Bevrijdingsdag 2015, Almere

5 mei. 18:00 uur.

De Grote markt stroomt vol.

Flarden muziek waaien langs mij.
Een bekende melodie. Welke melodie ontgaat mij.
Ik kijk rond. Ik zie vreugde maar ook teleurgestelde gezichten.

Zojuist is het bericht gekomen dat de hoofdact op de Esplanade is afgeblazen i.v.m. de storm.
Ik kijk rond. Ik zoek mijn broer en mijn doel in deze menigte.
Langzaam sjokt het publiek richting podium.
De muziek wordt duidelijker. Het klinkt bekend en vrolijk!

Dan zie ik de bekende gestalte voor mij opduiken. Mijn broer!
We begroeten elkaar en hij zegt terloops: “Leuk hè? The Time Bandits!”

Ik ben verbaasd en ik kijk jaloers en bewonderend.
Als er iemand de muziek van vroeger uit het hoofd kent ben ik het wel!
Ik reageer blij. “Oh ja! The Time Bandits”!

Hij vervolgt: “Alies…”
De naam komt me enigszins bekend voor.
De uitstraling en het gezicht van deze zanger destemeer.

Alides Hidding, de lead zanger van deze band, droeg altijd een grote hoed en hij keek alsof hij voortdurend tegen de zon in keek.
Of leek het of hij altijd shampoo in zijn ogen had?

Ik herken steeds meer nummers van de band die furore maakte in de jaren ’80.
“Goh, wat een hits had deze band”.

Live it up,
I'm only shooting love,
Listen to the man,
I’m specialized.
Ook deze pareltjes worden waarschijnlijk tegenwoordig ‘guilty pleasures’ genoemd.

Ik denk even terug aan de tijd van Nederland Muziekland en "Veronica komt naar je toe deze zomer".
En aan het presentatieduo Curry en van Inkel. Met als side-kick Simone “Siepie” Walraven.

Mooie tijd. Mooie dag.
Het applaus tussendoor is voorzichtig. Ook mijn handen twijfelen.

Mijn hart wil klappen voor deze waanzinnig goede band maar mijn handen weigeren.
Ze durven blijkbaar niet mee te klappen.

Jammer!

Alides sluit af met zijn laatste nummer en met een "Tot ziens!"
Het publiek reageert dan enthousiast. Het applaus is warm. Ook mijn handen doen mee!

Time Bandits. Bedankt!
Almere Bedankt en tot volgend jaar!

Het besef een leven te leven in vrijheid.

Oorlog - " Het besef een leven te leven in vrijheid."

Ik ben 16 jaar na het einde van WO2 geboren.

Op de basisschool vertelde de juf er soms over en dan  realiseerde ik mij soms hoe kort ervoor al die verschrikkingen plaats hadden gehad.

Die verschrikkingen in onze oorlog.

Mijn ouders hadden deze immers meegemaakt!

Een beetje mijn oorlog!

De gedachte dat deze oorlog de belangrijkste was in de geschiedenis vloeit ook voort uit dit gevoel.
Later in de tijd probeerde ik mij voor te stellen hoe de mensen in de vrije werelddelen zich gevoeld moeten hebben met de verschrikkingen van onze belangrijkste oorlog op de achtergrond.

Zij zullen wel 5 rottige jaren gehad hebben.
Ondertussen weet ik beter.

 

Ik maakte ook diverse belangrijkste oorlogen mee terwijl ik zelf in een vrij land leefde.

En nog gebeurt het dat ergens in de wereld de hel los breekt.
Mijn leven gaat dan door en ik maak mij zorgen om mijn belangrijke zaken.
De mensen in oorlog laat ik voor wat het is.
Zo moeilijk is dat dus niet.

Soms voelt dit egoïstisch.

Maar ook geeft dit een gevoel van dankbaarheid.

Het besef een leven te leven in vrijheid.

Klompendans in Amsterdam

Amsterdam vrijdagavond.
Klokslag half zes rijd ik de straat van mijn vriend in.
We hebben hier met zijn drieën afgesproken om te verzamelen.

Van hier uit gaan we vanavond op pad om de binnenstad van Mokum onveilig maken.
Ik stuur mijn auto op één van de weinige plekken in Amsterdam waar je nog gratis kunt parkeren.
Als ik even rond de auto loop valt mijn oog op de boerenklompen die achterin de auto staan.

Boer'nklompen
Ik twijfel een moment maar twee tellen later heb ik mijn sneakers omgeruild voor de klompen.
Het gevoel van voorpret overwint elk beetje gevoel van schaamte als ik op het Amsterdamse plaveisel klos.
Met ingehouden spanning bel ik aan.

De deur gaat open en één van mijn vrienden verwelkomt mij warm.
Fijn als ik even later ook de andere vriend omhels.
Rijkdom...

Nog leuker is de reactie als ze mijn schoeisel ontdekken.

Letterlijk zie ik de mond even open en dicht gaan.
Je ziet ze denken… “Meent ie dit nou?”

Meent ie dit nou?!
Ik doorbreek het ongemakkelijke en zeg: “We zouden toch gaan stappen?”
De ene brutale begint een beetje te protesteren. “Ja, oke!”; zegt hij twijfelend.
“Maar redt je dit wel? De hele avond op die dingen?”

De andere laat mij zoals gewoonlijk in mijn waarde.
Hij lacht slechts een beetje onzeker en weet zichtbaar niet wat hij er mee aan moet.

Ik besluit mij van de domme te houden.

“Zou dat raar zijn in Amsterdam dan?”

De toon is gezet...
Eenmaal buiten loop ik naar de auto.
Als ik onverwacht de klompen omruil voor de stoute schoenen hoor ik twee zuchten van verlichting.
De avond is begonnen.
De toon is gezet.

Amsterdam… Opgepast!

O Vader, die al 't leven voedt...

O Vader, die al 't leven voedt,
Kroon onze tafel met Uw zegen;
En spijs en drenk ons met dit goed,
Van Uwe milde hand verkregen!
Leer voor overdaad ons wachten;
Dat w' ons gedragen als 't behoort;
Doe ons het hemelse betrachten;
Sterk onze zielen door Uw Woord!

Amen

Amsterdam, jaren zeventig.
Zo nu en dan werden we door mijn vader getracteerd op de woorden uit, naar nu blijkt, “Enig Gezang 10”.
Vooraf om de maaltijd te zegenen en achteraf om te danken voor het eten.

O Heer wij danken U van harte,
voor nooddruft en voor overvloed,
Daar menig mensch eet brood der smarte,
hebt Gij ons mild en wèl gevoed.
Doch geef, dat onze ziele niet
aan dit vergank'lijk leven kleev';
Maar alles doe, wat Gij gebiedt,
en eind'lijk eeuwig bij u leev'!

Amen

Soms, heel soms werd er voordat het eindgebed werd uitgesproken, een stukje gelezen uit “het BOEK”.
“Wie wil mij het BOEK even geven?”; vroeg vader in het algemeen.
Er was er aan tafel een diepe zucht hoorbaar.
Mijn vader keek onverstoorbaar als mijn broer dan met de “Voetbal International” (of de voorlopers daarvan) kwam aanzetten.
“Het BOEK wilde je toch?”; zei hij mijn broer met een flinke knipoog naar ons.

Die Hard Prediker...
Goed, mijn vader zou mijn vader niet zijn als hij het niet gewoon kort hield.

Hij hield rekening met de onrust van de jeugd.
Hij putte kracht uit het geloof maar hij was geen ‘die-hard’ prediker.
Er werd dan toch soms een kort stukje uit de bijbel verteld.
Goed, wij pubers zouden geen pubers zijn als we dan toch nog zaten te etteren.
Tussen het geestelijke voedsel door.

Soms ging het de lieve man te ver. Met een klap sloot hij dan het boek en zijn ogen.
In stilte bad hij dan. Een dankzegging voor de maaltijd?
Of vroeg hij God of het ooit nog goed zou komen met zijn genetisch erfgoed?
Volgens mij is het aardig goed gekomen met de kinderen.
Vader stierf helaas lang voordat wij dit aan hem konden laten lezen..
En ik? Ik bid niet voor het eten.
Soms vind ik dit jammer.

Al was het alleen maar om mijn kinderen een keer om het BOEK te vragen.

“Dag vogels, dag bloemen, dag kinderen… Slaap lekker..”

De mensen van mijn generatie weten dit vast nog wel.

De serie “Pipo de clown” beleefde haar hoogtepunt in mijn jeugdjaren.
Pipo was een hype!
Cor Witschge speelde de hoofdrol.

Herbert Joeks gaf de indiaan Klukkluk onvergetelijke naamsbekendheid.

“Mij zijn niet van de gelukkige..” en “Gossiepossie seg!”

Op onnavolgbare wijze ontwikkelde hij nieuw taalgebruik bij de jeugd.
Op de schoolpleinen waren de immitaties niet van de lucht!

Zet vervolgens Mamaloe (Marijke Bakker) er bij en het plaatje is compleet.

De oude kampeerwagen werd getrokken door het ezeltje ‘Nononono’.
We reisden thuis mee dit rondtrekkende circus.
Alleen wij?

Nee, er was ook een heus boevenduo. Snuf & Snuitje.

Zij probeerden het leven van de circusartiesten op de kop te zetten.

Legendarisch waren de uitspraken van de verschillende spelers.

Zo eindigde Pipo, met zijn specifieke stemgeluid, altijd een avontuur met:

“Dag vogels, dag bloemen, dag kinderen… Slaap lekker..”

Er was ook een directeur. Zo’n echte met een hoge hoed.

Willy Ruijs was verantwoordelijk voor het succes van deze rol.
Dat hij van lekkere gebakjes hield was duidelijk te zien aan zijn figuur.
Hierdoor ontstond de bijnaam Dikke Deur.

De ondeugende clown wist de goede man vaak te foppen door hem een gebakje voor te houden.

Tegen de tijd dat een aflevering ten einde liep, was de Dikke Deur dan ook vaak een beetje in mineur.
Hij rende dan, in zoverre zijn beentjes het gewicht mee konden torsen, in paniek rond en riep met een benauwd stemmetje:

“Pipo! Koeien!!!”

En Pipo? Die lachte in zijn vuistje terwijl Mamaloe hoofdschuddend toe keek…

Afgelopen jaren werd dit soort series vaak een nieuw leven in geblazen.

Met de hoofdrolspelers van deze tijd!
Stiekem vind ik dit een beetje oneerbiedig tegen de hierboven beschreven grootheden uit mijn tijd.
Onaardig tegenover Willy, Herbert, Marijke en Cor die de typetjes groot maakten.

Tegelijkertijd besef ik dat ik ouder word. En dat mijn ouders hetzelfde gevoel moeten hebben gehad als zij terugdachten aan de helden uit hun tijd.

Ik noem bijvoorbeeld de hoofdrolspelers uit radioserie “de Bonte dinsdagavondtrein” en de televisieserie  “Pension Hommeles” (1958).

Voor de generatie van mijn ouders waren dit onvervangbare grootheden.

Net zoals de Irene M’s, Albert V’s en de Chantal J’s de helden zijn van de huidige generatie.

 

Trouwens, stel je eens voor hoe het klinkt als Carlo B. zegt:

“Dag vogels, dag bloemen, dag kinderen… Slaap lekker..”

Ik zweer...

De bankierseed.

Het zit er aan te komen.

Ik, Hilbert Steensma, beloof trouw dat ik mijn functie als bankier integer en zorgvuldig...
Dat vond ik best spannend hoor. Een heuse eed!
Zou het zo eentje worden met 2 vingers in de lucht. Rechterhand op het hart?
Of krijgt de medewerker een mailtje met een 'ja/nee button'? KLIK!
Van huis uit kreeg ik mee dat er met dit soort zaken niet te spotten valt.

Serious business.

Ik googelde op de inhoud van zo'n eed.

Moet ik hem uit het hoofd leren? Dat is wel zo netjes toch?

Langzaamaan worden de berichten serieuzer.

Er wordt echt energie in gestoken.
Plenaire sessies met de manager. E-learning. Etc.

Het mag wat kosten!

En waar worden deze kosten afgeschreven?

Ach, dat gaat mij niet aan.
Daar vind mijn werkgever vast een eerlijke oplossing voor.
In de 19 jaar alles geven voor de klant, als integere en loyale medewerker heb ik daar nooit aan getwijfeld.

Maar aan deze bankierseed? Daar twijfel ik nu wel een beetje aan.

Moet dit mijn denken doen veranderen?
Moet ik denken aan de overtreffende trap: Integerder? Beterder?
Dit soort vragen? Daar zijn nou de e-learning en de bijeenkomsten voor.

Doen!

Ik zou zeggen: “Ga er voor!”

Ondertussen bereid ik mij vast voor. Ik begin de negen zinnen uit het hoofd leren.
Jij ook?

Missing Blue...

16 januari 2015.

Acryl drieluik "Missing BLUE"

Mijn drieluik is ontstaan door deels mijn liefde voor zwart en de primaire kleuren. (Word ik blij van). Anderdeels vormde de recente gebeurtenissen in Parijs rondom Hebdo een belangrijke inspiratie.
Ik wilde een drieluik schilderen die door de driekwart cirkel met elkaar verbonden zijn maar ook afzonderlijk mooi kunnen zijn. Ik gebruikte als uitgangspunt drie primaire kleuren.

Mijn eerste deel heet "RED" en deze kleur is prominent.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deel twee heet "YELLOW".

"GREEN" is het derde en laatste deel.

Een vierde ontbreekt. Dit zou "blue" kunnen zijn i.v.m. mijn voorliefde voor de primaire kleuren.
Ik heb het drieluik dan ook verrassend de naam "BLUE" gegeven.
Blauw is overigens minimaal in de drie afzonderlijke creaties terug te vinden.

Skigroep ‘de roze koeken’

21 december 2014

De opkomst was groot op de traditionele bijeenkomst van Skigroep ‘de roze koeken’.

Dit keer verzamelden wij ons in het Noorden van het land.

5 mannen en 4 vrouwen.

Kort. Klaar. Biertje?

De vrouwen zaten gezellig keuvelend bij een kopje thee en een versnapering.

De onzichtbare scheiding tussen de dames en heren was merkbaar.

Wij, de mannen, namen onze zaken door.

Hoe gaat het met de kinderen punt Hoe is het op het werk punt Sport je nog?

En ook vragen over en weer over de gezondheid werden gesteld.

Kort. Zakelijk. Klaar. Biertje?

Tussendoor de traditionele stiltes en een grap over de avonturen die de mannen de afgelopen jaren  hebben beleefd.

De avonturen lijken steeds avontuurlijker te worden…

Praten tussen het kauwen...

Bij de vrouwen gaat het anders.

Tijdens één van de stille momenten luister ik naar de gesprekken van de dames.

Ze lijken nog bij agendapunt 1 te zijn. Het gaat er rustig aan toe. Lekker makkelijk. Lekker simpel.

Vreemd eigenlijk dat er nog gepraat kan worden tussen het kauwen van de snoeperijtjes door.

Het gaat echter zoals het gaat. Verschil moet er wezen en zal er altijd zijn.

Tijdens het opdienen van de erwtensoep en/of hutspot hoor ik juist de vrouwen praten over een onderwerp dat wij al een uurtje ervoor in 2 minuten hadden afgerond.

Plotseling, alsof het afgesproken is begint één van de meiden met het kruisgesprek.

Op een spontane wijze wordt het gesprek van de vrouwen naar de mannen gemanoeuvreerd.

Knap hoe vrouwen dit op zo’n onopvallende manier kunnen doen.

Hulpbehoevende mannen...?

Er wordt aan Bert gevraagd hoe het met zijn ouders gaat.

Bert begint te vertellen en er wordt aan de overkant merkbaar gesouffleerd.

Tussen het groepje vrouwen bevindt zich namelijk de zus van Bert. Josefientje…

Josefientje haakt herhaaldelijk in op het verhaal van Bert.

“En oma is ook 80 geworden hè Bert?…”

Bert draait zijn hoofd even en richt zijn aandacht weer tot het gremium.

“Nou, en het afgelopen jaar heeft oma haar verjaardag gevierd. Ze werd 80.”

De aanwezigen reageren bewonderend op de laatste woorden van Bert.

Het is zichtbaar fijn om elkaar weer te zien en te spreken.

Snert.

Een rit van het Noorden naar de Randstad staat als laatste punt van de dag op de agenda.

Als we die avond laat naar huis rijden is het vrij stil in de auto.

Vijf mensen. Ieder met zijn of haar eigen gedachtes.

Genoeg gepraat? Moe? Gewoon nagenietend van de gezellige dag?

Ik ben ook stil.

Bij mij is echter de oorzaak van een anderhalf uur durend gevecht tegen de werking van de snert.

Volgende keer toch de hutspot maar.

Figurant in zijn leven...

Zijn leven lang in het spotlight gestaan
Een leven lang toneel
In bijrol of als figurant
Een hoofdrol was teveel.

Eenmaal speelde hij zijn mooiste stuk.
Daar werd hij plotseling bang.
Hij verliet het toneel, en daarmee zijn leven
Niet via de hoofd- maar...
...de nooduitgang.

Daààg!

Vermijd oogcontact!

Bondgenoot...

Iedereen maakt het weleens mee.

Zo’n moment dat je plotseling tegenover iemand staat.

In een winkel of op straat. Je maakt, om elkaar te passeren, dezelfde bewegingen.

Links. Rechts. Links.

Een ongemakkelijk moment maar vaak snel opgelost met een lach.

Sinds jaren weet ik dit soort situaties te voorkomen door mijn ogen neer te slaan en gelijk een duidelijke richting te kiezen.

Rest de andere persoon keuzes te maken en ieder vervolgt zijn weg.

Gewoon negeren die bondgenoot.

Binnenaardse wezens.

Vreemd eigenlijk dat we dit af doen met een lach.

Kom je eindelijk eens geen tegenpool tegen maar een magneet,

dan reageren we plotseling zo raar.

Soms ben ik mij meer dan gewoon bewust van de mensen die ik allemaal voorbij loop.

Wat voor personen negeer ik hier onbewust?

Het lukt natuurlijk niet om iedereen de hand te schudden. Daar is de wereld te groot voor.

Maar stel je voor dat een persoon echt zo op je lijkt. Zo bij je past!?
Dat je samen een kopje thee gaat drinken, in een gesprek verzeild raakt en totaal de tijd vergeet?

Zo’n gevoel van saamhorigheid. Binnenaardse wezens. Mens tot mens. “Kijk ons hier eens lekker rondzweven.”

Hoe leuk is dat? Probeer het eens!

Dit zou het gebruik van bijvoorbeeld een dating-app als Tinder totaal overbodig maken!

Maar app of niet,  misschien is het minder tijdrovend om elkaar direct met een ongemakkelijk lachje vaarwel te knikken.

Mijn stad.

Ik woon in een jonge stad.

Daar zijn wij een afspiegeling van de grote samenleving.

Hoe zou het zijn als wij eens wat meer oogcontact zouden hebben.

Dat we elkaar aankijken en trots zouden zijn op de mooie dingen om ons heen.

Een gevoel van saamhorigheid. “Kijk ons eens lopen in deze zorgeloze wereld…”.

Het lijkt me leuk om alle stadsgenoten te leren kennen.

Maar net als de wereld is zelfs Almere te groot.

Een utopie.

Maar…

Als we daar nou eens een appje voor zouden maken?

ANWB? Het waren mooie jaren.

19 jaar geleden ben ik lid geworden van de anwb.

Een trouw lid mag ik wel zeggen.

Aanvallen van partijen als Route Mobiel weerstond ik met glans.

Mijn gedrag werd beloond met een heuse ‘gold card’.

Dubbel veilig!

Aangezien ik al jaren mobiliteitsgarantie krijg vanuit de dealer,

ben ik voorzien van dubbele garantie.

De mobiliteitsgarantie roepen immers de hulp in van… Juist!

De anwb!

Een dief dus van de eigen portemonnee.

Laksheid weerhield mij echter van opzegging.

Niet akkoord.

Vanmorgen de ondeugende schoenen aangetrokken

en gebeld met het opzegnummer van de anwb.

Tegen beter weten in wees ik op mijn trouwe lidmaatschap en vroeg

om mijn gouden voordelen over te zetten naar een ander gezinslid.

Hier kon de anwb niet mee akkoord gaan.

Ik besloot om verder geen vragen te stellen en vroeg de procedure in gang te zetten.

Zij begon.

“U weet dat het andere gezinslid nu hoofdlid wordt?”

Ik antwoordde mompelend dat ik dat vermoeden al had.

“En het nieuwe hoofdlid gaat ook meer betalen…”

‘De gifbeker moet leeg’; dacht ik.

Ik negeerde de opmerking en vroeg of ik een bevestiging kon krijgen.

Met een “Fijne dag!” verbrak ik de verbinding.

ANWB bedankt voor de mooie reis!