Ik zweer...

De bankierseed.

Het zit er aan te komen.

Ik, Hilbert Steensma, beloof trouw dat ik mijn functie als bankier integer en zorgvuldig...
Dat vond ik best spannend hoor. Een heuse eed!
Zou het zo eentje worden met 2 vingers in de lucht. Rechterhand op het hart?
Of krijgt de medewerker een mailtje met een 'ja/nee button'? KLIK!
Van huis uit kreeg ik mee dat er met dit soort zaken niet te spotten valt.

Serious business.

Ik googelde op de inhoud van zo'n eed.

Moet ik hem uit het hoofd leren? Dat is wel zo netjes toch?

Langzaamaan worden de berichten serieuzer.

Er wordt echt energie in gestoken.
Plenaire sessies met de manager. E-learning. Etc.

Het mag wat kosten!

En waar worden deze kosten afgeschreven?

Ach, dat gaat mij niet aan.
Daar vind mijn werkgever vast een eerlijke oplossing voor.
In de 19 jaar alles geven voor de klant, als integere en loyale medewerker heb ik daar nooit aan getwijfeld.

Maar aan deze bankierseed? Daar twijfel ik nu wel een beetje aan.

Moet dit mijn denken doen veranderen?
Moet ik denken aan de overtreffende trap: Integerder? Beterder?
Dit soort vragen? Daar zijn nou de e-learning en de bijeenkomsten voor.

Doen!

Ik zou zeggen: “Ga er voor!”

Ondertussen bereid ik mij vast voor. Ik begin de negen zinnen uit het hoofd leren.
Jij ook?

Missing Blue...

16 januari 2015.

Acryl drieluik "Missing BLUE"

Mijn drieluik is ontstaan door deels mijn liefde voor zwart en de primaire kleuren. (Word ik blij van). Anderdeels vormde de recente gebeurtenissen in Parijs rondom Hebdo een belangrijke inspiratie.
Ik wilde een drieluik schilderen die door de driekwart cirkel met elkaar verbonden zijn maar ook afzonderlijk mooi kunnen zijn. Ik gebruikte als uitgangspunt drie primaire kleuren.

Mijn eerste deel heet "RED" en deze kleur is prominent.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deel twee heet "YELLOW".

"GREEN" is het derde en laatste deel.

Een vierde ontbreekt. Dit zou "blue" kunnen zijn i.v.m. mijn voorliefde voor de primaire kleuren.
Ik heb het drieluik dan ook verrassend de naam "BLUE" gegeven.
Blauw is overigens minimaal in de drie afzonderlijke creaties terug te vinden.

Skigroep ‘de roze koeken’

21 december 2014

De opkomst was groot op de traditionele bijeenkomst van Skigroep ‘de roze koeken’.

Dit keer verzamelden wij ons in het Noorden van het land.

5 mannen en 4 vrouwen.

Kort. Klaar. Biertje?

De vrouwen zaten gezellig keuvelend bij een kopje thee en een versnapering.

De onzichtbare scheiding tussen de dames en heren was merkbaar.

Wij, de mannen, namen onze zaken door.

Hoe gaat het met de kinderen punt Hoe is het op het werk punt Sport je nog?

En ook vragen over en weer over de gezondheid werden gesteld.

Kort. Zakelijk. Klaar. Biertje?

Tussendoor de traditionele stiltes en een grap over de avonturen die de mannen de afgelopen jaren  hebben beleefd.

De avonturen lijken steeds avontuurlijker te worden…

Praten tussen het kauwen...

Bij de vrouwen gaat het anders.

Tijdens één van de stille momenten luister ik naar de gesprekken van de dames.

Ze lijken nog bij agendapunt 1 te zijn. Het gaat er rustig aan toe. Lekker makkelijk. Lekker simpel.

Vreemd eigenlijk dat er nog gepraat kan worden tussen het kauwen van de snoeperijtjes door.

Het gaat echter zoals het gaat. Verschil moet er wezen en zal er altijd zijn.

Tijdens het opdienen van de erwtensoep en/of hutspot hoor ik juist de vrouwen praten over een onderwerp dat wij al een uurtje ervoor in 2 minuten hadden afgerond.

Plotseling, alsof het afgesproken is begint één van de meiden met het kruisgesprek.

Op een spontane wijze wordt het gesprek van de vrouwen naar de mannen gemanoeuvreerd.

Knap hoe vrouwen dit op zo’n onopvallende manier kunnen doen.

Hulpbehoevende mannen...?

Er wordt aan Bert gevraagd hoe het met zijn ouders gaat.

Bert begint te vertellen en er wordt aan de overkant merkbaar gesouffleerd.

Tussen het groepje vrouwen bevindt zich namelijk de zus van Bert. Josefientje…

Josefientje haakt herhaaldelijk in op het verhaal van Bert.

“En oma is ook 80 geworden hè Bert?…”

Bert draait zijn hoofd even en richt zijn aandacht weer tot het gremium.

“Nou, en het afgelopen jaar heeft oma haar verjaardag gevierd. Ze werd 80.”

De aanwezigen reageren bewonderend op de laatste woorden van Bert.

Het is zichtbaar fijn om elkaar weer te zien en te spreken.

Snert.

Een rit van het Noorden naar de Randstad staat als laatste punt van de dag op de agenda.

Als we die avond laat naar huis rijden is het vrij stil in de auto.

Vijf mensen. Ieder met zijn of haar eigen gedachtes.

Genoeg gepraat? Moe? Gewoon nagenietend van de gezellige dag?

Ik ben ook stil.

Bij mij is echter de oorzaak van een anderhalf uur durend gevecht tegen de werking van de snert.

Volgende keer toch de hutspot maar.

Figurant in zijn leven...

Zijn leven lang in het spotlight gestaan
Een leven lang toneel
In bijrol of als figurant
Een hoofdrol was teveel.

Eenmaal speelde hij zijn mooiste stuk.
Daar werd hij plotseling bang.
Hij verliet het toneel, en daarmee zijn leven
Niet via de hoofd- maar...
...de nooduitgang.

Daààg!

Vermijd oogcontact!

Bondgenoot...

Iedereen maakt het weleens mee.

Zo’n moment dat je plotseling tegenover iemand staat.

In een winkel of op straat. Je maakt, om elkaar te passeren, dezelfde bewegingen.

Links. Rechts. Links.

Een ongemakkelijk moment maar vaak snel opgelost met een lach.

Sinds jaren weet ik dit soort situaties te voorkomen door mijn ogen neer te slaan en gelijk een duidelijke richting te kiezen.

Rest de andere persoon keuzes te maken en ieder vervolgt zijn weg.

Gewoon negeren die bondgenoot.

Binnenaardse wezens.

Vreemd eigenlijk dat we dit af doen met een lach.

Kom je eindelijk eens geen tegenpool tegen maar een magneet,

dan reageren we plotseling zo raar.

Soms ben ik mij meer dan gewoon bewust van de mensen die ik allemaal voorbij loop.

Wat voor personen negeer ik hier onbewust?

Het lukt natuurlijk niet om iedereen de hand te schudden. Daar is de wereld te groot voor.

Maar stel je voor dat een persoon echt zo op je lijkt. Zo bij je past!?
Dat je samen een kopje thee gaat drinken, in een gesprek verzeild raakt en totaal de tijd vergeet?

Zo’n gevoel van saamhorigheid. Binnenaardse wezens. Mens tot mens. “Kijk ons hier eens lekker rondzweven.”

Hoe leuk is dat? Probeer het eens!

Dit zou het gebruik van bijvoorbeeld een dating-app als Tinder totaal overbodig maken!

Maar app of niet,  misschien is het minder tijdrovend om elkaar direct met een ongemakkelijk lachje vaarwel te knikken.

Mijn stad.

Ik woon in een jonge stad.

Daar zijn wij een afspiegeling van de grote samenleving.

Hoe zou het zijn als wij eens wat meer oogcontact zouden hebben.

Dat we elkaar aankijken en trots zouden zijn op de mooie dingen om ons heen.

Een gevoel van saamhorigheid. “Kijk ons eens lopen in deze zorgeloze wereld…”.

Het lijkt me leuk om alle stadsgenoten te leren kennen.

Maar net als de wereld is zelfs Almere te groot.

Een utopie.

Maar…

Als we daar nou eens een appje voor zouden maken?

ANWB? Het waren mooie jaren.

19 jaar geleden ben ik lid geworden van de anwb.

Een trouw lid mag ik wel zeggen.

Aanvallen van partijen als Route Mobiel weerstond ik met glans.

Mijn gedrag werd beloond met een heuse ‘gold card’.

Dubbel veilig!

Aangezien ik al jaren mobiliteitsgarantie krijg vanuit de dealer,

ben ik voorzien van dubbele garantie.

De mobiliteitsgarantie roepen immers de hulp in van… Juist!

De anwb!

Een dief dus van de eigen portemonnee.

Laksheid weerhield mij echter van opzegging.

Niet akkoord.

Vanmorgen de ondeugende schoenen aangetrokken

en gebeld met het opzegnummer van de anwb.

Tegen beter weten in wees ik op mijn trouwe lidmaatschap en vroeg

om mijn gouden voordelen over te zetten naar een ander gezinslid.

Hier kon de anwb niet mee akkoord gaan.

Ik besloot om verder geen vragen te stellen en vroeg de procedure in gang te zetten.

Zij begon.

“U weet dat het andere gezinslid nu hoofdlid wordt?”

Ik antwoordde mompelend dat ik dat vermoeden al had.

“En het nieuwe hoofdlid gaat ook meer betalen…”

‘De gifbeker moet leeg’; dacht ik.

Ik negeerde de opmerking en vroeg of ik een bevestiging kon krijgen.

Met een “Fijne dag!” verbrak ik de verbinding.

ANWB bedankt voor de mooie reis!

Ik liep je vannacht...

Ik liep je vannacht tegen het lijf.

Het was op dat marinefregat bij rijstvelden en zo.

Een moment kort na de oorlog.

Enkele jaren na mijn geboorte.

Bij het aquarium, in Amsterdam.

Je hield je politiepet vast tegen de wind.

Jij was eigenlijk best wel veranderd…

nadat ik jou voor het laatst zag.

Kort voordat jij stierf.

Heb jij mij vannacht ook ontmoet?