30 April 2014

The New Way of Working



Do you ever get that feeling of irritation on the train or at work?
Because someone is sitting eating an apple opposite you?
Or making annoying noises?
I sometimes get that feeling at work.
When a colleague bashes away at his keyboard as if he were trying to make holes in it, for instance.
That drives me mad and I'm not quite sure why.
Am I so on edge that my nerves are exposed?
Do I have hypersensitive dendrites?
It is what it is and I can live with that.

Working where it's quiet
Luckily, we can work from home every now and then.
I switched my laptop on at home this morning to prepare for the working day that lay ahead.
I checked my calendar and email in peace and quiet whilst eating a cracker.
All of a sudden my daughter appeared with her laptop and sat down to do her homework.
There we were enjoying time together at the breakfast table.

Rhythm
After a while, when I'd almost finished my coffee, my daughter had warmed up.
She really got going. She typed and typed. Paragraph after paragraph.
As she was typing, it seemed as if she were trying to make holes in the keyboard.
And what about me?
My rhythm was completely disrupted.
I started to feel hot. My coffee cup seemed like it was moving and my calendar started to make appointments of its own accord.
Completely put off, I gathered my things, said goodbye and left my peaceful workplace.
I went in the car rather than on the train. No unexpected sounds.
Simply going to work, to that familiar environment.
Luckily, we can work in the office every now and then.

Le travail nouvelle formule



Connaissez-vous ce sentiment ? Cette agitation qui s'empare de vous soudainement quand vous êtes dans le train ou au travail ?
Parce que quelqu'un assis à côté de vous mange une pomme ?
Ou fait de petits bruits irritants ?
Ça m'arrive parfois au travail.
Quand un collègue tape sur son clavier comme s'il voulait passer à travers.
C'est plus fort que moi. Et je ne sais pas pourquoi.
Suis-je à ce point tendu que mes nerfs sont à fleur de peau ?
Mes dendrites sont-elles trop sensibles ?
Les choses sont ce qu'elles sont et je peux faire avec.

Enfin un peu de calme
Fort heureusement, nous avons de temps à autre la possibilité de travailler à domicile.
Ce matin, j'ai allumé mon portable à la maison pour préparer la journée de travail à venir.
J'ai contrôlé en toute quiétude mon agenda, j'ai vérifié mes e-mails et j'ai mangé mon cracker.
Ma fille m'a ensuite rejoint avec son portable pour faire ses devoirs.
Et c'est ainsi que nous nous sommes retrouvés tous les deux à partager un bon moment autour de la table du déjeuner.

Cadence
Une petit moment plus tard, alors que j'avais presque fini mon café, ma fille tournait déjà à plein régime.
Elle était emportée par son travail. Elle tapait et tapait. Alinéa après alinéa.
Elle tapait et on aurait dit qu'elle voulait passer à travers le clavier.
Et moi dans tout ça ?
Ma cadence était fortement perturbée.
J'ai eu un coup de chaud. Ma tasse de café semblait bouger et mon agenda commençait même à fixer des rendez-vous tout seul.
Totalement perturbé, j'ai remballé mes affaires, j'ai pris congé de ma fille et j'ai quitté mon poste de travail si paisible.
Pas en train, mais en voiture. Aucun bruit inattendu.
Simplement me rendre au travail, dans ce cher environnement familier.

Fort heureusement, nous avons de temps à autre la possibilité de travailler au bureau.

Het nieuwe werken



Ken je dat gevoel? Dat je weleens onrustig wordt in de trein of tijdens het werk?
Omdat er iemand tegenover je zit die een appel eet?
Of irritante geluidjes maakt?
Ik heb het soms op het werk.
Als er een collega zit te rammen op het toetsenbord alsof hij er doorheen moet.
Ik kan daar niet tegen. En wat er de oorzaak van is durf ik niet te zeggen.
Ben ik zo gespannen dat mijn zenuwen bloot liggen?
Zijn mijn dendrieten overgevoelig?
Het is wat het is en ik kan er mee leven.

Daar is rust.
Gelukkig kunnen we zo nu en dan thuis werken.
Vanmorgen zette ik thuis mijn laptop even aan om de komende werkdag voor te bereiden.
Ik controleerde in alle rust mijn agenda, checkte mijn e-mail en at tussendoor mijn cracker.
Mijn dochter meldde zich plotseling met de laptop om haar huiswerk te maken.
En zo zaten we gezellig samen aan de ontbijttafel.

Cadans.
Na een poosje, ik had mijn koffie bijna op, kwam mijn dochter op temperatuur.
Ze raakte in een flow. Ze tikte en tikte. Alinea na alinea.
Ze tikte en het leek wel of ze er doorheen moest.
En ik?
Mijn cadans werd flink verstoord.
Ik kreeg het warm. Mijn kopje koffie leek te bewegen en mijn agenda begon spontaan afspraken te maken.
Totaal van slag pakte ik mijn spullen, nam afscheid en verliet mijn rustige werkplek.
Niet met de trein maar met de auto. Geen onverwachte geluiden.
Gewoon naar het werk naar de vertrouwde omgeving. 

Gelukkig kunnen we zo nu en dan op kantoor werken.

22 March 2014

Een zonnige dag in maart op de Amsterdamse Poort.



Bijlmerplein.
De zon schijnt zoals voorspeld. Een graad of twintig is niet slecht voor 20 maart?
Ik lock mijn laptop en even later loop ik richting de uitgang.
Voor mij lopen collega’s waaronder een opvallende.

Mr ING.
Hij draagt een pak en straalt zelfvertrouwen uit.
“Mr. ING” noem ik dit soort types.
Zonder deze karakters zou de bank ophouden te bestaan.
Stel je voor, als alle medewerkers zouden zijn zoals deze Mr. ING. Hoe zou dat zijn?
We kunnen immers niet allemaal trekkers zijn. Er blijven uitvoerenden nodig.
Wel gemotiveerde natuurlijk.
Enfin, ik loop het gebouw uit en loop even doelloos rond.

Ik constateer dus ik besta.
Dan vind ik mijn plek. Ik overzie de massa. Broodjes etend, lunchboxje mee of een warme hap.
Energie opdoen. Ieder op zijn eigen manier.
Het is leuk om mensen te beschouwen. Ineens valt mijn oog op een fluorescerend gordijn.
Het beweegt en het heeft de vorm van een mens. Een oudere man. Hij valt op maar iedereen schijnt hem te negeren.
Plotseling staat er een scootmobiel naast hem met een donkere man in het zadel.
Ze praten met handen en voeten en ik constateer.
Ik vraag mij af of het misschien daklozen zijn? Of anders? Kunstenaars misschien?
Ach, het zijn mensen, besluit ik.

Paramaribo.
De twee nemen afscheid van elkaar en de donkere man rijdt naar mij en stopt voor me.
“Wat een zon hè?”; zegt hij en vervolgt… “U heeft geen jas aan hè? Da’s niets voor mij met mijn spieren.”
“U bent andere temperaturen gewend neem ik aan?”
De man steekt resoluut zijn hand uit en terwijl ik zijn hand omvat begrijp ik dat de man blij is dat ik hem snap.
“Mijn zoon trakteerde mij enige tijd geleden op een ticket naar Paramaribo.
En weet u, mijn spierpijn was over…”

Kentucky Fried Chicken.
We praten over en weer en plotseling kijkt hij langs mij en richt zijn blik op de Kentucky.
“Hé man, als u mij nu wat te eten geeft ben ik weer helemaal tevreden…”
Ik laat zijn opmerking even op mij inwerken…
“Ik heb geen doekoe man!”; antwoordde ik geheel naar waarheid, “Maar ons geestelijk contact was ook erg voedzaam toch?”
De man grijnst van oor tot oor en ik neem afscheid van een mooi mens. Een paar tellen later loop ik de deur door van het kantoor.
Voor mij ontwaar ik plotseling de vormen van een mens. Van Mr. ING.
Hij is terug van de pauze.
Nooit eerder ontmoette ik deze man. Nu twee keer!
En tussendoor mocht ik weer andere mensen ontmoeten.
Mooi toch?

16 December 2013

Bijna Dood Ervaring?

Mist!

Plotseling bevind ik mij op de oprit van de A1. Apeldoorn-Zuid.
Het is schemerig. Miezerig. Herfst!
Plezierig voelt het op een of andere manier allerminst.
Een vreemde waas hangt er om mijn gedachten.
Voor mij rijdt er een auto met zo’n hoge aanhanger. Paarden?
Mijn voorganger heeft moeite met snelheid maken en ik moet gas terugnemen.
Achter mij komt er een Audi aanrijden.

Ik schiet naar links...
Met een snelheid die beduidend hoger ligt dan die van mij en mijn voorganger.
De bestuurder moet zichtbaar snelheid verminderen en blijft een paar tellen aan mijn bumper hangen.
De waas in en rond mijn hoofd wordt stroperiger. Een voorgevoel.
Flarden mist komen er zo nu en dan voorbij.
Te langzaam naderen we de invoegstrook en zodra de eerste witte blokken zich aandienen, maakt de auto achter mij een slinger naar links.
Blijkbaar is niets mannelijks mij vreemd want voordat de auto achter mij naast mij zit heb ik mijn richtingaanwijzer naar links aangezet en duik ik voor de Audi.
Ten tweede male zie ik mijn achtervolger snelheid verminderen. Ik geef plankgas om de medeweggebruiker zo min mogelijk te hinderen.
Plotseling is daar de dikke mist. Er gebeurt van alles tegelijk.
Mist. Geur. Stilte. Als in een slow motion, neen, langzamer..., speelt zich van alles af.
Ik zie rommel op de rijstroken. Planken of zo.

Autowrakken
Ik wil mijn gas loslaten maar om de klever achter mij niet te hinderen, blijf ik op snelheid. Mist!
Rechts van mij rijdt de auto met aanhanger.
De mist wordt heviger. Het geluid  van de stilte is afgrijselijk!
Zelfs gedempt door de waas in mijn hoofd is het onhoudbaar.
Plotseling rijd ik de mistbank uit en krijg ik een moment zicht op de wereld voor mij.
Teveel informatie om te verwerken.
Zie ik rook uit autowrakken komen? Ruik ik bloed? Paniek?
Ik moet reageren maar rechts van mij….
En achter mij… en mist… en Boomstammen!
Voor mij zag ik in een flits enkele boomstammen liggen. Eiken? Populieren?
Ik weet het niet! Het waren oude bomen geweest! Doorsnede zo’n 60 cm.

Stroperige mist.
De mist in mijn hoofd wordt dikker. Het kleeft aan mijn slapen.
De stilte zwelt aan en de film staat inmiddels bijna stil…
Beslis. Nu!
Rechts van mij auto, aanhanger. Geen rechts.
Remmen… Nee! Dat kan niet! De Audi!
Ik proef rook. Ik hoor bloed. Ik voel paniek! De smaak van een Bijna Dood Ervaring. Ik beslis.
Gas! GAS! GAAAS! Ik moet er over heen! Lanceren. Gewoon een sprongetje en er over heen!
Een beslissing in 1 á 2 seconden. De scheidslijn tussen leven en dood.
Mijn Skoda brult! Recht van mij… Achter mij…
Ik…

Alsof het echt was...
Ik word wakker. In mijn bed. Droom. Nooit droom ik.
Althans, niet dat ik mij ’s ochtends kan herinneren.
Er zijn mensen die je iets kunnen uitleggen over dromen.
Een diepere betekenis.
Ja, je kunt uren bomen over dromen.
Ik kon slechts enkele seconden dromen over bomen.
Om nooit te vergeten. Die smaak. Die geur. Dat gevoel…
Alsof het echt was…

13 December 2013

Ik had wat moeite met haar te verstaan...

Ik neem je mee naar een dag tijdens mijn vrijwilligerswerk in het plaatselijke hospice.


Er hing die dag een vreemde stemming in het hospice.
De bewoonster uit kamer 1 had uiteindelijk te horen gekregen dat haar ondraaglijk geestelijk lijden voldoende was om haar uit haar lijden te verlossen. De slechte verstaanbaarheid van haar woorden, uit de door een tumor aangetaste mond, was voor haar uiteindelijk een reden om te stoppen.

Een vreemde stemming.
De vrijwilligers uit de C-dienst hadden het verzoek gekregen om een half uur eerder af te lossen zodat het tijdens haar moment rustig zou zijn in het huis.
Het aantal naasten van de bewoonster had zich beperkt tot de zus en haar zoon.
Zij wilden het niet te emotioneel maken en ze waren zichtbaar opgelucht dat er gehoor was gegeven aan deze wens.

Muziek.
Tussen het verzorgen van drinken nam ik zo nu en dan de tijd om kort de bewoonster te bezoeken. We hadden elkaar de afgelopen weken leren kennen en als ik binnen kwam noemde ze mij steevast "Hilbert van der Duim".
Ja, ze had het gevoel voor humor niet verloren.
Zo ook op haar laatste dag. Ze lag op bed met een glimlach van oor tot oor.
Ik legde mijn hand even op die van haar. Haar vrije hand omvatte de mijne.
We zaten zo enkele ogenblikken. "Welke muziek neem je mee Alice?"
Als muziekliefhebber ben ik daar nu eenmaal in geïnteresseerd...
Ze begon haar top drie te noemen.
Twee Nederlandstalige nummers (die ik graag bij haar wil laten) en één Engelstalig nummer.

Om nooit te vergeten.
Het klonk zó grappig uit haar mond en ik moest ongewild denken aan mijn jeugd.
Als kind hadden we altijd heel veel plezier als we spraken alsof we een hazenlip hadden.
Maar nu hoefde ik niet te lachen en baalde ik dat ik haar moest vragen om het nog eens te herhalen.
Ze herhaalde het en gelukkig verstond ik dit keer wat ze zei.
"Procol Harum - A whiter shade of pale".

Ik gaf haar muzikale keuze voor het leven even de tijd om bij me binnen te komen.
Wow! Wat mooi... Rond elf uur arriveerde de dokter. Hij straalde rust uit.
Ik stelde mij voor als vrijwilliger en in een poging de man te ondersteunen meldde ik dat ik de mevrouw nog niet eerder zo gelukkig had gezien als vandaag.
De man liep door naar haar kamer en al voordat de deur dicht was hoorde ik de vraag stellen was: "Weet u het zeker mevrouw?"
Er volgde een lang gesprek 'achter de deur'.

Morituri te Salutant!
Op het moment dat ik werd afgelost worstelde ik weer met het eeuwige dilemma. Afscheid nemen. Op zich geen moeite mee.
Maar hoe geef je uiting aan de uitdrukkelijke wens van de familie om het luchtig te houden?
Voor deze vrouw besloot ik toch iets meer te doen dan gewoon weggaan.
Ik klopte op de deur en overzag het tafereeltje.
Aan beide zijden van het bed zaten haar naasten.
Ze streelden zachtjes de handen van Alice.
Ik stapte op hen toe, legde mijn hand op haar hand en zei niets.
Haar vrije hand omvatte de mijne en ze keek mij ernstig aan.
Ik knikte naar links. Ik knikte naar rechts.
Ik knikte naar Alice en draaide mij om.

Vrede.