De duist're kant van pake Joop Steensma...

Een Fries verhaal wat zich afspeelde in mijn jeugd.
Het was in de tijd dat Joop's broer Ybele nog leefde.
Stavoren.
In het huis aan de Voorstraat was het een drukte vanjewelste.
Er waren gasten. Zus Meino was samen met haar man Gordon
overgekomen uit Australie en de familie had deze dag aangegrepen
om weer eens met zijn allen tezamen te zijn.
Meino, Joop, Ybele en Nynke en heit of pake Okke.
De dag was bijzonder ontspannen verlopen en pake Joop was
zich even aan het ontspannen op het orgel...
Diverse Geest'lijke liederen bracht hij ten gehore. Dit maal was het:
"Vaste Rots van mijn behoud"



In de voorkamer zaten de broers en zussen lekker te kletsen.
Terwijl pake Joop meer en meer in zijn orgelspel opging,
deden de aanwezigen steeds meer hun best om elkaar te verstaan.
Pake Joop speelde harder en harder...
Zus Nynke keek zo nu en dan afkeurend richting orgel en gaf ook
herhaaldelijk te verstaan dat dit zo niet kon.
Pake Joop ging onverstoorbaar verder tot het echt niet meer ging.
Broer Ybele zat meesmuilend te kijken en zag de humor er wel van in.
Het gezelschap was inmiddels stil geworden en gaven toe aan de
fratsen van broer Joop.
Dan, terwijl pake Joop steeds actiever de toetsen betast en het volume nog een tikkeltje harder gaat, volgt plotseling de apotheose...

Van het een op het andere moment last pake Joop een pauze in gevolgd door een keiharde scheet.
Pake Joop wacht een moment en slaat dan onverstoorbaar de volgende tonen aan.
Meino rent proestend richting toilet en Ybele blijft quasi verontwaardigd zitten en knikt goedkeurend naar zus Nynke die een vuist balt naar broer Joop.
Schande!

De volgende keer: Wat stond zus Meino te dansen voor het toilet?

De lach en de vader...

Seventies. Het zal in de warme periode van het jaar geweest zijn. De zomerperiode waarop ons vader dagelijks met de fiets naar het werk in de binnenstad van Amsterdam reed.
Vanuit Osdorp, via de Sloterplas en dan zo het centrum in.
De Sloterplas en het daarbij horende Sloterpark was een rijkdom voor de in Amsterdam wonende Fries.
Wandelen, fietsen, zwemmen in de zomer en in de herfst mooie bladeren proberen te redden van het vertrappen door je bloedeigen schoenzolen...
En het geschiedde in die dagen dat vader proestend van het lachen thuis kwam.
En na te zijn uitgelachen vertelde hij over de volgende opmerkelijke gebeurtenis...

Tijdens een lange ambtelijke werkdag was vader die dag, waarschijnlijk weer eens "wat vroeger" op huis aan gegaan. Heerlijk fietsen en de wind door zijn weelderige haardos voelen waaien... Het was rustig rond de Sloterplas maar aan de zijde van de Eastonstraat zag hij voor zich een man fietsen. De man fietste een ietsepietsie langzamer dan vader en weldra begon vader in te lopen. De man had kennelijk niets in de gaten. Eenmaal bij het bekende drempeltje (vanwege een verzakking in het wegdek?) aangekomen tilt de man even zijn kont omhoog. Vader ziet dit gebeuren en herkent 's mans beweging. Even de bips omhoog teneinde de schok minder te voelen. Maar het liep anders...
De man zet zich af op de trappers en zet het op een ontluchten. Vanaf het zadel klinkt een woest gebrul...
Deels om de lucht te vermijden geeft vader op zijn beurt gas maar dan fysiek welteverstaan. Vader kijkt de man tijdens het inhalen zwijgend aan en houdt dit vol totdat hij de man uiteindelijk ver gepasseerd is. Nog een minuut of 10 fietsen. Tien lange minuten met voorpret. Hoe zal ik dit thuis vertellen?

Kriebelbroek...

Een inmiddels bekend verhaal over grootste broer.
Ik vind dat dit een plaats verdient in de eregalerij.
Het is geschiedenis dat bewaard moet blijven.
Ik schrijf wederom medio jaren '70. (mooie tijd toch hè?)...
Het gaat over grootste broer (Lees ook: Nikrow ko hoom).
In die tijd was de jeugd underground of soul.
Rolling Stones of James Brown...
Aan je kleding kon je zien waartoe je behoorde...
Spijkerbroek, shirtje, zeg maar casual
of een strak gestreken blouse met open boord met
een bijpassende terlenka broek met wijde pijp.
De zgn. soulbroek.
Grootste broer (verder te noemen: Grootste) liep rond in de soulbroek welke hij de "kriebelbroek" noemde.
De stof zorgde nl. voor een jeukreactie.
Grootste had hier iets op gevonden in de vorm
van een pyjamabroek.
Pyjamabroek aan en erover heen de soul/kriebelbroek.
Dat werkte prima.
Tot de dag dat de Rotterdamse oom Wim op visite kwam bij
grootste zijn ouders.
Grootste was in de achtertuin aan het ravotten met meisjes.
Gewoon ravotten wat je van een sportieve jongeman van
16, 17 jaar kunt verwachten.
Hij had een lol met de meisjes en hij ging geheel op in het spel.
Zo nu en dan slaakten de meisjes kreetjes van bewondering.
Grootste won ooit de legendarische conditietest van Jan Bulk en werd dan ook niet voor niets de atleet van West genoemd.
Maar dan...
Oom Wim verscheen ten tonele (op het balkon) van het ouderlijk huis van grootste.
Oom probeerde te ontdekken welk spel men speelde en probeerde uit alle macht aandacht te trekken. Niets hielp...
Toen kreeg oom Wim een idee.
"Grootste! Je pyjamabroek komt onder je broek vandaan..."
Vanaf dat moment was het uit met de pret.
Grootste werd spontaan liefhebber van Status Quo, Led Zeppelin en andere undergroundachtige bands.
En de meisjes? Die waren van de een op andere dag hun held verloren...

En oom Wim? Die kreeg spijt van zijn daad en had spoedig daarna gezworen dat Ajax voor altijd de betere ploeg zou zijn...

Niekrow ko hoom!

Het waargebeurde verhaal over 2 broertjes in een rubberbootje.
Lokatie: Osdorpergracht - L. van Sonsbeeckstraat.
Tijd: jaren 70...

De 2 broertjes hadden die dag waarschijnlijk rondgelopen met de ziel onder de armen en waren op het idee gekomen om de rubberboot te water te laten.
Zo waren ze samen heerlijk aan het plonzen, spetteren en ze dobberden heerlijk rond.
Plotseling zag de oudste van de twee een negroïde man lopen op de brug.
De oudste kreeg een idee. Hij schatte de afstand in van de boot tot de kant van de gracht en dacht:
Hier kan niemand komen...
"Durf jij die donkere meneer uit te schelden?". De kleine keek op uit zijn spel en zocht naar het slachtoffer.
Een donkere meneer? Dacht de jongste... Zo, dat zie je niet vaak!
"Ik durf dat niet hoor..." antwoordde de kleine.
"Ach, natuurlijk wel. Doe mij maar na..."
En al snel klonk het geluid van het duo over de gracht.
"Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom!"
De kleine begreep niet of de grote broer begreep wat het betekende.
Hij wist het in ieder geval niet...
"Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom!"
De kleurling bleef staan en begon al snel dreigende bewegingen met zijn vuist te maken.
"Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom! Niekrow ko hoom!"

De man liep naar de wallenkant waarop de twee snel naar de overkant roeiden.
Vervolgens liep de man snel naar de andere zijde waarna de boys de exercitie herhaalden maar dan natuurlijk naar de andere zijde...

De man ging uiteindelijk op het stenen muurtje zitten aan de wal.
Het geluid van de roepende broertjes verstomde al snel. De kleine werd bang.
Een benauwd kwartiertje brak aan.
Plotseling zag de grootste van de twee de nog grotere broer lopen. Ook richting brug kwam hij.
En al snel klonk het geluid van het duo over de gracht.
"Broer! Broer! Help ons!"
Broer zag het een en ander aan, sprak kort met de man en liep door. Zonder op of om te kijken.
Hij liet de broertjes aan hun lot over. Aan de vuist van de verschrikkelijk boze man.
Hoe zou dit aflopen? Ik zou het eerlijk gezegd niet meer weten.. Jij?
Misschien komt er nog een vervolg...

Ik ben niet standaard...

Het is begin mei 2009. Afgelopen week naar ons huisje geweest op de Veluwe. "Caprice" heet het. De omgeving van het huisje straalt rust uit. Het was dan ook de week van ultieme rust, Koninginnedag en een persoonlijk jubileum.
28 april 2009 vierde ik dat ik 100 dagen geleden mijn laatste sigaret rookte.
Fijn gevoel hoor! Zo'n record smaakt naar meer! Op naar de 200 en hoger...

Maar!... Aangezien ik nooit wil voldoen aan enige standaard viel het mij erg tegen hoeveel problemen ik had met het gevecht tegen de nicotine.
WOW! Wat dat betreft was dit de zwaarste week!

Bewust zet ik mij doorgaans af tegen standaarden.
Hoort men op het werk bijvoorbeeld een sirene, dan staan de (voornamelijk) mannen binnen een mum van tijd voor het raam naar buiten te kijken. Ik blijf halsstarrig naar mijn beeldscherm kijken en zeg zo hard mogelijk dat het vast en zeker een geel, wit of rode auto is met een blauw lampje wat er voorbij komt rijden...

Aan files door kijkers heb ik ook een broertje dood. Daar rijd ik als een wijsgeer langs, draai mijn hoofd overdreven weg van het ongeluk en toeter luid naar de eikel voor mij die inmiddels is afgeremd naar een snelheid van 50 km. per uur omdat hij zo graag de ellende wil zien van een ander.
Ik weet hoe het hoort! Ik heb de wijsheid in pacht en ik (ver)oordeel...

Ik rookte nooit op vaste momenten. Ook daar wilde ik niet aan toegeven. "Zo lekker na het eten..." etc.
Maar, afgelopen week! Mijn hemel! Ieder moment leek pijn te doen.
's Ochtends loop ik doorgaans als eerste een rondje met de hond. Tijdens de wandelng loopt de koffie door en als ik terug kom zit ik heerlijk in mijn eentje buiten. Bakkie koffie en de sigaret!
En dan 's avonds... Lekker potje koken en tijdens het sudderen liep ik met mijn glaasje wijn naar buiten en rookte ik mijn sigaret.
AUW!
Ik ben blij dat ik weer thuis ben...
Ruim honderd dagen gestopt. Op naar de tweehonderd.

43 jaar blessuretijd...

Dit is het waargebeurde verhaal over een jochie van amper vijf jaar oud.
Het speelt zich af in Geuzenveld, halverwege de jaren zestig.

Hij woonde in de Dirk Sonoystraat 207-2.
De dag was begonnen als een gewone dag, een doodgewone dag.
Vader werkte bij de politie en had die dag avonddienst.
Moeder was thuis en deed de huishoudelijke taken. Ze voelde zich gerust.
De jongste twee kinderen waren ook thuis en zaten te spelen in het zijkamertje.
Een fijn gevoel voor een altijd erg ongeruste moeder.
Lekker veilig dus.
De oudste broer maakt huiswerk in de kamer.
De broertjes speelden al een poosje in het zijkamertje als plotseling de balkondeur opengaat...
"Zo.." denkt het jochie... "
Nu hebben we een stuk meer speelruimte..."
En weldra is het balkon veroverd door de twee broertjes.

Als heuse verhuizers worden allerhande speelattributen naar buiten gesjouwd.
Ze gaan op in het spel en lijken niets in de gaten te hebben van het mooie uitzicht.
Aan de overkant is het Lambertus Zijlplein. Daar kon je de boodschappen doen maar daar
was ook tandarts Dom.
Dokter Dom werd hij thuis genoemd.
"Volgende patient!" Brrr.

De iets dichterbij gelegen rolschaatsbaan kon het jochie net niet zien.
Na enige tijd waren de jongens blijkbaar uitgespeeld en werd het tijd om de omgeving te verkennen.
De grote broer kon al over de rand van de balustrade heen kijken en vermaakte zich inmiddels met het buurmeisje van 1 hoog.
Het jochie probeerde uit alle macht om ook een glimp van de buitenwereld op te vangen...
Eerst op zijn teentjes. Ja, nu kon hij een deel van de rolschaatsenbaan wel een beetje zien.
Vanaf de straatzijde kon je het kruintje van de avonturier juist boven het hek uit zien komen...

Plotseling kreeg ook hij het buurmeisje Wilma in de gaten.
Hij zwaaide naar Wilma... Het buurmeisje zwaaide terug...
Wat een pret was dat zeg. De kleine man kende Wilma natuurlijk wel maar alleen van de straat.
Nog nooit had hij het buurmeisje van het balkon gezien.
Het zwaaien en gek doen ging al snel vervelen.
Het jochie hing inmiddels op zijn buikje op de rand. Beneden stond het buurmeisje.
Daaronder was de tuin van de benedenburen.
Een tuin met bloemen, gras, een tuinpad en een betonnen kist voor de kolen.
Het tuinpad en de kolenkist werd gescheiden door een groenstrook van een halve meter.
Het joch spuugde naar beneden. Hij spuugde nog eens.
De klodders belandden op de groenstrook. SAAI! Een tweede doelwit werd al snel opgemerkt. Wilma!
De ondeugd begon naar beneden te spugen en probeerde zijn buurmeisje te raken. Het lukt net niet.
Hij kroop naar voren en spuugde opnieuw. Nog een klein stukje verder...
En toen!...

Moeders hart leek stil te staan. De broer van het joch rende de kamer binnen. Hij schreeuwde...
"Hilbert ligt beneden!". Even twijfelt moeder. De fantasie van een kind?
Maar dan, intuitief, loopt ze naar het balkon en als zij naar beneden kijkt wordt haar angstige voorgevoel bewaarheid.
Beneden ligt haar jongste zoon. Hij krijst!

Vader was op dat moment bezig met de zaak van een vermist jongetje uit de 2de Dirk Sonoystraat.
Hij was juist op weg geweest om de ouders te vertellen dat het kind terecht was als hij ter hoogte van de Colijnstraat een ambulance met zwaailicht tegen komt.
Om de een of andere reden houdt het ene voertuig het andere staande en vraagt vader de ambulancechauffeur wat er aan de hand is.
"Op nummer 207 is een jochie naar beneden gevallen."
"Verdomme! Dat is bij mij!" en de vader rent zonder op of om te kijken naar de flat verderop.
Als hij aan de achterzijde arriveert ziet hij moeder al staan. Ze is duidelijk in paniek. Ze trilt en merkt niet dat haar benen open liggen. Het prikkeldraad rond het tuintje heeft haar niet tegen kunnen houden.
Het bloed stroomt er uit. Ze ziet slechts haar zoontje liggen. Op de groenstrook. Net tussen het pad en de betonnen kist in.
Als vader naast zijn zoon knielt en bezorgt naar hem kijkt tilt de kleine zijn hand op, wijst naar het balkon en fluistert.
"Ik ben daar vanaf gevallen..."

Begrafonie

Men kijkt naar mij, ik zie het niet.
Men praat tegen mij, ik hoor het niet.
Men wast mij, ik geneer mij niet.
Men aait mij, maar ik voel het niet.
Men huilt om mij, het doet mij niets.
Men draagt mij, licht ben ik niet.
Men gooit met zand, ik protesteer niet.
Oom Hein neemt afscheid, ik merk het niet.
Men sluit de kist, ik claustrofo niet.
Koffie met cake, lust ik niet!
Bang in het donker? Nu even niet.

Uit!

De vlieger...

“Lieve André,

Wat een fijne brief was dat zeg. En aan zo’n mooie vlieger! Heb je die zelf gemaakt?
Vroeger toen jij nog zo een klein kereltje was kon je al zo lekker knutselen. Totdat je begon te zingen.
Het heeft zeker wel lang geduurd hè, voordat de vlieger mij bereikte. Ja, het is ook erg ver naar de hemel.
Je vraagt hoe het met mij gaat? Nu, wel aardig. Er is weinig te doen. Slechts zitten op mijn, wat jullie noemen, WOLKJE. Nou, een wolkje is anders hoor! Het is hier zo overbegeest dat de wolkjes al eeuwen geleden zijn uitverkocht. Het is dus alleen een beetje rondzwerven en denken. Ja, slechts met denken kun je de tijd verdrijven. En natuurlijk met het terugkijken op aarde. Maar ja, wat wil je als geest hè. Ik kan niet eten, niet lopen, eigenlijk kan ik niets. Mijn mond, armen en benen hebben jullie beneden met de rest van mijn lichaam begraven. Ik heb niets mee kunnen nemen, behalve mijn geest. Ik kan je zeggen dat ik sinds ik dood ben wel een stuk intelligenter geworden ben hoor. Mijn geest is een stuk rijker geworden. Jammer dat dat niet eerder gebeurd is, ik had je zoveel extras mee kunnen geven. Wellicht waren je liedjes dan ook wat beter geweest. Trouwens, drink je nog zoveel als toen? En eet je al wat minder?
Weet je waar wij ons hier vooral mee bezig houden? Met praten en denken. Praten over de wereld beneden. Alle belangrijke datums gedenken wij in stilte. Niets kunnen wij meer meemaken. Neem bijvoorbeeld voetbalkampioenschappen, verkiezingen of Maxima. Triest hè? Verder houden wij ons bezig met het spelen van beschermengel. Alle geesten willen hun familieleden beschermen. Als het onverhoopt mis gaat beneden dan zorgen wij er voor dat de familieleden bij ons in de buurt komen. Ik heb dus een probleem. Niemand wil André Hazes hier hebben.”

Veel liefs van je moeder.

Stukje zeep...

Daar lag ik dan, stukje zeep
Eenzaam op de grond
Ik lag daar nat, de andere keer droog
Gerimpeld heel ongezond.

Zo lag ik dagen in de douche,
Heel stilletjes te treuren.
En als er dan iemand douchen kwam,
Begon ik lekker te geuren.

Pak me op, pak me dan,
probeerde ik telkens weer
Niemand reageerde ooit,
tot op die ene keer.

Het was een mooie stevige meid,
Die bukte zich om mij te ruiken.
Op hetzelfde moment begon een
vent boven op haar te duiken.

Abrupt liet ze me vallen
en zocht zij wanhopig naar steun.
Het geluid van zijn klotsende ballen,
werd overstemd door haar gekreun.

Nog vier keer probeerde zij daarna,
Mij wederom te grijpen.
Maar ik was nu te nat,
Zoals je zult begrijpen.

Ik gleed steeds door haar vingers heen,
Waardoor zij weer moest bukken
Waarna ze mij uit pure geilheid
Tussen de voegen begon te drukken.

Dat is toch de wens van elk stukje zeep,
Om tijdens het mooiste moment in je leven
Te mogen eindigen in een wurgende greep
Waarna je resten aan haar blijven kleven.

Another nightshift...

Zaterdagavond 17 januari 2009 ben ik wezen stappen met mijn maatje in Amsterdam.
Even er tussen uit. Vorkje prikken en gewoon gezellig slenteren en hier en daar een kroegje naar binnen.
Ik was met de trein...

Rond een uur of 11 's avonds zijn we richting CS gelopen alwaar we uit elkaar gingen.
Half twaalf vertrok mijn trein richting Almere Buiten.

Ik zocht een plekje in de trein en ik pakte mijn mobieltje om te kijken of ik nog berichten cq oproepen had gemist.
Warempel 3 gemiste oproepen en 1 smsbericht.
Één van de gemiste oproepen was van Rosanne.

Ik belde haar mobiele nummer en kreeg de voicemail.
Ik verbrak de verbinding en belde naar huis.

Diana nam op. Na een kort wederzijds relaas vertelde ik dat Rosanne mij gebeld had.
"Ja, dat klopt.." antwoordde zij. "Rosanne moet morgen invallen voor een collega...
Om 8 uur moet ze op het werk zijn..."
De trein vertrekt, ik leun achterover en onderbreek Diana's verhaal.
"Ja, is goed. Ik geef haar wel even een slinger..."
"Weet je het zeker? Want je moet Nick ook zo ophalen he?"
Een moment ben ik stil en zonder verder na te denken beantwoord ik haar vraag positief.
Ik neem even later afscheid en ik zet alles even op een rijtje.
De gezellige avond met Bob. Het wandelen door Amsterdam. De Jordaan, Utrechtsestraat. "The old bell" op de hoek.
Leidseplein... En uiteraard de gesprekken. Ik kan er weer een poosje tegen.

Ik neem mijn spontaan gevulde agenda voor de komende nacht nog even door.
Om een uur of 12 komt de trein aan op mijn station.
Als ik dan een beetje door loop, kan ik snel mijn bed in en nog even 2 uurtjes pitten alvorens ik Nick om 3:15 op haal.
Ach, morgen is het zondag. De hele dag de tijd om lekker niets te doen...
Het duurt, eenmaal thuisgekomen, al met al nog een half uur voordat ik mijn hoofd op mijn kussen leg en al snel arriveer ik in dromenland.
01:00 uur word ik gewekt door mijn mobieltje. Rosanne...
"Hoi pap, ben je al thuis?" Ik probeer snel in mijn rol te komen van 'altijd grappige vader'. Het lukt niet erg.
"Euh..., kun je me misschien nu op komen halen? We zijn met ons damesvoetbalteam bij de keepster thuis maar het is hier een complete chaos.
Teveel gedronken en een aantal heeft lopen kotsen... En oh ja, de spits heeft zich opgesloten in het toilet..."
Ik voel de adrenaline inmiddels stromen. Sensatie!
Half verdoofd vraag ik het adres en even later stuur ik de auto de straat in alwaar het een drukte van belang is.
Het leek warempel wel of er een bom was ontploft! De jeugd stond ietwat verdwaasd rond te kijken.
Ik sloot aan achter het rijtje dubbel geparkeerde auto's.
Er liepen vaders rond die, geschrokken of geirriteerd, hun slachtoffers afvoerden.
De keepster die een uur geleden nog de gastvrouw was stond nu beteuterd te kijken met om haar heen de troostende handen en woorden van het team.
Ook Rosanne bevond zich onder hen en had het blijkbaar nog even te druk om haar vader te verwelkomen.
Ik stapte uit en probeerde enig overzicht in de chaos te krijgen. Aangezien dit niet direct lukte hield ik het bij 'gewoon genieten van het moment'.
Onderweg naar huis kreeg ik uiteraard het complete verhaal te horen. Tenminste... Het complete verhaal?
Het leek er op dat Rosanne ook hier en daar de weg kwijt was...
Zou dat door de emoties komen of?...

Het is inmiddels 02:50 als ik gewekt wordt door het bekende geluid op mijn mobieltje.
Met een onhoorbare zucht stap ik mijn bed uit, trek ik wat kleren aan en de deur achter mij dicht.
Het is stil op straat maar hoe dichter ik bij het centrum kom hoe drukker het wordt.
Veel jeugd op de fiets. Wanhopig pogend om de wind te trotseren. Hier en daar lazert er een met fiets en al om...
Tja, het is soms moeilijk om te fietsen...

Nog voordat ik arriveer op de afgesproken plaats komt Nick al aangelopen. Gelukkig...
Onderweg word ik bijgepraat over zijn avond. Hij had genoten.
Er waren collega's van de supermarkt in 'NOXX' geweest.
Om 03:20 uur leg ik ten tweede male mijn hoofd op het kussen neer...

7:10 uur gaat wederom mijn mobiele wekkertje. Tijd om mijn laatste agendapunt af te werken.
Ditmaal is het bestemming Almere Haven alwaar ik om 8:00 uur Rosanne af zet.
In het ochtendgloren rij ik terug naar huis. Eenmaal binnen begin ik te twijfelen. Zal ik?
Toby kwispelt... Ik besluit om de hond te laten voor wat het is en duik mijn bed weer in.
08:20 uur. Mijn nachtrust kan beginnen...

Gecamoufleerd (2000)

Vandaag, 5 december, had ik de dag van mijn leven. Een paar dagen geleden had ik een briefje in mijn schoen gevonden. Dit briefje kwam hoogstpersoonlijk van de Goed Heiligman. Over dat ik mij de afgelopen jaren eindelijk eens goed had gedragen en zo. Hij vroeg mij hierin of ik niet eens mee wilde draaien als een echte zwarte Piet. Ik voelde mij zeer vereerd daar dit gebied voor mij nog onontdekt was. Ja, het leek mij wel wat. Ik gaf dit ook de Sint te kennen en al snel werd besloten om de school van de kinderen 'de Buitenburcht' tot proeftuin te promoveren. 's Ochtends om zeven uur present bij de Sint alwaar de laatste orders zouden worden gegeven.

Ik kon mijn geluk niet op. Tegen iedereen die het maar wilde horen vertelde ik over deze nieuwe uitdaging. De reacties waren divers. Van "Hartstikke leuk joh, had je veel eerder moeten doen" tot "Hahahaha een primeur! Voor het eerst in de geschiedenis een flatulente Zwarte Piet!" doelend op mijn, zo nu en dan opkomende doch zwaar overdreven, winderigheid. Ik ging ervoor.

Dan eindelijk was het zover. 5 december. Sint werd welkom geheten en ik was de gelukkige die zich naast de Sint op mocht houden. Een buitenkansje. Er was slechts één probleempje. Mijn zoon Nick. Hij had zich voor deze gelegenheid om laten schminken tot zwarte Piet. Hoe zou hij reageren als hij papa herkende? Ik zou tenslotte maar een nep-Piet zijn tussen het legertje zwarte Pieten onder leiding van Sinterklaas! Ik had besloten om het er maar op aan te laten komen en daarom gedroeg ik mij gewoon zoals men van een Piet verwachtte. Even later zaten alle kindertjes van de groep van juf Nicole in de grote hal. De spanning was van de gezichtjes te lezen. Plotseling keken Nick en ik elkaar aan. Ik verroerde mij niet. Hij draaide zijn hoofd weer om naar de Sint. Ik zuchtte. Klaarblijkelijk had hij mij niet herkend! Dan tijdens een moment van onoplettendheid staat hij ineens naast mij. Hij heeft niets in de gaten. Waarschijnlijk wordt de spanning mij teveel en begint er zachtjes een hoeveelheid overtollige lucht mijn darmen te verlaten. De Pietenbroek staat een moment bol en een tel later verspreidt zich een verdacht geurtje over de lieve kinderhoofdjes. Inwendig moet ik lachen. Er zijn per slot van rekening genoeg potentiële dadertjes om de schuld te geven. Ik heb echter buiten de waard gerekend want plotseling hoor ik Nick stiekem, zijn hand een beetje voor zijn mond zodat Sinterklaas het niet kon zien, tegen zijn buurman zeggen "Het lijkt wel of dat ik mijn vader ruik!"

Door één deur...

Maandag 18 augustus mijn eerste werkdag na de vakantie. Tegen de middag vroegen 2 van mijn collega's of ik mee ging roken. Ik liep met ze mee naar de lift en weldra stapten we in en gaven we de lift opdracht om ons van de zesde naar de eerste verdieping te verplaatsen.
Ik stond achter in de lift en de 2 anderen stonden bij de deur.
Ik ken deze jongens al wat langer, ze zijn toevallig beiden boomlang en dito rond. Types waarbij ik 's avonds een blokje om voor ga.
Deze 2 echter hebben het hart op de juiste plaats en we kunnen gelukkig door één deur.
De lift kwam op gang en of het door de opwaartse druk kwam of iets anders weet ik niet. Op het moment dat de lift een vijf aan gaf, ontglipte mij een harde wind.
(Ik dacht nog: he, dat heb ik anders nooit...!).
De jongens reageerden gelijktijdig en beukten tegen de liftdeur aan.
De lift kwam met een dreun abrupt tot stilstand, ons met een wolk van stof bedekkend.
Een moment was het stil. Ik keek vanuit mijn hoekje een beetje schuin omhoog...
Van links naar rechts. "Is hier iemand met claustrofobie?" vroeg ik voorzichtig.
Beide schudden ontkennend het hoofd en één van hen belde de centrale. "We zitten vast!"
Terwijl aan de andere kant van de lijn werd gemeld dat er iemand langs zou komen, begonnen wij de binnendeuren weer in de rails te hangen.
Na een poosje worstelen lukte het om ook de buitendeuren iets opzij te schuiven en kon ik zien dat we ongeveer een meter boven de vierde verdieping hingen. De ruimte van de opening was slechts gering maar toch konden we alledrie door de spleet de vrijheid tegemoet.
Over de oorzaak van dit incident sprak niemand meer...

Zo, ze zijn weg!

14 juli 2008

De afgelopen weken stonden in het teken van de komende vakantie van Rosanne.

Samen met haar vriendin Nancy met de bus naar Spanje!

Aftellen + inpakken geblazen.

In huis betekende dit voornamelijk dat moeder Diana aan het regelen was.

Het leek warempel wel of zij naar Spanje ging in plaats van Rosanne!

Even nog dit kopen, "hebben we daar aan gedacht?".

Gisteravond klonk plotseling het "Eureka!" in duet.

Dit bleek het grote moment. De rits van de tas was dichtgekregen.

De tas met een totaal gewicht van precies 1 gram onder het maximum toegestane.

Vandaag heeft papa vrij genomen van het werk.

De kindertjes moesten afgeleverd worden in Utrecht alwaar de busreis naar Spanje zou aanvangen.

Broer Nick en zus Joyce waren vakantievrij en Nick had gevraagd om hem tijdig te wekken.

Diana moest helaas werken maar ze belde vanochtend dat ze wel even
op de fiets langs zou komenom afscheid te nemen van het tweetal.

Om 10 uur vanmorgen word ik vanaf zolder geroepen. "Pap"!

Er klinkt lichte paniek in de stem van mijn dochter.

Ik, altijd de rust zelfe, reageer niet en word 5 seconden later weer geroepen.

"PAP"!!!

Ik zet mijn koffie neer, loop naar de trap en vraag wat er aan de hand is.

"De tas is stuk!"; roept Rosanne met trillende stem.

Ik voel mij draaierig worden, grijp mijzelf vast aan de trapleuning maar hervind mijzelf wonderbaarlijk snel.

"Oh, ik kom even kijken..."

Ik kom boven en zie de, onder de grote druk, bezweken tas staan.

Nick is al met een tang bezig om de rits te repareren.

De oplossing is gelukkig snel gevonden en weldra zijn we op weg naar Nancy.

Om klokslag half elf staan we met zijn allen in de straat waar Nancy woont.

Ik wacht geduldig buiten en steek er eentje op.

Binnen blijkt er een lichte onrust te zijn.

Zus Joyce is zojuist wakker geworden en heeft te weinig tijd om zich voor te bereiden op het komende afscheid.

Er zijn wat waterlanders gesignaleerd en Nick wordt gevraagd om even bij zijn vriendin te gaan kijken.

Ondertussen worden de tassen van Nancy in de auto geladen en arriveert Diana op de fiets.

Ze ziet er moe uit. Deze vakantie heeft klaarblijkelijk veel van haar gevergd.

"Ik moet weer weg hoor! Er is een spoedgeval en ik heb gevraagd of ik er even snel tussenuit kon..."

Ondanks de ernst van de situatie schieten we in de lach...

Diana neemt afscheid en verdwijnt weer. Geen tranen.

Nancy's moeder Joke stapt naast mij in de auto, de meiden achterin en zo vertrekken we op weg naar Utrecht.

Eenmaal in de auto ontdekt Rosanne tot haar schrik dat ze geen afscheid heeft genomen van haar broer Nick.

Ze trekt wit weg en belt snel om de stem van haar broer nog even te kunnen horen.

Het telefonisch afscheid is moeilijk en het lijkt er op dat er andermaal tranen vloeien.

De rest van de rit is Rosanne opvallend stil.

Zo, ze is weg. De bus vertrok slechts een half uur te laat. De rust in huis weergekeerd.

Vakantie...

De signalen van een vrouw...

Flatulent

Het was een doodnormale dag op het werk.
Ik zat achter mijn bureau de "after lunchdip" te verwerken welke die middag gepaard ging met hevige rukwinden.
Was de lunch te stevig geweest?
Ondertussen had ik er al een paar dozijn "op sokken" laten gaan en de hoeveelheid lucht leek het te winnen van de aanwezige zuurstof.
Ik werd er persoonlijk ietwat onpasselijk van.

Even een luchtje scheppen.
Rondom mij hoorde ik zo nu en dan wat gesnif en gesnuif.
Opvallend was het aantal spontane uitstapjes die mijn collega's maakten.
Zeker even een luchtje scheppen. Ik deed mee.
Net zo vaak als de anderen liep ik mee naar buiten alwaar ik mij overdreven tegoed deed aan de frisse buitenlucht.

Ontsla die man!
Eenmaal voor de deur begon het gemopper.
"Dit kan zo niet langer! Dit wordt te erg".
De discussie ging als vanouds over een collega.
Hij had immers de naam als zijnde iemand die zich niet al te vaak liet benaderen door een fris stuk zeep.
Zijn kleding zag er niet uit en inderdaad, zijn aanwezigheid werd gekenmerkt door een bedorven lijflucht.
Ik werd onbedoeld door hem verwend.
Als hij op de kamer was kon ik mijn getergde darmen stiekem ontluchten.

Vrouwensignalen
Ik zit inmiddels alweer een paar minuten op mijn werkplek als plotseling een vrouwelijke collega onze ruimte betreedt.
Ter hoogte van mijn bureau houdt ze halt.
Ze snuift en ze denkt even na.
Dan schieten haar ogen over de bureaus.
Ze zoekt maar vind niet wat ze denkt te vinden.
Ze snuift nogmaals en dan gebeurt het.
Zij drukt haar armen tegen haar ribbenkast, haar handen een stukje boven haar borsten, de polsen tegen elkaar aan.
Ik zie haar lichaam kort trillen. Een siddering. Een beweging die ik alleen van vrouwen ken. De ultieme extase...

4 uur, cup a soup...
Ze tuurt nogmaals de bureaus langs, wendt zich tot slot naar mij en zegt genietend: "Hmmm, ik ruik bouillon.."
Ik knikte beamend en ging door met mijn werk.
Ik kon niets zeggen.

Turkse avond...

Ik schrijf vrijdagmiddag 20 juni 2008.
Wij maakten ons op voor de wedstrijd Kroatië - Turkije die die avond zou plaatsvinden om 20:48 uur.

We waren het eten aan het bereiden en rond een uur of half zeven merkte mijn 16-jarige zoon op dat Turkije al aan het spelen was.

Ik ontkende dit want, zo vertelde ik, de wedstrijd zou om kwart voor negen aanvangen.

Een jongen van 16 geeft niet gauw op en hij zette dus de televisie aan. En jawel. De wedstrijd was al een half uur bezig.

Niet gehinderd door enige diepgaande kennis van dit soort toernooien namen wij even later plaats rond de televisie met het bord op schoot.

Het was een saaie wedstrijd met een heel spannende ontknoping.

Wat ik persoonlijk erg vreemd vond was dat de Turken tegen Tjechië speelden i.p.v. de aangekondigde Kroaten...

Enfin. Onze Turken scoorden en wij gilden of het Oranje was die een doelpunt maakte.

Op het moment dat onze schreeuw wegstierf bleef het opvallend stil in de buurt.

Zelfs onze uit Turkije afkomstige buren waren stil.

Er viel geen enkel kwartje...

Mijn dochter werd tijdens de wedstrijd opgehaald door twee vrienden.

Zij belde kort na haar vertrek op.

"Hé pap! Jullie zitten naar de herhaling van de vorige wedstrijd te kijken...!".
De aanwezigen keken elkaar aan en lachten schaapachtig.
De tv ging uit en de dagelijkse bezigheden werden even hervat.
Iedereen bereidde zich voor op de wedstrijd die komen zou.
Kwart voor negen: Turkije - Kroatië...

Ik heb een kind geadopteerd...

Voor een paar uur per dag.
Zeg maar een post-naschoolse opvang.

Het slaapt bij mij thuis.
's ochtends even snel ontbijten en dan
heel snel naar school.
Het blijft daar tussen de middag over en
na school gaat het naar de opvang.
Het blijft daar zo lang mogelijk want
ik moet natuurlijk wel kunnen overwerken…

Voordat ik het 's middags op haal,
neem ik eerst wat tijd voor mijzelf.

Eenmaal thuis zorg ik voor het eten.
En vermaak ik mij een paar uurtjes met de kleine.

Al met al kost me dit behoorlijk wat tijd en geld.

Maar ik heb graag wat over voor het goede doel...

Wellicht dat je het al vermoedt.
Het is mijn eigen vlees en bloed...

Aan het einde van de tunnel...

Ons gezin bestaat uit 4 personen. Mijn vrouw & ik en 2 kinderen.

De kinderen hebben inmiddels de respectabele puberleeftijd bereikt

en hebben steeds vaker bezigheden elders.

Het is dan ook niet vanzelfsprekend dat we 's avonds gezamenlijk aan tafel zitten.

Deze avond wel dus...

Ik geniet van de gesprekken waarvan de inhoud uiteen loopt.

Het golft. Onderwerp, discussie soms gevolgd door ruzie..., volgend onderwerp.

De kinderen voelen zich er duidelijk ongemakkelijk bij.

Terwijl er even een stilte valt, grijp ik het moment aan.

Ik probeer hen op het gemak te stellen.

"Jongens, het geeft allemaal niets hoor! Het gaat weer voorbij.

Je moet het zien als een lange donkere tunnel waar je aan het begin

van je pubertijd bent in gegaan. Een tunnel met slechts ramen en

ergens aan het eind een deur.

Via die ramen kunnen papa en mama je nog wat bij sturen...
Je kunt om hulp vragen..."

Ik voel mij in mijn rol als hoofd van het gezin en ga helemaal op in mijn "presentatie".

Ik vervolg mijn verhaal en teken de lijnen van de tunnel op een denkbeeldig whiteboard.

"En als je eens lastig bent dan begrijpen papa en mama dat hoor! Geen probleem...

Wij hebben ooit ook eens in zo'n tunnel gezeten.

Het lijkt dat je het helemaal alleen moet redden in deze tunnel maar

in werkelijkheid zijn wij er voor om.."

Mijn vrouw tikt op mijn schouder. Ik draai me om en zie twee lege stoelen.

De kinderen hebben blijkbaar bezigheden elders.

Ik kijk vragend naar het minzaam lachende gezicht van mijn vrouw.

"Heb ik dit verhaal soms al eerder verteld?"

Moederdag 2008

Ik werd die zondagmorgen wakker van gestommel op de trap. Ik draaide mij om en wierp een blik op mijn vrouw.

Ook zij had blijkbaar iets gehoord.

Ik lag met mijn ogen dicht nog aan het idee te wennen van alweer een nieuwe dag toen ik plotseling een scherpe geur rook.

Gelijktijdig hoorde ik mijn vrouw snuffen. "Wat een lucht!" zei ze slaperig...

Een mengeling van verbrande groene zeep en ammonia...

De dag voor moederdag had ik wat lekkere hapjes gehaald voor het ontbijt. Aardbeien, sinaasappels en afbakbroodjes...

De avond voor moederdag had mijn vrouw besloten om de oven schoon te maken.

Uit "Grootmoeders keukenhulp" had zij de prima werkende tip gelezen om de oven een dag te laten weken met een mengsel van...

Juist! Groene zeep en ammonia!

Na een paar minuten ging de slaapkamerdeur open en traden de kinderen binnen.

Een prachtig versierd bord werd op het bed geplaatst met daarop een beschuitje met aardbeien, koppie thee, sinaasappelsap en

een afbakbroodje belegd met haar favouriete witte hageltjes.
Mijn vrouw deed of ze niets in de gaten had.
Terwijk we geamuseerd toe keken hoe moeder de eerste hap nam gaf ik de jongelui een olijke knipoog...
Ook zij deden of ze niets in de gaten hadden.

Het leven is verslavend...

Ben jij verslaafd?

Verslaafd aan pillen?

Rook je? Snuif je?

Ik bedoel een echte verslaving.

Niet het verslaafd zijn aan het kopen van mooie kleren

en lekkere luchtjes of zo.

Nee, ik bedoel zo'n echte mooie verslaving.

Zo eentje waarin je het echte leven vindt.

Ik rook. Ik begrijp wat je voelt.

Een verslaving is mooi. Vraag aan de eerste de beste verslaafde

hoe mooi het leven in de dope is.

Hij zal je antwoorden dat hij niet zonder kan

en dat hij er niet aan moet denken om te stoppen

laat staan dat hij dit ook echt zal doen.

"Stoppen? Ik ga nog liever dood!"

Dit terwijl er middelen zijn.

Middelen om te stoppen.

Een verslaving is mooi...

...denkt de verslaafde...

Terwijl het pas echt mooi wordt na de verslaving.

Dan pas begint het echte leven...

...denkt de mens...

Het leven is mooi...

...denkt de mens.

Verslavend mooi. Er is niets beter.

Vraag aan de eerste de beste mens

hoe mooi het leven is.

Hij zal je antwoorden dat hij niet zonder kan

en dat hij er niet aan moet denken om te stoppen

laat staan dat hij dit ook echt zal doen.

"Stoppen? Ik ga nog liever dood!"

Het leven is mooi...

...denkt de mens...

kleren kopen en luchtjes of zo

Terwijl het pas echt mooi wordt na het leven.

Er zijn pillen voor...

Pillen om te stoppen.

Hilbert - 21 april 2008

Prodent...

Gisteren een lange werkdag gehad. Moe maar voldaan kwam ik thuis. Net op tijd voor het eten.
Gezellig. Ieder zijn verhaal. Diana was die dag vrij geweest en had o.a. de badkamer onder handen genomen.
Vrij gedetailleerd hoorde ik hoe de werkzaamheden waren verlopen. De voegen waren weer wit.
"Pff, wat een werk! We moeten toch maar naar die grotere badkamertegels gaan kijken hoor!"
Ik liet e.e.a. langs me heen gaan. Ik zag het volgende project al weer op de planning staan.
Vrij vroeg in de avond kroop ik naar boven om mijn inmiddels erg vermoeide lichaam te rusten te leggen.
Ik loop de badkamer in en kijk goedkeurend in het rond. Het ziet er inderdaad erg mooi uit. De voegen zijn ook erg wit geworden.
Ik open de deur van de badkamerkast en grijp mis. Mijn tandenborstel ligt niet op de vaste plek…
Nu wil het geval dat ik een zeurpiet ben op het gebied van tanden -borstel en pasta. Ik heb mijn eigen plekje.
De kinderen vergeten altijd de dop op de tandpasta te doen en de borstels van mijn huisgenoten liggen door elkaar.
Nee, op dit gebied ben ik voorzien van enige mate van smetvrees.
Mijn tandenborstel vind ik op de wastafel…. Hoe? Waarom? Wie?... Verschillende vragen dwalen door mijn hoofd.
Ik ben echter te moe om antwoorden te verzinnen. Ik spoel de borstel goed af onder de kraan, pak mijn privepasta en
begin mijn tanden te borstelen. "Voelt het nu anders of beeld ik mij dit in…?"
Ik lig in bed en lees nog even. Als Diana even later arriveerd vraag ik terloops of zij weet waarom mijn tandenborstel
op de wastafel lag.
Ik zie haar enigszins kleuren als zij zegt: "Oh, ik heb een nieuwe voor je gekocht. Met die ouwe van je heb ik de voegen van de tegels schoongemaakt…!!!"
Ik dreig flauw te vallen maar weet er nog een ding uit te brengen.
"I'm not amused!"