Ik schrijf oktober 2010.
Het is inmiddels alweer bijna 2 jaar geleden dat we met zijn drieën door Harderwijk reden.
Mijn vrouw, zoon en ik.
Nick had i.o.m. ons en zijn leerkrachten besloten om zijn vervolgopleiding na de middelbare school in Harderwijk te doen.
Een opleiding in de zorg zou 'je van het' zijn voor hem.
Het liep anders. De zorg was op het niveau dat hij deed niet de juiste keuze.
Hij had zijn Buik vol van Billen en Baby's.
Het enige positieve aan Harderwijk was een amoureuze relatie waarin hij tot over zijn oren in heeft gezeten.
Papa en mama voelden zich enigszins schuldig over de beroepskeuze en de locatie.
Een jaar om na te denken dus.
Het leger is ter sprake gebracht en een opleiding tot politieagent.
Tot op heden is dat het niet geworden.
Inmiddels heeft Nick de draad opgepakt en heeft flink uren gemaakt in de supermarkt.
Ook hier komt zijn sociale ik goed tot zijn recht.
Prettige bijkomstigheid is dat hij ook wat geld heeft voor chille kleding wat weer handig is om chickies te scoren. Toch?
Al met al geen verloren jaar.
Nick besefte dat hij een hoger niveau moet halen om daarna leuke vervolgopleidingen te kunnen kiezen.
Op het nippertje heeft hij zich in kunnen schrijven op het ROC.
Twee jaar naar de opleiding autobranche & mobiliteit.
Zeg maar automonteur.
Hij kwam ineens enthousiast binnen lopen. "Leipe shit man! Ik heb nu een prettige opleiding gevonden!"
Okee, we hebben het even laten bezinken. Automonteur. Op zich helemaal niets mis mee.
En al snel ging de twijfel over in een gevoel van geluk. De Skoda van pa begint al wat ouder te worden...
Op het laatste moment is er ook nog een stageplaats geregeld. Kwik-fit in Harderwijk. "Waar?"
Juist. HARDERWIJK!
Ondertussen hebben we samen een overall ("Nee ouwe, dat heet geen ketelpak!") en een paar schoenen met harde neuzen aangeschaft.
Ook de schoenen waren een reden voor enthousiasme. Ze zagen er blijkbaar niet verkeerd uit.
Eenmaal thuisgekomen trok hij de nieuwe kleding aan en als blijk van dank bezigde hij enkele zinnen die mij wel een beetje bekend voorkwamen.
"Boks ouwe!" en "Tik em aan!!!"
Gisteren kwam hij thuis van zijn eerste dag stage. Hij was zichtbaar happy.
Uitgebreid vertelde hij over de dingen die hij geleerd had. Positief!
Dus wie weet krijgen we in de toekomst een technische man in de familie.
Een techneut maar dan wel een heel sociale...
28 September 2010
27 September 2010
Lady Belle...
Gisteren (27/9) had onze hond Belle de vuurdoop.
Eigenlijk voor het eerst zou ze een dag alleen zijn.
We hebben in de afgelopen 7! weken flink geoefend met haar.
Even kort alleen thuis blijven.
Wennen aan andere personen.
Vertrouwen geven.
Duidelijkheid verschaffen.
En laten zien dat ze erbij hoort!
We hadden de afspraak gemaakt met onze overbuurvrouw.
Om twee uur zou zij de honden uit gaan laten en zou ze Belle meenemen.
Zij heeft zelf twee weimaraners en weet om te gaan met honden.
Ze is een vriendin van ons dus Belle heeft tijd gekregen om aan zowel
de buurvrouw als de weimaraners te wennen.
Gisteren zou het dan gebeuren.
's ochtends zijn we voor dag en dauw een kwartiertje gaan fietsen en
10 minuten gaan lopen.
Voldoende voor de broodnodige beweging en tijd om te ontlasten.
Het gezinslid dat het laatste vertrok zorgde voor een volle bak voer.
Om 16:45 uur was ik de eerste die het huis weer betrad.
Ik was nieuwsgierig hoe het gegaan was maar mijn prioriteit
lag bij het uitlaten van Belle.
Wat ik aantrof:
De sleutel in het slot. Nieuwsgierig keek ik naar binnen. Niets.
Het was stil. 'Was Belle er niet?'; dacht ik bij mezelf.
Ik duwde de deur verder open. Plotseling zag ik haar staan.
Achter de tussendeur. Kop naar beneden. Staart tussen de poten...
Ze imiteerde een kanariepietje. Piep, piep...
Ik opende de tussendeur. Ze sprong op mij af en omhelsde mij. Zachtjes piepend...
Ze trilde als een rietje. Ik ging door de knieën. Belle ging 'laag' en duwde, in onderdanige houding,
de snuit in mijn kleding. 'Huilde zij?'.
Dramaqueen! Ze kon zo worden genomineerd voor een louis d'or!
Ik wist mij weer snel in de rol van roedelleider te plaatsen, zette mijn gevoelens aan de kant en ging kort op onderzoek uit.
'Was er iets gesloopt of zo?'
Maar alles zag er goed uit.
Wandelen!
Na het lopen gelijk naar de buurvrouw gegaan.
Desgevraagd vertelde ze hoe het gegaan was.
Het verhaal van de buurvrouw:
Ze is naar binnen gegaan teneinde Belle mee te nemen.
Belle lag onder de trap op haar kleed. Ze ontblootte haar tanden en gromde vervaarlijk.
Buurvrouw kent honden en weet ook dat je soms even niet te dichtbij moet komen.
Dus met geduld (20 minuten) en de nodige psychologie heeft ze Belle uit haar hoekje laten komen.
De twee weimaraners stonden buiten te wachten en keken beurtelings nieuwsgierig door een kier van de deur.
Eenmaal buiten keek Belle nog niet echt blij. Toch niet weer een ontvoering!? Ze wilde terug!
Nadat ze geheel tegen de gewoonte aan de riem was gelegd, leek ze het een beetje te begrijpen.
Nou maar kijken hoe het volgende week gaat.
In gedachten liepen Belle en ik even later naar huis terug.
Ik droogde haar af en liep naar binnen en keek nog even in de rondte.
Niets opvallend! Oh ja, toch één ding.
"Belle, kom eens. Je ontbijt staat er nog!"
Eigenlijk voor het eerst zou ze een dag alleen zijn.
We hebben in de afgelopen 7! weken flink geoefend met haar.
Even kort alleen thuis blijven.
Wennen aan andere personen.
Vertrouwen geven.
Duidelijkheid verschaffen.
En laten zien dat ze erbij hoort!
We hadden de afspraak gemaakt met onze overbuurvrouw.
Om twee uur zou zij de honden uit gaan laten en zou ze Belle meenemen.
Zij heeft zelf twee weimaraners en weet om te gaan met honden.
Ze is een vriendin van ons dus Belle heeft tijd gekregen om aan zowel
de buurvrouw als de weimaraners te wennen.
Gisteren zou het dan gebeuren.
's ochtends zijn we voor dag en dauw een kwartiertje gaan fietsen en
10 minuten gaan lopen.
Voldoende voor de broodnodige beweging en tijd om te ontlasten.
Het gezinslid dat het laatste vertrok zorgde voor een volle bak voer.
Om 16:45 uur was ik de eerste die het huis weer betrad.
Ik was nieuwsgierig hoe het gegaan was maar mijn prioriteit
lag bij het uitlaten van Belle.
Wat ik aantrof:
De sleutel in het slot. Nieuwsgierig keek ik naar binnen. Niets.
Het was stil. 'Was Belle er niet?'; dacht ik bij mezelf.
Ik duwde de deur verder open. Plotseling zag ik haar staan.
Achter de tussendeur. Kop naar beneden. Staart tussen de poten...
Ze imiteerde een kanariepietje. Piep, piep...
Ik opende de tussendeur. Ze sprong op mij af en omhelsde mij. Zachtjes piepend...
Ze trilde als een rietje. Ik ging door de knieën. Belle ging 'laag' en duwde, in onderdanige houding,
de snuit in mijn kleding. 'Huilde zij?'.
Dramaqueen! Ze kon zo worden genomineerd voor een louis d'or!
Ik wist mij weer snel in de rol van roedelleider te plaatsen, zette mijn gevoelens aan de kant en ging kort op onderzoek uit.
'Was er iets gesloopt of zo?'
Maar alles zag er goed uit.
Wandelen!
Na het lopen gelijk naar de buurvrouw gegaan.
Desgevraagd vertelde ze hoe het gegaan was.
Het verhaal van de buurvrouw:
Ze is naar binnen gegaan teneinde Belle mee te nemen.
Belle lag onder de trap op haar kleed. Ze ontblootte haar tanden en gromde vervaarlijk.
Buurvrouw kent honden en weet ook dat je soms even niet te dichtbij moet komen.
Dus met geduld (20 minuten) en de nodige psychologie heeft ze Belle uit haar hoekje laten komen.
De twee weimaraners stonden buiten te wachten en keken beurtelings nieuwsgierig door een kier van de deur.
Eenmaal buiten keek Belle nog niet echt blij. Toch niet weer een ontvoering!? Ze wilde terug!
Nadat ze geheel tegen de gewoonte aan de riem was gelegd, leek ze het een beetje te begrijpen.
Nou maar kijken hoe het volgende week gaat.
In gedachten liepen Belle en ik even later naar huis terug.
Ik droogde haar af en liep naar binnen en keek nog even in de rondte.
Niets opvallend! Oh ja, toch één ding.
"Belle, kom eens. Je ontbijt staat er nog!"
Busverhalen - Opleiding Godebaldkwartier 1983
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Opleiding Godebaldkwartier 1983
In Utrecht had ik mijn rijopleiding.
Ik had de keuring achter de rug en moest het CCVB diploma en categorie D halen voor het rijbewijs.
De opleiding bevatte een groot deel theorie.
Grensovergangen: Lommel/Lommel, Goirle/Poppel…
TVTAS (Terschelling, Vlieland, Texel. Ameland en Schiermonnikoog.)
Het was een leuk eerste kwartaal in 1983.
Docenten waren Bertus Heerlien, Henk Schmidt en meneer Smit
Mede studenten: o.a. mijn maatje Andre Steur (Amstel-3), Nees (Amstel-3) en Jan van Impelen (Wijk bij Duustede).
Jan van Impelen had vaak de lachers op de hand.
"Wat mag je weigeren om mee te nemen in de bus?"
Jan antwoordt: "Euh, gevaarlijke stoffen, eneuh…"
Jan denkt hardop en trekt aan zijn sigaartje (ja,ja, dit werd nog gewoon gedoogd hoor!).
Hij is al wat ouder en heeft zichtbaar moeite met de stof…
"Tja, een schaap mag wel he? Als ie maar verpakt is…"
De klas lag dubbel…
Ik herinner mij het zgn. Schmidt-parcours…
Dit was een vrij moeilijk circuit en soms werd er voortijdig een weddenschap gesloten. Wie de stoeprand raakt tracteert!
Een andere test was het lucifers doosje. Deze werd rechtop gezet op de betaaltafel. Als het doosje omviel, dan kon je tracteren…
Ja, mooie tijd. Diploma's gehaald, kroeg in op hoog-Catherijne, stuk in de kraag…
Daags daarna op kreeg ieder op zijn eigen locatie routeverkenning. Lijnen rijden met ervaren chauffeurs…
De eerste strippenkaarten halen bij Nel in Amstel-3.
Vervolgens een vaste lijn kiezen. Ik koos de Vechtlijnen. Lijn 120, mijn lijn.
Combinatie lijn 125 en lijn 127. De mooiste lijn die je je maar kon wensen.
Van Utrecht naar Breukelen. Via Vleuten, Haarzuilens en Kockengen.
Vrijheid! Een baan voor het leven!
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Opleiding Godebaldkwartier 1983
In Utrecht had ik mijn rijopleiding.
Ik had de keuring achter de rug en moest het CCVB diploma en categorie D halen voor het rijbewijs.
De opleiding bevatte een groot deel theorie.
Grensovergangen: Lommel/Lommel, Goirle/Poppel…
TVTAS (Terschelling, Vlieland, Texel. Ameland en Schiermonnikoog.)
Het was een leuk eerste kwartaal in 1983.
Docenten waren Bertus Heerlien, Henk Schmidt en meneer Smit
Mede studenten: o.a. mijn maatje Andre Steur (Amstel-3), Nees (Amstel-3) en Jan van Impelen (Wijk bij Duustede).
Jan van Impelen had vaak de lachers op de hand.
"Wat mag je weigeren om mee te nemen in de bus?"
Jan antwoordt: "Euh, gevaarlijke stoffen, eneuh…"
Jan denkt hardop en trekt aan zijn sigaartje (ja,ja, dit werd nog gewoon gedoogd hoor!).
Hij is al wat ouder en heeft zichtbaar moeite met de stof…
"Tja, een schaap mag wel he? Als ie maar verpakt is…"
De klas lag dubbel…
Ik herinner mij het zgn. Schmidt-parcours…
Dit was een vrij moeilijk circuit en soms werd er voortijdig een weddenschap gesloten. Wie de stoeprand raakt tracteert!
Een andere test was het lucifers doosje. Deze werd rechtop gezet op de betaaltafel. Als het doosje omviel, dan kon je tracteren…
Ja, mooie tijd. Diploma's gehaald, kroeg in op hoog-Catherijne, stuk in de kraag…
Daags daarna op kreeg ieder op zijn eigen locatie routeverkenning. Lijnen rijden met ervaren chauffeurs…
De eerste strippenkaarten halen bij Nel in Amstel-3.
Vervolgens een vaste lijn kiezen. Ik koos de Vechtlijnen. Lijn 120, mijn lijn.
Combinatie lijn 125 en lijn 127. De mooiste lijn die je je maar kon wensen.
Van Utrecht naar Breukelen. Via Vleuten, Haarzuilens en Kockengen.
Vrijheid! Een baan voor het leven!
Hilbert Steensma
26 September 2010
Busverhalen - Personeelsvervoer: ACF Maarssen
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Buurman K.
Deze rit startte op het Osdorperplein in Amsterdam.
Een leuk startpunt aangezien ik daar mijn hele jeugd had vertoefd.
De plek waar ik opgroeide, speelde, voetbalde en kattenkwaad uit haalde.
Ook buurtje pesten.
We hadden 1 gezin dat door iedereen een beetje genegeerd werd. De familie K.
Reden? Ik zou het niet weten. Wellicht dat de familie zelf het niet zo door had?
De familie K. was zo nu en dan een mikpunt voor de frustraties van de jeugd.
Het was natuurlijk best aardig om seksplaatjes en hondenpoep door de brievenbus te gooien.
Ook zouden er volgens de overlevering dreigbrieven zijn gestuurd.
Ik was niet heilig maar maar deed hier nooit aan mee.
Aan de andere kant behoorde ik wel tot de jeugd en daarmee waarschijnlijk tot de tegenpartij van de familie K.
Ik kon en wilde hier niets mee dus ik negeerde hen gewoon in die tijd...
Meneer K. werkte al sinds mensenheugenis in Maarssen.
Op een van mijn eerdere personeelsritjes had ik hem al eens ontmoet.
Hij als gast en ik als gastheer. Ik groette beleefd en meneer K. groette terug.
Bewust of onbewust geen blijk van herkenning.
In mijn optiek waren de wilde jaren voorbij en zouden we weer normaal door een deur moeten kunnen gaan.
Maar nogmaals, het zou kunnen zijn dat meneer K. mij gewoon niet meer herkende in mijn 'haute couture' van CN.
Die dag reed ik weer de personeelsrit van Amsterdam naar Maarssen.
Ik parkeerde de bus op de plek die daarvoor bestemd was en wachtte mijn tijd af. Vertrektijd: 6:00 uur.
Mijn ogen waren gericht op het bruggetje.
Het mij zo bekende bruggetje dat onze straat verbond met het plein.
Om 3 minuten voor 6 zag ik meneer K. de brug oplopen.
Ik wilde mij van mijn goede kant laten zien en trok zachtjes op richting brug. FOUT!
Meneer K. ziet de bus langzaam in beweging komen en begint te rennen. Ik geef een lichtsignaal teneinde mijn vroegere buurman gerust te stellen. Maar niets hielp. Het leed was geschied.
Meneer K. was niet te stoppen en keek mij bij het instappen vernietigend aan terwijl hij op zijn hoorloge wees.
"De instap is daar hoor!"; zei hij wijzend naar het beginpunt.
Hij leek mij niet te herkennen.
Ik zei niets. Ik liet het maar voor wat het was.
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Buurman K.
Deze rit startte op het Osdorperplein in Amsterdam.
Een leuk startpunt aangezien ik daar mijn hele jeugd had vertoefd.
De plek waar ik opgroeide, speelde, voetbalde en kattenkwaad uit haalde.
Ook buurtje pesten.
We hadden 1 gezin dat door iedereen een beetje genegeerd werd. De familie K.
Reden? Ik zou het niet weten. Wellicht dat de familie zelf het niet zo door had?
De familie K. was zo nu en dan een mikpunt voor de frustraties van de jeugd.
Het was natuurlijk best aardig om seksplaatjes en hondenpoep door de brievenbus te gooien.
Ook zouden er volgens de overlevering dreigbrieven zijn gestuurd.
Ik was niet heilig maar maar deed hier nooit aan mee.
Aan de andere kant behoorde ik wel tot de jeugd en daarmee waarschijnlijk tot de tegenpartij van de familie K.
Ik kon en wilde hier niets mee dus ik negeerde hen gewoon in die tijd...
Meneer K. werkte al sinds mensenheugenis in Maarssen.
Op een van mijn eerdere personeelsritjes had ik hem al eens ontmoet.
Hij als gast en ik als gastheer. Ik groette beleefd en meneer K. groette terug.
Bewust of onbewust geen blijk van herkenning.
In mijn optiek waren de wilde jaren voorbij en zouden we weer normaal door een deur moeten kunnen gaan.
Maar nogmaals, het zou kunnen zijn dat meneer K. mij gewoon niet meer herkende in mijn 'haute couture' van CN.
Die dag reed ik weer de personeelsrit van Amsterdam naar Maarssen.
Ik parkeerde de bus op de plek die daarvoor bestemd was en wachtte mijn tijd af. Vertrektijd: 6:00 uur.
Mijn ogen waren gericht op het bruggetje.
Het mij zo bekende bruggetje dat onze straat verbond met het plein.
Om 3 minuten voor 6 zag ik meneer K. de brug oplopen.
Ik wilde mij van mijn goede kant laten zien en trok zachtjes op richting brug. FOUT!
Meneer K. ziet de bus langzaam in beweging komen en begint te rennen. Ik geef een lichtsignaal teneinde mijn vroegere buurman gerust te stellen. Maar niets hielp. Het leed was geschied.
Meneer K. was niet te stoppen en keek mij bij het instappen vernietigend aan terwijl hij op zijn hoorloge wees.
"De instap is daar hoor!"; zei hij wijzend naar het beginpunt.
Hij leek mij niet te herkennen.
Ik zei niets. Ik liet het maar voor wat het was.
Hilbert Steensma
22 September 2010
Busverhalen - En een zoen voor de chauffeur...
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: En een zoen voor de chauffeur...
Bijlmerdreef.
Met veel bombarie kwam ze binnen stappen.
Een klein meiske van hooguit 4,5 jaar.
De leeftijd van "Ik kan het zelf wel, mama!"
Licht getint herinner ik mij. Kroeskopje met grote ogen.
Haar moeder had tijdens het instappen al gezegd; "Ga die meneer gedag zeggen!", en was vervolgens vast doorgelopen.
Het kind zwaait en ik zwaai beleefd terug.
Ik wachtte een moment teneinde de verse passagiers tijd te geven om te laten zitten,
kijk achtereenvolgens in mijn binnenspiegel en buitenspiegels en zie gelijkertijd dat het meiske nog naast mij staat.
Tot mijn schrik ende verbazing heeft zij haar lippen getuit en haar grote ogen vragen om een kusje.
"OEI!"
Tja, daar zit je dan met je goeie gedrag.
Mijn gevoel zegt dat ik een pedagogisch verantwoorde beslissing moet nemen.
Moeder zit namelijk achter mij en ik wil het kind niet aanleren om vreemde kerels te kussen.
Ik kijk vragend naar de moeder waarop zij glimlacht en knikt.
Voor mij een teken dat ik het kind blij kan maken. Voorzichtig bied ik haar mijn wang aan en ontvang ik een zoen.
Kind blij en voor mij een onvergetelijk moment.
Zou zij het zich ook nog herinneren?
Ik wel!
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: En een zoen voor de chauffeur...
Bijlmerdreef.
Met veel bombarie kwam ze binnen stappen.
Een klein meiske van hooguit 4,5 jaar.
De leeftijd van "Ik kan het zelf wel, mama!"
Licht getint herinner ik mij. Kroeskopje met grote ogen.
Haar moeder had tijdens het instappen al gezegd; "Ga die meneer gedag zeggen!", en was vervolgens vast doorgelopen.
Het kind zwaait en ik zwaai beleefd terug.
Ik wachtte een moment teneinde de verse passagiers tijd te geven om te laten zitten,
kijk achtereenvolgens in mijn binnenspiegel en buitenspiegels en zie gelijkertijd dat het meiske nog naast mij staat.
Tot mijn schrik ende verbazing heeft zij haar lippen getuit en haar grote ogen vragen om een kusje.
"OEI!"
Tja, daar zit je dan met je goeie gedrag.
Mijn gevoel zegt dat ik een pedagogisch verantwoorde beslissing moet nemen.
Moeder zit namelijk achter mij en ik wil het kind niet aanleren om vreemde kerels te kussen.
Ik kijk vragend naar de moeder waarop zij glimlacht en knikt.
Voor mij een teken dat ik het kind blij kan maken. Voorzichtig bied ik haar mijn wang aan en ontvang ik een zoen.
Kind blij en voor mij een onvergetelijk moment.
Zou zij het zich ook nog herinneren?
Ik wel!
Hilbert Steensma
21 September 2010
Busverhalen - Lijn 67: Amsterdam Centraal station - Amstelveen Waardhuizen
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Lijn 67 - "Ravage op het Museumplein…"
In de pre-sneltram periode werd de bereikbaarheid van Amstelveen gerealiseerd door de spitsdienst van Centraal Nederland.
Lijn 67. In de piekuren reed deze dienst om de 7 minuten met gelede bussen van destijds 18 meter lang.
Er waren vaste chauffeurs die dit een prachtige lijn vonden.
Ook ik reed zo nu en dan ritten op deze lijn. Vaak afgewisseld door een rit 65/66.
Het deed mij goed om zo nu en dan "de stress" in te gaan. Flink aanpoten en dan heerlijk het centrum van Amsterdam doorkruizen.
Beethovenstraat, Van Baerlestraat, Museumplein, Hobbemastraat...
Een stukje Stadhouderskade en dan het Leidseplein op.
Marnixstraat en de Rozengracht (Westertoren!) langs om uiteindelijk via de Nieuwezijds voorburgwal de Prins Hendrikkade bij het Centraal station te bereiken.
Eindpunt.
Een drukke maar leuke afwisseling van de "rustige" streekritjes.
De schrik van mijn leven!
Het was een regenachtige dag.
Een tikkeltje aan de late kant rijd ik de Beethovenstraat door. Ik probeer d.m.v. behendigheid en snelheid wat tijd in te halen.
Vanuit de van Baerlestraat draai ik scherp rechts en enter ik het Museumplein.
De historische situatie welteverstaan. Een brede klinkerweg die start vanaf het Concertgebouw en eindigt in het Rijksmuseum.
Aan de rechterkant, juist voor de Hobemmastraat, bevindt zich de halte.
Ik pas mijn snelheid aan. Maximaal 50. Ik laat mij kennelijk verrassen door de klinkertjes in combinatie met regen.
De halte komt naderbij en er willen passagiers uitstappen.
Ik kijk in mijn spiegels, draai rechts en begin af te remmen.
En dan gebeurt er iets. Er lijkt geen controle meer te zijn! Ik rem bij, ik stuur… Er gebeurt niets! Ik lijk te glijden!
Terwijl ik mijn hoofd omhoog draai om in mijn binnenspiegel te kijken zie in mijn rechterooghoek een glaswagen staan.
Ik schrik. In mijn binnespiegel zie ik een meter of 12 bus achter mij. Waar is de aanhanger?
In een flits kijk ik in mijn rechterbuitenspiegel. De aanhanger staat haaks op de motorwagen en de massa duwt mij voort!
Mijn hart staat stil. Mijn voet is inmiddels ver van de rem verwijderd. Ik zie de ruimte tussen de aanhanger en de glaswagen snel slinken.
En dan, en dan! Dan krijg ik weer grip op het geheel. Net voordat ik de glaskar zou raken zet ik de gelede bus keurig recht langs het randje.
Ik hoor geroezemoes en zie verbaasde gezichten.
Even, heel even sta ik stil bij datgene wat zojuist gebeurde. Wat had kunnen gebeuren…
Dan sluit ik de deuren, zet mijn linkerrichtingaanwijzer aan en vertrek richting eindpunt.
Nog steeds aan de late kant…
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Lijn 67 - "Ravage op het Museumplein…"
In de pre-sneltram periode werd de bereikbaarheid van Amstelveen gerealiseerd door de spitsdienst van Centraal Nederland.
Lijn 67. In de piekuren reed deze dienst om de 7 minuten met gelede bussen van destijds 18 meter lang.
Er waren vaste chauffeurs die dit een prachtige lijn vonden.
Ook ik reed zo nu en dan ritten op deze lijn. Vaak afgewisseld door een rit 65/66.
Het deed mij goed om zo nu en dan "de stress" in te gaan. Flink aanpoten en dan heerlijk het centrum van Amsterdam doorkruizen.
Beethovenstraat, Van Baerlestraat, Museumplein, Hobbemastraat...
Een stukje Stadhouderskade en dan het Leidseplein op.
Marnixstraat en de Rozengracht (Westertoren!) langs om uiteindelijk via de Nieuwezijds voorburgwal de Prins Hendrikkade bij het Centraal station te bereiken.
Eindpunt.
Een drukke maar leuke afwisseling van de "rustige" streekritjes.
De schrik van mijn leven!
Het was een regenachtige dag.
Een tikkeltje aan de late kant rijd ik de Beethovenstraat door. Ik probeer d.m.v. behendigheid en snelheid wat tijd in te halen.
Vanuit de van Baerlestraat draai ik scherp rechts en enter ik het Museumplein.
De historische situatie welteverstaan. Een brede klinkerweg die start vanaf het Concertgebouw en eindigt in het Rijksmuseum.
Aan de rechterkant, juist voor de Hobemmastraat, bevindt zich de halte.
Ik pas mijn snelheid aan. Maximaal 50. Ik laat mij kennelijk verrassen door de klinkertjes in combinatie met regen.
De halte komt naderbij en er willen passagiers uitstappen.
Ik kijk in mijn spiegels, draai rechts en begin af te remmen.
En dan gebeurt er iets. Er lijkt geen controle meer te zijn! Ik rem bij, ik stuur… Er gebeurt niets! Ik lijk te glijden!
Terwijl ik mijn hoofd omhoog draai om in mijn binnenspiegel te kijken zie in mijn rechterooghoek een glaswagen staan.
Ik schrik. In mijn binnespiegel zie ik een meter of 12 bus achter mij. Waar is de aanhanger?
In een flits kijk ik in mijn rechterbuitenspiegel. De aanhanger staat haaks op de motorwagen en de massa duwt mij voort!
Mijn hart staat stil. Mijn voet is inmiddels ver van de rem verwijderd. Ik zie de ruimte tussen de aanhanger en de glaswagen snel slinken.
En dan, en dan! Dan krijg ik weer grip op het geheel. Net voordat ik de glaskar zou raken zet ik de gelede bus keurig recht langs het randje.
Ik hoor geroezemoes en zie verbaasde gezichten.
Even, heel even sta ik stil bij datgene wat zojuist gebeurde. Wat had kunnen gebeuren…
Dan sluit ik de deuren, zet mijn linkerrichtingaanwijzer aan en vertrek richting eindpunt.
Nog steeds aan de late kant…
Hilbert Steensma
20 September 2010
Busverhalen - De fluitende esofoon
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: De fluitende ESOfoon.
En het geschiedde in die dagen dat ik, vrolijke snuiter zijnde, met veel plezier aan het stuur zat.
En of het nu met plezier te maken had of met irritatie, ik floot vaak. Zo niet constant…
Het zou mij niet verbazen als ik bekend stond als zijnde "de fluitende buschauffeur"…
In die tijd was er nog "kort verkeer" mogelijk via de zgn. esofoon.
Ik heb altijd begrepen dat dit een gewone mobilofoon was maar dan van de firma "ESO".
Het korte verkeer was handig maar bovenal storend. Veel piepjes welke niet voor jou bestemd waren.
Deze dag liep het anders dan andere dagen.
Al fluitende bereikte ik met lijn 175 station Diemen-Zuid. Tijd voor een kop koffie.
Plotseling komt chef Hanssen aanstuiven met een CN busje. Hij stapt uit, loopt op mijn bus af en stapt naar binnen.
Hij morrelt wat onder het stuur en vertelt mij desgevraagd wat hij aan het doen was.
"De voetknop van je esofoon bleef hangen. We konden je niet bereiken man! De bemanning van het checkpoint werd gek van je gefluit!"
Jan vertrok weer snel en even later stapte ik weer in mijn koets teneinde mijn weg te vervolgen naar Schiphol.
Deze keer duurde het even voordat ik begon te fluiten. En nog lang heb ik het aan moeten horen…
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: De fluitende ESOfoon.
En het geschiedde in die dagen dat ik, vrolijke snuiter zijnde, met veel plezier aan het stuur zat.
En of het nu met plezier te maken had of met irritatie, ik floot vaak. Zo niet constant…
Het zou mij niet verbazen als ik bekend stond als zijnde "de fluitende buschauffeur"…
In die tijd was er nog "kort verkeer" mogelijk via de zgn. esofoon.
Ik heb altijd begrepen dat dit een gewone mobilofoon was maar dan van de firma "ESO".
Het korte verkeer was handig maar bovenal storend. Veel piepjes welke niet voor jou bestemd waren.
Deze dag liep het anders dan andere dagen.
Al fluitende bereikte ik met lijn 175 station Diemen-Zuid. Tijd voor een kop koffie.
Plotseling komt chef Hanssen aanstuiven met een CN busje. Hij stapt uit, loopt op mijn bus af en stapt naar binnen.
Hij morrelt wat onder het stuur en vertelt mij desgevraagd wat hij aan het doen was.
"De voetknop van je esofoon bleef hangen. We konden je niet bereiken man! De bemanning van het checkpoint werd gek van je gefluit!"
Jan vertrok weer snel en even later stapte ik weer in mijn koets teneinde mijn weg te vervolgen naar Schiphol.
Deze keer duurde het even voordat ik begon te fluiten. En nog lang heb ik het aan moeten horen…
Hilbert Steensma
Busverhalen - De man met het rode petje
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: De man met het rode petje
Ik reed lijn 174. De lijn die vanuit Weesp vertrok om zuid-oost (Bijlmer) te ontsluiten.
Vanaf metrostation Bijlmer reed deze lijn direct door naar Ouderkerk aan de Amstel, Amstelveen en Schiphol Centrum.
Op station Bijlmer stapten zoals gewoonlijk veel passagiers in. Veel Bijlmerbewoners die werkzaam zijn op Schiphol.
1 persoon liep langs zonder een kaart te tonen.
"Pardon meneer, ik kon uw plaatsbewijs niet zo goed zien…"
De man loopt terug, legt een strippenkaart neer en vraagt mij om 1 zone te stempelen.
Ik voldoe aan dit verzoek wetende dat 1 zone over 2 haltes (Hoogoorddreef) alweer voorbij is.
Met dat de man naar achteren loopt begint het bij mij een onderbuikgevoel te onstaan.
Mijn vermoeden is dat de man naar Schiphol wil (hoezo generaliseren?)
Ik besluit om de man in de gaten te houden. Signalement: Donkere jas en rood petje. Kan niet missen.
Om helemaal zeker te zijn van mijn zaak onderneem ik pas aktie als ik de halte Bankrashof aan doe.
Vanaf Bijlmerstation is dit al 3 zones.
Ik kijk in mijn binnenspiegel, trek mijn microfoon naar mij toe teneinde de man naar voren te roepen.
Mijn ogen zoeken de hele bus af. Aangezien ik de man niet snel kan traceren besluit ik naar achteren te lopen.
Meerdere mannen voldoen aan het signalement. Donkere jas… Maar!
Mijn target had zijn rode petje afgedaan!!!!
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: De man met het rode petje
Ik reed lijn 174. De lijn die vanuit Weesp vertrok om zuid-oost (Bijlmer) te ontsluiten.
Vanaf metrostation Bijlmer reed deze lijn direct door naar Ouderkerk aan de Amstel, Amstelveen en Schiphol Centrum.
Op station Bijlmer stapten zoals gewoonlijk veel passagiers in. Veel Bijlmerbewoners die werkzaam zijn op Schiphol.
1 persoon liep langs zonder een kaart te tonen.
"Pardon meneer, ik kon uw plaatsbewijs niet zo goed zien…"
De man loopt terug, legt een strippenkaart neer en vraagt mij om 1 zone te stempelen.
Ik voldoe aan dit verzoek wetende dat 1 zone over 2 haltes (Hoogoorddreef) alweer voorbij is.
Met dat de man naar achteren loopt begint het bij mij een onderbuikgevoel te onstaan.
Mijn vermoeden is dat de man naar Schiphol wil (hoezo generaliseren?)
Ik besluit om de man in de gaten te houden. Signalement: Donkere jas en rood petje. Kan niet missen.
Om helemaal zeker te zijn van mijn zaak onderneem ik pas aktie als ik de halte Bankrashof aan doe.
Vanaf Bijlmerstation is dit al 3 zones.
Ik kijk in mijn binnenspiegel, trek mijn microfoon naar mij toe teneinde de man naar voren te roepen.
Mijn ogen zoeken de hele bus af. Aangezien ik de man niet snel kan traceren besluit ik naar achteren te lopen.
Meerdere mannen voldoen aan het signalement. Donkere jas… Maar!
Mijn target had zijn rode petje afgedaan!!!!
Hilbert Steensma
06 September 2010
Betaalde liefde
Het was druk in huis. Familie en vrienden kwamen bijeen om zijn verjaardag te vieren.
Tom was 39 jaar geworden en dat was reden voor een feestje.
Tom en Carla waren inmiddels 13 jaar samen.
Zoals gewoonlijk verliep alles perfect.
Samen hadden ze de noodzakelijke boodschappen gehaald en ook het maken van de hapjes etc. was eerlijk verdeeld.
Carla en Tom waren op elkaar ingespeeld. Zo erg dat alles eigenlijk op rolletjes liep.
Soms een beetje té. Bijna voorspelbaar...
Ook de kinderen waren gewend aan deze standaarden.
De aanwezigheidslijst veranderde weinig tot nooit.
Broers, zussen, ouders, vrienden en wat buren.
"Ha, daar komt ma. Doe jij even open?"
Tom loopt naar de deur om zijn schoonmoeder binnen te laten.
Hij wordt gefeliciteerd en er wordt even innig geknuffeld.
Tom is inmiddels al weer in de keuken om koffie in te schenken. Carla's moeder staat plotseling achter hem.
Het bekende verhaal. Moeder duikt in haar tas en overhandigd een paarse envelop aan Tom.
"Alsjeblieft jongen. Koop er iets leuks voor..."
Uit beleefdheid opent hij de envelop, ziet de standaard 50 euro en omhelst zijn schoonmoeder ten tweede male.
Dan loopt hij naar de kapstok, stopt de envelop in zijn binnenzak en begeeft zich weer onder de feestende vrienden.
De volgende dag. Tom is op het werk. Hij heeft net getrakteerd en de lunchtijd was aangebroken.
"Ik ga even de stad in. Shoppen...". Terwijl hij dit zegt loopt hij het pand uit.
In de stad aangekomen loopt hij doelbewust naar het centrum.
Hij kijkt belangstellend in de etalages.
Na de zevende etalage geeft ie een goedkeurend knikje.
Hij loopt naar de deur en net als hij de deurklink wil pakken zwaait deze open.
"Kom binnen..";zegt een damesstem.
"Heb je nog voorkeuren?"
"Nee, ik wil gewoon neuken!"; gorgelt Tom
terwijl hij een paarse envelop op het kastje legt.
Binnen een tel is hij uit de kleren.
Hij wast zich even terwijl het meisje zich uitkleedt.
Even later dringt hij bij haar binnen en te snel, véél te snel,
begeeft hij zich naar zijn hoogtepunt.
Het hoogtepunt van zijn verjaardag! Tijdens de ritmische stoten denkt hij heel even aan de gift van Carla's moeder en dan vult het rubber zich met zijn ejaculaat...
Tom was 39 jaar geworden en dat was reden voor een feestje.
Tom en Carla waren inmiddels 13 jaar samen.
Zoals gewoonlijk verliep alles perfect.
Samen hadden ze de noodzakelijke boodschappen gehaald en ook het maken van de hapjes etc. was eerlijk verdeeld.
Carla en Tom waren op elkaar ingespeeld. Zo erg dat alles eigenlijk op rolletjes liep.
Soms een beetje té. Bijna voorspelbaar...
Ook de kinderen waren gewend aan deze standaarden.
De aanwezigheidslijst veranderde weinig tot nooit.
Broers, zussen, ouders, vrienden en wat buren.
"Ha, daar komt ma. Doe jij even open?"
Tom loopt naar de deur om zijn schoonmoeder binnen te laten.
Hij wordt gefeliciteerd en er wordt even innig geknuffeld.
Tom is inmiddels al weer in de keuken om koffie in te schenken. Carla's moeder staat plotseling achter hem.
Het bekende verhaal. Moeder duikt in haar tas en overhandigd een paarse envelop aan Tom.
"Alsjeblieft jongen. Koop er iets leuks voor..."
Uit beleefdheid opent hij de envelop, ziet de standaard 50 euro en omhelst zijn schoonmoeder ten tweede male.
Dan loopt hij naar de kapstok, stopt de envelop in zijn binnenzak en begeeft zich weer onder de feestende vrienden.
De volgende dag. Tom is op het werk. Hij heeft net getrakteerd en de lunchtijd was aangebroken.
"Ik ga even de stad in. Shoppen...". Terwijl hij dit zegt loopt hij het pand uit.
In de stad aangekomen loopt hij doelbewust naar het centrum.
Hij kijkt belangstellend in de etalages.
Na de zevende etalage geeft ie een goedkeurend knikje.
Hij loopt naar de deur en net als hij de deurklink wil pakken zwaait deze open.
"Kom binnen..";zegt een damesstem.
"Heb je nog voorkeuren?"
"Nee, ik wil gewoon neuken!"; gorgelt Tom
terwijl hij een paarse envelop op het kastje legt.
Binnen een tel is hij uit de kleren.
Hij wast zich even terwijl het meisje zich uitkleedt.
Even later dringt hij bij haar binnen en te snel, véél te snel,
begeeft hij zich naar zijn hoogtepunt.
Het hoogtepunt van zijn verjaardag! Tijdens de ritmische stoten denkt hij heel even aan de gift van Carla's moeder en dan vult het rubber zich met zijn ejaculaat...
29 August 2010
Een dochter vliegt uit
Krap 7 weken geleden belde mijn 20-jarige dochter op.
"Ik heb eindelijk de opleiding gevonden die ik zocht.
Het is een nieuwe, brede HBO opleiding…
en het is in Tilburg…"
Na het verbreken van de verbinding liet zij ons met gemengde gevoelens achter.
Ik, de vader, zag het niet zo snel gebeuren. "Het waait wel over…"
Moeder had echter andere ideeën. Zij was een beetje verdrietig.
Inmiddels is e.e.a. in een stroomversnelling geraakt, kamer geregeld en is ze vandaag, 30 augustus 2010, op weg naar Tilburg.
Deze keer nog met haar autootje.
Matras achterin, tandenborstel en een pot pindakaas.
Maar binnenkort met het openbaar vervoer.
Almere had blijkbaar niet te bieden wat zij zocht.
Tilburg krijgt een bewoonster van klasse!
Een ervaren keukenprinses voor het studentenhuis.
Een ervaren verpleegkundige voor als het nodig is.
Een dame die zo nu en dan de BOB uit kan hangen.
Maar tevens een meid die soms de BOB NIET! wil zijn.
Chillburg, here comes Rosanne!
"Ik heb eindelijk de opleiding gevonden die ik zocht.
Het is een nieuwe, brede HBO opleiding…
en het is in Tilburg…"
Na het verbreken van de verbinding liet zij ons met gemengde gevoelens achter.
Ik, de vader, zag het niet zo snel gebeuren. "Het waait wel over…"
Moeder had echter andere ideeën. Zij was een beetje verdrietig.
Inmiddels is e.e.a. in een stroomversnelling geraakt, kamer geregeld en is ze vandaag, 30 augustus 2010, op weg naar Tilburg.
Deze keer nog met haar autootje.
Matras achterin, tandenborstel en een pot pindakaas.
Maar binnenkort met het openbaar vervoer.
Almere had blijkbaar niet te bieden wat zij zocht.
Tilburg krijgt een bewoonster van klasse!
Een ervaren keukenprinses voor het studentenhuis.
Een ervaren verpleegkundige voor als het nodig is.
Een dame die zo nu en dan de BOB uit kan hangen.
Maar tevens een meid die soms de BOB NIET! wil zijn.
Chillburg, here comes Rosanne!
07 July 2010
Nederland WereldKampioen voetbal 2010
7 juli 2010 - 20:30 uur
Nog een beetje vermoeid van de halve finale tussen Paraquay & Nederland ging ik er voor zitten.
Vanavond speelde de toekomstige tegenstander van Nederland in de finale van het WK.
Ik geloofde er in. Ik had op diverse plekken mijn voorspellingen geuit.
Spanje zou winnen ten koste van Duitsland. En zo geschiedde.
Ik ben uitgelachen om mijn voorspellingen.
Ik geef ook toe dat ik op geen enkele wijze in de weg gestaan wordt door enige kennis van voetbal.
Nee, mijn gevoel zei me dat dit ging gebeuren.
Tijdens de wedstrijd, ik zat zo'n beetje tussen mijn vrouw en dochter in, merkte ik al dat er ruimte was voor discussies.
Ik liet gaande de wedstrijd duidelijk mijn "voorkennis" cq voorkeur merken maar bleef wel sportief.
Mijn vrouw kreeg steeds meer de behoefte om voor Duitsland te zijn.
Ik bleef stoïcijns naar het scherm kijken en deed heel irritant van die kleine voorspellingen.
"Let op! Binnen 1 minuut gebeurt dat en dat!"
Naarmate de wedstrijd vorderde, daalde het peil.
Plotseling was daar de 1 - 0. Ik juichte ingetogen.
De dames keken vol medelijden naar me.
Dan klonk het eindsignaal. Ik hield mij een beetje stil en ging staan. Armen in de lucht…
De discussie kwam weer op gang. "Dat is toch lullig voor die Duitsers?"
En "Waarom wilde je dat die Duitsers zouden verliezen dan?"
Ik antwoordde dwars en geheel tegen mijn gevoelens in: "Omdat het Duitsers zijn!" FOUT!
De toon was gezet. 2 tegen 1. Moeder en dochter tegen papa...
"Dat slaat toch nergens op?"
"Nee, jullie hebben gelijk. Misschien is het wel pure angst en verlies ik liever van een Spanjaard dan van de Duitsers!"
Ik werd niet begrijpend geobserveerd. Ze zeiden niets maar keken afwisselend naar elkaar en naar mij.
"Ik ga naar mijn bed..." zei ik terwijl ik richting de bovenverdieping liep.
Ik twijfelde nog of ik mijn eerdere voorspelling zou vertellen over de afloop van het WK.
Over de finale tussen Spanje en Nederland.
En die voorsprong van de Spanjaarden tot de laatste ogenblikken van de wedstrijd.
Die spanning… en de uiteindelijke climax.
Nederland Wereldkampioen 2010!
Ik hield mij in en stapte even later voldaan mijn bed in.
De discussie had stand gehouden tot het laatste moment van de wedstrijd maar werd in blessuretijd toch nog tot een goed einde gebracht.
Nog een beetje vermoeid van de halve finale tussen Paraquay & Nederland ging ik er voor zitten.
Vanavond speelde de toekomstige tegenstander van Nederland in de finale van het WK.
Ik geloofde er in. Ik had op diverse plekken mijn voorspellingen geuit.
Spanje zou winnen ten koste van Duitsland. En zo geschiedde.
Ik ben uitgelachen om mijn voorspellingen.
Ik geef ook toe dat ik op geen enkele wijze in de weg gestaan wordt door enige kennis van voetbal.
Nee, mijn gevoel zei me dat dit ging gebeuren.
Tijdens de wedstrijd, ik zat zo'n beetje tussen mijn vrouw en dochter in, merkte ik al dat er ruimte was voor discussies.
Ik liet gaande de wedstrijd duidelijk mijn "voorkennis" cq voorkeur merken maar bleef wel sportief.
Mijn vrouw kreeg steeds meer de behoefte om voor Duitsland te zijn.
Ik bleef stoïcijns naar het scherm kijken en deed heel irritant van die kleine voorspellingen.
"Let op! Binnen 1 minuut gebeurt dat en dat!"
Naarmate de wedstrijd vorderde, daalde het peil.
Plotseling was daar de 1 - 0. Ik juichte ingetogen.
De dames keken vol medelijden naar me.
Dan klonk het eindsignaal. Ik hield mij een beetje stil en ging staan. Armen in de lucht…
De discussie kwam weer op gang. "Dat is toch lullig voor die Duitsers?"
En "Waarom wilde je dat die Duitsers zouden verliezen dan?"
Ik antwoordde dwars en geheel tegen mijn gevoelens in: "Omdat het Duitsers zijn!" FOUT!
De toon was gezet. 2 tegen 1. Moeder en dochter tegen papa...
"Dat slaat toch nergens op?"
"Nee, jullie hebben gelijk. Misschien is het wel pure angst en verlies ik liever van een Spanjaard dan van de Duitsers!"
Ik werd niet begrijpend geobserveerd. Ze zeiden niets maar keken afwisselend naar elkaar en naar mij.
"Ik ga naar mijn bed..." zei ik terwijl ik richting de bovenverdieping liep.
Ik twijfelde nog of ik mijn eerdere voorspelling zou vertellen over de afloop van het WK.
Over de finale tussen Spanje en Nederland.
En die voorsprong van de Spanjaarden tot de laatste ogenblikken van de wedstrijd.
Die spanning… en de uiteindelijke climax.
Nederland Wereldkampioen 2010!
Ik hield mij in en stapte even later voldaan mijn bed in.
De discussie had stand gehouden tot het laatste moment van de wedstrijd maar werd in blessuretijd toch nog tot een goed einde gebracht.
23 June 2010
Gelukkig is het koppie nog goed...
Zij was met de rollator naar binnen gelopen in het uitvaartcentrum.
Haar schoonzuster was in een gezegende ouderdom overleden.
Naast het verdriet en gemis was er ook opluchting bij de direct nabestaanden.
Opluchting dat het geestelijk lijden eindelijk voorbij was.
Reeds 10 jaar eerder was tante opgehouden met het voldoen aan het plaatje.
Het plaatje van liefhebbende moeder, aardige buurvrouw, gezaghebbende tante en echtgenote.
10 jaar geleden is bij tante het lichtje langzaam beginnen te doven.
Nu uiteindelijk is ze gestorven.
Na de plechtigheid liep mijn moeder langs de kist van haar schoonzus en even later liepen we naar de uitgang.
De uitgang was, in tegenstelling tot de ingang, voorzien van een trap.
Ik gaf haar een arm en moeder liep moeizaam de trap af.
"Mijn benen doen het niet meer zo goed hoor!"; zei ze in een poging zich te verontschuldigen om niets...
"Maar gelukkig is het koppie nog goed..."; vervolgde de bijna 80-jarige vrouw.
Bijna tegelijkertijd kwam er een antwoord van de schoonzoon van de overledene:
"Dat heeft mijn schoonmoeder ook tot het laatst volgehouden."
Ondanks de serieuze aard van de bijeenkomst hebben we smakelijk gelachen!
Haar schoonzuster was in een gezegende ouderdom overleden.
Naast het verdriet en gemis was er ook opluchting bij de direct nabestaanden.
Opluchting dat het geestelijk lijden eindelijk voorbij was.
Reeds 10 jaar eerder was tante opgehouden met het voldoen aan het plaatje.
Het plaatje van liefhebbende moeder, aardige buurvrouw, gezaghebbende tante en echtgenote.
10 jaar geleden is bij tante het lichtje langzaam beginnen te doven.
Nu uiteindelijk is ze gestorven.
Na de plechtigheid liep mijn moeder langs de kist van haar schoonzus en even later liepen we naar de uitgang.
De uitgang was, in tegenstelling tot de ingang, voorzien van een trap.
Ik gaf haar een arm en moeder liep moeizaam de trap af.
"Mijn benen doen het niet meer zo goed hoor!"; zei ze in een poging zich te verontschuldigen om niets...
"Maar gelukkig is het koppie nog goed..."; vervolgde de bijna 80-jarige vrouw.
Bijna tegelijkertijd kwam er een antwoord van de schoonzoon van de overledene:
"Dat heeft mijn schoonmoeder ook tot het laatst volgehouden."
Ondanks de serieuze aard van de bijeenkomst hebben we smakelijk gelachen!
21 June 2010
Vaderdag 2010
Hoe een mislukte vaderdag, ondanks twee nare kinderen, toch nog goed eindigde.
Ik werd wakker op de derde zondag van juni. Ik draaide mij om en dommelde weer in.
Eigenlijk kon ik niet meer echt slapen.
Het was immers vaderdag. De dag van de zelfgemaakte stropdas, de boekenleggers, shirtjes met foto enz.
Zelf maakte ik voor mijn vader altijd een asbak van klei.
Dit jaar was ik toch wel erg nieuwsgierig naar de inventiviteit van de kindertjes.
Een uur later werd ik weer wakker. Het duurde wel erg lang hoor!
Mijn vrouw was inmiddels al uit bed toen ik mij het sms'je van mijn dochter herinnerde.
Ik slaap bij die en die hoor!
Huh? En hoe moet het dan met vaderdag?
Weer een uur later, ik kreeg onder hand last van plaatselijke decubitus, hoorde ik gestommel op de trap.
Mijn zoon had zijn vrije ochtend goed besteed. 11:30 uur was het inmiddels.
Hij kwam naar mij toe lopen.
Ik keek nieuwsgierig naar zijn handen…
Hij gaf mij een hand en een kus, zei: "Happy vaderdag!", maakte een praatje en liep weer weg.
Half drie. Mijn laken werd ondertussen rood van de doorligplekken.
Dochterlief kwam thuis gaf mij een hartelijke knuffel en liet mij desolaat achter.
Een uur later ben ik mijn bed maar uit gegaan.
Diep bedroefd zat ik even later op de bank.
Ik ergerde mij aan het gesmoes van die twee. Lachten ze mij nu uit?
Zijn ze iets vergeten te kopen? Vlegels!
Kwart over zes inmiddels. Ik was die dag ten zoveelste male in slaap gedommeld.
Dit maal op de bank.
Ik snoof en keek in de keuken. Niemand! Ik had honger!
Wat was er aan de hand? Even later werd ik gesommeerd om iets netjes aan te trekken.
Hulpeloos keek ik naar mijn 20 jaar oude spencer.
"Nee, iets nets!"
Binnen een kwartier stonden we op straat en volgde ik de stoet.
Ongeveer 10 minuten later arriveerden we bij pizzeria Pulcinella...
"Verrassing!"
Zo zie je maar.
Zelfs met twee van die nare kinderen eindigde deze vaderdag toch nog goed.
Ik werd wakker op de derde zondag van juni. Ik draaide mij om en dommelde weer in.
Eigenlijk kon ik niet meer echt slapen.
Het was immers vaderdag. De dag van de zelfgemaakte stropdas, de boekenleggers, shirtjes met foto enz.
Zelf maakte ik voor mijn vader altijd een asbak van klei.
Dit jaar was ik toch wel erg nieuwsgierig naar de inventiviteit van de kindertjes.
Een uur later werd ik weer wakker. Het duurde wel erg lang hoor!
Mijn vrouw was inmiddels al uit bed toen ik mij het sms'je van mijn dochter herinnerde.
Ik slaap bij die en die hoor!
Huh? En hoe moet het dan met vaderdag?
Weer een uur later, ik kreeg onder hand last van plaatselijke decubitus, hoorde ik gestommel op de trap.
Mijn zoon had zijn vrije ochtend goed besteed. 11:30 uur was het inmiddels.
Hij kwam naar mij toe lopen.
Ik keek nieuwsgierig naar zijn handen…
Hij gaf mij een hand en een kus, zei: "Happy vaderdag!", maakte een praatje en liep weer weg.
Half drie. Mijn laken werd ondertussen rood van de doorligplekken.
Dochterlief kwam thuis gaf mij een hartelijke knuffel en liet mij desolaat achter.
Een uur later ben ik mijn bed maar uit gegaan.
Diep bedroefd zat ik even later op de bank.
Ik ergerde mij aan het gesmoes van die twee. Lachten ze mij nu uit?
Zijn ze iets vergeten te kopen? Vlegels!
Kwart over zes inmiddels. Ik was die dag ten zoveelste male in slaap gedommeld.
Dit maal op de bank.
Ik snoof en keek in de keuken. Niemand! Ik had honger!
Wat was er aan de hand? Even later werd ik gesommeerd om iets netjes aan te trekken.
Hulpeloos keek ik naar mijn 20 jaar oude spencer.
"Nee, iets nets!"
Binnen een kwartier stonden we op straat en volgde ik de stoet.
Ongeveer 10 minuten later arriveerden we bij pizzeria Pulcinella...
"Verrassing!"
Zo zie je maar.
Zelfs met twee van die nare kinderen eindigde deze vaderdag toch nog goed.
11 December 2009
Onze trouwe metgezel... (Hoe iets vervelends ook mooie kanten kent)
Almere, 9 december 2009 - Cinemadreef, middernacht.
Even voor twaalven waren we naar binnen gegaan.
5 kloppende harten.
Nick droeg Toby op zijn burberry kussen.
Binnen mochten we beslissen over leven en dood.
Een flinterdun laagje ijs...
Almere, 10 december 2009
Even na twaalven.
Ik liep naar buiten en keek rond. Voor mij de dreef. Links het stadscentrum.
Donker.
Enkele meters links van mij stond Rosanne. Alleen.
Rechts van mij stond Nick een twintigtal meters verwijderd.
Alleen.
Diana kwam naar buiten, stond achter mij. Ik hield haar tegen.
Een moment wilde ik dit vasthouden.
4 kloppende harten, 4 gedachtes 1 verdriet.
Toby bleef achter. Ingeslapen...
Op zijn burberry...
Als er in de afgelopen drie jaar weleens discussies ontstonden over de "opvoeding" van de hond,
zei ik altijd "ach, het is maar een hond...".
Ik blijf dit zeggen. Het is maar een hond. Maar wel een hele speciale!
Vaarwel Toby!
Even voor twaalven waren we naar binnen gegaan.
5 kloppende harten.
Nick droeg Toby op zijn burberry kussen.
Binnen mochten we beslissen over leven en dood.
Een flinterdun laagje ijs...
Almere, 10 december 2009
Even na twaalven.
Ik liep naar buiten en keek rond. Voor mij de dreef. Links het stadscentrum.
Donker.
Enkele meters links van mij stond Rosanne. Alleen.
Rechts van mij stond Nick een twintigtal meters verwijderd.
Alleen.
Diana kwam naar buiten, stond achter mij. Ik hield haar tegen.
Een moment wilde ik dit vasthouden.
4 kloppende harten, 4 gedachtes 1 verdriet.
Toby bleef achter. Ingeslapen...
Op zijn burberry...
Als er in de afgelopen drie jaar weleens discussies ontstonden over de "opvoeding" van de hond,
zei ik altijd "ach, het is maar een hond...".
Ik blijf dit zeggen. Het is maar een hond. Maar wel een hele speciale!
Vaarwel Toby!
09 September 2009
Hypotheekadviseur op marktplaats. T.E.A.B.
Sommige mensen maken het slechts een beperkt aantal keren in hun leven mee. Anderen nooit.
Je hebt een huis en je hebt je oog laten vallen op een andere woning.
Ik ben in die situatie beland. Ik dacht dat de verhuizing 'an sich' stress betekende.
Mozes!
Woning bezichtigen, kopen, wikken en wegen, tekenen.
Eigen woning taxeren, aanbevelingen (klussen!) opvolgen en opruimen voor de foto's.
Dit ondertekenen van de akte en het nemen van de foto's geschiedde gisteren.
De hypotheekstukken waren een dag eerder binnen gekomen en moesten doorgenomen, ingevuld, ondertekend geretourneerd worden.
Stiekem had ik de offerte al diagonaal doorgenomen en had gemerkt dat daar enig verschil in netto maandlasten was.
Enkele tientallen euro's boven de eerste berekening. Ik heb hier gelijk gewag van gemaakt bij de adviseur.
We noemen de adviseur even: "Fred van der Stut".
Ik heb hem gisterochtend telefonisch gevraagd om het verschil in prijs te onderbouwen en ons te voorzien van de berekening.
"Geen probleem! Ik zit nu in de buitendienst en heb diverse vergaderingen. Ik zal kijken of ik er aan toe kom!"; aldus Fred.
Gisteren: Iedereen was weg. De kinderen naar school cq werk en ook Diana was aan het werk.
Ik had de eer om het huis "Fundagereed" te maken.
Ik was begonnen te poetsen en te verplaatsen. Weldra zag het huis er spiksplinternieuw uit!
Tevreden verliet ik het huis om even plasma af te laten nemen bij de bloedbank.
Kwart over drie verwachtte ik de makelaar met camera en akte en de kinderen hadden beloofd om alles heeel netjes te houden.
Ik liep dan ook als een waakhond achter hen aan om alles weer op zijn plaats te leggen.
Achteraf kreeg ik ook het compliment van Nick dat ik deze dag wel erg op mama leek.
Enfin, de foto's waren gemaakt, Diana was inmiddels thuis en we namen gedrieen de akte door. Voorwaar een belangrijk moment.
Het was ongeveer 17:00 uur. Plotseling ging mijn mobiel over. Een mij onbekend nummer stond in het display.
Ik excuseerde mij en nam de telefoon op.
"Ja, met van der Stut"
Er ging geen belletje bij mij rinkelen.
"Ik bel voor de KPN quattrovox van MARKTPLAATS."
Er ging nog steeds geen belletje rinkelen en ik antwoordde dat ik niets op marktplaats.nl heb staan.
Einde gesprek.
Terug naar de realiteit.
Binnen enkele minuten ging de huistelefoon over.
Rosanne snelde naar het toestel teneinde ons rustig door te laten praten.
"KPN quattrovox? Momentje, ik zal mijn vader even geven…"
Op dat moment begon ie te rinkelen. De bel...
Who the fuck weet zowel mijn mobiele- als mijn huistelefoonnummer?
Hoe heet mijn hypotheekadviseur ook alweer?
"Ja, met Steensma. Waar werkt u?"
De man antwoordde aarzelend. "Bij de ING..."
"Aha, volgens mij belt u dan het nummer van een klant voor een hypotheek en niet met iemand van marktplaats…"
"oh, ja er liggen hier verschillende brieffies in de auto…"
Je hebt een huis en je hebt je oog laten vallen op een andere woning.
Ik ben in die situatie beland. Ik dacht dat de verhuizing 'an sich' stress betekende.
Mozes!
Woning bezichtigen, kopen, wikken en wegen, tekenen.
Eigen woning taxeren, aanbevelingen (klussen!) opvolgen en opruimen voor de foto's.
Dit ondertekenen van de akte en het nemen van de foto's geschiedde gisteren.
De hypotheekstukken waren een dag eerder binnen gekomen en moesten doorgenomen, ingevuld, ondertekend geretourneerd worden.
Stiekem had ik de offerte al diagonaal doorgenomen en had gemerkt dat daar enig verschil in netto maandlasten was.
Enkele tientallen euro's boven de eerste berekening. Ik heb hier gelijk gewag van gemaakt bij de adviseur.
We noemen de adviseur even: "Fred van der Stut".
Ik heb hem gisterochtend telefonisch gevraagd om het verschil in prijs te onderbouwen en ons te voorzien van de berekening.
"Geen probleem! Ik zit nu in de buitendienst en heb diverse vergaderingen. Ik zal kijken of ik er aan toe kom!"; aldus Fred.
Gisteren: Iedereen was weg. De kinderen naar school cq werk en ook Diana was aan het werk.
Ik had de eer om het huis "Fundagereed" te maken.
Ik was begonnen te poetsen en te verplaatsen. Weldra zag het huis er spiksplinternieuw uit!
Tevreden verliet ik het huis om even plasma af te laten nemen bij de bloedbank.
Kwart over drie verwachtte ik de makelaar met camera en akte en de kinderen hadden beloofd om alles heeel netjes te houden.
Ik liep dan ook als een waakhond achter hen aan om alles weer op zijn plaats te leggen.
Achteraf kreeg ik ook het compliment van Nick dat ik deze dag wel erg op mama leek.
Enfin, de foto's waren gemaakt, Diana was inmiddels thuis en we namen gedrieen de akte door. Voorwaar een belangrijk moment.
Het was ongeveer 17:00 uur. Plotseling ging mijn mobiel over. Een mij onbekend nummer stond in het display.
Ik excuseerde mij en nam de telefoon op.
"Ja, met van der Stut"
Er ging geen belletje bij mij rinkelen.
"Ik bel voor de KPN quattrovox van MARKTPLAATS."
Er ging nog steeds geen belletje rinkelen en ik antwoordde dat ik niets op marktplaats.nl heb staan.
Einde gesprek.
Terug naar de realiteit.
Binnen enkele minuten ging de huistelefoon over.
Rosanne snelde naar het toestel teneinde ons rustig door te laten praten.
"KPN quattrovox? Momentje, ik zal mijn vader even geven…"
Op dat moment begon ie te rinkelen. De bel...
Who the fuck weet zowel mijn mobiele- als mijn huistelefoonnummer?
Hoe heet mijn hypotheekadviseur ook alweer?
"Ja, met Steensma. Waar werkt u?"
De man antwoordde aarzelend. "Bij de ING..."
"Aha, volgens mij belt u dan het nummer van een klant voor een hypotheek en niet met iemand van marktplaats…"
"oh, ja er liggen hier verschillende brieffies in de auto…"
07 July 2009
Waarom ik gisteravond thuis kwam met 2 armen in het verband...
Bijna 10 jaar geleden sloot ik ongewenst een langere periode van donorschap af bij de bloedbank.
Ik was plasma donor en deed dit met veel plezier totdat ik een brief thuis kreeg.
De standaard test had een dubieuze uitkomst en ik mocht de eerste 2 jaar geen bloed meer geven...
That's it!
Een licht gevoel van afgewezen worden maakte zich van mij meester.
Ik, trouw vrijwillig donor, werd afgewezen middels een brief. ... dubieuze uitkomst...
Enfin, een ervaring rijker, en een illusie armer, bleef ik 2 jaar wachten op de nieuwe uitnodiging.
Ik heb uiteindelijk 9 jaar naar de brievenbus zitten staren.
Inmiddels is de bloedbank van naam veranderd. Sanquin. Mooie naam.
Heeft alles met bloed te maken.
Onlangs heb ik een brief geschreven met de vraag of ik 'weer mocht'.
Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Het was toevallig een bloedhete dag. Tropische temperaturen.
Blij meldde ik mij bij de receptie en na het invullen van de vragenlijst
werden er door een medewerker nog wat vragen gesteld en vervolgens deed een arts nog wat standaard onderzoekjes waarvan de uitslag hoopvol was.
115/85 en 10.1.
Voorwaar een mooie score.
Even later mocht ik plaats nemen op de stoel. Een dame koppelde mij aan de apparatuur en slaakte een kreetje over mijn mooie aders.
Echter, het moment dat zij mijn mooie ader penetreerde leek het wel of de naald er aan de onderkant van mijn arm uit kwam.
De dame had dit nog niet door en keek verbaasd naar het slangetje dat heel erg langzaam rood kleurde...
Op het moment dat ze begon te poeren in mijn arm gaf ik haar toch maar even een hint. "Het is een beetje gevoelig..."
Ze riep hulp in en de afgifte werd stopgezet. Ik hield tijdens het administratief afhandelen van de afgifte en het klaarzetten van de nieuwe zak het gaatje in mijn arm zorgvuldig dicht.
De zuster kwam even later terug en was kennelijk vergeten dat ik de band nog om mijn biceps had.
Ze tilde het gaasje op en haar vingers en mijn onderarm kleurden al snel rood. Ook haar gezicht kleurde rood maar dat lag ergens anders aan.
Ik pakte snel het gaasje terug en plaatste het weer terug terwijl ik haar sommeerde om de handen te wassen.
Ik protesteerde toen ik hoorde dat een ander mij, volgens protocol, een tweede keer moest prikken.
Mijns inziens is het beter voor haar om het gelijk weer een keer te proberen... Toch?
Maar goed, een andere prikte mij in mijn ongeschonden arm en na een paar minuten was het zakje vol waarop "mijn" zuster ten tweede male aan het afkoppelen begon. De o zo belangrijke administratie. Ze pakte de buisjes en het zakje en ze draaide zich om....
Snel probeerde ik haar te waarschuwen.. "PAS OP!!"...
Ik zat gelijk rechtop, mijn arm werd meegetrokken.
Een meter verder remde "mijn" prinses af, begon zich om te draaien terwijl ik mijn zin af maakte...
"... ik ben nog niet afgekoppeld..."
Terwijl ik haar beloofde om dit onder ons te houden hebben we er hartelijk om gelachen...
Ik was plasma donor en deed dit met veel plezier totdat ik een brief thuis kreeg.
De standaard test had een dubieuze uitkomst en ik mocht de eerste 2 jaar geen bloed meer geven...
That's it!
Een licht gevoel van afgewezen worden maakte zich van mij meester.
Ik, trouw vrijwillig donor, werd afgewezen middels een brief. ... dubieuze uitkomst...
Enfin, een ervaring rijker, en een illusie armer, bleef ik 2 jaar wachten op de nieuwe uitnodiging.
Ik heb uiteindelijk 9 jaar naar de brievenbus zitten staren.
Inmiddels is de bloedbank van naam veranderd. Sanquin. Mooie naam.
Heeft alles met bloed te maken.
Onlangs heb ik een brief geschreven met de vraag of ik 'weer mocht'.
Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Het was toevallig een bloedhete dag. Tropische temperaturen.
Blij meldde ik mij bij de receptie en na het invullen van de vragenlijst
werden er door een medewerker nog wat vragen gesteld en vervolgens deed een arts nog wat standaard onderzoekjes waarvan de uitslag hoopvol was.
115/85 en 10.1.
Voorwaar een mooie score.
Even later mocht ik plaats nemen op de stoel. Een dame koppelde mij aan de apparatuur en slaakte een kreetje over mijn mooie aders.
Echter, het moment dat zij mijn mooie ader penetreerde leek het wel of de naald er aan de onderkant van mijn arm uit kwam.
De dame had dit nog niet door en keek verbaasd naar het slangetje dat heel erg langzaam rood kleurde...
Op het moment dat ze begon te poeren in mijn arm gaf ik haar toch maar even een hint. "Het is een beetje gevoelig..."
Ze riep hulp in en de afgifte werd stopgezet. Ik hield tijdens het administratief afhandelen van de afgifte en het klaarzetten van de nieuwe zak het gaatje in mijn arm zorgvuldig dicht.
De zuster kwam even later terug en was kennelijk vergeten dat ik de band nog om mijn biceps had.
Ze tilde het gaasje op en haar vingers en mijn onderarm kleurden al snel rood. Ook haar gezicht kleurde rood maar dat lag ergens anders aan.
Ik pakte snel het gaasje terug en plaatste het weer terug terwijl ik haar sommeerde om de handen te wassen.
Ik protesteerde toen ik hoorde dat een ander mij, volgens protocol, een tweede keer moest prikken.
Mijns inziens is het beter voor haar om het gelijk weer een keer te proberen... Toch?
Maar goed, een andere prikte mij in mijn ongeschonden arm en na een paar minuten was het zakje vol waarop "mijn" zuster ten tweede male aan het afkoppelen begon. De o zo belangrijke administratie. Ze pakte de buisjes en het zakje en ze draaide zich om....
Snel probeerde ik haar te waarschuwen.. "PAS OP!!"...
Ik zat gelijk rechtop, mijn arm werd meegetrokken.
Een meter verder remde "mijn" prinses af, begon zich om te draaien terwijl ik mijn zin af maakte...
"... ik ben nog niet afgekoppeld..."
Terwijl ik haar beloofde om dit onder ons te houden hebben we er hartelijk om gelachen...
12 June 2009
12 juni 2009 - Dagtochtje met moeder...
In de maand juni van dit jaar heb ik de vrijdagen gereserveerd om wat leuke dingen te doen met mijn moeder.
Vorige week naar Fryslân geweest en deze week hadden we een autoritje in gedachten.
Ik stelde o.a. de omgeving van "de Vecht" voor.
Herinneringen aan mijn buschauffeur periode. Lijn 120 was immers mijn vaste lijn!
Ma ging al snel akkoord en vanmorgen tegen 11 uur gingen we, snelwegen vermijdende, op pad.
We reden even langs mijn geboorte straat in Geuzenveld. Veel veranderd...
Vanuit Geuzenveld staken we de Oude Osdorperweg in richting Badhoevedorp.
Langs de Ringvaart naar Schiphol-Oost en Aalsmeer.
Hier maakte ik de vergissing.
Het werd tijd om te tanken en ergens rond Uithoorn pakte ik het toegestoken biljet aan van ma...
Zij wilde een deel van de brandstof betalen.
Ik gaf dus toe...
Vanaf dat moment wist ma dat zij heer en meester was over haar kilometers...
Ergens bij Vinkeveen draaide ik de zuwe op. De Baambrugse zuwe...
Een heel mooie omgeving.
Er moest natuurlijk geplast worden in een gezellig restaurantje aan 't water.
Een leuke serveerster hielp ons. Ze zag mij natuurlijk wel zitten maar ik was met mijn moeder...!
Ik werkte snel de koffie weg teneinde de medelijdende blik van de serveerster te kunnen vergeten.
Vanaf dat moment reed ik ten hoogste 5 kilometer per uur en na iedere 20 meter moest ik op de rem.
Vanaf dat moment had ma totaal maling aan alles en iedereen op de wereld.
Met gevaar voor eigen leven moest ik de meest mogelijke manoeuvres uithalen om ma een fotootje te laten schieten.
Zelfs als het mij eens niet lukte om te stoppen (bijvoorbeeld lijn 120 achter mij...) maakte ma foto's door het voorraam wat uiteindelijk
steevast resulteerde in een foto waarvan de onderzijde van de horizon bestond uit het dashboard met mijn pet er bovenop.
Het was dus een afgrijselijke dag! Uiteindelijk moest ik ook nog mee blijven eten. BAH!
Bloemkool met het eigengemaakte papje, Biologische gehaktballen en OPPERDOEZER aardappelen.. BAH, BAH!!
Vrijdag weer?
Ik ben benieuwd naar de foto's...
Vorige week naar Fryslân geweest en deze week hadden we een autoritje in gedachten.
Ik stelde o.a. de omgeving van "de Vecht" voor.
Herinneringen aan mijn buschauffeur periode. Lijn 120 was immers mijn vaste lijn!
Ma ging al snel akkoord en vanmorgen tegen 11 uur gingen we, snelwegen vermijdende, op pad.
We reden even langs mijn geboorte straat in Geuzenveld. Veel veranderd...
Vanuit Geuzenveld staken we de Oude Osdorperweg in richting Badhoevedorp.
Langs de Ringvaart naar Schiphol-Oost en Aalsmeer.
Hier maakte ik de vergissing.
Het werd tijd om te tanken en ergens rond Uithoorn pakte ik het toegestoken biljet aan van ma...
Zij wilde een deel van de brandstof betalen.
Ik gaf dus toe...
Vanaf dat moment wist ma dat zij heer en meester was over haar kilometers...
Ergens bij Vinkeveen draaide ik de zuwe op. De Baambrugse zuwe...
Een heel mooie omgeving.
Er moest natuurlijk geplast worden in een gezellig restaurantje aan 't water.
Een leuke serveerster hielp ons. Ze zag mij natuurlijk wel zitten maar ik was met mijn moeder...!
Ik werkte snel de koffie weg teneinde de medelijdende blik van de serveerster te kunnen vergeten.
Vanaf dat moment reed ik ten hoogste 5 kilometer per uur en na iedere 20 meter moest ik op de rem.
Vanaf dat moment had ma totaal maling aan alles en iedereen op de wereld.
Met gevaar voor eigen leven moest ik de meest mogelijke manoeuvres uithalen om ma een fotootje te laten schieten.
Zelfs als het mij eens niet lukte om te stoppen (bijvoorbeeld lijn 120 achter mij...) maakte ma foto's door het voorraam wat uiteindelijk
steevast resulteerde in een foto waarvan de onderzijde van de horizon bestond uit het dashboard met mijn pet er bovenop.
Het was dus een afgrijselijke dag! Uiteindelijk moest ik ook nog mee blijven eten. BAH!
Bloemkool met het eigengemaakte papje, Biologische gehaktballen en OPPERDOEZER aardappelen.. BAH, BAH!!
Vrijdag weer?
Ik ben benieuwd naar de foto's...
26 May 2009
Noodweer in Fryslân...
Dit is een waar gebeurd avontuur dat mijn moeder meemaakte in de periode dat mijn ouders elkaar pas hadden leren kennen.
Ze viel voor het bed op haar knieën, vouwde haar handen en probeerde te bidden. De angst voor het vreselijke onweer had haar hiertoe gebracht. Bidden zoals ze de laatste tijd samen met haar Ybele heeft gedaan. Onwennig in het begin. Van huis uit waren ze niet gelovig. Ja, haar vader een beetje. Maar het beetje geloof dat hij bezat was altijd onderdrukt geweest door moeder. Nee, Pa hield zijn gebedjes wel voor zich. Maar zo samen met Ybele waren het mooie momenten geweest. Samen bidden en praten over het geloof. Vertrouwen in een toekomst, samen met God, was iets geheel nieuws voor haar geweest.
Haar vriend Ybele was een stoere. Een marineman. Ze was hem in Rotterdam tegen het lijf gelopen. Zij liep daar met haar vriendin, net na de oorlog eigenlijk, door de binnenstad. De wederopbouw was reeds begonnen. Een trieste bedoening. Aan de andere kant zo feestelijk. Zo vrij. Overal klonk muziek van Glenn Miller en de Andrew Sisters. Hier en daar speelden jazzbands. Het was mooi om jong te zijn. Genieten van het leven en die afschuwelijke tijd zo snel mogelijk vergeten. Haar overbezorgde vader vond het maar niets hoor, om zijn bijna twintigjarige, dochter zoveel vrijheid te geven. Maar hij kon het niet maken om de kinderen, na vijf jaar onderdrukking, binnen te houden. Heerlijk was het om, samen met haar vriendin Tiny, afspraakjes te maken met verschillende jongens tegelijk. Als je dan ook op dezelfde plaats met hen afsprak, was het lachen geblazen. Stiekem vanaf een afstand bekeken ze de jongens die allen quasi nonchalant op de uurwerken keken. Ja, met Tiny was het altijd raak geweest. Wat hadden ze samen veel meegemaakt. Leuke en ook minder leuke dingen. Een echte vriendin.
Zo werden er in die tijd vele jongens bedonderd. Maar bij die ene jongen leek het anders. Een marineman in uniform. Stappend in Rotterdam. Het lintje van zijn pet wapperde uitdagend in de wind.
Onweerstaanbaar voor haar. De koninklijke Marine was op dat moment niet meer veilig voor de handen van de Rotterdamse. In een vlaag van durf trok ze het lintje met pet en al van het hoofd van Ybele. Even leek ze te schrikken. Ze had jongens gekend met een, over het algemeen, weelderige haardos. Deze jongen had niet vooraan gestaan tijdens het uitdelen van de haarimplantaten. Bijna een pet van vlees! Maar het was reeds te laat. Hij had haar opgemerkt. Zijn ogen hadden de hare gevonden en zouden die nooit meer loslaten. Een Fries-Rotterdams onderonsje. "Hallo, mijn naam is Piet."; stelde hij zich voor. "Ik ben... Riet"; antwoordde zij blozend.
Nu zat ze daar. Alleen op het vreemde kamertje op het Friese platteland. Ze probeerde haar gedachten weer in het gelid te krijgen. Weer terug naar toen, die eerste keer. Gezamenlijk hadden ze wat gedronken en een vervolgafspraak gemaakt. De vlinders leken haar naar huis te dragen. Wat een heerlijke vent! Maar toen ze even later de ouderlijke woning naderde werd ze ineens somber. In de verte zag ze haar vader reeds op de uitkijk staan. De bekende houding. Alleen de oorlog heeft iets aan die trotse houding veranderd. Hij was magerder geworden. En er leek iets geknakt.
Maar hij was nog steeds bezorgd om zijn kleine meisje. Nog even en ze zou oog in oog komen te staan met hem. Oog in oog. Wat moest ze de man vertellen als hij recht op de man zou vragen hoe hij heet. Hij zou per slot van rekening direct aan de verliefde meisjesogen zien dat er iets gaande was. En hoe moest ze vertellen dat het een marineman was, nota bene van Friese afkomst en nog gelovig ook! Pa zou het niet overleven! Haar lieve vader, die altijd voor haar klaar stond en wie ze volop vertrouwde, teleurstellen? Ze moest er niet aan denken.
Ze probeerde de herinneringen weg te draaien. Wederom probeerde ze zich tot God te wenden. Ze was bang. Vreselijk bang. Kwam het door de herinneringen aan de bombardementen boven haar geboortestad? Of door haar moeder die altijd tijdens onweer op het balkonnetje ging staan kijken naar de bliksem? "Moeder, niet doen!!" ; flitste het door haar heen. Ze wist het niet. Het onweer dat op dat moment een bezoek bracht aan de woonplaats van haar vriend was echter vreselijk. Ongekend. Dit had ze nog nooit eerder meegemaakt. Het liefst was ze naar beneden gegaan. Maar wat zouden Heit en Mem wel niet van haar denken? Die stadse deerne. En de zussen van Ybele? Nee, dat nooit. Doodsbang bleef ze zitten in de donkere nacht.
Al bibberend kwamen de gedachten weer op Ybele. Die rare jongen. Piet vond hij blijkbaar een makkelijker naam om te gebruiken in de grote stad. Haar Piet heette dus eigenlijk Ybele. Hij zat nu ergens op zee. Op weg naar de West. Zou hij aan haar denken? Het zou nog weken duren alvorens ze elkaar weer in de armen zouden sluiten. Ze mistte hem ontzettend. Ze was dan ook graag op het aanbod van Heit en Mem ingegaan om een paar dagen op het platteland door te brengen. Een veilig gevoel. Lekker dicht bij zijn dierbaren. Haar gedachten werden afgebroken door alweer een donderslag.
De volgende ochtend zaten allen reeds aan het ontbijt. Terwijl ze de kamer binnenkwam keken alle aanwezigen ietwat verbaasd naar haar. "Wat een noodweer vannacht hè."; sprak Mem. "Daar heb je zeker niets van gemerkt. Wij hebben met zijn allen beneden gezeten. Dat doen we altijd met onweer!"
Ze viel voor het bed op haar knieën, vouwde haar handen en probeerde te bidden. De angst voor het vreselijke onweer had haar hiertoe gebracht. Bidden zoals ze de laatste tijd samen met haar Ybele heeft gedaan. Onwennig in het begin. Van huis uit waren ze niet gelovig. Ja, haar vader een beetje. Maar het beetje geloof dat hij bezat was altijd onderdrukt geweest door moeder. Nee, Pa hield zijn gebedjes wel voor zich. Maar zo samen met Ybele waren het mooie momenten geweest. Samen bidden en praten over het geloof. Vertrouwen in een toekomst, samen met God, was iets geheel nieuws voor haar geweest.
Haar vriend Ybele was een stoere. Een marineman. Ze was hem in Rotterdam tegen het lijf gelopen. Zij liep daar met haar vriendin, net na de oorlog eigenlijk, door de binnenstad. De wederopbouw was reeds begonnen. Een trieste bedoening. Aan de andere kant zo feestelijk. Zo vrij. Overal klonk muziek van Glenn Miller en de Andrew Sisters. Hier en daar speelden jazzbands. Het was mooi om jong te zijn. Genieten van het leven en die afschuwelijke tijd zo snel mogelijk vergeten. Haar overbezorgde vader vond het maar niets hoor, om zijn bijna twintigjarige, dochter zoveel vrijheid te geven. Maar hij kon het niet maken om de kinderen, na vijf jaar onderdrukking, binnen te houden. Heerlijk was het om, samen met haar vriendin Tiny, afspraakjes te maken met verschillende jongens tegelijk. Als je dan ook op dezelfde plaats met hen afsprak, was het lachen geblazen. Stiekem vanaf een afstand bekeken ze de jongens die allen quasi nonchalant op de uurwerken keken. Ja, met Tiny was het altijd raak geweest. Wat hadden ze samen veel meegemaakt. Leuke en ook minder leuke dingen. Een echte vriendin.
Zo werden er in die tijd vele jongens bedonderd. Maar bij die ene jongen leek het anders. Een marineman in uniform. Stappend in Rotterdam. Het lintje van zijn pet wapperde uitdagend in de wind.
Onweerstaanbaar voor haar. De koninklijke Marine was op dat moment niet meer veilig voor de handen van de Rotterdamse. In een vlaag van durf trok ze het lintje met pet en al van het hoofd van Ybele. Even leek ze te schrikken. Ze had jongens gekend met een, over het algemeen, weelderige haardos. Deze jongen had niet vooraan gestaan tijdens het uitdelen van de haarimplantaten. Bijna een pet van vlees! Maar het was reeds te laat. Hij had haar opgemerkt. Zijn ogen hadden de hare gevonden en zouden die nooit meer loslaten. Een Fries-Rotterdams onderonsje. "Hallo, mijn naam is Piet."; stelde hij zich voor. "Ik ben... Riet"; antwoordde zij blozend.
Nu zat ze daar. Alleen op het vreemde kamertje op het Friese platteland. Ze probeerde haar gedachten weer in het gelid te krijgen. Weer terug naar toen, die eerste keer. Gezamenlijk hadden ze wat gedronken en een vervolgafspraak gemaakt. De vlinders leken haar naar huis te dragen. Wat een heerlijke vent! Maar toen ze even later de ouderlijke woning naderde werd ze ineens somber. In de verte zag ze haar vader reeds op de uitkijk staan. De bekende houding. Alleen de oorlog heeft iets aan die trotse houding veranderd. Hij was magerder geworden. En er leek iets geknakt.
Maar hij was nog steeds bezorgd om zijn kleine meisje. Nog even en ze zou oog in oog komen te staan met hem. Oog in oog. Wat moest ze de man vertellen als hij recht op de man zou vragen hoe hij heet. Hij zou per slot van rekening direct aan de verliefde meisjesogen zien dat er iets gaande was. En hoe moest ze vertellen dat het een marineman was, nota bene van Friese afkomst en nog gelovig ook! Pa zou het niet overleven! Haar lieve vader, die altijd voor haar klaar stond en wie ze volop vertrouwde, teleurstellen? Ze moest er niet aan denken.
Ze probeerde de herinneringen weg te draaien. Wederom probeerde ze zich tot God te wenden. Ze was bang. Vreselijk bang. Kwam het door de herinneringen aan de bombardementen boven haar geboortestad? Of door haar moeder die altijd tijdens onweer op het balkonnetje ging staan kijken naar de bliksem? "Moeder, niet doen!!" ; flitste het door haar heen. Ze wist het niet. Het onweer dat op dat moment een bezoek bracht aan de woonplaats van haar vriend was echter vreselijk. Ongekend. Dit had ze nog nooit eerder meegemaakt. Het liefst was ze naar beneden gegaan. Maar wat zouden Heit en Mem wel niet van haar denken? Die stadse deerne. En de zussen van Ybele? Nee, dat nooit. Doodsbang bleef ze zitten in de donkere nacht.
Al bibberend kwamen de gedachten weer op Ybele. Die rare jongen. Piet vond hij blijkbaar een makkelijker naam om te gebruiken in de grote stad. Haar Piet heette dus eigenlijk Ybele. Hij zat nu ergens op zee. Op weg naar de West. Zou hij aan haar denken? Het zou nog weken duren alvorens ze elkaar weer in de armen zouden sluiten. Ze mistte hem ontzettend. Ze was dan ook graag op het aanbod van Heit en Mem ingegaan om een paar dagen op het platteland door te brengen. Een veilig gevoel. Lekker dicht bij zijn dierbaren. Haar gedachten werden afgebroken door alweer een donderslag.
De volgende ochtend zaten allen reeds aan het ontbijt. Terwijl ze de kamer binnenkwam keken alle aanwezigen ietwat verbaasd naar haar. "Wat een noodweer vannacht hè."; sprak Mem. "Daar heb je zeker niets van gemerkt. Wij hebben met zijn allen beneden gezeten. Dat doen we altijd met onweer!"
Oh, wat een nacht!
"Waar was jij toen Pim Fortuyn..."
Je kent ze wel, dit soort associaties met belangrijke gebeurtenissen...
Ik weet bijvoorbeeld nog waar ik was tijdens het onweer van afgelopen nacht (26 mei 2009).
Ik lag in bed te slapen. Althans, dat laatste was niet helemaal waar...
Ik probeerde te slapen maar de hond Toby verraste mij.
Wat vooraf ging.
Gisteravond om een uur of 11. Donkere wolken pakten zich reeds samen en hier en daar rommelde het al wat.
Ik wilde juist naar bed gaan toen Toby aandacht begon te vragen.
Ik dacht dat dit de zenuwen waren die bij hem altijd gepaard gaan met onweer maar deze keer was het signaal anders. Hij lokte mij naar de tuindeur.
Ik deed de deur open en verwachtte een kat of zo die onze held wel even zou verjagen maar de realiteit was anders.
Toby rende snel naar achteren, dook onder de forsythia en begon spontaan te bemesten.
Ik keek de andere kant op en deed of ik niets zag.
Toby zou moeten weten dat hier een vreselijke straf op staat en aangezien ik geen zin had in taakstraffen uitdelen etc. deed ik dus alsof mijn neus bloedde...
Eenmaal weer binnen dook Toby het toilet in.
Vind ie blijkbaar een veilig plekje tijdens dit soort momenten.
We lagen koud in bed of het onweer brak los. Heftig!
Waar ik vroeger als kind riep: "drommels!" of "potverdrie zeg!" hoorde ik Nick ook reageren op de zware klappen.
"WTF!" (What The Fuck!)
Korte tijd later ontving ik een sms van Rosanne.
"IK BEN VEILIG BINNEN HOOR! IK KOM WAT LATER"
Gelukkig, die was ook onder dak. Nu slapen...
Dit lukte waarschijnlijk ook. Ik was namelijk even weggeweest toen ik wakker werd van gehijg naast mijn oor.
Toby!
"Wat doe jij hier", fluisterde ik verbaasd.
Voor Toby was de bovenverdieping verboden gebied en gelukkig was het betreden ervan ook onmogelijk zonder een hondentraplift.
Althans, daar gingen wij tot op heden van uit.
Toby was waarschijnlijk zo bang dat hij deze Mount Everest had bedwongen.
Voor mij geen haar op het hoofd om hem terug te brengen.
Toby mocht deze keer naast mijn bed slapen.
Slapen? Nee, Toby wilde deze nacht tot op de bodem meemaken of zo. Ik snapte waarschijnlijk de signalen niet.
De met het gehijg gepaard gaande adem streelde mijn luchtwegen en tegen de tijd dat ik de eerste merel hoorde zingen,
besloot ik Toby naar beneden te brengen. "Op je kleedje...".
Toby en het baasje konden aan de nachtrust beginnen.
Vanochtend was Diana de enige die het bed uit moest. Wij konden uitslapen.
Later die ochtend vond ik een briefje op het aanrecht.
"LEKKER GESLAPEN?
S.V.P. EVEN GOED DWEILEN. TOBY HAD 'DUNNE DEF' (verpleegkundig jargon voor schijterij...)
EN IK HEB HET MEESTE WEGGEHAALD"
Je kent ze wel, dit soort associaties met belangrijke gebeurtenissen...
Ik weet bijvoorbeeld nog waar ik was tijdens het onweer van afgelopen nacht (26 mei 2009).
Ik lag in bed te slapen. Althans, dat laatste was niet helemaal waar...
Ik probeerde te slapen maar de hond Toby verraste mij.
Wat vooraf ging.
Gisteravond om een uur of 11. Donkere wolken pakten zich reeds samen en hier en daar rommelde het al wat.
Ik wilde juist naar bed gaan toen Toby aandacht begon te vragen.
Ik dacht dat dit de zenuwen waren die bij hem altijd gepaard gaan met onweer maar deze keer was het signaal anders. Hij lokte mij naar de tuindeur.
Ik deed de deur open en verwachtte een kat of zo die onze held wel even zou verjagen maar de realiteit was anders.
Toby rende snel naar achteren, dook onder de forsythia en begon spontaan te bemesten.
Ik keek de andere kant op en deed of ik niets zag.
Toby zou moeten weten dat hier een vreselijke straf op staat en aangezien ik geen zin had in taakstraffen uitdelen etc. deed ik dus alsof mijn neus bloedde...
Eenmaal weer binnen dook Toby het toilet in.
Vind ie blijkbaar een veilig plekje tijdens dit soort momenten.
We lagen koud in bed of het onweer brak los. Heftig!
Waar ik vroeger als kind riep: "drommels!" of "potverdrie zeg!" hoorde ik Nick ook reageren op de zware klappen.
"WTF!" (What The Fuck!)
Korte tijd later ontving ik een sms van Rosanne.
"IK BEN VEILIG BINNEN HOOR! IK KOM WAT LATER"
Gelukkig, die was ook onder dak. Nu slapen...
Dit lukte waarschijnlijk ook. Ik was namelijk even weggeweest toen ik wakker werd van gehijg naast mijn oor.
Toby!
"Wat doe jij hier", fluisterde ik verbaasd.
Voor Toby was de bovenverdieping verboden gebied en gelukkig was het betreden ervan ook onmogelijk zonder een hondentraplift.
Althans, daar gingen wij tot op heden van uit.
Toby was waarschijnlijk zo bang dat hij deze Mount Everest had bedwongen.
Voor mij geen haar op het hoofd om hem terug te brengen.
Toby mocht deze keer naast mijn bed slapen.
Slapen? Nee, Toby wilde deze nacht tot op de bodem meemaken of zo. Ik snapte waarschijnlijk de signalen niet.
De met het gehijg gepaard gaande adem streelde mijn luchtwegen en tegen de tijd dat ik de eerste merel hoorde zingen,
besloot ik Toby naar beneden te brengen. "Op je kleedje...".
Toby en het baasje konden aan de nachtrust beginnen.
Vanochtend was Diana de enige die het bed uit moest. Wij konden uitslapen.
Later die ochtend vond ik een briefje op het aanrecht.
"LEKKER GESLAPEN?
S.V.P. EVEN GOED DWEILEN. TOBY HAD 'DUNNE DEF' (verpleegkundig jargon voor schijterij...)
EN IK HEB HET MEESTE WEGGEHAALD"
18 May 2009
Grootste: en hoe zijn verkering uit ging...
Na een periode van puberaal lanterfanten heeft grootste broer ook eindelijk eens verkering gekregen.
Met… Ach, laat ik haar Paula noemen…
Paula was, zover ik mij kan herinneren, een aardige meid. Een beetje bekakt.
Ik vermoed dat Grootste stiekeme dingen deed met haar. Van kusjes en zo…
Eigenlijk kon ik mij daar niet zoveel bij voorstellen.
Soms zag ik dat Paula haar hand door de getoepeerde haardos van grootste haalde.
Maar goed.
Grootste liep dus maar wat trots rond in zijn strakke terlenka broek met zijn seksvest aan en aan zijn hand Paula…
Er is zelfs een moment geweest van nadere kennismaking. Met…
Paula's ouders.
Na deze kennismaking werd het echter verdacht stil rond de tortelduifjes…
Grootste was verdrietig en stil en alleen...
Na enige aarzeling kwam het hoge woord er uit…
De avond bij schoonpapa en mama was heel gezellig.
Grootste sprak natuurlijk honderduit over het nieuwste album van Ronnie Tober of zo…
De ouders van Paula leken waarschijnlijk erg geinterresseerd.
Althans, zoiets kan ik mij voorstellen…
Tot een bepaald moment waarop schoonmams aan Grootste vroeg waarom hij nagels zat te bijten.
Waarop grootste de legandarische uitspraak deed:
"Dat doe ik altijd als ik mij verveel…"
Met… Ach, laat ik haar Paula noemen…
Paula was, zover ik mij kan herinneren, een aardige meid. Een beetje bekakt.
Ik vermoed dat Grootste stiekeme dingen deed met haar. Van kusjes en zo…
Eigenlijk kon ik mij daar niet zoveel bij voorstellen.
Soms zag ik dat Paula haar hand door de getoepeerde haardos van grootste haalde.
Maar goed.
Grootste liep dus maar wat trots rond in zijn strakke terlenka broek met zijn seksvest aan en aan zijn hand Paula…
Er is zelfs een moment geweest van nadere kennismaking. Met…
Paula's ouders.
Na deze kennismaking werd het echter verdacht stil rond de tortelduifjes…
Grootste was verdrietig en stil en alleen...
Na enige aarzeling kwam het hoge woord er uit…
De avond bij schoonpapa en mama was heel gezellig.
Grootste sprak natuurlijk honderduit over het nieuwste album van Ronnie Tober of zo…
De ouders van Paula leken waarschijnlijk erg geinterresseerd.
Althans, zoiets kan ik mij voorstellen…
Tot een bepaald moment waarop schoonmams aan Grootste vroeg waarom hij nagels zat te bijten.
Waarop grootste de legandarische uitspraak deed:
"Dat doe ik altijd als ik mij verveel…"
Subscribe to:
Posts (Atom)