De signalen van een vrouw...

Flatulent

Het was een doodnormale dag op het werk.
Ik zat achter mijn bureau de "after lunchdip" te verwerken welke die middag gepaard ging met hevige rukwinden.
Was de lunch te stevig geweest?
Ondertussen had ik er al een paar dozijn "op sokken" laten gaan en de hoeveelheid lucht leek het te winnen van de aanwezige zuurstof.
Ik werd er persoonlijk ietwat onpasselijk van.

Even een luchtje scheppen.
Rondom mij hoorde ik zo nu en dan wat gesnif en gesnuif.
Opvallend was het aantal spontane uitstapjes die mijn collega's maakten.
Zeker even een luchtje scheppen. Ik deed mee.
Net zo vaak als de anderen liep ik mee naar buiten alwaar ik mij overdreven tegoed deed aan de frisse buitenlucht.

Ontsla die man!
Eenmaal voor de deur begon het gemopper.
"Dit kan zo niet langer! Dit wordt te erg".
De discussie ging als vanouds over een collega.
Hij had immers de naam als zijnde iemand die zich niet al te vaak liet benaderen door een fris stuk zeep.
Zijn kleding zag er niet uit en inderdaad, zijn aanwezigheid werd gekenmerkt door een bedorven lijflucht.
Ik werd onbedoeld door hem verwend.
Als hij op de kamer was kon ik mijn getergde darmen stiekem ontluchten.

Vrouwensignalen
Ik zit inmiddels alweer een paar minuten op mijn werkplek als plotseling een vrouwelijke collega onze ruimte betreedt.
Ter hoogte van mijn bureau houdt ze halt.
Ze snuift en ze denkt even na.
Dan schieten haar ogen over de bureaus.
Ze zoekt maar vind niet wat ze denkt te vinden.
Ze snuift nogmaals en dan gebeurt het.
Zij drukt haar armen tegen haar ribbenkast, haar handen een stukje boven haar borsten, de polsen tegen elkaar aan.
Ik zie haar lichaam kort trillen. Een siddering. Een beweging die ik alleen van vrouwen ken. De ultieme extase...

4 uur, cup a soup...
Ze tuurt nogmaals de bureaus langs, wendt zich tot slot naar mij en zegt genietend: "Hmmm, ik ruik bouillon.."
Ik knikte beamend en ging door met mijn werk.
Ik kon niets zeggen.

Turkse avond...

Ik schrijf vrijdagmiddag 20 juni 2008.
Wij maakten ons op voor de wedstrijd Kroatië - Turkije die die avond zou plaatsvinden om 20:48 uur.

We waren het eten aan het bereiden en rond een uur of half zeven merkte mijn 16-jarige zoon op dat Turkije al aan het spelen was.

Ik ontkende dit want, zo vertelde ik, de wedstrijd zou om kwart voor negen aanvangen.

Een jongen van 16 geeft niet gauw op en hij zette dus de televisie aan. En jawel. De wedstrijd was al een half uur bezig.

Niet gehinderd door enige diepgaande kennis van dit soort toernooien namen wij even later plaats rond de televisie met het bord op schoot.

Het was een saaie wedstrijd met een heel spannende ontknoping.

Wat ik persoonlijk erg vreemd vond was dat de Turken tegen Tjechië speelden i.p.v. de aangekondigde Kroaten...

Enfin. Onze Turken scoorden en wij gilden of het Oranje was die een doelpunt maakte.

Op het moment dat onze schreeuw wegstierf bleef het opvallend stil in de buurt.

Zelfs onze uit Turkije afkomstige buren waren stil.

Er viel geen enkel kwartje...

Mijn dochter werd tijdens de wedstrijd opgehaald door twee vrienden.

Zij belde kort na haar vertrek op.

"Hé pap! Jullie zitten naar de herhaling van de vorige wedstrijd te kijken...!".
De aanwezigen keken elkaar aan en lachten schaapachtig.
De tv ging uit en de dagelijkse bezigheden werden even hervat.
Iedereen bereidde zich voor op de wedstrijd die komen zou.
Kwart voor negen: Turkije - Kroatië...

Ik heb een kind geadopteerd...

Voor een paar uur per dag.
Zeg maar een post-naschoolse opvang.

Het slaapt bij mij thuis.
's ochtends even snel ontbijten en dan
heel snel naar school.
Het blijft daar tussen de middag over en
na school gaat het naar de opvang.
Het blijft daar zo lang mogelijk want
ik moet natuurlijk wel kunnen overwerken…

Voordat ik het 's middags op haal,
neem ik eerst wat tijd voor mijzelf.

Eenmaal thuis zorg ik voor het eten.
En vermaak ik mij een paar uurtjes met de kleine.

Al met al kost me dit behoorlijk wat tijd en geld.

Maar ik heb graag wat over voor het goede doel...

Wellicht dat je het al vermoedt.
Het is mijn eigen vlees en bloed...

Aan het einde van de tunnel...

Ons gezin bestaat uit 4 personen. Mijn vrouw & ik en 2 kinderen.

De kinderen hebben inmiddels de respectabele puberleeftijd bereikt

en hebben steeds vaker bezigheden elders.

Het is dan ook niet vanzelfsprekend dat we 's avonds gezamenlijk aan tafel zitten.

Deze avond wel dus...

Ik geniet van de gesprekken waarvan de inhoud uiteen loopt.

Het golft. Onderwerp, discussie soms gevolgd door ruzie..., volgend onderwerp.

De kinderen voelen zich er duidelijk ongemakkelijk bij.

Terwijl er even een stilte valt, grijp ik het moment aan.

Ik probeer hen op het gemak te stellen.

"Jongens, het geeft allemaal niets hoor! Het gaat weer voorbij.

Je moet het zien als een lange donkere tunnel waar je aan het begin

van je pubertijd bent in gegaan. Een tunnel met slechts ramen en

ergens aan het eind een deur.

Via die ramen kunnen papa en mama je nog wat bij sturen...
Je kunt om hulp vragen..."

Ik voel mij in mijn rol als hoofd van het gezin en ga helemaal op in mijn "presentatie".

Ik vervolg mijn verhaal en teken de lijnen van de tunnel op een denkbeeldig whiteboard.

"En als je eens lastig bent dan begrijpen papa en mama dat hoor! Geen probleem...

Wij hebben ooit ook eens in zo'n tunnel gezeten.

Het lijkt dat je het helemaal alleen moet redden in deze tunnel maar

in werkelijkheid zijn wij er voor om.."

Mijn vrouw tikt op mijn schouder. Ik draai me om en zie twee lege stoelen.

De kinderen hebben blijkbaar bezigheden elders.

Ik kijk vragend naar het minzaam lachende gezicht van mijn vrouw.

"Heb ik dit verhaal soms al eerder verteld?"

Moederdag 2008

Ik werd die zondagmorgen wakker van gestommel op de trap. Ik draaide mij om en wierp een blik op mijn vrouw.

Ook zij had blijkbaar iets gehoord.

Ik lag met mijn ogen dicht nog aan het idee te wennen van alweer een nieuwe dag toen ik plotseling een scherpe geur rook.

Gelijktijdig hoorde ik mijn vrouw snuffen. "Wat een lucht!" zei ze slaperig...

Een mengeling van verbrande groene zeep en ammonia...

De dag voor moederdag had ik wat lekkere hapjes gehaald voor het ontbijt. Aardbeien, sinaasappels en afbakbroodjes...

De avond voor moederdag had mijn vrouw besloten om de oven schoon te maken.

Uit "Grootmoeders keukenhulp" had zij de prima werkende tip gelezen om de oven een dag te laten weken met een mengsel van...

Juist! Groene zeep en ammonia!

Na een paar minuten ging de slaapkamerdeur open en traden de kinderen binnen.

Een prachtig versierd bord werd op het bed geplaatst met daarop een beschuitje met aardbeien, koppie thee, sinaasappelsap en

een afbakbroodje belegd met haar favouriete witte hageltjes.
Mijn vrouw deed of ze niets in de gaten had.
Terwijk we geamuseerd toe keken hoe moeder de eerste hap nam gaf ik de jongelui een olijke knipoog...
Ook zij deden of ze niets in de gaten hadden.

Het leven is verslavend...

Ben jij verslaafd?

Verslaafd aan pillen?

Rook je? Snuif je?

Ik bedoel een echte verslaving.

Niet het verslaafd zijn aan het kopen van mooie kleren

en lekkere luchtjes of zo.

Nee, ik bedoel zo'n echte mooie verslaving.

Zo eentje waarin je het echte leven vindt.

Ik rook. Ik begrijp wat je voelt.

Een verslaving is mooi. Vraag aan de eerste de beste verslaafde

hoe mooi het leven in de dope is.

Hij zal je antwoorden dat hij niet zonder kan

en dat hij er niet aan moet denken om te stoppen

laat staan dat hij dit ook echt zal doen.

"Stoppen? Ik ga nog liever dood!"

Dit terwijl er middelen zijn.

Middelen om te stoppen.

Een verslaving is mooi...

...denkt de verslaafde...

Terwijl het pas echt mooi wordt na de verslaving.

Dan pas begint het echte leven...

...denkt de mens...

Het leven is mooi...

...denkt de mens.

Verslavend mooi. Er is niets beter.

Vraag aan de eerste de beste mens

hoe mooi het leven is.

Hij zal je antwoorden dat hij niet zonder kan

en dat hij er niet aan moet denken om te stoppen

laat staan dat hij dit ook echt zal doen.

"Stoppen? Ik ga nog liever dood!"

Het leven is mooi...

...denkt de mens...

kleren kopen en luchtjes of zo

Terwijl het pas echt mooi wordt na het leven.

Er zijn pillen voor...

Pillen om te stoppen.

Hilbert - 21 april 2008

Prodent...

Gisteren een lange werkdag gehad. Moe maar voldaan kwam ik thuis. Net op tijd voor het eten.
Gezellig. Ieder zijn verhaal. Diana was die dag vrij geweest en had o.a. de badkamer onder handen genomen.
Vrij gedetailleerd hoorde ik hoe de werkzaamheden waren verlopen. De voegen waren weer wit.
"Pff, wat een werk! We moeten toch maar naar die grotere badkamertegels gaan kijken hoor!"
Ik liet e.e.a. langs me heen gaan. Ik zag het volgende project al weer op de planning staan.
Vrij vroeg in de avond kroop ik naar boven om mijn inmiddels erg vermoeide lichaam te rusten te leggen.
Ik loop de badkamer in en kijk goedkeurend in het rond. Het ziet er inderdaad erg mooi uit. De voegen zijn ook erg wit geworden.
Ik open de deur van de badkamerkast en grijp mis. Mijn tandenborstel ligt niet op de vaste plek…
Nu wil het geval dat ik een zeurpiet ben op het gebied van tanden -borstel en pasta. Ik heb mijn eigen plekje.
De kinderen vergeten altijd de dop op de tandpasta te doen en de borstels van mijn huisgenoten liggen door elkaar.
Nee, op dit gebied ben ik voorzien van enige mate van smetvrees.
Mijn tandenborstel vind ik op de wastafel…. Hoe? Waarom? Wie?... Verschillende vragen dwalen door mijn hoofd.
Ik ben echter te moe om antwoorden te verzinnen. Ik spoel de borstel goed af onder de kraan, pak mijn privepasta en
begin mijn tanden te borstelen. "Voelt het nu anders of beeld ik mij dit in…?"
Ik lig in bed en lees nog even. Als Diana even later arriveerd vraag ik terloops of zij weet waarom mijn tandenborstel
op de wastafel lag.
Ik zie haar enigszins kleuren als zij zegt: "Oh, ik heb een nieuwe voor je gekocht. Met die ouwe van je heb ik de voegen van de tegels schoongemaakt…!!!"
Ik dreig flauw te vallen maar weet er nog een ding uit te brengen.
"I'm not amused!"

2001 - Ik weet wat haar te wachten staat...

Bij het afscheid van groep 8

Ik weet wat haar te wachten staat
die allerlaatste dag.
Nog even tafels, stoelen recht
een tas met tekeningen
een hoofd vol herinneringen.

Ik weet wat haar te wachten staat
een stil en klein verdriet.
De impact niet te overzien
voor haar ben ik de vreemde.
Adam, in het hof van Eden.

Ik weet wat haar te wachten staat
straks komt de zachte pijn.
De leerkracht staat er hulpeloos bij.
De school verlaten, zij aan zij
straks alleen en eindelijk vrij.

Lief huilend kind, reik mij je hand
je leeft dit niet alleen.
Dit enge afscheid van je school
dag vrienden en vriendinnen.
Je zoektocht gaat beginnen.

Ik weet wat haar te wachten staat.
Maar wie weet het van mij?

Al het goed komt in drieën...

U heeft gewonnen!
Nieuwjaar. Ik hang op de bank. Even bijkomen van de jaarwisseling.
Plotseling gaat de bel. Ik sleep mijzelf naar de voordeur.
Een man in een net pak met zo'n zwarte pet op vraagt beleefd of ik mijnheer Steensma ben. Ik antwoord bevestigend.
"U heeft meegedaan aan de prijsvraag 'Drie goede doelen uit eigen beurs?"
Ik knik. "U heeft gewonnen!" Ik herinner mij de bewuste dag.
Ergens in juni vorig jaar.

Limousine voor het Hilton hotel
Een kruiswoordraadsel insturen, postzegels plakken en WINNEN.
Hoofdprijs: avondje stappen met Ben Saunders, Lisa Lois of Destiny's child.
Nou, je raadt het reeds!
Ik trek mijn joggingbroek aan, jump in mijn gympies, kus mijn vrouw en een uurtje later stopt de limousine voor het Hilton hotel in Amsterdam.

Winston Gerstanovich
Een zaal vol mensen. Op het podium zitten de prijzen.
Winston Gerstanovich komt het podium op met drie enveloppen.
Hij vraagt Ben Saunders waarom hij het zo belangrijk vindt om mee te doen.
Ben motiveert zijn deelname en meldt terloops dat hij als extraatje één van zijn liederen ten gehore zal gaan brengen.
Gratis! Winston Gerstanovich opent een envelop en maakt de winnaar van Ben bekent. Een avondje uit met Ben!

Een nachtje met Lisa.
Als tweede komt Lisa Lois naar voren.
Ook zij doet er een schepje bovenop door te zeggen dat de winnaar een nachtje met haar door mag brengen. Met champagne! Gratis.
Winston maakt ook deze winnaar bekent.

Ideale schoondochters
Dan komen de meiden van Destiny's child naar voren.
Je kent ze wel. Drie ideale schoondochters.
Winston, in zijn beste engels, interviewt hen en vraagt of zij hun deelname kunnen motiveren.
Ik zit ondertussen in de zaal. Prijsloos.
Terwijl het drietal met rode wangetjes mijn richting op kijkt vertellen zij het hoe en waarom van hun deelname.
Ze vertellen over de belangrijkheid van de goede doelen in het algemeen en over hun slechte jeugd in het bijzonder.
Zij stellen voor om ook iets meer te doen.
Ze vragen de zaal om allen geld op het podium te gooien.

Ik benader een flauwte.
Als er €100.000,- op het podium ligt dan mag de prijswinnaar hen op dat zelfde podium komen ontmaagden. Ontmaagden!
Ik benader een directe flauwte.
Winston trekt de envelop open, kijkt in de camera en door het bloed van mijn inmiddels op springen staande aderen in mijn ogen (ik hoor ondertussen al niets meer) zie ik de lippen van Winston mijn naam vormen.
Terwijl ik bij lig te komen zie ik dat er geld van achter naar voren wordt doorgegeven. Spontaan. Voor het goede doel.
Ik kruip het podium op en begin aan te moedigen.

Mijn hart klopt bijna even hard als..
De drie meiden komen om mij heen staan en strijken vol bewondering over mijn haardos.
Ik verzuip in zes loensende ogen. Ze zijn merkbaar zenuwachtig.
Ondertussen gaat de actie door. Mijn hart klopt bijna even hard als mijn jongeheer. Winston telt hardop de euro's. Na een minuut of 20 is het bedrag bekent. €99.976,25.
Winston moedigt de mensen aan om in hun zakken te voelen.
Ik voel intussen dat mijn shirt wordt uitgetrokken. 3 paar schoenen liggen plotseling verspreid over het toneel.

Ik kijk en zie 6 prille borstjes...
3 strakke broeken liggen losjes op een stapeltje. De zaal is verhit.
Dan komt Winston naar mij toe. "Jij mag ook betalen hoor!"
Ik denk koortsachtig na. Ik heb toch al postzegels geplakt?
Vijfentwintig euro is niet niks. Ik twijfel.
3 t-shirtjes worden er op mijn hoofd en schoot geworpen.
Ik kijk en zie 6 prille borstjes nog deels verscholen achter kleurrijk satijn.

Shit, mijn joggingbroek!
Wat zijn ze mooi! Gespannen kijkt Winston naar mijn reactie.
Hij wacht op antwoord.
Ik besluit om het resterende bedrag bij te passen.
Mijn hand gaat naar mijn achterzak. Shit, mijn joggingbroek!
Portemonnee thuis laten liggen. Op het kastje naast de bank.
De meiden zien de bui al hangen. Ze zijn zichtbaar teleurgesteld.
Terwijl zij beginnen te overleggen begin ik te tellen.

Stop! We doen het!
Alle muntjes en briefjes. Opnieuw. 1 euro, 2 euro, 3 euro...
Ik draai door. €128, €3,768... Het publiek taait langzaam af.
Ik huil en tel. Dan draaien de meisjes zich resoluut om. "STOP!"; roepen zij.
"We doen het!"
Tegelijkertijd trekken ze de bustehoudertjes uit en rennen ze op mij af.
Ik hoor het niet. Ik tel door.
Een, slechts in slipje gehuld, trio Destiny's child probeert mij bij te brengen.
"Wake up!" €654.321, €732.99...

Ik kijk in het gezicht van mijn vrouw.
"Wakker worden!" Plotseling kom ik bij. Ik kijk in het gezicht van mijn vrouw. Ze kijkt bezorgd. "Gaat het lieverd? Het was druk op je werk hè? Rustig maar konijntje, ik ben bij je"

Momenteel mijn favoriete nummers

Frank Zappa - Bobby Brown
Gino Politi - Viva la mamma (1997)
Horst Jankowski - A Walk In The Black Forest
Jeff Buckley - Hallelujah (1998)
Liberation of man - Love is under control (1976)
Liberation of man - You're my number one (1976)
Mike Oldfield - Tubular Bells (Theme from the exorcist) (1974)
Muse - Unintended
Neil Young - Like a hurricane (1977)
Nick Cave - Hallelujah
Pink Floyd - The great gig in the sky
Pink Floyd - Us & Them
Platters - Goodnight Sweetheart
Radiohead - Exit Music For A Film
Rare Earth - Get Ready
Ray Connif Singers - Harmony
Ron Sexsmith - thinking out loud
Santana - Europe (live)
Santana - Samba Pa Ti
Solomon Burke - A change is gonna come (1986)
Stash - Sadness

Eenzaam in Almere

Een stoere bouwvakker

Hij stapte de trein in en kwam schuin tegenover mij zitten. Bertus.
Lichtblauwe werkbroek met van die galgen. Onder de verf en vlekken.
Het was een ruige werkman. Zijn schoenen konden tegen een stootje en aan de ietwat vette band gestempeld in zijn verzorgde haar kon je zien dat ook zijn schedel dagelijks in bescherming werd genomen door een bouwhelm.
Hij legde zijn jas, tas en een lange waterpas tegenover hem op de bank.
Het viel mij direct op dat hij zich goed verzorgde.
Hij had een klein 1-dags modebaardje. Had schone nagels en dito handen.

Hij begon te betasten
Een boy van 'midden in de wereld' zou je zeggen.
Hij zakte onderuit en keek verlegen om zich heen.
Voldoende aandacht om te beginnen met zijn dagelijkse spel.
Bertus pakte zijn mobiel en betastte het ding op verschillende plaatsen met zijn duim.
Hij zette het apparaat aan zijn oor en wachtte.
"Hoi schat, met mij." Hij keek trots in het rond.
Hij voelde dat iedereen keek. Ik keek ook.
Zij het door mijn half gesloten oogleden heen.
Het viel mij op dat hij opvallend hard de woorden aan het apparaat had toevertrouwd.

Wat gaan we eten lieverd?
"In de trein. Het was verschrikkelijk druk geweest, ik.." Hij zweeg.
Kennelijk onderbrak zijn schat hem.
"Ik ben vreseli…"
Een tweede poging strandde ook spoedig.
Zijn schat had waarschijnlijk veel te vertellen.
"Ja, ja,"; antwoordde hij om te laten merken dat hij zeer geïnteresseerd was in hetgeen hem werd verteld.
"Ik ben over ongeveer 15 minuutjes thuis. Wat gaan we eten?"; vroeg hij hard.
"Hmmm, lekker!" Hij sprak nog 5 minuten door en brak de verbinding.
Vanaf dat moment kroop hij weer in zijn schulp.
Een angstig verlegen mens in de coupe tegenover mij in de trein van Amsterdam naar Lelystad.

Snackbar in Almere Buiten
In Almere-buiten stapte hij er uit.
Hij slenterde langs wat winkels en liep even later de snackbar binnen.
"Zo Bertus, weer hetzelfde recept?"
Even later zat Bertus alleen aan zijn plastic bakje.

Een beetje gelukkig
Hij keek over het lege winkelcentrum. Iedereen zat thuis.
Gesetteld. Met partner aan de warme hap.
Hij had ook zo dolgraag een meisje willen hebben.
Maar hij woonde alleen. In Almere.

Een beetje gelukkig…, dankzij zijn mobieltje…

Toen voorlezen pijn deed...

Ik was op zijn bed gaan liggen en enthousiast klom hij even later naast mij.
We zouden gaan voorlezen. Mijn zoon mocht een boek uitzoeken.
Hij keek even aandachtig naar de boekenplank boven zijn bed en een moment later lag er een groot, kleurrijk boek naast mij op het kussen. De kinderbijbel.

Jij begint...
Vrolijk begon hij te bladeren en opvallend genoeg stopte hij bij de inhoudsopgave. Hij maakte duidelijk gebruik van de handvatten die hij op school had meegekregen.
Ik wachtte af.
Hij koos voor Het dochtertje van Jaïrus.
Zo snel als een jongen van 9 jaar het kan, had hij de bladzijde voor zich.
"Jij begint."; zei ik zachtjes tegen hem. Hij begon te lezen.
Halverwege het verhaal nam ik het van hem over.
Zo nu en dan vroeg ik wat over dit onderwerp. Over de moeilijke taak die Jezus had.
Over hoe Jezus anno nu gehandeld zou hebben.

Over leven en dood...
Even later zaten we nog wat na te praten. Hij sprak over leven en dood zoals een jongen van zijn leeftijd dat blijkbaar doet.
Plotseling zag ik zijn ogen rood en vochtig worden. Zo zielig!
Ik trok hem wat naar mij toe. "Wat is er jongen?"; vroeg ik.
Snikkend antwoordde hij; "Het lijkt mij niet leuk als ik dood ga... en als je dan niet lief geweest bent dat je dan niet naar de hemel gaat!".
AU! Zo goed en zo kwaad als een 'niet zo heel erg gelovige' papa dat kan probeerde ik hem te troosten.
"Ach jongen, als je gewoon geniet van het leven en aardig bent voor andere mensen..". Hij onderbrak mij.

Als jij naar de hel gaat
"Ja maar, dan ga ik naar de hemel en..". Hij stopte en keek mij verschrikt aan.
Dan vervolgde hij; "Jij bent wel lief hoor maar als jij naar de hel gaat dan zien we elkaar nooit meer!"; sprak hij met gebroken stem.
Terwijl ik hem knuffelde begon ik te kietelen. "Ben je helemaal gek!"; riep ik
quasi boos. Lachend gaven we elkaar de nachtkus.

Pfff. Het valt niet mee.

1 voor 12..

Het is natuurlijk nooit te laat om ergens mee te beginnen. Wat voorbeelden om over na te denken... Een beter milieu begint immers bij jou!

1] Een paar weken terug zat ik ’s avonds op een terrasje in Amsterdam. Beetje fris… “Gelukkig” kon ik buiten blijven zitten dankzij de terrasverwarmers!
2] De winter staat weer voor de deur. Winkels hebben de deuren uitnodigent open staan terwijl de airco warmte naar buiten blaast. Zomers vice versa…
3] Dan heb ik het nog niet eens over de overbodig verlichte etalages (zelfs ’s nachts!). Op dit gebied kunnen we eigenlijk een voorbeeld nemen aan de middenstanders van buitenlandse komaf. Zij plaatsen een houten uithangbord voor de winkel met de naam er op. Geen gezicht in mijn simpele westerse geest. Echter geen (overbodige) verlichting. That’s it!
4] Sinds ik er door mijn zoon Nick op gewezen ben dat het eigenlijk heel onnodig is om kauwgum op de straat te gooien doe ik dit dus niet meer.
Motto: Begin gewoon bij jezelf en laat je niet gek maken.

Wat doe jij ter verbetering van jouw leefomgeving?

Storm in de keuken...

Gisteren hebben we thuis pizza gemaakt. Lekker met brooddeeg! Een poosje laten gisten en dan nog een keer goed kneden, platmaken, kneden en als laatste weer platmaken. Met een rond tupperwarebakje sneed ik ronde schijven uit het deeg opdat wij allen 1 of 2 eigen pizza's konden maken. De ingrediënten stonden reeds op tafel en ondertussen stond de oven op voorverwarmen. Ik koos voor een combinatie van salami, ananas en kaas. De kindertjes kozen voor een mildere vorm. Het was smullen! Toch is er klaarblijkelijk ergens wat mis gegaan. Waar het aan lag weten we nog steeds niet. Had het deeg te lang staan gisten? Was de kaas over tijd? Man, wat gingen mijn vrouw en kinderen te keer. Zoonlief bulderde als een volwassene. Het vrouwtje knalde op sokken en mijn dochter liep zo nu en dan ook wat groen-paars aan.
Na het eten vlug omgekleed voor een feest in partyhouse 'Eindelijk' in mijn woonplaats.
Het werd er niet beter op. Vrouwlief had het meest last van de inwendige aanvallen. Ze was stil en zocht herhaaldelijk een plekje op in een zijzaaltje. Hier stonden wat tafeltjes en stoeltjes. In de grote zaal stond ondertussen een grote menigte te wachten op de dingen die komen zouden. De mensen in mijn buurt keken elkaar zo nu en dan vernietigend aan. Er hing dan ook een wat vreemde lucht.

Op een bepaald moment besluit ik mijn vrouw op te zoeken. Ik geef de kinderen een seintje dat ik even naar het zijzaaltje ben. Eenmaal aangekomen loop ik tegen een welriekende muur op. Erbarmelijk! Mijn meisje zit op een stoel. Aan haar vrolijke gezicht merk ik dat ze aan de betere hand is. Ze zoekt mijn hand, staat op en terwijl we ons een weg snijden richting feestgedruis worden we opzij geduwd. De mensen van de catering banen zich een weg en plaatsen een partij overheerlijke hapjes. Uitgerekend in ons ziekenzaaltje! Ik voel dat mijn hand wordt losgelaten en nog net zie ik mijn meiske met een rood hoofd opgeslokt worden door de menigte. Ik voel mij bedrogen. Daar sta ik dan. Tussen de hapjes in terwijl feestgangers hongerig hun neus om de hoek van de deur steken. Ze zullen toch niet denken dat ik....?

Original date: 31 januari 2002

Papa op zolder...

13 januari jl. Dolle pret bij mij thuis. De kinderen en papa rennen achter elkaar aan. Boven. Van slaapkamer naar slaapkamer. De nieuwste hobby van de kids: op papa's voet zitten, ieder op eentje, en dan vastklemmen om papa's onderbeen. "Dan moet jij proberen om los te komen of te gaan lopen!". Nou, ik kan je vertellen, dat is knap lastig hoor! Op een bepaald moment wurm ik mij los, ren de overloop op en trek gelijk de deur van mijn zoon's slaapkamer dicht. De kindertjes zitten gevangen. Daar staat papa. Wat nu? Flatulent als hij is kwam er op dat moment ook weer enige druk op de uitgang te staan. Terwijl hij zijn pedagogische zijde negereerde spande hij de bilhelften aan en zette hij de achterzijde tegen de deur. KNAL!
Een hoop gegil klinkt er achter de deur. Een bekend geluid voor hen doch ditmaal in een verrassende verpakking. Papa maakt gebruik van de consternatie en duwt de deur snel open. Met een paar snelle bewegingen waaiert hij de zenuwgassen het kamertje binnen. De bloedjes deinzen terug en zoeken naarstig naar een veilige plek. Paps trekt ten tweede male de deur achter zich dicht en zet het snel op een lopen. De trap op naar zolder. Daar, helemaal achterin, is een donker hoekje. Ik duik onder een plaid en houd mij stil. Eén verdieping lager is ondertussen de jacht geopend. "In de douche!"; gilt mijn zoon. Dochterlief loopt de trap naar zolder op. Dan, ongeveer halverwege, snuift ze en roept "Ja, hij is hier! Ik ruik hem!"

Kunt u zich voorstellen hoe papa er op dat moment bijzat?

Zeg eens eerlijk. ...vindt u mij een beetje gek?...

Original date: 16 januari 2002

Beflapje...

Ik heb een dochter van 13 jaar. Aardig kind. Lekker jong nog met weinig interesse voor de problemen van haar puberale leeftijdsgenoten. Dacht ik...
Ze is geabonneerd op de Donald Duck en zo…
We waren er het afgelopen weekend op uit gegaan naar ons huisje op de Veluwe. Meestal halen we dan op zaterdag wat gossipmagazines. Gisteren, tegen het eind van de zondagmiddag, was ik zo'n beetje door de lectuur heen. De krant was ook al uit dus ik koos het tienerblad 'Fancy' van mijn dochter. Haar gezicht sprak reeds boekdelen. Ze stond te badmintonnen met haar broer. En keek zo nu en dan geërgerd mijn kant op. Inwendig moest ik vreselijk lachen doch ik bleef geïnteresseerd de artikelen lezen. Met name de 'vraag het aan' bladzijden riepen wat vragen bij mij op. Lichaamsproblemen, seks en meerdere zaken die meiden van haar leeftijd klaarblijkelijk bezighielden. Tot ik de volgende vraag las van een lezeresje; "Wat is een beflapje?" Met grote interesse las ik het antwoord. Ik moest ondertussen vreselijk lachen onder mijn dennenboompje.

Dankzij de Fancy en dus mijn dochter was dit onderwerp voor mij geen raadsel meer. Ik legde het blad terzijde en dacht even na. Ik keek rond over ons veldje. Links de twee spelende schelmen en voor mij mijn eega. Ik wachtte het juiste moment af, schraapte mijn keel en vroeg zo serieus mogelijk aan mijn vrouw; "Weet jij wat een beflapje is?" Op dat moment klonk er een knal vanaf de kant waar zojuist mijn dochter had gestaan. Ze was weer eens ontploft. "Gadverdamme!"; riep ze. Ik had moeite om mijn lachen te bedwingen en keek quasi verbaasd richting dochterlief. Mijn vrouw keek geërgerd mijn kant op. Haar hoofdschuddende blik maande mij tot stoppen. Of betekende het schudden van haar hoofd dat ze mij het antwoord op mijn vraag schuldig moest blijven?

Original date: 9 september 2002

760513203

Vorig weekend, tijdens een verjaardagsfeestje, vertelde een van de mannelijke aanwezigen het volgende, op zijn minst opmerkelijke, relaas van zijn belevenis.
Het was Gerrit. De echtgenoot van Bep. Eén uit de sterke verhalen hoek. Of niet? Oordeel zelf. Lees zijn relaas.
-
Ik zou één van de laatste Nederlandsche dienstplichtigen worden. "Ik moest voor mijn nummer."
12 april. Keuring. Het duurde uren. De kazerne was globaal in twee compartimenten in te delen. Eén bemenst deel en een deel waar geen of onvoldoende mensen werkten. Typerend voor een leger in de overgang van verplicht naar vrijwillig. Ik stond daar met een 20-tal dienstplichtigen. Het einde van de ochtend was reeds in zicht en pas de helft van onze groep had de binnenzijde van de artsenkamer gezien. Allemaal hadden we wél inmiddels een medisch gerichte vragenlijst ingevuld. Net voor de lunch kwam er een tweede groep binnen. Een groep met overwegend mensen met minstens zoveel frisse tegenzin als wij. Opvallend was één van de vrouwen. Dienstplichtig? Ze stond daar en zocht duidelijk steun bij een andere vrouw uit haar groep. Opvallend was ze. Blond. Mooi ook.
-
Gerrit nam ondertussen een slok van zijn bruine boterham.
-
Plotseling werd ik op mijn schouder getikt door mijn alter ego Herman. "The one with the sick mind". Hij fluisterde wat in mijn oor en ik bleek een goed verstaander want een half woord was voldoende.
Ik verdween even van het toneel op mijn hielen gezeten door Herman, dook één van de leegstaande artsenkamers binnen en pakte een witte jas van een haak. Ik pakte een map van de desk en liep vastberaden, klaarblijkelijk maling hebbend aan elke vorm van regime, op de nieuwkomers af. "Ja, wil jij meekomen?"; vroeg ik de blonde.
Ze keek even naar haar maatje en volgde me. Ik hield de deur van de artsenkamer open en sloot deze zorgvuldig achter ons. Ik liep om het bureau, pakte een stapeltje dossiers en vertelde haar dat het hier slechts om een klein, lichamelijk onderzoek zou gaan. "Heb je de vragenlijst al ingevuld?" Ze schudde haar hoofd. "Wat is je naam en nummer?"; hervatte ik. "760513203, Veronique Balkens."; antwoordde zij ietwat nors. Ik pakte een dossier uit de stapel en vroeg haar om zich te ontdoen van haar kleding. Onhandig keek ze om zich heen. Ze zocht ongetwijfeld naar een plaats om zich terug te trekken. "Heeft u geen scherm of zo?" Ik schudde quasi afwezig mijn hoofd. Ze zuchtte even en begon zich uit te kleden.
Ik keek toe. Even later stond ze in haar ondergoed voor mij. Ik stelde de vragen die elk vies, zichzelf niet respecterend, alter ego zou stellen. "Trek je behaatje maar even uit, Veronique."; vroeg ik zachtjes gorgelend. Zij deed wat ik vroeg. Ik liet haar, in mijn ogen achteraf bezien, spastische bewegingen maken. Armen omhoog, voorover buigen etc. "Trek je broekje maar uit en loop dan naar de tafel toe." ;hoorde ik mijzelf vragen. Het slipje lag een kort moment later op het stapeltje kleren. Eenmaal op de tafel opende zich voor mijn ogen een geurende roos. Mijn vingertoppen zochten de meeldraden en het stampertje. Zij zochten en zochten om even later zachtjes…

-
Gerrit stopte abrupt zijn verhaal. Niemand zag de ogen van Bep. Gerrit wel. Hier werd duidelijk iemand stiekem aan de lijn gelegd. Een PCC-tje. Een prenataal culturele crematie. Gerrit of Herman? Hij kon het verhaal niet verder afmaken. Fantasie of werkelijkheid? Ik weet het eigelijk niet. Alleen Gerrit weet het antwoord. Zou alleen Gerrit dit verhaal af kunnen maken? Het antwoord ligt ergens verstopt in jullie eigen fantasie...

Original date: 27 februari 2002