet om te gaan met honden.
Ze is een vriendin van ons dus Belle heeft tijd gekregen om aan zowel
de buurvrouw als de weimaraners te wennen.
Gisteren zou het dan gebeuren.
's ochtends zijn we voor dag en dauw een kwartiertje gaan fietsen en
10 minuten gaan lopen.
Voldoende voor de broodnodige beweging en tijd om te ontlasten.
Het gezinslid dat het laatste vertrok zorgde voor een volle bak voer.
Om 16:45 uur was ik de eerste die het huis weer betrad.
Ik was nieuwsgierig hoe het gegaan was maar mijn prioriteit
lag bij het uitlaten van Belle.
Wat ik aantrof:
De sleutel in het slot. Nieuwsgierig keek ik naar binnen. Niets.
Het was stil. 'Was Belle er niet?'; dacht ik bij mezelf.
Ik duwde de deur verder open. Plotseling zag ik haar staan.
Achter de tussendeur. Kop naar beneden. Staart tussen de poten...
Ze imiteerde een kanariepietje. Piep, piep...
Ik opende de tussendeur. Ze sprong op mij af en omhelsde mij. Zachtjes piepend...
Ze trilde als een rietje. Ik ging door de knieën. Belle ging 'laag' en duwde, in onderdanige houding,
de snuit in mijn kleding. 'Huilde zij?'.
Dramaqueen! Ze kon zo worden genomineerd voor een louis d'or!
Ik wist mij weer snel in de rol van roedelleider te plaatsen, zette mijn gevoelens aan de kant en ging kort op onderzoek uit.
'Was er iets gesloopt of zo?'
Maar alles zag er goed uit.
Wandelen!
Na het lopen gelijk naar de buurvrouw gegaan.
Desgevraagd vertelde ze hoe het gegaan was.
Het verhaal van de buurvrouw:
Ze is naar binnen gegaan teneinde Belle mee te nemen.
Belle lag onder de trap op haar kleed. Ze ontblootte haar tanden en gromde vervaarlijk.
Buurvrouw kent honden en weet ook dat je soms even niet te dichtbij moet komen.
Dus met geduld (20 minuten) en de nodige psychologie heeft ze Belle uit haar hoekje laten komen.
De twee weimaraners stonden buiten te wachten en keken beurtelings nieuwsgierig door een kier van de deur.
Eenmaal buiten keek Belle nog niet echt blij. Toch niet weer een ontvoering!? Ze wilde terug!
Nadat ze geheel tegen de gewoonte aan de riem was gelegd, leek ze het een beetje te begrijpen.
Nou maar kijken hoe het volgende week gaat.
In gedachten liepen Belle en ik even later naar huis terug.
Ik droogde haar af en liep naar binnen en keek nog even in de rondte.
Niets opvallend! Oh ja, toch één ding.
"Belle, kom eens. Je ontbijt staat er nog!"
Eigenlijk voor het eerst zou ze een dag alleen zijn.
We hebben in de afgelopen 7! weken flink geoefend met haar.
Even kort alleen thuis blijven.
Wennen aan andere personen.
Vertrouwen geven.
Duidelijkheid verschaffen.
En laten zien dat ze erbij hoort!
We hadden de afspraak gemaakt met onze overbuurvrouw.
Om twee uur zou zij de honden uit gaan laten en zou ze Belle meenemen.
Zij heeft zelf twee weimaraners en weet om te gaan met honden.
Ze is een vriendin van ons dus Belle heeft tijd gekregen om aan zowel
de buurvrouw als de weimaraners te wennen.
Gisteren zou het dan gebeuren.
's ochtends zijn we voor dag en dauw een kwartiertje gaan fietsen en
10 minuten gaan lopen.
Voldoende voor de broodnodige beweging en tijd om te ontlasten.
Het gezinslid dat het laatste vertrok zorgde voor een volle bak voer.
Om 16:45 uur was ik de eerste die het huis weer betrad.
Ik was nieuwsgierig hoe het gegaan was maar mijn prioriteit
lag bij het uitlaten van Belle.
Wat ik aantrof:
De sleutel in het slot. Nieuwsgierig keek ik naar binnen. Niets.
Het was stil. 'Was Belle er niet?'; dacht ik bij mezelf.
Ik duwde de deur verder open. Plotseling zag ik haar staan.
Achter de tussendeur. Kop naar beneden. Staart tussen de poten...
Ze imiteerde een kanariepietje. Piep, piep...
Ik opende de tussendeur. Ze sprong op mij af en omhelsde mij. Zachtjes piepend...
Ze trilde als een rietje. Ik ging door de knieën. Belle ging 'laag' en duwde, in onderdanige houding,
de snuit in mijn kleding. 'Huilde zij?'.
Dramaqueen! Ze kon zo worden genomineerd voor een louis d'or!
Ik wist mij weer snel in de rol van roedelleider te plaatsen, zette mijn gevoelens aan de kant en ging kort op onderzoek uit.
'Was er iets gesloopt of zo?'
Maar alles zag er goed uit.
Wandelen!
Na het lopen gelijk naar de buurvrouw gegaan.
Desgevraagd vertelde ze hoe het gegaan was.
Het verhaal van de buurvrouw:
Ze is naar binnen gegaan teneinde Belle mee te nemen.
Belle lag onder de trap op haar kleed. Ze ontblootte haar tanden en gromde vervaarlijk.
Buurvrouw kent honden en weet ook dat je soms even niet te dichtbij moet komen.
Dus met geduld (20 minuten) en de nodige psychologie heeft ze Belle uit haar hoekje laten komen.
De twee weimaraners stonden buiten te wachten en keken beurtelings nieuwsgierig door een kier van de deur.
Eenmaal buiten keek Belle nog niet echt blij. Toch niet weer een ontvoering!? Ze wilde terug!
Nadat ze geheel tegen de gewoonte aan de riem was gelegd, leek ze het een beetje te begrijpen.
Nou maar kijken hoe het volgende week gaat.
In gedachten liepen Belle en ik even later naar huis terug.
Ik droogde haar af en liep naar binnen en keek nog even in de rondte.
Niets opvallend! Oh ja, toch één ding.
"Belle, kom eens. Je ontbijt staat er nog!"
Busverhalen - Opleiding Godebaldkwartier 1983
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Opleiding Godebaldkwartier 1983
In Utrecht had ik mijn rijopleiding.
Ik had de keuring achter de rug en moest het CCVB diploma en categorie D halen voor het rijbewijs.
De opleiding bevatte een groot deel theorie.
Grensovergangen: Lommel/Lommel, Goirle/Poppel…
TVTAS (Terschelling, Vlieland, Texel. Ameland en Schiermonnikoog.)
Het was een leuk eerste kwartaal in 1983.
Docenten waren Bertus Heerlien, Henk Schmidt en meneer Smit
Mede studenten: o.a. mijn maatje Andre Steur (Amstel-3), Nees (Amstel-3) en Jan van Impelen (Wijk bij Duustede).
Jan van Impelen had vaak de lachers op de hand.
"Wat mag je weigeren om mee te nemen in de bus?"
Jan antwoordt: "Euh, gevaarlijke stoffen, eneuh…"
Jan denkt hardop en trekt aan zijn sigaartje (ja,ja, dit werd nog gewoon gedoogd hoor!).
Hij is al wat ouder en heeft zichtbaar moeite met de stof…
"Tja, een schaap mag wel he? Als ie maar verpakt is…"
De klas lag dubbel…
Ik herinner mij het zgn. Schmidt-parcours…
Dit was een vrij moeilijk circuit en soms werd er voortijdig een weddenschap gesloten. Wie de stoeprand raakt tracteert!
Een andere test was het lucifers doosje. Deze werd rechtop gezet op de betaaltafel. Als het doosje omviel, dan kon je tracteren…
Ja, mooie tijd. Diploma's gehaald, kroeg in op hoog-Catherijne, stuk in de kraag…
Daags daarna op kreeg ieder op zijn eigen locatie routeverkenning. Lijnen rijden met ervaren chauffeurs…
De eerste strippenkaarten halen bij Nel in Amstel-3.
Vervolgens een vaste lijn kiezen. Ik koos de Vechtlijnen. Lijn 120, mijn lijn.
Combinatie lijn 125 en lijn 127. De mooiste lijn die je je maar kon wensen.
Van Utrecht naar Breukelen. Via Vleuten, Haarzuilens en Kockengen.
Vrijheid! Een baan voor het leven!
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Opleiding Godebaldkwartier 1983
In Utrecht had ik mijn rijopleiding.
Ik had de keuring achter de rug en moest het CCVB diploma en categorie D halen voor het rijbewijs.
De opleiding bevatte een groot deel theorie.
Grensovergangen: Lommel/Lommel, Goirle/Poppel…
TVTAS (Terschelling, Vlieland, Texel. Ameland en Schiermonnikoog.)
Het was een leuk eerste kwartaal in 1983.
Docenten waren Bertus Heerlien, Henk Schmidt en meneer Smit
Mede studenten: o.a. mijn maatje Andre Steur (Amstel-3), Nees (Amstel-3) en Jan van Impelen (Wijk bij Duustede).
Jan van Impelen had vaak de lachers op de hand.
"Wat mag je weigeren om mee te nemen in de bus?"
Jan antwoordt: "Euh, gevaarlijke stoffen, eneuh…"
Jan denkt hardop en trekt aan zijn sigaartje (ja,ja, dit werd nog gewoon gedoogd hoor!).
Hij is al wat ouder en heeft zichtbaar moeite met de stof…
"Tja, een schaap mag wel he? Als ie maar verpakt is…"
De klas lag dubbel…
Ik herinner mij het zgn. Schmidt-parcours…
Dit was een vrij moeilijk circuit en soms werd er voortijdig een weddenschap gesloten. Wie de stoeprand raakt tracteert!
Een andere test was het lucifers doosje. Deze werd rechtop gezet op de betaaltafel. Als het doosje omviel, dan kon je tracteren…
Ja, mooie tijd. Diploma's gehaald, kroeg in op hoog-Catherijne, stuk in de kraag…
Daags daarna op kreeg ieder op zijn eigen locatie routeverkenning. Lijnen rijden met ervaren chauffeurs…
De eerste strippenkaarten halen bij Nel in Amstel-3.
Vervolgens een vaste lijn kiezen. Ik koos de Vechtlijnen. Lijn 120, mijn lijn.
Combinatie lijn 125 en lijn 127. De mooiste lijn die je je maar kon wensen.
Van Utrecht naar Breukelen. Via Vleuten, Haarzuilens en Kockengen.
Vrijheid! Een baan voor het leven!
Hilbert Steensma
26 September 2010
Busverhalen - Personeelsvervoer: ACF Maarssen
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Buurman K.
Deze rit startte op het Osdorperplein in Amsterdam.
Een leuk startpunt aangezien ik daar mijn hele jeugd had vertoefd.
De plek waar ik opgroeide, speelde, voetbalde en kattenkwaad uit haalde.
Ook buurtje pesten.
We hadden 1 gezin dat door iedereen een beetje genegeerd werd. De familie K.
Reden? Ik zou het niet weten. Wellicht dat de familie zelf het niet zo door had?
De familie K. was zo nu en dan een mikpunt voor de frustraties van de jeugd.
Het was natuurlijk best aardig om seksplaatjes en hondenpoep door de brievenbus te gooien.
Ook zouden er volgens de overlevering dreigbrieven zijn gestuurd.
Ik was niet heilig maar maar deed hier nooit aan mee.
Aan de andere kant behoorde ik wel tot de jeugd en daarmee waarschijnlijk tot de tegenpartij van de familie K.
Ik kon en wilde hier niets mee dus ik negeerde hen gewoon in die tijd...
Meneer K. werkte al sinds mensenheugenis in Maarssen.
Op een van mijn eerdere personeelsritjes had ik hem al eens ontmoet.
Hij als gast en ik als gastheer. Ik groette beleefd en meneer K. groette terug.
Bewust of onbewust geen blijk van herkenning.
In mijn optiek waren de wilde jaren voorbij en zouden we weer normaal door een deur moeten kunnen gaan.
Maar nogmaals, het zou kunnen zijn dat meneer K. mij gewoon niet meer herkende in mijn 'haute couture' van CN.
Die dag reed ik weer de personeelsrit van Amsterdam naar Maarssen.
Ik parkeerde de bus op de plek die daarvoor bestemd was en wachtte mijn tijd af. Vertrektijd: 6:00 uur.
Mijn ogen waren gericht op het bruggetje.
Het mij zo bekende bruggetje dat onze straat verbond met het plein.
Om 3 minuten voor 6 zag ik meneer K. de brug oplopen.
Ik wilde mij van mijn goede kant laten zien en trok zachtjes op richting brug. FOUT!
Meneer K. ziet de bus langzaam in beweging komen en begint te rennen. Ik geef een lichtsignaal teneinde mijn vroegere buurman gerust te stellen. Maar niets hielp. Het leed was geschied.
Meneer K. was niet te stoppen en keek mij bij het instappen vernietigend aan terwijl hij op zijn hoorloge wees.
"De instap is daar hoor!"; zei hij wijzend naar het beginpunt.
Hij leek mij niet te herkennen.
Ik zei niets. Ik liet het maar voor wat het was.
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Buurman K.
Deze rit startte op het Osdorperplein in Amsterdam.
Een leuk startpunt aangezien ik daar mijn hele jeugd had vertoefd.
De plek waar ik opgroeide, speelde, voetbalde en kattenkwaad uit haalde.
Ook buurtje pesten.
We hadden 1 gezin dat door iedereen een beetje genegeerd werd. De familie K.
Reden? Ik zou het niet weten. Wellicht dat de familie zelf het niet zo door had?
De familie K. was zo nu en dan een mikpunt voor de frustraties van de jeugd.
Het was natuurlijk best aardig om seksplaatjes en hondenpoep door de brievenbus te gooien.
Ook zouden er volgens de overlevering dreigbrieven zijn gestuurd.
Ik was niet heilig maar maar deed hier nooit aan mee.
Aan de andere kant behoorde ik wel tot de jeugd en daarmee waarschijnlijk tot de tegenpartij van de familie K.
Ik kon en wilde hier niets mee dus ik negeerde hen gewoon in die tijd...
Meneer K. werkte al sinds mensenheugenis in Maarssen.
Op een van mijn eerdere personeelsritjes had ik hem al eens ontmoet.
Hij als gast en ik als gastheer. Ik groette beleefd en meneer K. groette terug.
Bewust of onbewust geen blijk van herkenning.
In mijn optiek waren de wilde jaren voorbij en zouden we weer normaal door een deur moeten kunnen gaan.
Maar nogmaals, het zou kunnen zijn dat meneer K. mij gewoon niet meer herkende in mijn 'haute couture' van CN.
Die dag reed ik weer de personeelsrit van Amsterdam naar Maarssen.
Ik parkeerde de bus op de plek die daarvoor bestemd was en wachtte mijn tijd af. Vertrektijd: 6:00 uur.
Mijn ogen waren gericht op het bruggetje.
Het mij zo bekende bruggetje dat onze straat verbond met het plein.
Om 3 minuten voor 6 zag ik meneer K. de brug oplopen.
Ik wilde mij van mijn goede kant laten zien en trok zachtjes op richting brug. FOUT!
Meneer K. ziet de bus langzaam in beweging komen en begint te rennen. Ik geef een lichtsignaal teneinde mijn vroegere buurman gerust te stellen. Maar niets hielp. Het leed was geschied.
Meneer K. was niet te stoppen en keek mij bij het instappen vernietigend aan terwijl hij op zijn hoorloge wees.
"De instap is daar hoor!"; zei hij wijzend naar het beginpunt.
Hij leek mij niet te herkennen.
Ik zei niets. Ik liet het maar voor wat het was.
Hilbert Steensma
22 September 2010
Busverhalen - En een zoen voor de chauffeur...
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: En een zoen voor de chauffeur...
Bijlmerdreef.
Met veel bombarie kwam ze binnen stappen.
Een klein meiske van hooguit 4,5 jaar.
De leeftijd van "Ik kan het zelf wel, mama!"
Licht getint herinner ik mij. Kroeskopje met grote ogen.
Haar moeder had tijdens het instappen al gezegd; "Ga die meneer gedag zeggen!", en was vervolgens vast doorgelopen.
Het kind zwaait en ik zwaai beleefd terug.
Ik wachtte een moment teneinde de verse passagiers tijd te geven om te laten zitten,
kijk achtereenvolgens in mijn binnenspiegel en buitenspiegels en zie gelijkertijd dat het meiske nog naast mij staat.
Tot mijn schrik ende verbazing heeft zij haar lippen getuit en haar grote ogen vragen om een kusje.
"OEI!"
Tja, daar zit je dan met je goeie gedrag.
Mijn gevoel zegt dat ik een pedagogisch verantwoorde beslissing moet nemen.
Moeder zit namelijk achter mij en ik wil het kind niet aanleren om vreemde kerels te kussen.
Ik kijk vragend naar de moeder waarop zij glimlacht en knikt.
Voor mij een teken dat ik het kind blij kan maken. Voorzichtig bied ik haar mijn wang aan en ontvang ik een zoen.
Kind blij en voor mij een onvergetelijk moment.
Zou zij het zich ook nog herinneren?
Ik wel!
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: En een zoen voor de chauffeur...
Bijlmerdreef.
Met veel bombarie kwam ze binnen stappen.
Een klein meiske van hooguit 4,5 jaar.
De leeftijd van "Ik kan het zelf wel, mama!"
Licht getint herinner ik mij. Kroeskopje met grote ogen.
Haar moeder had tijdens het instappen al gezegd; "Ga die meneer gedag zeggen!", en was vervolgens vast doorgelopen.
Het kind zwaait en ik zwaai beleefd terug.
Ik wachtte een moment teneinde de verse passagiers tijd te geven om te laten zitten,
kijk achtereenvolgens in mijn binnenspiegel en buitenspiegels en zie gelijkertijd dat het meiske nog naast mij staat.
Tot mijn schrik ende verbazing heeft zij haar lippen getuit en haar grote ogen vragen om een kusje.
"OEI!"
Tja, daar zit je dan met je goeie gedrag.
Mijn gevoel zegt dat ik een pedagogisch verantwoorde beslissing moet nemen.
Moeder zit namelijk achter mij en ik wil het kind niet aanleren om vreemde kerels te kussen.
Ik kijk vragend naar de moeder waarop zij glimlacht en knikt.
Voor mij een teken dat ik het kind blij kan maken. Voorzichtig bied ik haar mijn wang aan en ontvang ik een zoen.
Kind blij en voor mij een onvergetelijk moment.
Zou zij het zich ook nog herinneren?
Ik wel!
Hilbert Steensma
21 September 2010
Busverhalen - Lijn 67: Amsterdam Centraal station - Amstelveen Waardhuizen
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Lijn 67 - "Ravage op het Museumplein…"
In de pre-sneltram periode werd de bereikbaarheid van Amstelveen gerealiseerd door de spitsdienst van Centraal Nederland.
Lijn 67. In de piekuren reed deze dienst om de 7 minuten met gelede bussen van destijds 18 meter lang.
Er waren vaste chauffeurs die dit een prachtige lijn vonden.
Ook ik reed zo nu en dan ritten op deze lijn. Vaak afgewisseld door een rit 65/66.
Het deed mij goed om zo nu en dan "de stress" in te gaan. Flink aanpoten en dan heerlijk het centrum van Amsterdam doorkruizen.
Beethovenstraat, Van Baerlestraat, Museumplein, Hobbemastraat...
Een stukje Stadhouderskade en dan het Leidseplein op.
Marnixstraat en de Rozengracht (Westertoren!) langs om uiteindelijk via de Nieuwezijds voorburgwal de Prins Hendrikkade bij het Centraal station te bereiken.
Eindpunt.
Een drukke maar leuke afwisseling van de "rustige" streekritjes.
De schrik van mijn leven!
Het was een regenachtige dag.
Een tikkeltje aan de late kant rijd ik de Beethovenstraat door. Ik probeer d.m.v. behendigheid en snelheid wat tijd in te halen.
Vanuit de van Baerlestraat draai ik scherp rechts en enter ik het Museumplein.
De historische situatie welteverstaan. Een brede klinkerweg die start vanaf het Concertgebouw en eindigt in het Rijksmuseum.
Aan de rechterkant, juist voor de Hobemmastraat, bevindt zich de halte.
Ik pas mijn snelheid aan. Maximaal 50. Ik laat mij kennelijk verrassen door de klinkertjes in combinatie met regen.
De halte komt naderbij en er willen passagiers uitstappen.
Ik kijk in mijn spiegels, draai rechts en begin af te remmen.
En dan gebeurt er iets. Er lijkt geen controle meer te zijn! Ik rem bij, ik stuur… Er gebeurt niets! Ik lijk te glijden!
Terwijl ik mijn hoofd omhoog draai om in mijn binnenspiegel te kijken zie in mijn rechterooghoek een glaswagen staan.
Ik schrik. In mijn binnespiegel zie ik een meter of 12 bus achter mij. Waar is de aanhanger?
In een flits kijk ik in mijn rechterbuitenspiegel. De aanhanger staat haaks op de motorwagen en de massa duwt mij voort!
Mijn hart staat stil. Mijn voet is inmiddels ver van de rem verwijderd. Ik zie de ruimte tussen de aanhanger en de glaswagen snel slinken.
En dan, en dan! Dan krijg ik weer grip op het geheel. Net voordat ik de glaskar zou raken zet ik de gelede bus keurig recht langs het randje.
Ik hoor geroezemoes en zie verbaasde gezichten.
Even, heel even sta ik stil bij datgene wat zojuist gebeurde. Wat had kunnen gebeuren…
Dan sluit ik de deuren, zet mijn linkerrichtingaanwijzer aan en vertrek richting eindpunt.
Nog steeds aan de late kant…
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Lijn 67 - "Ravage op het Museumplein…"
In de pre-sneltram periode werd de bereikbaarheid van Amstelveen gerealiseerd door de spitsdienst van Centraal Nederland.
Lijn 67. In de piekuren reed deze dienst om de 7 minuten met gelede bussen van destijds 18 meter lang.
Er waren vaste chauffeurs die dit een prachtige lijn vonden.
Ook ik reed zo nu en dan ritten op deze lijn. Vaak afgewisseld door een rit 65/66.
Het deed mij goed om zo nu en dan "de stress" in te gaan. Flink aanpoten en dan heerlijk het centrum van Amsterdam doorkruizen.
Beethovenstraat, Van Baerlestraat, Museumplein, Hobbemastraat...
Een stukje Stadhouderskade en dan het Leidseplein op.
Marnixstraat en de Rozengracht (Westertoren!) langs om uiteindelijk via de Nieuwezijds voorburgwal de Prins Hendrikkade bij het Centraal station te bereiken.
Eindpunt.
Een drukke maar leuke afwisseling van de "rustige" streekritjes.
De schrik van mijn leven!
Het was een regenachtige dag.
Een tikkeltje aan de late kant rijd ik de Beethovenstraat door. Ik probeer d.m.v. behendigheid en snelheid wat tijd in te halen.
Vanuit de van Baerlestraat draai ik scherp rechts en enter ik het Museumplein.
De historische situatie welteverstaan. Een brede klinkerweg die start vanaf het Concertgebouw en eindigt in het Rijksmuseum.
Aan de rechterkant, juist voor de Hobemmastraat, bevindt zich de halte.
Ik pas mijn snelheid aan. Maximaal 50. Ik laat mij kennelijk verrassen door de klinkertjes in combinatie met regen.
De halte komt naderbij en er willen passagiers uitstappen.
Ik kijk in mijn spiegels, draai rechts en begin af te remmen.
En dan gebeurt er iets. Er lijkt geen controle meer te zijn! Ik rem bij, ik stuur… Er gebeurt niets! Ik lijk te glijden!
Terwijl ik mijn hoofd omhoog draai om in mijn binnenspiegel te kijken zie in mijn rechterooghoek een glaswagen staan.
Ik schrik. In mijn binnespiegel zie ik een meter of 12 bus achter mij. Waar is de aanhanger?
In een flits kijk ik in mijn rechterbuitenspiegel. De aanhanger staat haaks op de motorwagen en de massa duwt mij voort!
Mijn hart staat stil. Mijn voet is inmiddels ver van de rem verwijderd. Ik zie de ruimte tussen de aanhanger en de glaswagen snel slinken.
En dan, en dan! Dan krijg ik weer grip op het geheel. Net voordat ik de glaskar zou raken zet ik de gelede bus keurig recht langs het randje.
Ik hoor geroezemoes en zie verbaasde gezichten.
Even, heel even sta ik stil bij datgene wat zojuist gebeurde. Wat had kunnen gebeuren…
Dan sluit ik de deuren, zet mijn linkerrichtingaanwijzer aan en vertrek richting eindpunt.
Nog steeds aan de late kant…
Hilbert Steensma
20 September 2010
Busverhalen - De fluitende esofoon
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: De fluitende ESOfoon.
En het geschiedde in die dagen dat ik, vrolijke snuiter zijnde, met veel plezier aan het stuur zat.
En of het nu met plezier te maken had of met irritatie, ik floot vaak. Zo niet constant…
Het zou mij niet verbazen als ik bekend stond als zijnde "de fluitende buschauffeur"…
In die tijd was er nog "kort verkeer" mogelijk via de zgn. esofoon.
Ik heb altijd begrepen dat dit een gewone mobilofoon was maar dan van de firma "ESO".
Het korte verkeer was handig maar bovenal storend. Veel piepjes welke niet voor jou bestemd waren.
Deze dag liep het anders dan andere dagen.
Al fluitende bereikte ik met lijn 175 station Diemen-Zuid. Tijd voor een kop koffie.
Plotseling komt chef Hanssen aanstuiven met een CN busje. Hij stapt uit, loopt op mijn bus af en stapt naar binnen.
Hij morrelt wat onder het stuur en vertelt mij desgevraagd wat hij aan het doen was.
"De voetknop van je esofoon bleef hangen. We konden je niet bereiken man! De bemanning van het checkpoint werd gek van je gefluit!"
Jan vertrok weer snel en even later stapte ik weer in mijn koets teneinde mijn weg te vervolgen naar Schiphol.
Deze keer duurde het even voordat ik begon te fluiten. En nog lang heb ik het aan moeten horen…
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: De fluitende ESOfoon.
En het geschiedde in die dagen dat ik, vrolijke snuiter zijnde, met veel plezier aan het stuur zat.
En of het nu met plezier te maken had of met irritatie, ik floot vaak. Zo niet constant…
Het zou mij niet verbazen als ik bekend stond als zijnde "de fluitende buschauffeur"…
In die tijd was er nog "kort verkeer" mogelijk via de zgn. esofoon.
Ik heb altijd begrepen dat dit een gewone mobilofoon was maar dan van de firma "ESO".
Het korte verkeer was handig maar bovenal storend. Veel piepjes welke niet voor jou bestemd waren.
Deze dag liep het anders dan andere dagen.
Al fluitende bereikte ik met lijn 175 station Diemen-Zuid. Tijd voor een kop koffie.
Plotseling komt chef Hanssen aanstuiven met een CN busje. Hij stapt uit, loopt op mijn bus af en stapt naar binnen.
Hij morrelt wat onder het stuur en vertelt mij desgevraagd wat hij aan het doen was.
"De voetknop van je esofoon bleef hangen. We konden je niet bereiken man! De bemanning van het checkpoint werd gek van je gefluit!"
Jan vertrok weer snel en even later stapte ik weer in mijn koets teneinde mijn weg te vervolgen naar Schiphol.
Deze keer duurde het even voordat ik begon te fluiten. En nog lang heb ik het aan moeten horen…
Hilbert Steensma
Busverhalen - De man met het rode petje
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: De man met het rode petje
Ik reed lijn 174. De lijn die vanuit Weesp vertrok om zuid-oost (Bijlmer) te ontsluiten.
Vanaf metrostation Bijlmer reed deze lijn direct door naar Ouderkerk aan de Amstel, Amstelveen en Schiphol Centrum.
Op station Bijlmer stapten zoals gewoonlijk veel passagiers in. Veel Bijlmerbewoners die werkzaam zijn op Schiphol.
1 persoon liep langs zonder een kaart te tonen.
"Pardon meneer, ik kon uw plaatsbewijs niet zo goed zien…"
De man loopt terug, legt een strippenkaart neer en vraagt mij om 1 zone te stempelen.
Ik voldoe aan dit verzoek wetende dat 1 zone over 2 haltes (Hoogoorddreef) alweer voorbij is.
Met dat de man naar achteren loopt begint het bij mij een onderbuikgevoel te onstaan.
Mijn vermoeden is dat de man naar Schiphol wil (hoezo generaliseren?)
Ik besluit om de man in de gaten te houden. Signalement: Donkere jas en rood petje. Kan niet missen.
Om helemaal zeker te zijn van mijn zaak onderneem ik pas aktie als ik de halte Bankrashof aan doe.
Vanaf Bijlmerstation is dit al 3 zones.
Ik kijk in mijn binnenspiegel, trek mijn microfoon naar mij toe teneinde de man naar voren te roepen.
Mijn ogen zoeken de hele bus af. Aangezien ik de man niet snel kan traceren besluit ik naar achteren te lopen.
Meerdere mannen voldoen aan het signalement. Donkere jas… Maar!
Mijn target had zijn rode petje afgedaan!!!!
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: De man met het rode petje
Ik reed lijn 174. De lijn die vanuit Weesp vertrok om zuid-oost (Bijlmer) te ontsluiten.
Vanaf metrostation Bijlmer reed deze lijn direct door naar Ouderkerk aan de Amstel, Amstelveen en Schiphol Centrum.
Op station Bijlmer stapten zoals gewoonlijk veel passagiers in. Veel Bijlmerbewoners die werkzaam zijn op Schiphol.
1 persoon liep langs zonder een kaart te tonen.
"Pardon meneer, ik kon uw plaatsbewijs niet zo goed zien…"
De man loopt terug, legt een strippenkaart neer en vraagt mij om 1 zone te stempelen.
Ik voldoe aan dit verzoek wetende dat 1 zone over 2 haltes (Hoogoorddreef) alweer voorbij is.
Met dat de man naar achteren loopt begint het bij mij een onderbuikgevoel te onstaan.
Mijn vermoeden is dat de man naar Schiphol wil (hoezo generaliseren?)
Ik besluit om de man in de gaten te houden. Signalement: Donkere jas en rood petje. Kan niet missen.
Om helemaal zeker te zijn van mijn zaak onderneem ik pas aktie als ik de halte Bankrashof aan doe.
Vanaf Bijlmerstation is dit al 3 zones.
Ik kijk in mijn binnenspiegel, trek mijn microfoon naar mij toe teneinde de man naar voren te roepen.
Mijn ogen zoeken de hele bus af. Aangezien ik de man niet snel kan traceren besluit ik naar achteren te lopen.
Meerdere mannen voldoen aan het signalement. Donkere jas… Maar!
Mijn target had zijn rode petje afgedaan!!!!
Hilbert Steensma
06 September 2010
Betaalde liefde
Het was druk in huis. Familie en vrienden kwamen bijeen om zijn verjaardag te vieren.
Tom was 39 jaar geworden en dat was reden voor een feestje.
Tom en Carla waren inmiddels 13 jaar samen.
Zoals gewoonlijk verliep alles perfect.
Samen hadden ze de noodzakelijke boodschappen gehaald en ook het maken van de hapjes etc. was eerlijk verdeeld.
Carla en Tom waren op elkaar ingespeeld. Zo erg dat alles eigenlijk op rolletjes liep.
Soms een beetje té. Bijna voorspelbaar...
Ook de kinderen waren gewend aan deze standaarden.
De aanwezigheidslijst veranderde weinig tot nooit.
Broers, zussen, ouders, vrienden en wat buren.
"Ha, daar komt ma. Doe jij even open?"
Tom loopt naar de deur om zijn schoonmoeder binnen te laten.
Hij wordt gefeliciteerd en er wordt even innig geknuffeld.
Tom is inmiddels al weer in de keuken om koffie in te schenken. Carla's moeder staat plotseling achter hem.
Het bekende verhaal. Moeder duikt in haar tas en overhandigd een paarse envelop aan Tom.
"Alsjeblieft jongen. Koop er iets leuks voor..."
Uit beleefdheid opent hij de envelop, ziet de standaard 50 euro en omhelst zijn schoonmoeder ten tweede male.
Dan loopt hij naar de kapstok, stopt de envelop in zijn binnenzak en begeeft zich weer onder de feestende vrienden.
De volgende dag. Tom is op het werk. Hij heeft net getrakteerd en de lunchtijd was aangebroken.
"Ik ga even de stad in. Shoppen...". Terwijl hij dit zegt loopt hij het pand uit.
In de stad aangekomen loopt hij doelbewust naar het centrum.
Hij kijkt belangstellend in de etalages.
Na de zevende etalage geeft ie een goedkeurend knikje.
Hij loopt naar de deur en net als hij de deurklink wil pakken zwaait deze open.
"Kom binnen..";zegt een damesstem.
"Heb je nog voorkeuren?"
"Nee, ik wil gewoon neuken!"; gorgelt Tom
terwijl hij een paarse envelop op het kastje legt.
Binnen een tel is hij uit de kleren.
Hij wast zich even terwijl het meisje zich uitkleedt.
Even later dringt hij bij haar binnen en te snel, véél te snel,
begeeft hij zich naar zijn hoogtepunt.
Het hoogtepunt van zijn verjaardag! Tijdens de ritmische stoten denkt hij heel even aan de gift van Carla's moeder en dan vult het rubber zich met zijn ejaculaat...
Tom was 39 jaar geworden en dat was reden voor een feestje.
Tom en Carla waren inmiddels 13 jaar samen.
Zoals gewoonlijk verliep alles perfect.
Samen hadden ze de noodzakelijke boodschappen gehaald en ook het maken van de hapjes etc. was eerlijk verdeeld.
Carla en Tom waren op elkaar ingespeeld. Zo erg dat alles eigenlijk op rolletjes liep.
Soms een beetje té. Bijna voorspelbaar...
Ook de kinderen waren gewend aan deze standaarden.
De aanwezigheidslijst veranderde weinig tot nooit.
Broers, zussen, ouders, vrienden en wat buren.
"Ha, daar komt ma. Doe jij even open?"
Tom loopt naar de deur om zijn schoonmoeder binnen te laten.
Hij wordt gefeliciteerd en er wordt even innig geknuffeld.
Tom is inmiddels al weer in de keuken om koffie in te schenken. Carla's moeder staat plotseling achter hem.
Het bekende verhaal. Moeder duikt in haar tas en overhandigd een paarse envelop aan Tom.
"Alsjeblieft jongen. Koop er iets leuks voor..."
Uit beleefdheid opent hij de envelop, ziet de standaard 50 euro en omhelst zijn schoonmoeder ten tweede male.
Dan loopt hij naar de kapstok, stopt de envelop in zijn binnenzak en begeeft zich weer onder de feestende vrienden.
De volgende dag. Tom is op het werk. Hij heeft net getrakteerd en de lunchtijd was aangebroken.
"Ik ga even de stad in. Shoppen...". Terwijl hij dit zegt loopt hij het pand uit.
In de stad aangekomen loopt hij doelbewust naar het centrum.
Hij kijkt belangstellend in de etalages.
Na de zevende etalage geeft ie een goedkeurend knikje.
Hij loopt naar de deur en net als hij de deurklink wil pakken zwaait deze open.
"Kom binnen..";zegt een damesstem.
"Heb je nog voorkeuren?"
"Nee, ik wil gewoon neuken!"; gorgelt Tom
terwijl hij een paarse envelop op het kastje legt.
Binnen een tel is hij uit de kleren.
Hij wast zich even terwijl het meisje zich uitkleedt.
Even later dringt hij bij haar binnen en te snel, véél te snel,
begeeft hij zich naar zijn hoogtepunt.
Het hoogtepunt van zijn verjaardag! Tijdens de ritmische stoten denkt hij heel even aan de gift van Carla's moeder en dan vult het rubber zich met zijn ejaculaat...
29 August 2010
Een dochter vliegt uit
Krap 7 weken geleden belde mijn 20-jarige dochter op.
"Ik heb eindelijk de opleiding gevonden die ik zocht.
Het is een nieuwe, brede HBO opleiding…
en het is in Tilburg…"
Na het verbreken van de verbinding liet zij ons met gemengde gevoelens achter.
Ik, de vader, zag het niet zo snel gebeuren. "Het waait wel over…"
Moeder had echter andere ideeën. Zij was een beetje verdrietig.
Inmiddels is e.e.a. in een stroomversnelling geraakt, kamer geregeld en is ze vandaag, 30 augustus 2010, op weg naar Tilburg.
Deze keer nog met haar autootje.
Matras achterin, tandenborstel en een pot pindakaas.
Maar binnenkort met het openbaar vervoer.
Almere had blijkbaar niet te bieden wat zij zocht.
Tilburg krijgt een bewoonster van klasse!
Een ervaren keukenprinses voor het studentenhuis.
Een ervaren verpleegkundige voor als het nodig is.
Een dame die zo nu en dan de BOB uit kan hangen.
Maar tevens een meid die soms de BOB NIET! wil zijn.
Chillburg, here comes Rosanne!
"Ik heb eindelijk de opleiding gevonden die ik zocht.
Het is een nieuwe, brede HBO opleiding…
en het is in Tilburg…"
Na het verbreken van de verbinding liet zij ons met gemengde gevoelens achter.
Ik, de vader, zag het niet zo snel gebeuren. "Het waait wel over…"
Moeder had echter andere ideeën. Zij was een beetje verdrietig.
Inmiddels is e.e.a. in een stroomversnelling geraakt, kamer geregeld en is ze vandaag, 30 augustus 2010, op weg naar Tilburg.
Deze keer nog met haar autootje.
Matras achterin, tandenborstel en een pot pindakaas.
Maar binnenkort met het openbaar vervoer.
Almere had blijkbaar niet te bieden wat zij zocht.
Tilburg krijgt een bewoonster van klasse!
Een ervaren keukenprinses voor het studentenhuis.
Een ervaren verpleegkundige voor als het nodig is.
Een dame die zo nu en dan de BOB uit kan hangen.
Maar tevens een meid die soms de BOB NIET! wil zijn.
Chillburg, here comes Rosanne!
07 July 2010
Nederland WereldKampioen voetbal 2010
7 juli 2010 - 20:30 uur
Nog een beetje vermoeid van de halve finale tussen Paraquay & Nederland ging ik er voor zitten.
Vanavond speelde de toekomstige tegenstander van Nederland in de finale van het WK.
Ik geloofde er in. Ik had op diverse plekken mijn voorspellingen geuit.
Spanje zou winnen ten koste van Duitsland. En zo geschiedde.
Ik ben uitgelachen om mijn voorspellingen.
Ik geef ook toe dat ik op geen enkele wijze in de weg gestaan wordt door enige kennis van voetbal.
Nee, mijn gevoel zei me dat dit ging gebeuren.
Tijdens de wedstrijd, ik zat zo'n beetje tussen mijn vrouw en dochter in, merkte ik al dat er ruimte was voor discussies.
Ik liet gaande de wedstrijd duidelijk mijn "voorkennis" cq voorkeur merken maar bleef wel sportief.
Mijn vrouw kreeg steeds meer de behoefte om voor Duitsland te zijn.
Ik bleef stoïcijns naar het scherm kijken en deed heel irritant van die kleine voorspellingen.
"Let op! Binnen 1 minuut gebeurt dat en dat!"
Naarmate de wedstrijd vorderde, daalde het peil.
Plotseling was daar de 1 - 0. Ik juichte ingetogen.
De dames keken vol medelijden naar me.
Dan klonk het eindsignaal. Ik hield mij een beetje stil en ging staan. Armen in de lucht…
De discussie kwam weer op gang. "Dat is toch lullig voor die Duitsers?"
En "Waarom wilde je dat die Duitsers zouden verliezen dan?"
Ik antwoordde dwars en geheel tegen mijn gevoelens in: "Omdat het Duitsers zijn!" FOUT!
De toon was gezet. 2 tegen 1. Moeder en dochter tegen papa...
"Dat slaat toch nergens op?"
"Nee, jullie hebben gelijk. Misschien is het wel pure angst en verlies ik liever van een Spanjaard dan van de Duitsers!"
Ik werd niet begrijpend geobserveerd. Ze zeiden niets maar keken afwisselend naar elkaar en naar mij.
"Ik ga naar mijn bed..." zei ik terwijl ik richting de bovenverdieping liep.
Ik twijfelde nog of ik mijn eerdere voorspelling zou vertellen over de afloop van het WK.
Over de finale tussen Spanje en Nederland.
En die voorsprong van de Spanjaarden tot de laatste ogenblikken van de wedstrijd.
Die spanning… en de uiteindelijke climax.
Nederland Wereldkampioen 2010!
Ik hield mij in en stapte even later voldaan mijn bed in.
De discussie had stand gehouden tot het laatste moment van de wedstrijd maar werd in blessuretijd toch nog tot een goed einde gebracht.
Nog een beetje vermoeid van de halve finale tussen Paraquay & Nederland ging ik er voor zitten.
Vanavond speelde de toekomstige tegenstander van Nederland in de finale van het WK.
Ik geloofde er in. Ik had op diverse plekken mijn voorspellingen geuit.
Spanje zou winnen ten koste van Duitsland. En zo geschiedde.
Ik ben uitgelachen om mijn voorspellingen.
Ik geef ook toe dat ik op geen enkele wijze in de weg gestaan wordt door enige kennis van voetbal.
Nee, mijn gevoel zei me dat dit ging gebeuren.
Tijdens de wedstrijd, ik zat zo'n beetje tussen mijn vrouw en dochter in, merkte ik al dat er ruimte was voor discussies.
Ik liet gaande de wedstrijd duidelijk mijn "voorkennis" cq voorkeur merken maar bleef wel sportief.
Mijn vrouw kreeg steeds meer de behoefte om voor Duitsland te zijn.
Ik bleef stoïcijns naar het scherm kijken en deed heel irritant van die kleine voorspellingen.
"Let op! Binnen 1 minuut gebeurt dat en dat!"
Naarmate de wedstrijd vorderde, daalde het peil.
Plotseling was daar de 1 - 0. Ik juichte ingetogen.
De dames keken vol medelijden naar me.
Dan klonk het eindsignaal. Ik hield mij een beetje stil en ging staan. Armen in de lucht…
De discussie kwam weer op gang. "Dat is toch lullig voor die Duitsers?"
En "Waarom wilde je dat die Duitsers zouden verliezen dan?"
Ik antwoordde dwars en geheel tegen mijn gevoelens in: "Omdat het Duitsers zijn!" FOUT!
De toon was gezet. 2 tegen 1. Moeder en dochter tegen papa...
"Dat slaat toch nergens op?"
"Nee, jullie hebben gelijk. Misschien is het wel pure angst en verlies ik liever van een Spanjaard dan van de Duitsers!"
Ik werd niet begrijpend geobserveerd. Ze zeiden niets maar keken afwisselend naar elkaar en naar mij.
"Ik ga naar mijn bed..." zei ik terwijl ik richting de bovenverdieping liep.
Ik twijfelde nog of ik mijn eerdere voorspelling zou vertellen over de afloop van het WK.
Over de finale tussen Spanje en Nederland.
En die voorsprong van de Spanjaarden tot de laatste ogenblikken van de wedstrijd.
Die spanning… en de uiteindelijke climax.
Nederland Wereldkampioen 2010!
Ik hield mij in en stapte even later voldaan mijn bed in.
De discussie had stand gehouden tot het laatste moment van de wedstrijd maar werd in blessuretijd toch nog tot een goed einde gebracht.
23 June 2010
Gelukkig is het koppie nog goed...
Zij was met de rollator naar binnen gelopen in het uitvaartcentrum.
Haar schoonzuster was in een gezegende ouderdom overleden.
Naast het verdriet en gemis was er ook opluchting bij de direct nabestaanden.
Opluchting dat het geestelijk lijden eindelijk voorbij was.
Reeds 10 jaar eerder was tante opgehouden met het voldoen aan het plaatje.
Het plaatje van liefhebbende moeder, aardige buurvrouw, gezaghebbende tante en echtgenote.
10 jaar geleden is bij tante het lichtje langzaam beginnen te doven.
Nu uiteindelijk is ze gestorven.
Na de plechtigheid liep mijn moeder langs de kist van haar schoonzus en even later liepen we naar de uitgang.
De uitgang was, in tegenstelling tot de ingang, voorzien van een trap.
Ik gaf haar een arm en moeder liep moeizaam de trap af.
"Mijn benen doen het niet meer zo goed hoor!"; zei ze in een poging zich te verontschuldigen om niets...
"Maar gelukkig is het koppie nog goed..."; vervolgde de bijna 80-jarige vrouw.
Bijna tegelijkertijd kwam er een antwoord van de schoonzoon van de overledene:
"Dat heeft mijn schoonmoeder ook tot het laatst volgehouden."
Ondanks de serieuze aard van de bijeenkomst hebben we smakelijk gelachen!
Haar schoonzuster was in een gezegende ouderdom overleden.
Naast het verdriet en gemis was er ook opluchting bij de direct nabestaanden.
Opluchting dat het geestelijk lijden eindelijk voorbij was.
Reeds 10 jaar eerder was tante opgehouden met het voldoen aan het plaatje.
Het plaatje van liefhebbende moeder, aardige buurvrouw, gezaghebbende tante en echtgenote.
10 jaar geleden is bij tante het lichtje langzaam beginnen te doven.
Nu uiteindelijk is ze gestorven.
Na de plechtigheid liep mijn moeder langs de kist van haar schoonzus en even later liepen we naar de uitgang.
De uitgang was, in tegenstelling tot de ingang, voorzien van een trap.
Ik gaf haar een arm en moeder liep moeizaam de trap af.
"Mijn benen doen het niet meer zo goed hoor!"; zei ze in een poging zich te verontschuldigen om niets...
"Maar gelukkig is het koppie nog goed..."; vervolgde de bijna 80-jarige vrouw.
Bijna tegelijkertijd kwam er een antwoord van de schoonzoon van de overledene:
"Dat heeft mijn schoonmoeder ook tot het laatst volgehouden."
Ondanks de serieuze aard van de bijeenkomst hebben we smakelijk gelachen!
21 June 2010
Vaderdag 2010
Hoe een mislukte vaderdag, ondanks twee nare kinderen, toch nog goed eindigde.
Ik werd wakker op de derde zondag van juni. Ik draaide mij om en dommelde weer in.
Eigenlijk kon ik niet meer echt slapen.
Het was immers vaderdag. De dag van de zelfgemaakte stropdas, de boekenleggers, shirtjes met foto enz.
Zelf maakte ik voor mijn vader altijd een asbak van klei.
Dit jaar was ik toch wel erg nieuwsgierig naar de inventiviteit van de kindertjes.
Een uur later werd ik weer wakker. Het duurde wel erg lang hoor!
Mijn vrouw was inmiddels al uit bed toen ik mij het sms'je van mijn dochter herinnerde.
Ik slaap bij die en die hoor!
Huh? En hoe moet het dan met vaderdag?
Weer een uur later, ik kreeg onder hand last van plaatselijke decubitus, hoorde ik gestommel op de trap.
Mijn zoon had zijn vrije ochtend goed besteed. 11:30 uur was het inmiddels.
Hij kwam naar mij toe lopen.
Ik keek nieuwsgierig naar zijn handen…
Hij gaf mij een hand en een kus, zei: "Happy vaderdag!", maakte een praatje en liep weer weg.
Half drie. Mijn laken werd ondertussen rood van de doorligplekken.
Dochterlief kwam thuis gaf mij een hartelijke knuffel en liet mij desolaat achter.
Een uur later ben ik mijn bed maar uit gegaan.
Diep bedroefd zat ik even later op de bank.
Ik ergerde mij aan het gesmoes van die twee. Lachten ze mij nu uit?
Zijn ze iets vergeten te kopen? Vlegels!
Kwart over zes inmiddels. Ik was die dag ten zoveelste male in slaap gedommeld.
Dit maal op de bank.
Ik snoof en keek in de keuken. Niemand! Ik had honger!
Wat was er aan de hand? Even later werd ik gesommeerd om iets netjes aan te trekken.
Hulpeloos keek ik naar mijn 20 jaar oude spencer.
"Nee, iets nets!"
Binnen een kwartier stonden we op straat en volgde ik de stoet.
Ongeveer 10 minuten later arriveerden we bij pizzeria Pulcinella...
"Verrassing!"
Zo zie je maar.
Zelfs met twee van die nare kinderen eindigde deze vaderdag toch nog goed.
Ik werd wakker op de derde zondag van juni. Ik draaide mij om en dommelde weer in.
Eigenlijk kon ik niet meer echt slapen.
Het was immers vaderdag. De dag van de zelfgemaakte stropdas, de boekenleggers, shirtjes met foto enz.
Zelf maakte ik voor mijn vader altijd een asbak van klei.
Dit jaar was ik toch wel erg nieuwsgierig naar de inventiviteit van de kindertjes.
Een uur later werd ik weer wakker. Het duurde wel erg lang hoor!
Mijn vrouw was inmiddels al uit bed toen ik mij het sms'je van mijn dochter herinnerde.
Ik slaap bij die en die hoor!
Huh? En hoe moet het dan met vaderdag?
Weer een uur later, ik kreeg onder hand last van plaatselijke decubitus, hoorde ik gestommel op de trap.
Mijn zoon had zijn vrije ochtend goed besteed. 11:30 uur was het inmiddels.
Hij kwam naar mij toe lopen.
Ik keek nieuwsgierig naar zijn handen…
Hij gaf mij een hand en een kus, zei: "Happy vaderdag!", maakte een praatje en liep weer weg.
Half drie. Mijn laken werd ondertussen rood van de doorligplekken.
Dochterlief kwam thuis gaf mij een hartelijke knuffel en liet mij desolaat achter.
Een uur later ben ik mijn bed maar uit gegaan.
Diep bedroefd zat ik even later op de bank.
Ik ergerde mij aan het gesmoes van die twee. Lachten ze mij nu uit?
Zijn ze iets vergeten te kopen? Vlegels!
Kwart over zes inmiddels. Ik was die dag ten zoveelste male in slaap gedommeld.
Dit maal op de bank.
Ik snoof en keek in de keuken. Niemand! Ik had honger!
Wat was er aan de hand? Even later werd ik gesommeerd om iets netjes aan te trekken.
Hulpeloos keek ik naar mijn 20 jaar oude spencer.
"Nee, iets nets!"
Binnen een kwartier stonden we op straat en volgde ik de stoet.
Ongeveer 10 minuten later arriveerden we bij pizzeria Pulcinella...
"Verrassing!"
Zo zie je maar.
Zelfs met twee van die nare kinderen eindigde deze vaderdag toch nog goed.
11 December 2009
Onze trouwe metgezel... (Hoe iets vervelends ook mooie kanten kent)
Almere, 9 december 2009 - Cinemadreef, middernacht.
Even voor twaalven waren we naar binnen gegaan.
5 kloppende harten.
Nick droeg Toby op zijn burberry kussen.
Binnen mochten we beslissen over leven en dood.
Een flinterdun laagje ijs...
Almere, 10 december 2009
Even na twaalven.
Ik liep naar buiten en keek rond. Voor mij de dreef. Links het stadscentrum.
Donker.
Enkele meters links van mij stond Rosanne. Alleen.
Rechts van mij stond Nick een twintigtal meters verwijderd.
Alleen.
Diana kwam naar buiten, stond achter mij. Ik hield haar tegen.
Een moment wilde ik dit vasthouden.
4 kloppende harten, 4 gedachtes 1 verdriet.
Toby bleef achter. Ingeslapen...
Op zijn burberry...
Als er in de afgelopen drie jaar weleens discussies ontstonden over de "opvoeding" van de hond,
zei ik altijd "ach, het is maar een hond...".
Ik blijf dit zeggen. Het is maar een hond. Maar wel een hele speciale!
Vaarwel Toby!
Even voor twaalven waren we naar binnen gegaan.
5 kloppende harten.
Nick droeg Toby op zijn burberry kussen.
Binnen mochten we beslissen over leven en dood.
Een flinterdun laagje ijs...
Almere, 10 december 2009
Even na twaalven.
Ik liep naar buiten en keek rond. Voor mij de dreef. Links het stadscentrum.
Donker.
Enkele meters links van mij stond Rosanne. Alleen.
Rechts van mij stond Nick een twintigtal meters verwijderd.
Alleen.
Diana kwam naar buiten, stond achter mij. Ik hield haar tegen.
Een moment wilde ik dit vasthouden.
4 kloppende harten, 4 gedachtes 1 verdriet.
Toby bleef achter. Ingeslapen...
Op zijn burberry...
Als er in de afgelopen drie jaar weleens discussies ontstonden over de "opvoeding" van de hond,
zei ik altijd "ach, het is maar een hond...".
Ik blijf dit zeggen. Het is maar een hond. Maar wel een hele speciale!
Vaarwel Toby!
09 September 2009
Hypotheekadviseur op marktplaats. T.E.A.B.
Sommige mensen maken het slechts een beperkt aantal keren in hun leven mee. Anderen nooit.
Je hebt een huis en je hebt je oog laten vallen op een andere woning.
Ik ben in die situatie beland. Ik dacht dat de verhuizing 'an sich' stress betekende.
Mozes!
Woning bezichtigen, kopen, wikken en wegen, tekenen.
Eigen woning taxeren, aanbevelingen (klussen!) opvolgen en opruimen voor de foto's.
Dit ondertekenen van de akte en het nemen van de foto's geschiedde gisteren.
De hypotheekstukken waren een dag eerder binnen gekomen en moesten doorgenomen, ingevuld, ondertekend geretourneerd worden.
Stiekem had ik de offerte al diagonaal doorgenomen en had gemerkt dat daar enig verschil in netto maandlasten was.
Enkele tientallen euro's boven de eerste berekening. Ik heb hier gelijk gewag van gemaakt bij de adviseur.
We noemen de adviseur even: "Fred van der Stut".
Ik heb hem gisterochtend telefonisch gevraagd om het verschil in prijs te onderbouwen en ons te voorzien van de berekening.
"Geen probleem! Ik zit nu in de buitendienst en heb diverse vergaderingen. Ik zal kijken of ik er aan toe kom!"; aldus Fred.
Gisteren: Iedereen was weg. De kinderen naar school cq werk en ook Diana was aan het werk.
Ik had de eer om het huis "Fundagereed" te maken.
Ik was begonnen te poetsen en te verplaatsen. Weldra zag het huis er spiksplinternieuw uit!
Tevreden verliet ik het huis om even plasma af te laten nemen bij de bloedbank.
Kwart over drie verwachtte ik de makelaar met camera en akte en de kinderen hadden beloofd om alles heeel netjes te houden.
Ik liep dan ook als een waakhond achter hen aan om alles weer op zijn plaats te leggen.
Achteraf kreeg ik ook het compliment van Nick dat ik deze dag wel erg op mama leek.
Enfin, de foto's waren gemaakt, Diana was inmiddels thuis en we namen gedrieen de akte door. Voorwaar een belangrijk moment.
Het was ongeveer 17:00 uur. Plotseling ging mijn mobiel over. Een mij onbekend nummer stond in het display.
Ik excuseerde mij en nam de telefoon op.
"Ja, met van der Stut"
Er ging geen belletje bij mij rinkelen.
"Ik bel voor de KPN quattrovox van MARKTPLAATS."
Er ging nog steeds geen belletje rinkelen en ik antwoordde dat ik niets op marktplaats.nl heb staan.
Einde gesprek.
Terug naar de realiteit.
Binnen enkele minuten ging de huistelefoon over.
Rosanne snelde naar het toestel teneinde ons rustig door te laten praten.
"KPN quattrovox? Momentje, ik zal mijn vader even geven…"
Op dat moment begon ie te rinkelen. De bel...
Who the fuck weet zowel mijn mobiele- als mijn huistelefoonnummer?
Hoe heet mijn hypotheekadviseur ook alweer?
"Ja, met Steensma. Waar werkt u?"
De man antwoordde aarzelend. "Bij de ING..."
"Aha, volgens mij belt u dan het nummer van een klant voor een hypotheek en niet met iemand van marktplaats…"
"oh, ja er liggen hier verschillende brieffies in de auto…"
Je hebt een huis en je hebt je oog laten vallen op een andere woning.
Ik ben in die situatie beland. Ik dacht dat de verhuizing 'an sich' stress betekende.
Mozes!
Woning bezichtigen, kopen, wikken en wegen, tekenen.
Eigen woning taxeren, aanbevelingen (klussen!) opvolgen en opruimen voor de foto's.
Dit ondertekenen van de akte en het nemen van de foto's geschiedde gisteren.
De hypotheekstukken waren een dag eerder binnen gekomen en moesten doorgenomen, ingevuld, ondertekend geretourneerd worden.
Stiekem had ik de offerte al diagonaal doorgenomen en had gemerkt dat daar enig verschil in netto maandlasten was.
Enkele tientallen euro's boven de eerste berekening. Ik heb hier gelijk gewag van gemaakt bij de adviseur.
We noemen de adviseur even: "Fred van der Stut".
Ik heb hem gisterochtend telefonisch gevraagd om het verschil in prijs te onderbouwen en ons te voorzien van de berekening.
"Geen probleem! Ik zit nu in de buitendienst en heb diverse vergaderingen. Ik zal kijken of ik er aan toe kom!"; aldus Fred.
Gisteren: Iedereen was weg. De kinderen naar school cq werk en ook Diana was aan het werk.
Ik had de eer om het huis "Fundagereed" te maken.
Ik was begonnen te poetsen en te verplaatsen. Weldra zag het huis er spiksplinternieuw uit!
Tevreden verliet ik het huis om even plasma af te laten nemen bij de bloedbank.
Kwart over drie verwachtte ik de makelaar met camera en akte en de kinderen hadden beloofd om alles heeel netjes te houden.
Ik liep dan ook als een waakhond achter hen aan om alles weer op zijn plaats te leggen.
Achteraf kreeg ik ook het compliment van Nick dat ik deze dag wel erg op mama leek.
Enfin, de foto's waren gemaakt, Diana was inmiddels thuis en we namen gedrieen de akte door. Voorwaar een belangrijk moment.
Het was ongeveer 17:00 uur. Plotseling ging mijn mobiel over. Een mij onbekend nummer stond in het display.
Ik excuseerde mij en nam de telefoon op.
"Ja, met van der Stut"
Er ging geen belletje bij mij rinkelen.
"Ik bel voor de KPN quattrovox van MARKTPLAATS."
Er ging nog steeds geen belletje rinkelen en ik antwoordde dat ik niets op marktplaats.nl heb staan.
Einde gesprek.
Terug naar de realiteit.
Binnen enkele minuten ging de huistelefoon over.
Rosanne snelde naar het toestel teneinde ons rustig door te laten praten.
"KPN quattrovox? Momentje, ik zal mijn vader even geven…"
Op dat moment begon ie te rinkelen. De bel...
Who the fuck weet zowel mijn mobiele- als mijn huistelefoonnummer?
Hoe heet mijn hypotheekadviseur ook alweer?
"Ja, met Steensma. Waar werkt u?"
De man antwoordde aarzelend. "Bij de ING..."
"Aha, volgens mij belt u dan het nummer van een klant voor een hypotheek en niet met iemand van marktplaats…"
"oh, ja er liggen hier verschillende brieffies in de auto…"
07 July 2009
Waarom ik gisteravond thuis kwam met 2 armen in het verband...
Bijna 10 jaar geleden sloot ik ongewenst een langere periode van donorschap af bij de bloedbank.
Ik was plasma donor en deed dit met veel plezier totdat ik een brief thuis kreeg.
De standaard test had een dubieuze uitkomst en ik mocht de eerste 2 jaar geen bloed meer geven...
That's it!
Een licht gevoel van afgewezen worden maakte zich van mij meester.
Ik, trouw vrijwillig donor, werd afgewezen middels een brief. ... dubieuze uitkomst...
Enfin, een ervaring rijker, en een illusie armer, bleef ik 2 jaar wachten op de nieuwe uitnodiging.
Ik heb uiteindelijk 9 jaar naar de brievenbus zitten staren.
Inmiddels is de bloedbank van naam veranderd. Sanquin. Mooie naam.
Heeft alles met bloed te maken.
Onlangs heb ik een brief geschreven met de vraag of ik 'weer mocht'.
Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Het was toevallig een bloedhete dag. Tropische temperaturen.
Blij meldde ik mij bij de receptie en na het invullen van de vragenlijst
werden er door een medewerker nog wat vragen gesteld en vervolgens deed een arts nog wat standaard onderzoekjes waarvan de uitslag hoopvol was.
115/85 en 10.1.
Voorwaar een mooie score.
Even later mocht ik plaats nemen op de stoel. Een dame koppelde mij aan de apparatuur en slaakte een kreetje over mijn mooie aders.
Echter, het moment dat zij mijn mooie ader penetreerde leek het wel of de naald er aan de onderkant van mijn arm uit kwam.
De dame had dit nog niet door en keek verbaasd naar het slangetje dat heel erg langzaam rood kleurde...
Op het moment dat ze begon te poeren in mijn arm gaf ik haar toch maar even een hint. "Het is een beetje gevoelig..."
Ze riep hulp in en de afgifte werd stopgezet. Ik hield tijdens het administratief afhandelen van de afgifte en het klaarzetten van de nieuwe zak het gaatje in mijn arm zorgvuldig dicht.
De zuster kwam even later terug en was kennelijk vergeten dat ik de band nog om mijn biceps had.
Ze tilde het gaasje op en haar vingers en mijn onderarm kleurden al snel rood. Ook haar gezicht kleurde rood maar dat lag ergens anders aan.
Ik pakte snel het gaasje terug en plaatste het weer terug terwijl ik haar sommeerde om de handen te wassen.
Ik protesteerde toen ik hoorde dat een ander mij, volgens protocol, een tweede keer moest prikken.
Mijns inziens is het beter voor haar om het gelijk weer een keer te proberen... Toch?
Maar goed, een andere prikte mij in mijn ongeschonden arm en na een paar minuten was het zakje vol waarop "mijn" zuster ten tweede male aan het afkoppelen begon. De o zo belangrijke administratie. Ze pakte de buisjes en het zakje en ze draaide zich om....
Snel probeerde ik haar te waarschuwen.. "PAS OP!!"...
Ik zat gelijk rechtop, mijn arm werd meegetrokken.
Een meter verder remde "mijn" prinses af, begon zich om te draaien terwijl ik mijn zin af maakte...
"... ik ben nog niet afgekoppeld..."
Terwijl ik haar beloofde om dit onder ons te houden hebben we er hartelijk om gelachen...
Ik was plasma donor en deed dit met veel plezier totdat ik een brief thuis kreeg.
De standaard test had een dubieuze uitkomst en ik mocht de eerste 2 jaar geen bloed meer geven...
That's it!
Een licht gevoel van afgewezen worden maakte zich van mij meester.
Ik, trouw vrijwillig donor, werd afgewezen middels een brief. ... dubieuze uitkomst...
Enfin, een ervaring rijker, en een illusie armer, bleef ik 2 jaar wachten op de nieuwe uitnodiging.
Ik heb uiteindelijk 9 jaar naar de brievenbus zitten staren.
Inmiddels is de bloedbank van naam veranderd. Sanquin. Mooie naam.
Heeft alles met bloed te maken.
Onlangs heb ik een brief geschreven met de vraag of ik 'weer mocht'.
Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Het was toevallig een bloedhete dag. Tropische temperaturen.
Blij meldde ik mij bij de receptie en na het invullen van de vragenlijst
werden er door een medewerker nog wat vragen gesteld en vervolgens deed een arts nog wat standaard onderzoekjes waarvan de uitslag hoopvol was.
115/85 en 10.1.
Voorwaar een mooie score.
Even later mocht ik plaats nemen op de stoel. Een dame koppelde mij aan de apparatuur en slaakte een kreetje over mijn mooie aders.
Echter, het moment dat zij mijn mooie ader penetreerde leek het wel of de naald er aan de onderkant van mijn arm uit kwam.
De dame had dit nog niet door en keek verbaasd naar het slangetje dat heel erg langzaam rood kleurde...
Op het moment dat ze begon te poeren in mijn arm gaf ik haar toch maar even een hint. "Het is een beetje gevoelig..."
Ze riep hulp in en de afgifte werd stopgezet. Ik hield tijdens het administratief afhandelen van de afgifte en het klaarzetten van de nieuwe zak het gaatje in mijn arm zorgvuldig dicht.
De zuster kwam even later terug en was kennelijk vergeten dat ik de band nog om mijn biceps had.
Ze tilde het gaasje op en haar vingers en mijn onderarm kleurden al snel rood. Ook haar gezicht kleurde rood maar dat lag ergens anders aan.
Ik pakte snel het gaasje terug en plaatste het weer terug terwijl ik haar sommeerde om de handen te wassen.
Ik protesteerde toen ik hoorde dat een ander mij, volgens protocol, een tweede keer moest prikken.
Mijns inziens is het beter voor haar om het gelijk weer een keer te proberen... Toch?
Maar goed, een andere prikte mij in mijn ongeschonden arm en na een paar minuten was het zakje vol waarop "mijn" zuster ten tweede male aan het afkoppelen begon. De o zo belangrijke administratie. Ze pakte de buisjes en het zakje en ze draaide zich om....
Snel probeerde ik haar te waarschuwen.. "PAS OP!!"...
Ik zat gelijk rechtop, mijn arm werd meegetrokken.
Een meter verder remde "mijn" prinses af, begon zich om te draaien terwijl ik mijn zin af maakte...
"... ik ben nog niet afgekoppeld..."
Terwijl ik haar beloofde om dit onder ons te houden hebben we er hartelijk om gelachen...
12 June 2009
12 juni 2009 - Dagtochtje met moeder...
In de maand juni van dit jaar heb ik de vrijdagen gereserveerd om wat leuke dingen te doen met mijn moeder.
Vorige week naar Fryslân geweest en deze week hadden we een autoritje in gedachten.
Ik stelde o.a. de omgeving van "de Vecht" voor.
Herinneringen aan mijn buschauffeur periode. Lijn 120 was immers mijn vaste lijn!
Ma ging al snel akkoord en vanmorgen tegen 11 uur gingen we, snelwegen vermijdende, op pad.
We reden even langs mijn geboorte straat in Geuzenveld. Veel veranderd...
Vanuit Geuzenveld staken we de Oude Osdorperweg in richting Badhoevedorp.
Langs de Ringvaart naar Schiphol-Oost en Aalsmeer.
Hier maakte ik de vergissing.
Het werd tijd om te tanken en ergens rond Uithoorn pakte ik het toegestoken biljet aan van ma...
Zij wilde een deel van de brandstof betalen.
Ik gaf dus toe...
Vanaf dat moment wist ma dat zij heer en meester was over haar kilometers...
Ergens bij Vinkeveen draaide ik de zuwe op. De Baambrugse zuwe...
Een heel mooie omgeving.
Er moest natuurlijk geplast worden in een gezellig restaurantje aan 't water.
Een leuke serveerster hielp ons. Ze zag mij natuurlijk wel zitten maar ik was met mijn moeder...!
Ik werkte snel de koffie weg teneinde de medelijdende blik van de serveerster te kunnen vergeten.
Vanaf dat moment reed ik ten hoogste 5 kilometer per uur en na iedere 20 meter moest ik op de rem.
Vanaf dat moment had ma totaal maling aan alles en iedereen op de wereld.
Met gevaar voor eigen leven moest ik de meest mogelijke manoeuvres uithalen om ma een fotootje te laten schieten.
Zelfs als het mij eens niet lukte om te stoppen (bijvoorbeeld lijn 120 achter mij...) maakte ma foto's door het voorraam wat uiteindelijk
steevast resulteerde in een foto waarvan de onderzijde van de horizon bestond uit het dashboard met mijn pet er bovenop.
Het was dus een afgrijselijke dag! Uiteindelijk moest ik ook nog mee blijven eten. BAH!
Bloemkool met het eigengemaakte papje, Biologische gehaktballen en OPPERDOEZER aardappelen.. BAH, BAH!!
Vrijdag weer?
Ik ben benieuwd naar de foto's...
Vorige week naar Fryslân geweest en deze week hadden we een autoritje in gedachten.
Ik stelde o.a. de omgeving van "de Vecht" voor.
Herinneringen aan mijn buschauffeur periode. Lijn 120 was immers mijn vaste lijn!
Ma ging al snel akkoord en vanmorgen tegen 11 uur gingen we, snelwegen vermijdende, op pad.
We reden even langs mijn geboorte straat in Geuzenveld. Veel veranderd...
Vanuit Geuzenveld staken we de Oude Osdorperweg in richting Badhoevedorp.
Langs de Ringvaart naar Schiphol-Oost en Aalsmeer.
Hier maakte ik de vergissing.
Het werd tijd om te tanken en ergens rond Uithoorn pakte ik het toegestoken biljet aan van ma...
Zij wilde een deel van de brandstof betalen.
Ik gaf dus toe...
Vanaf dat moment wist ma dat zij heer en meester was over haar kilometers...
Ergens bij Vinkeveen draaide ik de zuwe op. De Baambrugse zuwe...
Een heel mooie omgeving.
Er moest natuurlijk geplast worden in een gezellig restaurantje aan 't water.
Een leuke serveerster hielp ons. Ze zag mij natuurlijk wel zitten maar ik was met mijn moeder...!
Ik werkte snel de koffie weg teneinde de medelijdende blik van de serveerster te kunnen vergeten.
Vanaf dat moment reed ik ten hoogste 5 kilometer per uur en na iedere 20 meter moest ik op de rem.
Vanaf dat moment had ma totaal maling aan alles en iedereen op de wereld.
Met gevaar voor eigen leven moest ik de meest mogelijke manoeuvres uithalen om ma een fotootje te laten schieten.
Zelfs als het mij eens niet lukte om te stoppen (bijvoorbeeld lijn 120 achter mij...) maakte ma foto's door het voorraam wat uiteindelijk
steevast resulteerde in een foto waarvan de onderzijde van de horizon bestond uit het dashboard met mijn pet er bovenop.
Het was dus een afgrijselijke dag! Uiteindelijk moest ik ook nog mee blijven eten. BAH!
Bloemkool met het eigengemaakte papje, Biologische gehaktballen en OPPERDOEZER aardappelen.. BAH, BAH!!
Vrijdag weer?
Ik ben benieuwd naar de foto's...
26 May 2009
Noodweer in Fryslân...
Dit is een waar gebeurd avontuur dat mijn moeder meemaakte in de periode dat mijn ouders elkaar pas hadden leren kennen.
Ze viel voor het bed op haar knieën, vouwde haar handen en probeerde te bidden. De angst voor het vreselijke onweer had haar hiertoe gebracht. Bidden zoals ze de laatste tijd samen met haar Ybele heeft gedaan. Onwennig in het begin. Van huis uit waren ze niet gelovig. Ja, haar vader een beetje. Maar het beetje geloof dat hij bezat was altijd onderdrukt geweest door moeder. Nee, Pa hield zijn gebedjes wel voor zich. Maar zo samen met Ybele waren het mooie momenten geweest. Samen bidden en praten over het geloof. Vertrouwen in een toekomst, samen met God, was iets geheel nieuws voor haar geweest.
Haar vriend Ybele was een stoere. Een marineman. Ze was hem in Rotterdam tegen het lijf gelopen. Zij liep daar met haar vriendin, net na de oorlog eigenlijk, door de binnenstad. De wederopbouw was reeds begonnen. Een trieste bedoening. Aan de andere kant zo feestelijk. Zo vrij. Overal klonk muziek van Glenn Miller en de Andrew Sisters. Hier en daar speelden jazzbands. Het was mooi om jong te zijn. Genieten van het leven en die afschuwelijke tijd zo snel mogelijk vergeten. Haar overbezorgde vader vond het maar niets hoor, om zijn bijna twintigjarige, dochter zoveel vrijheid te geven. Maar hij kon het niet maken om de kinderen, na vijf jaar onderdrukking, binnen te houden. Heerlijk was het om, samen met haar vriendin Tiny, afspraakjes te maken met verschillende jongens tegelijk. Als je dan ook op dezelfde plaats met hen afsprak, was het lachen geblazen. Stiekem vanaf een afstand bekeken ze de jongens die allen quasi nonchalant op de uurwerken keken. Ja, met Tiny was het altijd raak geweest. Wat hadden ze samen veel meegemaakt. Leuke en ook minder leuke dingen. Een echte vriendin.
Zo werden er in die tijd vele jongens bedonderd. Maar bij die ene jongen leek het anders. Een marineman in uniform. Stappend in Rotterdam. Het lintje van zijn pet wapperde uitdagend in de wind.
Onweerstaanbaar voor haar. De koninklijke Marine was op dat moment niet meer veilig voor de handen van de Rotterdamse. In een vlaag van durf trok ze het lintje met pet en al van het hoofd van Ybele. Even leek ze te schrikken. Ze had jongens gekend met een, over het algemeen, weelderige haardos. Deze jongen had niet vooraan gestaan tijdens het uitdelen van de haarimplantaten. Bijna een pet van vlees! Maar het was reeds te laat. Hij had haar opgemerkt. Zijn ogen hadden de hare gevonden en zouden die nooit meer loslaten. Een Fries-Rotterdams onderonsje. "Hallo, mijn naam is Piet."; stelde hij zich voor. "Ik ben... Riet"; antwoordde zij blozend.
Nu zat ze daar. Alleen op het vreemde kamertje op het Friese platteland. Ze probeerde haar gedachten weer in het gelid te krijgen. Weer terug naar toen, die eerste keer. Gezamenlijk hadden ze wat gedronken en een vervolgafspraak gemaakt. De vlinders leken haar naar huis te dragen. Wat een heerlijke vent! Maar toen ze even later de ouderlijke woning naderde werd ze ineens somber. In de verte zag ze haar vader reeds op de uitkijk staan. De bekende houding. Alleen de oorlog heeft iets aan die trotse houding veranderd. Hij was magerder geworden. En er leek iets geknakt.
Maar hij was nog steeds bezorgd om zijn kleine meisje. Nog even en ze zou oog in oog komen te staan met hem. Oog in oog. Wat moest ze de man vertellen als hij recht op de man zou vragen hoe hij heet. Hij zou per slot van rekening direct aan de verliefde meisjesogen zien dat er iets gaande was. En hoe moest ze vertellen dat het een marineman was, nota bene van Friese afkomst en nog gelovig ook! Pa zou het niet overleven! Haar lieve vader, die altijd voor haar klaar stond en wie ze volop vertrouwde, teleurstellen? Ze moest er niet aan denken.
Ze probeerde de herinneringen weg te draaien. Wederom probeerde ze zich tot God te wenden. Ze was bang. Vreselijk bang. Kwam het door de herinneringen aan de bombardementen boven haar geboortestad? Of door haar moeder die altijd tijdens onweer op het balkonnetje ging staan kijken naar de bliksem? "Moeder, niet doen!!" ; flitste het door haar heen. Ze wist het niet. Het onweer dat op dat moment een bezoek bracht aan de woonplaats van haar vriend was echter vreselijk. Ongekend. Dit had ze nog nooit eerder meegemaakt. Het liefst was ze naar beneden gegaan. Maar wat zouden Heit en Mem wel niet van haar denken? Die stadse deerne. En de zussen van Ybele? Nee, dat nooit. Doodsbang bleef ze zitten in de donkere nacht.
Al bibberend kwamen de gedachten weer op Ybele. Die rare jongen. Piet vond hij blijkbaar een makkelijker naam om te gebruiken in de grote stad. Haar Piet heette dus eigenlijk Ybele. Hij zat nu ergens op zee. Op weg naar de West. Zou hij aan haar denken? Het zou nog weken duren alvorens ze elkaar weer in de armen zouden sluiten. Ze mistte hem ontzettend. Ze was dan ook graag op het aanbod van Heit en Mem ingegaan om een paar dagen op het platteland door te brengen. Een veilig gevoel. Lekker dicht bij zijn dierbaren. Haar gedachten werden afgebroken door alweer een donderslag.
De volgende ochtend zaten allen reeds aan het ontbijt. Terwijl ze de kamer binnenkwam keken alle aanwezigen ietwat verbaasd naar haar. "Wat een noodweer vannacht hè."; sprak Mem. "Daar heb je zeker niets van gemerkt. Wij hebben met zijn allen beneden gezeten. Dat doen we altijd met onweer!"
Ze viel voor het bed op haar knieën, vouwde haar handen en probeerde te bidden. De angst voor het vreselijke onweer had haar hiertoe gebracht. Bidden zoals ze de laatste tijd samen met haar Ybele heeft gedaan. Onwennig in het begin. Van huis uit waren ze niet gelovig. Ja, haar vader een beetje. Maar het beetje geloof dat hij bezat was altijd onderdrukt geweest door moeder. Nee, Pa hield zijn gebedjes wel voor zich. Maar zo samen met Ybele waren het mooie momenten geweest. Samen bidden en praten over het geloof. Vertrouwen in een toekomst, samen met God, was iets geheel nieuws voor haar geweest.
Haar vriend Ybele was een stoere. Een marineman. Ze was hem in Rotterdam tegen het lijf gelopen. Zij liep daar met haar vriendin, net na de oorlog eigenlijk, door de binnenstad. De wederopbouw was reeds begonnen. Een trieste bedoening. Aan de andere kant zo feestelijk. Zo vrij. Overal klonk muziek van Glenn Miller en de Andrew Sisters. Hier en daar speelden jazzbands. Het was mooi om jong te zijn. Genieten van het leven en die afschuwelijke tijd zo snel mogelijk vergeten. Haar overbezorgde vader vond het maar niets hoor, om zijn bijna twintigjarige, dochter zoveel vrijheid te geven. Maar hij kon het niet maken om de kinderen, na vijf jaar onderdrukking, binnen te houden. Heerlijk was het om, samen met haar vriendin Tiny, afspraakjes te maken met verschillende jongens tegelijk. Als je dan ook op dezelfde plaats met hen afsprak, was het lachen geblazen. Stiekem vanaf een afstand bekeken ze de jongens die allen quasi nonchalant op de uurwerken keken. Ja, met Tiny was het altijd raak geweest. Wat hadden ze samen veel meegemaakt. Leuke en ook minder leuke dingen. Een echte vriendin.
Zo werden er in die tijd vele jongens bedonderd. Maar bij die ene jongen leek het anders. Een marineman in uniform. Stappend in Rotterdam. Het lintje van zijn pet wapperde uitdagend in de wind.
Onweerstaanbaar voor haar. De koninklijke Marine was op dat moment niet meer veilig voor de handen van de Rotterdamse. In een vlaag van durf trok ze het lintje met pet en al van het hoofd van Ybele. Even leek ze te schrikken. Ze had jongens gekend met een, over het algemeen, weelderige haardos. Deze jongen had niet vooraan gestaan tijdens het uitdelen van de haarimplantaten. Bijna een pet van vlees! Maar het was reeds te laat. Hij had haar opgemerkt. Zijn ogen hadden de hare gevonden en zouden die nooit meer loslaten. Een Fries-Rotterdams onderonsje. "Hallo, mijn naam is Piet."; stelde hij zich voor. "Ik ben... Riet"; antwoordde zij blozend.
Nu zat ze daar. Alleen op het vreemde kamertje op het Friese platteland. Ze probeerde haar gedachten weer in het gelid te krijgen. Weer terug naar toen, die eerste keer. Gezamenlijk hadden ze wat gedronken en een vervolgafspraak gemaakt. De vlinders leken haar naar huis te dragen. Wat een heerlijke vent! Maar toen ze even later de ouderlijke woning naderde werd ze ineens somber. In de verte zag ze haar vader reeds op de uitkijk staan. De bekende houding. Alleen de oorlog heeft iets aan die trotse houding veranderd. Hij was magerder geworden. En er leek iets geknakt.
Maar hij was nog steeds bezorgd om zijn kleine meisje. Nog even en ze zou oog in oog komen te staan met hem. Oog in oog. Wat moest ze de man vertellen als hij recht op de man zou vragen hoe hij heet. Hij zou per slot van rekening direct aan de verliefde meisjesogen zien dat er iets gaande was. En hoe moest ze vertellen dat het een marineman was, nota bene van Friese afkomst en nog gelovig ook! Pa zou het niet overleven! Haar lieve vader, die altijd voor haar klaar stond en wie ze volop vertrouwde, teleurstellen? Ze moest er niet aan denken.
Ze probeerde de herinneringen weg te draaien. Wederom probeerde ze zich tot God te wenden. Ze was bang. Vreselijk bang. Kwam het door de herinneringen aan de bombardementen boven haar geboortestad? Of door haar moeder die altijd tijdens onweer op het balkonnetje ging staan kijken naar de bliksem? "Moeder, niet doen!!" ; flitste het door haar heen. Ze wist het niet. Het onweer dat op dat moment een bezoek bracht aan de woonplaats van haar vriend was echter vreselijk. Ongekend. Dit had ze nog nooit eerder meegemaakt. Het liefst was ze naar beneden gegaan. Maar wat zouden Heit en Mem wel niet van haar denken? Die stadse deerne. En de zussen van Ybele? Nee, dat nooit. Doodsbang bleef ze zitten in de donkere nacht.
Al bibberend kwamen de gedachten weer op Ybele. Die rare jongen. Piet vond hij blijkbaar een makkelijker naam om te gebruiken in de grote stad. Haar Piet heette dus eigenlijk Ybele. Hij zat nu ergens op zee. Op weg naar de West. Zou hij aan haar denken? Het zou nog weken duren alvorens ze elkaar weer in de armen zouden sluiten. Ze mistte hem ontzettend. Ze was dan ook graag op het aanbod van Heit en Mem ingegaan om een paar dagen op het platteland door te brengen. Een veilig gevoel. Lekker dicht bij zijn dierbaren. Haar gedachten werden afgebroken door alweer een donderslag.
De volgende ochtend zaten allen reeds aan het ontbijt. Terwijl ze de kamer binnenkwam keken alle aanwezigen ietwat verbaasd naar haar. "Wat een noodweer vannacht hè."; sprak Mem. "Daar heb je zeker niets van gemerkt. Wij hebben met zijn allen beneden gezeten. Dat doen we altijd met onweer!"
Oh, wat een nacht!
"Waar was jij toen Pim Fortuyn..."
Je kent ze wel, dit soort associaties met belangrijke gebeurtenissen...
Ik weet bijvoorbeeld nog waar ik was tijdens het onweer van afgelopen nacht (26 mei 2009).
Ik lag in bed te slapen. Althans, dat laatste was niet helemaal waar...
Ik probeerde te slapen maar de hond Toby verraste mij.
Wat vooraf ging.
Gisteravond om een uur of 11. Donkere wolken pakten zich reeds samen en hier en daar rommelde het al wat.
Ik wilde juist naar bed gaan toen Toby aandacht begon te vragen.
Ik dacht dat dit de zenuwen waren die bij hem altijd gepaard gaan met onweer maar deze keer was het signaal anders. Hij lokte mij naar de tuindeur.
Ik deed de deur open en verwachtte een kat of zo die onze held wel even zou verjagen maar de realiteit was anders.
Toby rende snel naar achteren, dook onder de forsythia en begon spontaan te bemesten.
Ik keek de andere kant op en deed of ik niets zag.
Toby zou moeten weten dat hier een vreselijke straf op staat en aangezien ik geen zin had in taakstraffen uitdelen etc. deed ik dus alsof mijn neus bloedde...
Eenmaal weer binnen dook Toby het toilet in.
Vind ie blijkbaar een veilig plekje tijdens dit soort momenten.
We lagen koud in bed of het onweer brak los. Heftig!
Waar ik vroeger als kind riep: "drommels!" of "potverdrie zeg!" hoorde ik Nick ook reageren op de zware klappen.
"WTF!" (What The Fuck!)
Korte tijd later ontving ik een sms van Rosanne.
"IK BEN VEILIG BINNEN HOOR! IK KOM WAT LATER"
Gelukkig, die was ook onder dak. Nu slapen...
Dit lukte waarschijnlijk ook. Ik was namelijk even weggeweest toen ik wakker werd van gehijg naast mijn oor.
Toby!
"Wat doe jij hier", fluisterde ik verbaasd.
Voor Toby was de bovenverdieping verboden gebied en gelukkig was het betreden ervan ook onmogelijk zonder een hondentraplift.
Althans, daar gingen wij tot op heden van uit.
Toby was waarschijnlijk zo bang dat hij deze Mount Everest had bedwongen.
Voor mij geen haar op het hoofd om hem terug te brengen.
Toby mocht deze keer naast mijn bed slapen.
Slapen? Nee, Toby wilde deze nacht tot op de bodem meemaken of zo. Ik snapte waarschijnlijk de signalen niet.
De met het gehijg gepaard gaande adem streelde mijn luchtwegen en tegen de tijd dat ik de eerste merel hoorde zingen,
besloot ik Toby naar beneden te brengen. "Op je kleedje...".
Toby en het baasje konden aan de nachtrust beginnen.
Vanochtend was Diana de enige die het bed uit moest. Wij konden uitslapen.
Later die ochtend vond ik een briefje op het aanrecht.
"LEKKER GESLAPEN?
S.V.P. EVEN GOED DWEILEN. TOBY HAD 'DUNNE DEF' (verpleegkundig jargon voor schijterij...)
EN IK HEB HET MEESTE WEGGEHAALD"
Je kent ze wel, dit soort associaties met belangrijke gebeurtenissen...
Ik weet bijvoorbeeld nog waar ik was tijdens het onweer van afgelopen nacht (26 mei 2009).
Ik lag in bed te slapen. Althans, dat laatste was niet helemaal waar...
Ik probeerde te slapen maar de hond Toby verraste mij.
Wat vooraf ging.
Gisteravond om een uur of 11. Donkere wolken pakten zich reeds samen en hier en daar rommelde het al wat.
Ik wilde juist naar bed gaan toen Toby aandacht begon te vragen.
Ik dacht dat dit de zenuwen waren die bij hem altijd gepaard gaan met onweer maar deze keer was het signaal anders. Hij lokte mij naar de tuindeur.
Ik deed de deur open en verwachtte een kat of zo die onze held wel even zou verjagen maar de realiteit was anders.
Toby rende snel naar achteren, dook onder de forsythia en begon spontaan te bemesten.
Ik keek de andere kant op en deed of ik niets zag.
Toby zou moeten weten dat hier een vreselijke straf op staat en aangezien ik geen zin had in taakstraffen uitdelen etc. deed ik dus alsof mijn neus bloedde...
Eenmaal weer binnen dook Toby het toilet in.
Vind ie blijkbaar een veilig plekje tijdens dit soort momenten.
We lagen koud in bed of het onweer brak los. Heftig!
Waar ik vroeger als kind riep: "drommels!" of "potverdrie zeg!" hoorde ik Nick ook reageren op de zware klappen.
"WTF!" (What The Fuck!)
Korte tijd later ontving ik een sms van Rosanne.
"IK BEN VEILIG BINNEN HOOR! IK KOM WAT LATER"
Gelukkig, die was ook onder dak. Nu slapen...
Dit lukte waarschijnlijk ook. Ik was namelijk even weggeweest toen ik wakker werd van gehijg naast mijn oor.
Toby!
"Wat doe jij hier", fluisterde ik verbaasd.
Voor Toby was de bovenverdieping verboden gebied en gelukkig was het betreden ervan ook onmogelijk zonder een hondentraplift.
Althans, daar gingen wij tot op heden van uit.
Toby was waarschijnlijk zo bang dat hij deze Mount Everest had bedwongen.
Voor mij geen haar op het hoofd om hem terug te brengen.
Toby mocht deze keer naast mijn bed slapen.
Slapen? Nee, Toby wilde deze nacht tot op de bodem meemaken of zo. Ik snapte waarschijnlijk de signalen niet.
De met het gehijg gepaard gaande adem streelde mijn luchtwegen en tegen de tijd dat ik de eerste merel hoorde zingen,
besloot ik Toby naar beneden te brengen. "Op je kleedje...".
Toby en het baasje konden aan de nachtrust beginnen.
Vanochtend was Diana de enige die het bed uit moest. Wij konden uitslapen.
Later die ochtend vond ik een briefje op het aanrecht.
"LEKKER GESLAPEN?
S.V.P. EVEN GOED DWEILEN. TOBY HAD 'DUNNE DEF' (verpleegkundig jargon voor schijterij...)
EN IK HEB HET MEESTE WEGGEHAALD"
18 May 2009
Grootste: en hoe zijn verkering uit ging...
Na een periode van puberaal lanterfanten heeft grootste broer ook eindelijk eens verkering gekregen.
Met… Ach, laat ik haar Paula noemen…
Paula was, zover ik mij kan herinneren, een aardige meid. Een beetje bekakt.
Ik vermoed dat Grootste stiekeme dingen deed met haar. Van kusjes en zo…
Eigenlijk kon ik mij daar niet zoveel bij voorstellen.
Soms zag ik dat Paula haar hand door de getoepeerde haardos van grootste haalde.
Maar goed.
Grootste liep dus maar wat trots rond in zijn strakke terlenka broek met zijn seksvest aan en aan zijn hand Paula…
Er is zelfs een moment geweest van nadere kennismaking. Met…
Paula's ouders.
Na deze kennismaking werd het echter verdacht stil rond de tortelduifjes…
Grootste was verdrietig en stil en alleen...
Na enige aarzeling kwam het hoge woord er uit…
De avond bij schoonpapa en mama was heel gezellig.
Grootste sprak natuurlijk honderduit over het nieuwste album van Ronnie Tober of zo…
De ouders van Paula leken waarschijnlijk erg geinterresseerd.
Althans, zoiets kan ik mij voorstellen…
Tot een bepaald moment waarop schoonmams aan Grootste vroeg waarom hij nagels zat te bijten.
Waarop grootste de legandarische uitspraak deed:
"Dat doe ik altijd als ik mij verveel…"
Met… Ach, laat ik haar Paula noemen…
Paula was, zover ik mij kan herinneren, een aardige meid. Een beetje bekakt.
Ik vermoed dat Grootste stiekeme dingen deed met haar. Van kusjes en zo…
Eigenlijk kon ik mij daar niet zoveel bij voorstellen.
Soms zag ik dat Paula haar hand door de getoepeerde haardos van grootste haalde.
Maar goed.
Grootste liep dus maar wat trots rond in zijn strakke terlenka broek met zijn seksvest aan en aan zijn hand Paula…
Er is zelfs een moment geweest van nadere kennismaking. Met…
Paula's ouders.
Na deze kennismaking werd het echter verdacht stil rond de tortelduifjes…
Grootste was verdrietig en stil en alleen...
Na enige aarzeling kwam het hoge woord er uit…
De avond bij schoonpapa en mama was heel gezellig.
Grootste sprak natuurlijk honderduit over het nieuwste album van Ronnie Tober of zo…
De ouders van Paula leken waarschijnlijk erg geinterresseerd.
Althans, zoiets kan ik mij voorstellen…
Tot een bepaald moment waarop schoonmams aan Grootste vroeg waarom hij nagels zat te bijten.
Waarop grootste de legandarische uitspraak deed:
"Dat doe ik altijd als ik mij verveel…"
17 May 2009
De duist're kant van de Steensma's...
Locatie: Stavoren.
Gebeurtenis: Zusje Meino in Nederland...
Pake Joop had zich teruggetrokken op "it Hûske". Zoals een gemiddelde (en goed) Steensma betaamt duurt dit vaak wat langer vergeleken met de doorsnee mensch....
Zo ook deze keer. Joop had zich net uitgebreid gepositioneerd, toen zich bij zus Meino warempel enige darmdruk aan diende. Meino moest dringend naar het toilet.
Ze drukt de klink van de deur naar beneden en komt er achter dat het toilet bezet is.
Meino wist niet dat Joop zojuist in fase 1 was beland. Vrij vertaald betekende dit dat het nog wel enige tijd kon duren alvorens Joop het sein "brand meester" of "Panne bier!" zou geven.
Ondertussen stond Meino te springen voor de deur.
"Joop! Schiet nu op!"
Joop liet zich niet van de wijs brengen en vloeiend ging hij over naar fase 2...
Om aan te geven dat er schot in zat liet Joop even een hol klinkende kuch horen.
Weldra begon Meino te bonken op de deur. "Joop, ik kan het niet meer binnenhouden!"
Achter de deur klonk het geluid van krantenpapier.
Zou Joop klaar zijn? Vroeg Meino zich af.
En terwijl zij dit dacht klonk plotseling de stem van Joop.
"En in de gezegende ouderdom van...".
"O no!, nu gaat ie ook nog de overlijdensberichten zitten te lezen!"
Gebeurtenis: Zusje Meino in Nederland...
Pake Joop had zich teruggetrokken op "it Hûske". Zoals een gemiddelde (en goed) Steensma betaamt duurt dit vaak wat langer vergeleken met de doorsnee mensch....
Zo ook deze keer. Joop had zich net uitgebreid gepositioneerd, toen zich bij zus Meino warempel enige darmdruk aan diende. Meino moest dringend naar het toilet.
Ze drukt de klink van de deur naar beneden en komt er achter dat het toilet bezet is.
Meino wist niet dat Joop zojuist in fase 1 was beland. Vrij vertaald betekende dit dat het nog wel enige tijd kon duren alvorens Joop het sein "brand meester" of "Panne bier!" zou geven.
Ondertussen stond Meino te springen voor de deur.
"Joop! Schiet nu op!"
Joop liet zich niet van de wijs brengen en vloeiend ging hij over naar fase 2...
Om aan te geven dat er schot in zat liet Joop even een hol klinkende kuch horen.
Weldra begon Meino te bonken op de deur. "Joop, ik kan het niet meer binnenhouden!"
Achter de deur klonk het geluid van krantenpapier.
Zou Joop klaar zijn? Vroeg Meino zich af.
En terwijl zij dit dacht klonk plotseling de stem van Joop.
"En in de gezegende ouderdom van...".
"O no!, nu gaat ie ook nog de overlijdensberichten zitten te lezen!"
16 May 2009
De duist're kant van pake Joop Steensma...
Een Fries verhaal wat zich afspeelde in mijn jeugd.
Het was in de tijd dat Joop's broer Ybele nog leefde.
Stavoren.
In het huis aan de Voorstraat was het een drukte vanjewelste.
Er waren gasten. Zus Meino was samen met haar man Gordon
overgekomen uit Australie en de familie had deze dag aangegrepen
om weer eens met zijn allen tezamen te zijn.
Meino, Joop, Ybele en Nynke en heit of pake Okke.
De dag was bijzonder ontspannen verlopen en pake Joop was
zich even aan het ontspannen op het orgel...
Diverse Geest'lijke liederen bracht hij ten gehore. Dit maal was het:
"Vaste Rots van mijn behoud"
In de voorkamer zaten de broers en zussen lekker te kletsen.
Terwijl pake Joop meer en meer in zijn orgelspel opging,
deden de aanwezigen steeds meer hun best om elkaar te verstaan.
Pake Joop speelde harder en harder...
Zus Nynke keek zo nu en dan afkeurend richting orgel en gaf ook
herhaaldelijk te verstaan dat dit zo niet kon.
Pake Joop ging onverstoorbaar verder tot het echt niet meer ging.
Broer Ybele zat meesmuilend te kijken en zag de humor er wel van in.
Het gezelschap was inmiddels stil geworden en gaven toe aan de
fratsen van broer Joop.
Dan, terwijl pake Joop steeds actiever de toetsen betast en het volume nog een tikkeltje harder gaat, volgt plotseling de apotheose...
Van het een op het andere moment last pake Joop een pauze in gevolgd door een keiharde scheet.
Pake Joop wacht een moment en slaat dan onverstoorbaar de volgende tonen aan.
Meino rent proestend richting toilet en Ybele blijft quasi verontwaardigd zitten en knikt goedkeurend naar zus Nynke die een vuist balt naar broer Joop.
Schande!
De volgende keer: Wat stond zus Meino te dansen voor het toilet?
Het was in de tijd dat Joop's broer Ybele nog leefde.
Stavoren.
In het huis aan de Voorstraat was het een drukte vanjewelste.
Er waren gasten. Zus Meino was samen met haar man Gordon
overgekomen uit Australie en de familie had deze dag aangegrepen
om weer eens met zijn allen tezamen te zijn.
Meino, Joop, Ybele en Nynke en heit of pake Okke.
De dag was bijzonder ontspannen verlopen en pake Joop was
zich even aan het ontspannen op het orgel...
Diverse Geest'lijke liederen bracht hij ten gehore. Dit maal was het:
"Vaste Rots van mijn behoud"
In de voorkamer zaten de broers en zussen lekker te kletsen.
Terwijl pake Joop meer en meer in zijn orgelspel opging,
deden de aanwezigen steeds meer hun best om elkaar te verstaan.
Pake Joop speelde harder en harder...
Zus Nynke keek zo nu en dan afkeurend richting orgel en gaf ook
herhaaldelijk te verstaan dat dit zo niet kon.
Pake Joop ging onverstoorbaar verder tot het echt niet meer ging.
Broer Ybele zat meesmuilend te kijken en zag de humor er wel van in.
Het gezelschap was inmiddels stil geworden en gaven toe aan de
fratsen van broer Joop.
Dan, terwijl pake Joop steeds actiever de toetsen betast en het volume nog een tikkeltje harder gaat, volgt plotseling de apotheose...
Van het een op het andere moment last pake Joop een pauze in gevolgd door een keiharde scheet.
Pake Joop wacht een moment en slaat dan onverstoorbaar de volgende tonen aan.
Meino rent proestend richting toilet en Ybele blijft quasi verontwaardigd zitten en knikt goedkeurend naar zus Nynke die een vuist balt naar broer Joop.
Schande!
De volgende keer: Wat stond zus Meino te dansen voor het toilet?
15 May 2009
De lach en de vader...
Seventies. Het zal in de warme periode van het jaar geweest zijn. De zomerperiode waarop ons vader dagelijks met de fiets naar het werk in de binnenstad van Amsterdam reed.
Vanuit Osdorp, via de Sloterplas en dan zo het centrum in.
De Sloterplas en het daarbij horende Sloterpark was een rijkdom voor de in Amsterdam wonende Fries.
Wandelen, fietsen, zwemmen in de zomer en in de herfst mooie bladeren proberen te redden van het vertrappen door je bloedeigen schoenzolen...
En het geschiedde in die dagen dat vader proestend van het lachen thuis kwam.
En na te zijn uitgelachen vertelde hij over de volgende opmerkelijke gebeurtenis...
Tijdens een lange ambtelijke werkdag was vader die dag, waarschijnlijk weer eens "wat vroeger" op huis aan gegaan. Heerlijk fietsen en de wind door zijn weelderige haardos voelen waaien... Het was rustig rond de Sloterplas maar aan de zijde van de Eastonstraat zag hij voor zich een man fietsen. De man fietste een ietsepietsie langzamer dan vader en weldra begon vader in te lopen. De man had kennelijk niets in de gaten. Eenmaal bij het bekende drempeltje (vanwege een verzakking in het wegdek?) aangekomen tilt de man even zijn kont omhoog. Vader ziet dit gebeuren en herkent 's mans beweging. Even de bips omhoog teneinde de schok minder te voelen. Maar het liep anders...
De man zet zich af op de trappers en zet het op een ontluchten. Vanaf het zadel klinkt een woest gebrul...
Deels om de lucht te vermijden geeft vader op zijn beurt gas maar dan fysiek welteverstaan. Vader kijkt de man tijdens het inhalen zwijgend aan en houdt dit vol totdat hij de man uiteindelijk ver gepasseerd is. Nog een minuut of 10 fietsen. Tien lange minuten met voorpret. Hoe zal ik dit thuis vertellen?
Vanuit Osdorp, via de Sloterplas en dan zo het centrum in.
De Sloterplas en het daarbij horende Sloterpark was een rijkdom voor de in Amsterdam wonende Fries.
Wandelen, fietsen, zwemmen in de zomer en in de herfst mooie bladeren proberen te redden van het vertrappen door je bloedeigen schoenzolen...
En het geschiedde in die dagen dat vader proestend van het lachen thuis kwam.
En na te zijn uitgelachen vertelde hij over de volgende opmerkelijke gebeurtenis...
Tijdens een lange ambtelijke werkdag was vader die dag, waarschijnlijk weer eens "wat vroeger" op huis aan gegaan. Heerlijk fietsen en de wind door zijn weelderige haardos voelen waaien... Het was rustig rond de Sloterplas maar aan de zijde van de Eastonstraat zag hij voor zich een man fietsen. De man fietste een ietsepietsie langzamer dan vader en weldra begon vader in te lopen. De man had kennelijk niets in de gaten. Eenmaal bij het bekende drempeltje (vanwege een verzakking in het wegdek?) aangekomen tilt de man even zijn kont omhoog. Vader ziet dit gebeuren en herkent 's mans beweging. Even de bips omhoog teneinde de schok minder te voelen. Maar het liep anders...
De man zet zich af op de trappers en zet het op een ontluchten. Vanaf het zadel klinkt een woest gebrul...
Deels om de lucht te vermijden geeft vader op zijn beurt gas maar dan fysiek welteverstaan. Vader kijkt de man tijdens het inhalen zwijgend aan en houdt dit vol totdat hij de man uiteindelijk ver gepasseerd is. Nog een minuut of 10 fietsen. Tien lange minuten met voorpret. Hoe zal ik dit thuis vertellen?
14 May 2009
Kriebelbroek...
Een inmiddels bekend verhaal over grootste broer.
Ik vind dat dit een plaats verdient in de eregalerij.
Het is geschiedenis dat bewaard moet blijven.
Ik schrijf wederom medio jaren '70. (mooie tijd toch hè?)...
Het gaat over grootste broer (Lees ook: Nikrow ko hoom).
In die tijd was de jeugd underground of soul.
Rolling Stones of James Brown...
Aan je kleding kon je zien waartoe je behoorde...
Spijkerbroek, shirtje, zeg maar casual
of een strak gestreken blouse met open boord met
een bijpassende terlenka broek met wijde pijp.
De zgn. soulbroek.
Grootste broer (verder te noemen: Grootste) liep rond in de soulbroek welke hij de "kriebelbroek" noemde.
De stof zorgde nl. voor een jeukreactie.
Grootste had hier iets op gevonden in de vorm
van een pyjamabroek.
Pyjamabroek aan en erover heen de soul/kriebelbroek.
Dat werkte prima.
Tot de dag dat de Rotterdamse oom Wim op visite kwam bij
grootste zijn ouders.
Grootste was in de achtertuin aan het ravotten met meisjes.
Gewoon ravotten wat je van een sportieve jongeman van
16, 17 jaar kunt verwachten.
Hij had een lol met de meisjes en hij ging geheel op in het spel.
Zo nu en dan slaakten de meisjes kreetjes van bewondering.
Grootste won ooit de legendarische conditietest van Jan Bulk en werd dan ook niet voor niets de atleet van West genoemd.
Maar dan...
Oom Wim verscheen ten tonele (op het balkon) van het ouderlijk huis van grootste.
Oom probeerde te ontdekken welk spel men speelde en probeerde uit alle macht aandacht te trekken. Niets hielp...
Toen kreeg oom Wim een idee.
"Grootste! Je pyjamabroek komt onder je broek vandaan..."
Vanaf dat moment was het uit met de pret.
Grootste werd spontaan liefhebber van Status Quo, Led Zeppelin en andere undergroundachtige bands.
En de meisjes? Die waren van de een op andere dag hun held verloren...
En oom Wim? Die kreeg spijt van zijn daad en had spoedig daarna gezworen dat Ajax voor altijd de betere ploeg zou zijn...
Ik vind dat dit een plaats verdient in de eregalerij.
Het is geschiedenis dat bewaard moet blijven.
Ik schrijf wederom medio jaren '70. (mooie tijd toch hè?)...
Het gaat over grootste broer (Lees ook: Nikrow ko hoom).
In die tijd was de jeugd underground of soul.
Rolling Stones of James Brown...
Aan je kleding kon je zien waartoe je behoorde...
Spijkerbroek, shirtje, zeg maar casual
of een strak gestreken blouse met open boord met
een bijpassende terlenka broek met wijde pijp.
De zgn. soulbroek.
Grootste broer (verder te noemen: Grootste) liep rond in de soulbroek welke hij de "kriebelbroek" noemde.
De stof zorgde nl. voor een jeukreactie.
Grootste had hier iets op gevonden in de vorm
van een pyjamabroek.
Pyjamabroek aan en erover heen de soul/kriebelbroek.
Dat werkte prima.
Tot de dag dat de Rotterdamse oom Wim op visite kwam bij
grootste zijn ouders.
Grootste was in de achtertuin aan het ravotten met meisjes.
Gewoon ravotten wat je van een sportieve jongeman van
16, 17 jaar kunt verwachten.
Hij had een lol met de meisjes en hij ging geheel op in het spel.
Zo nu en dan slaakten de meisjes kreetjes van bewondering.
Grootste won ooit de legendarische conditietest van Jan Bulk en werd dan ook niet voor niets de atleet van West genoemd.
Maar dan...
Oom Wim verscheen ten tonele (op het balkon) van het ouderlijk huis van grootste.
Oom probeerde te ontdekken welk spel men speelde en probeerde uit alle macht aandacht te trekken. Niets hielp...
Toen kreeg oom Wim een idee.
"Grootste! Je pyjamabroek komt onder je broek vandaan..."
Vanaf dat moment was het uit met de pret.
Grootste werd spontaan liefhebber van Status Quo, Led Zeppelin en andere undergroundachtige bands.
En de meisjes? Die waren van de een op andere dag hun held verloren...
En oom Wim? Die kreeg spijt van zijn daad en had spoedig daarna gezworen dat Ajax voor altijd de betere ploeg zou zijn...
12 May 2009
Niekrow ko hoom!
Het waargebeurde verhaal over 2 broertjes in een rubberbootje.
Lokatie: Osdorpergracht - L. van Sonsbeeckstraat.
Tijd: jaren 70...
De 2 broertjes hadden die dag waarschijnlijk rondgelopen met de ziel onder de armen en waren op het idee gekomen om de rubberboot te water te laten.
Zo waren ze samen heerlijk aan het plonzen, spetteren en ze dobberden heerlijk rond.
Plotseling zag de oudste van de twee een negroïde man lopen op de brug.
De oudste kreeg een idee. Hij schatte de afstand in van de boot tot de kant van de gracht en dacht:
Hier kan niemand komen...
"Durf jij die donkere meneer uit te schelden?". De kleine keek op uit zijn spel en zocht naar het slachtoffer.
Een donkere meneer? Dacht de jongste... Zo, dat zie je niet vaak!
"Ik durf dat niet hoor..." antwoordde de kleine.
"Ach, natuurlijk wel. Doe mij maar na..."
En al snel klonk het geluid van het duo over de gracht.
"Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom!"
De kleine begreep niet of de grote broer begreep wat het betekende.
Hij wist het in ieder geval niet...
"Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom!"
De kleurling bleef staan en begon al snel dreigende bewegingen met zijn vuist te maken.
"Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom!"
De man liep naar de wallenkant waarop de twee snel naar de overkant roeiden.
Vervolgens liep de man snel naar de andere zijde waarna de boys de exercitie herhaalden maar dan natuurlijk naar de andere zijde...
De man ging uiteindelijk op het stenen muurtje zitten aan de wal.
Het geluid van de roepende broertjes verstomde al snel. De kleine werd bang.
Een benauwd kwartiertje brak aan.
Plotseling zag de grootste van de twee de nog grotere broer lopen. Ook richting brug kwam hij.
En al snel klonk het geluid van het duo over de gracht.
"Broer! Broer! Help ons!"
Broer zag het een en ander aan, sprak kort met de man en liep door. Zonder op of om te kijken.
Hij liet de broertjes aan hun lot over. Aan de vuist van de verschrikkelijk boze man.
Hoe zou dit aflopen? Ik zou het eerlijk gezegd niet meer weten.. Jij?
Misschien komt er nog een vervolg...
Lokatie: Osdorpergracht - L. van Sonsbeeckstraat.
Tijd: jaren 70...
De 2 broertjes hadden die dag waarschijnlijk rondgelopen met de ziel onder de armen en waren op het idee gekomen om de rubberboot te water te laten.
Zo waren ze samen heerlijk aan het plonzen, spetteren en ze dobberden heerlijk rond.
Plotseling zag de oudste van de twee een negroïde man lopen op de brug.
De oudste kreeg een idee. Hij schatte de afstand in van de boot tot de kant van de gracht en dacht:
Hier kan niemand komen...
"Durf jij die donkere meneer uit te schelden?". De kleine keek op uit zijn spel en zocht naar het slachtoffer.
Een donkere meneer? Dacht de jongste... Zo, dat zie je niet vaak!
"Ik durf dat niet hoor..." antwoordde de kleine.
"Ach, natuurlijk wel. Doe mij maar na..."
En al snel klonk het geluid van het duo over de gracht.
"Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom!"
De kleine begreep niet of de grote broer begreep wat het betekende.
Hij wist het in ieder geval niet...
"Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom!"
De kleurling bleef staan en begon al snel dreigende bewegingen met zijn vuist te maken.
"Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom!"
De man liep naar de wallenkant waarop de twee snel naar de overkant roeiden.
Vervolgens liep de man snel naar de andere zijde waarna de boys de exercitie herhaalden maar dan natuurlijk naar de andere zijde...
De man ging uiteindelijk op het stenen muurtje zitten aan de wal.
Het geluid van de roepende broertjes verstomde al snel. De kleine werd bang.
Een benauwd kwartiertje brak aan.
Plotseling zag de grootste van de twee de nog grotere broer lopen. Ook richting brug kwam hij.
En al snel klonk het geluid van het duo over de gracht.
"Broer! Broer! Help ons!"
Broer zag het een en ander aan, sprak kort met de man en liep door. Zonder op of om te kijken.
Hij liet de broertjes aan hun lot over. Aan de vuist van de verschrikkelijk boze man.
Hoe zou dit aflopen? Ik zou het eerlijk gezegd niet meer weten.. Jij?
Misschien komt er nog een vervolg...
03 May 2009
Ik ben niet standaard...
Het is begin mei 2009. Afgelopen week naar ons huisje geweest op de Veluwe. "Caprice" heet het. De omgeving van het huisje straalt rust uit. Het was dan ook de week van ultieme rust, Koninginnedag en een persoonlijk jubileum.
28 april 2009 vierde ik dat ik 100 dagen geleden mijn laatste sigaret rookte.
Fijn gevoel hoor! Zo'n record smaakt naar meer! Op naar de 200 en hoger...
Maar!... Aangezien ik nooit wil voldoen aan enige standaard viel het mij erg tegen hoeveel problemen ik had met het gevecht tegen de nicotine.
WOW! Wat dat betreft was dit de zwaarste week!
Bewust zet ik mij doorgaans af tegen standaarden.
Hoort men op het werk bijvoorbeeld een sirene, dan staan de (voornamelijk) mannen binnen een mum van tijd voor het raam naar buiten te kijken. Ik blijf halsstarrig naar mijn beeldscherm kijken en zeg zo hard mogelijk dat het vast en zeker een geel, wit of rode auto is met een blauw lampje wat er voorbij komt rijden...
Aan files door kijkers heb ik ook een broertje dood. Daar rijd ik als een wijsgeer langs, draai mijn hoofd overdreven weg van het ongeluk en toeter luid naar de eikel voor mij die inmiddels is afgeremd naar een snelheid van 50 km. per uur omdat hij zo graag de ellende wil zien van een ander.
Ik weet hoe het hoort! Ik heb de wijsheid in pacht en ik (ver)oordeel...
Ik rookte nooit op vaste momenten. Ook daar wilde ik niet aan toegeven. "Zo lekker na het eten..." etc.
Maar, afgelopen week! Mijn hemel! Ieder moment leek pijn te doen.
's Ochtends loop ik doorgaans als eerste een rondje met de hond. Tijdens de wandelng loopt de koffie door en als ik terug kom zit ik heerlijk in mijn eentje buiten. Bakkie koffie en de sigaret!
En dan 's avonds... Lekker potje koken en tijdens het sudderen liep ik met mijn glaasje wijn naar buiten en rookte ik mijn sigaret.
AUW!
Ik ben blij dat ik weer thuis ben...
Ruim honderd dagen gestopt. Op naar de tweehonderd.
28 april 2009 vierde ik dat ik 100 dagen geleden mijn laatste sigaret rookte.
Fijn gevoel hoor! Zo'n record smaakt naar meer! Op naar de 200 en hoger...
Maar!... Aangezien ik nooit wil voldoen aan enige standaard viel het mij erg tegen hoeveel problemen ik had met het gevecht tegen de nicotine.
WOW! Wat dat betreft was dit de zwaarste week!
Bewust zet ik mij doorgaans af tegen standaarden.
Hoort men op het werk bijvoorbeeld een sirene, dan staan de (voornamelijk) mannen binnen een mum van tijd voor het raam naar buiten te kijken. Ik blijf halsstarrig naar mijn beeldscherm kijken en zeg zo hard mogelijk dat het vast en zeker een geel, wit of rode auto is met een blauw lampje wat er voorbij komt rijden...
Aan files door kijkers heb ik ook een broertje dood. Daar rijd ik als een wijsgeer langs, draai mijn hoofd overdreven weg van het ongeluk en toeter luid naar de eikel voor mij die inmiddels is afgeremd naar een snelheid van 50 km. per uur omdat hij zo graag de ellende wil zien van een ander.
Ik weet hoe het hoort! Ik heb de wijsheid in pacht en ik (ver)oordeel...
Ik rookte nooit op vaste momenten. Ook daar wilde ik niet aan toegeven. "Zo lekker na het eten..." etc.
Maar, afgelopen week! Mijn hemel! Ieder moment leek pijn te doen.
's Ochtends loop ik doorgaans als eerste een rondje met de hond. Tijdens de wandelng loopt de koffie door en als ik terug kom zit ik heerlijk in mijn eentje buiten. Bakkie koffie en de sigaret!
En dan 's avonds... Lekker potje koken en tijdens het sudderen liep ik met mijn glaasje wijn naar buiten en rookte ik mijn sigaret.
AUW!
Ik ben blij dat ik weer thuis ben...
Ruim honderd dagen gestopt. Op naar de tweehonderd.
13 April 2009
43 jaar blessuretijd...
Dit is het waargebeurde verhaal over een jochie van amper vijf jaar oud.
Het speelt zich af in Geuzenveld, halverwege de jaren zestig.
Hij woonde in de Dirk Sonoystraat 207-2.
De dag was begonnen als een gewone dag, een doodgewone dag.
Vader werkte bij de politie en had die dag avonddienst.
Moeder was thuis en deed de huishoudelijke taken. Ze voelde zich gerust.
De jongste twee kinderen waren ook thuis en zaten te spelen in het zijkamertje.
Een fijn gevoel voor een altijd erg ongeruste moeder.
Lekker veilig dus.
De oudste broer maakt huiswerk in de kamer.
De broertjes speelden al een poosje in het zijkamertje als plotseling de balkondeur opengaat...
"Zo.." denkt het jochie... "
Nu hebben we een stuk meer speelruimte..."
En weldra is het balkon veroverd door de twee broertjes.
Als heuse verhuizers worden allerhande speelattributen naar buiten gesjouwd.
Ze gaan op in het spel en lijken niets in de gaten te hebben van het mooie uitzicht.
Aan de overkant is het Lambertus Zijlplein. Daar kon je de boodschappen doen maar daar
was ook tandarts Dom.
Dokter Dom werd hij thuis genoemd.
"Volgende patient!" Brrr.
De iets dichterbij gelegen rolschaatsbaan kon het jochie net niet zien.
Na enige tijd waren de jongens blijkbaar uitgespeeld en werd het tijd om de omgeving te verkennen.
De grote broer kon al over de rand van de balustrade heen kijken en vermaakte zich inmiddels met het buurmeisje van 1 hoog.
Het jochie probeerde uit alle macht om ook een glimp van de buitenwereld op te vangen...
Eerst op zijn teentjes. Ja, nu kon hij een deel van de rolschaatsenbaan wel een beetje zien.
Vanaf de straatzijde kon je het kruintje van de avonturier juist boven het hek uit zien komen...
Plotseling kreeg ook hij het buurmeisje Wilma in de gaten.
Hij zwaaide naar Wilma... Het buurmeisje zwaaide terug...
Wat een pret was dat zeg. De kleine man kende Wilma natuurlijk wel maar alleen van de straat.
Nog nooit had hij het buurmeisje van het balkon gezien.
Het zwaaien en gek doen ging al snel vervelen.
Het jochie hing inmiddels op zijn buikje op de rand. Beneden stond het buurmeisje.
Daaronder was de tuin van de benedenburen.
Een tuin met bloemen, gras, een tuinpad en een betonnen kist voor de kolen.
Het tuinpad en de kolenkist werd gescheiden door een groenstrook van een halve meter.
Het joch spuugde naar beneden. Hij spuugde nog eens.
De klodders belandden op de groenstrook. SAAI! Een tweede doelwit werd al snel opgemerkt. Wilma!
De ondeugd begon naar beneden te spugen en probeerde zijn buurmeisje te raken. Het lukt net niet.
Hij kroop naar voren en spuugde opnieuw. Nog een klein stukje verder...
En toen!...
Moeders hart leek stil te staan. De broer van het joch rende de kamer binnen. Hij schreeuwde...
"Hilbert ligt beneden!". Even twijfelt moeder. De fantasie van een kind?
Maar dan, intuitief, loopt ze naar het balkon en als zij naar beneden kijkt wordt haar angstige voorgevoel bewaarheid.
Beneden ligt haar jongste zoon. Hij krijst!
Vader was op dat moment bezig met de zaak van een vermist jongetje uit de 2de Dirk Sonoystraat.
Hij was juist op weg geweest om de ouders te vertellen dat het kind terecht was als hij ter hoogte van de Colijnstraat een ambulance met zwaailicht tegen komt.
Om de een of andere reden houdt het ene voertuig het andere staande en vraagt vader de ambulancechauffeur wat er aan de hand is.
"Op nummer 207 is een jochie naar beneden gevallen."
"Verdomme! Dat is bij mij!" en de vader rent zonder op of om te kijken naar de flat verderop.
Als hij aan de achterzijde arriveert ziet hij moeder al staan. Ze is duidelijk in paniek. Ze trilt en merkt niet dat haar benen open liggen. Het prikkeldraad rond het tuintje heeft haar niet tegen kunnen houden.
Het bloed stroomt er uit. Ze ziet slechts haar zoontje liggen. Op de groenstrook. Net tussen het pad en de betonnen kist in.
Als vader naast zijn zoon knielt en bezorgt naar hem kijkt tilt de kleine zijn hand op, wijst naar het balkon en fluistert.
"Ik ben daar vanaf gevallen..."
Het speelt zich af in Geuzenveld, halverwege de jaren zestig.
Hij woonde in de Dirk Sonoystraat 207-2.
De dag was begonnen als een gewone dag, een doodgewone dag.
Vader werkte bij de politie en had die dag avonddienst.
Moeder was thuis en deed de huishoudelijke taken. Ze voelde zich gerust.
De jongste twee kinderen waren ook thuis en zaten te spelen in het zijkamertje.
Een fijn gevoel voor een altijd erg ongeruste moeder.
Lekker veilig dus.
De oudste broer maakt huiswerk in de kamer.
De broertjes speelden al een poosje in het zijkamertje als plotseling de balkondeur opengaat...
"Zo.." denkt het jochie... "
Nu hebben we een stuk meer speelruimte..."
En weldra is het balkon veroverd door de twee broertjes.
Als heuse verhuizers worden allerhande speelattributen naar buiten gesjouwd.
Ze gaan op in het spel en lijken niets in de gaten te hebben van het mooie uitzicht.
Aan de overkant is het Lambertus Zijlplein. Daar kon je de boodschappen doen maar daar
was ook tandarts Dom.
Dokter Dom werd hij thuis genoemd.
"Volgende patient!" Brrr.
De iets dichterbij gelegen rolschaatsbaan kon het jochie net niet zien.
Na enige tijd waren de jongens blijkbaar uitgespeeld en werd het tijd om de omgeving te verkennen.
De grote broer kon al over de rand van de balustrade heen kijken en vermaakte zich inmiddels met het buurmeisje van 1 hoog.
Het jochie probeerde uit alle macht om ook een glimp van de buitenwereld op te vangen...
Eerst op zijn teentjes. Ja, nu kon hij een deel van de rolschaatsenbaan wel een beetje zien.
Vanaf de straatzijde kon je het kruintje van de avonturier juist boven het hek uit zien komen...
Plotseling kreeg ook hij het buurmeisje Wilma in de gaten.
Hij zwaaide naar Wilma... Het buurmeisje zwaaide terug...
Wat een pret was dat zeg. De kleine man kende Wilma natuurlijk wel maar alleen van de straat.
Nog nooit had hij het buurmeisje van het balkon gezien.
Het zwaaien en gek doen ging al snel vervelen.
Het jochie hing inmiddels op zijn buikje op de rand. Beneden stond het buurmeisje.
Daaronder was de tuin van de benedenburen.
Een tuin met bloemen, gras, een tuinpad en een betonnen kist voor de kolen.
Het tuinpad en de kolenkist werd gescheiden door een groenstrook van een halve meter.
Het joch spuugde naar beneden. Hij spuugde nog eens.
De klodders belandden op de groenstrook. SAAI! Een tweede doelwit werd al snel opgemerkt. Wilma!
De ondeugd begon naar beneden te spugen en probeerde zijn buurmeisje te raken. Het lukt net niet.
Hij kroop naar voren en spuugde opnieuw. Nog een klein stukje verder...
En toen!...
Moeders hart leek stil te staan. De broer van het joch rende de kamer binnen. Hij schreeuwde...
"Hilbert ligt beneden!". Even twijfelt moeder. De fantasie van een kind?
Maar dan, intuitief, loopt ze naar het balkon en als zij naar beneden kijkt wordt haar angstige voorgevoel bewaarheid.
Beneden ligt haar jongste zoon. Hij krijst!
Vader was op dat moment bezig met de zaak van een vermist jongetje uit de 2de Dirk Sonoystraat.
Hij was juist op weg geweest om de ouders te vertellen dat het kind terecht was als hij ter hoogte van de Colijnstraat een ambulance met zwaailicht tegen komt.
Om de een of andere reden houdt het ene voertuig het andere staande en vraagt vader de ambulancechauffeur wat er aan de hand is.
"Op nummer 207 is een jochie naar beneden gevallen."
"Verdomme! Dat is bij mij!" en de vader rent zonder op of om te kijken naar de flat verderop.
Als hij aan de achterzijde arriveert ziet hij moeder al staan. Ze is duidelijk in paniek. Ze trilt en merkt niet dat haar benen open liggen. Het prikkeldraad rond het tuintje heeft haar niet tegen kunnen houden.
Het bloed stroomt er uit. Ze ziet slechts haar zoontje liggen. Op de groenstrook. Net tussen het pad en de betonnen kist in.
Als vader naast zijn zoon knielt en bezorgt naar hem kijkt tilt de kleine zijn hand op, wijst naar het balkon en fluistert.
"Ik ben daar vanaf gevallen..."
Subscribe to:
Posts (Atom)