Onze Bob.
Dit artikel vindt zijn oorsprong in een vriendschappelijke relatie die ome Bob ooit kende.
'Zijn naam werd in zijn studietijd in verband gebracht met onze kroonprinses'; aldus Wikipedia.
De geschiedenis is tot op heden geschreven en anders bepaald.
Daar mag ik niet over praten.
Onze huidige vorstin huwde Klaus-Georg Wilhelm Otto Friedrich Gerd von Amsberg.
Beter bekend als Prins Claus.
Op verjaardagen en partijen krijg ik ongevraagd alle informatie die ik niet wil weten.
"Daar mag ik niet over praten!"; hoor ik dikwijls echoën.
Ik ben niet zo geïnteresseerd in geheimen maar soms dan ontkom ik er niet aan.
30 april 2012.
Zo loop ik al maanden rond met de waarheid rond de afgeblazen activiteiten op het Museumplein in Amsterdam op Koninginnedag.
Het jaarlijkse 538-event. Er werd maar over gediscussieerd.
Het blijkt onnodige verspilling van energie te zijn geweest.
Ons Museumplein is ergens anders voor nodig op 30 april 2012.
Hadden ze naar mij gekomen? Dan had ik dit kunnen melden.
Maar niemand vraagt het en ik? Ik mag er niet over praten.
Eberhard van der Laan.
Goed, ik wist dus al dat het 538-event niet door zou gaan. Maar wat de reden is? Weet u het? Te druk?
Teveel aanloop naar het centrum? Plausibele verklaring van meneer Eberhard van der Laan.
Koninginnedag is immers bedoeld voor andere activiteiten? Vrijmarkt en al die blije gezichten.
Primair dus voor Koningshuis-events. Voor onze Koningin of Koning…
Wat de reden is weten slechts een handvol mensen én de familie van Oranje.
Onze burgemeester, de directeur van radio 538 Jan Willem Brüggenwirth en Bob.
De kleur van mijn bloed.
Nu is het grappige dat ik afgelopen week een familiefeestje had. En wie gaf er plotseling acte de présence? Ome Bob!
De spanning was voelbaar. Bob had rode wangetjes en hij probeerde zenuwachtig onzichtbaar te zijn.
Dit was niet onze ome Bob. Zoals gewoonlijk liet ik hem een beetje links liggen.
Hij was per slot van rekening de oorzaak van de kleur van mijn bloed. Het had zo mooi blauw kunnen zijn. Had!
Dit jaar gaat het gebeuren.
Ik negeerde hem een beetje en schonk mijzelf een glas in. Ongewild kreeg ik flarden van het gesprek te horen.
“Ik sprak met Beatrix…”. “2012…”. “Dit jaar gaat het gebeuren”. “Het gaat drukker worden dan ooit op het Museumplein…”.
Ik spitste mijn oren. Hoorde ik het nu goed? Sssttt. En ome Bob vervolgde…; “…maar daar mag ik niet over praten…”
31 January 2012
28 January 2012
Twee zonen en hun pa...
"Januari 2012 kwamen twee zonen hun vader 'afleveren' bij het Hospice.
Ik had dienst en aan mij de taak om hen te begeleiden op deze moeilijke dag.
Het bleek al gauw dat het niet alleen voor de gasten moeilijk was maar
ook ik kreeg een flinke spiegel gepresenteerd.
Een spiegel naar het verleden.
Ik verwoordde het als volgt."
Mocht ik mijn pa maar naar het hospice brengen
Zoals die twee op zijn 70-ste jaar.
ik zou zijn oude ribben voelen
en streelde zijn asgrijze haar.
Zoals die twee, de entree met hun pa
Die onzekere vinger op de bel
De handen vullen vaders kasten
Het gevoel zegt; "Wil ik dit wel?"
Irritaties overwinnen even de liefde
De vrijwilliger grijpt kort in
koffie, thee, een paar woorden
rust in het gezin.
Ik bracht mijn vader al eerder weg
Eenenvijftig en nog jong van geest...
Wat als hij 30 jaar langer had geleefd
hoe zou dat zijn geweest?
Had ik 'het onbegrip' begrepen
tussen zonen en hun pa?
Of zou ik alle liefde geven van
de jaren dat ik zonder hem sta?...
Al wat rest is genieten, van
een spiegel naar mijn verlies
in 1 dienst 30 jaar verwerken
ook dankzij het Almere Hospice.
"Vandaag is de vader overleden. Hij heeft niet gewacht op mijn volgende dienst.
Ik hoop dat mijn bijdrage hen heeft kunnen helpen bij het verwerken.
Hun bijdrage hielp mij wel."
Ik had dienst en aan mij de taak om hen te begeleiden op deze moeilijke dag.
Het bleek al gauw dat het niet alleen voor de gasten moeilijk was maar
ook ik kreeg een flinke spiegel gepresenteerd.
Een spiegel naar het verleden.
Ik verwoordde het als volgt."
Mocht ik mijn pa maar naar het hospice brengen
Zoals die twee op zijn 70-ste jaar.
ik zou zijn oude ribben voelen
en streelde zijn asgrijze haar.
Zoals die twee, de entree met hun pa
Die onzekere vinger op de bel
De handen vullen vaders kasten
Het gevoel zegt; "Wil ik dit wel?"
Irritaties overwinnen even de liefde
De vrijwilliger grijpt kort in
koffie, thee, een paar woorden
rust in het gezin.
Ik bracht mijn vader al eerder weg
Eenenvijftig en nog jong van geest...
Wat als hij 30 jaar langer had geleefd
hoe zou dat zijn geweest?
Had ik 'het onbegrip' begrepen
tussen zonen en hun pa?
Of zou ik alle liefde geven van
de jaren dat ik zonder hem sta?...
Al wat rest is genieten, van
een spiegel naar mijn verlies
in 1 dienst 30 jaar verwerken
ook dankzij het Almere Hospice.
"Vandaag is de vader overleden. Hij heeft niet gewacht op mijn volgende dienst.
Ik hoop dat mijn bijdrage hen heeft kunnen helpen bij het verwerken.
Hun bijdrage hielp mij wel."
22 January 2012
De weg naar een nieuw begin...
Huilend vond ik mijzelf op het mos.
Plotseling zag ik mij geconfronteerd met een onnoemelijk hoge berg.
Zo één met beekjes en ontoegankelijke bossen tot aan de boomgrens.
Als ik goed in de hoogte tuurde ontwaarde ik rook uit de top.
"Oh nee hè? Een vulkaan!"
De moed zakte mij in de schoenen. Huilend vond ik mijzelf even later terug, liggend op het mos.
Het veilige mos. Althans, de plek die voor mij altijd veiligheid en geborgenheid had betekend.
"Ik wou dat ik dood was..."
Dat gevoel aan deze kant van de berg was verdwenen. Eigenlijk heel langzaam.
Gek dat ik niet eerder had kunnen ingrijpen. Misschien had ik nog iets kunnen redden?
Mijn leven was zo mooi. Zo fijn. We hadden het goed. Een leven om oud mee te worden. Totdat...
Nu was het te laat. Terugkeer onmogelijk. Ik moest aan de andere kant van de berg zien te komen.
Maar hoe?
"Ik wou dat ik dood was..."
Er is geen toekomst.
Na een nacht met huilen en schreeuwen begon ik de klim.
Ik zag in het begin niets door mijn gezwollen ogen.
Als een dwaze liep ik recht door de struiken en de takken zwiepten zo nu en dan pijnlijk langs mijn huid.
Ik leerde hiervan. Ik probeerde van uur tot uur te plannen.
Ook leerde ik om vooraf na te denken hoe ik een volgend moment zou overbruggen.
Hoe ik aan eten zou kunnen komen bijvoorbeeld.
Denken aan het verleden en aan de verre toekomst was er even niet bij.
Eén toekomstperspectief hield mij op de been. De overzijde!
De weg naar mijzelf.
Langzaam aan vorderde ik. De dingen die vroeger belangrijk waren vergat ik.
Make-up deed even niet ter zake. Mijn ondergoed en mijn lichaam waste ik in de bergbeekjes.
Mijn overdadige kleding had ik al eerder aan een treurige wilg gehangen.
Steeds meer begon ik mijzelf te worden.
Geheel alleen was ik de grootste uitdaging van mijn leven aangegaan
en als die dagen had ik de moeilijkste hindernissen in mijn eentje geflikt!
Ik voelde mij sterker dan ooit. Mooier dan ooit.
Wat was die onbegaanbare berghelling eigenlijk mooi!
Ik brak... Maar herstelde.
Dankzij de opgedane ervaring durfde ik de laatste etappe beter aan.
Hoezo kale berghellingen. Hoezo vulkaan!
Ik deed het gewoon.
Soms klom ik 10 meter en pletterde ik met een noodgang weer 3 meter naar beneden.
Mijn wonden moesten door de wind herstellen. Ik brak maar herstelde.
Ik durfde zelfs om te kijken naar het leven dat mij altijd warmte gaf.
Die mooie vertrouwde plek. Die plek die mij verstootte.
Alles voor niets?
Ik klom en klom en sliep in de buitenlucht.
Geheel overgeleverd aan de natuur vond ik mijn oorsprong.
En dan, na deze eindeloze beproeving kwam ik aan de top.
Ik zeeg huilend neer op het mos en rook er aan.
Ik merkte dat de smaak van vreugdetranen gelijk was als de tranen van verdriet.
De lucht van het mos boven op de berg rook hetzelfde als het mos in het dal.
Er was eigenlijk bijzonder weinig verschil. De zon was hetzelfde, de natuur, de lucht...
Ik schrok. Was nu alles voor niets geweest? Huilend viel ik in slaap.
Geen haat meer.
Na een poosje werd ik gewekt door de vogels.
Langzaam besefte ik waar ik was en keek om mij heen, genoot van het uitzicht en dacht na.
Geheel vrij kon ik nu denken over het verleden, de verandering, de pijn en de klim.
Het verleden van ons samen, de pijn ieder voor zich, de verandering en mijn eenzame weg.
Zonder haat en negatieve gedachten keek ik terug. De klim had mij veranderd.
Ik zag er niet uit!
Wat eerst onmogelijk had geleken was nu de weg gebleken naar kracht.
Naar mijn eigen ik.
Er was zoveel te leren op weg naar het onmogelijke.
Ik had het geflikt! Het leven is mooi.
Fluitend wandelde ik de berg af. De zon kietelde ondertussen mijn make-up loze gezicht.
De herstellende wonden begonnen te jeuken.
In mijn gescheurde trui voelde ik iets vrij bungelen. Ik zag er niet uit!
Maar ik voelde mij als herboren!
Plotseling zag ik mij geconfronteerd met een onnoemelijk hoge berg.
Zo één met beekjes en ontoegankelijke bossen tot aan de boomgrens.
Als ik goed in de hoogte tuurde ontwaarde ik rook uit de top.
"Oh nee hè? Een vulkaan!"
De moed zakte mij in de schoenen. Huilend vond ik mijzelf even later terug, liggend op het mos.
Het veilige mos. Althans, de plek die voor mij altijd veiligheid en geborgenheid had betekend.
"Ik wou dat ik dood was..."
Dat gevoel aan deze kant van de berg was verdwenen. Eigenlijk heel langzaam.
Gek dat ik niet eerder had kunnen ingrijpen. Misschien had ik nog iets kunnen redden?
Mijn leven was zo mooi. Zo fijn. We hadden het goed. Een leven om oud mee te worden. Totdat...
Nu was het te laat. Terugkeer onmogelijk. Ik moest aan de andere kant van de berg zien te komen.
Maar hoe?
"Ik wou dat ik dood was..."
Er is geen toekomst.
Na een nacht met huilen en schreeuwen begon ik de klim.
Ik zag in het begin niets door mijn gezwollen ogen.
Als een dwaze liep ik recht door de struiken en de takken zwiepten zo nu en dan pijnlijk langs mijn huid.
Ik leerde hiervan. Ik probeerde van uur tot uur te plannen.
Ook leerde ik om vooraf na te denken hoe ik een volgend moment zou overbruggen.
Hoe ik aan eten zou kunnen komen bijvoorbeeld.
Denken aan het verleden en aan de verre toekomst was er even niet bij.
Eén toekomstperspectief hield mij op de been. De overzijde!
De weg naar mijzelf.
Langzaam aan vorderde ik. De dingen die vroeger belangrijk waren vergat ik.
Make-up deed even niet ter zake. Mijn ondergoed en mijn lichaam waste ik in de bergbeekjes.
Mijn overdadige kleding had ik al eerder aan een treurige wilg gehangen.
Steeds meer begon ik mijzelf te worden.
Geheel alleen was ik de grootste uitdaging van mijn leven aangegaan
en als die dagen had ik de moeilijkste hindernissen in mijn eentje geflikt!
Ik voelde mij sterker dan ooit. Mooier dan ooit.
Wat was die onbegaanbare berghelling eigenlijk mooi!
Ik brak... Maar herstelde.
Dankzij de opgedane ervaring durfde ik de laatste etappe beter aan.
Hoezo kale berghellingen. Hoezo vulkaan!
Ik deed het gewoon.
Soms klom ik 10 meter en pletterde ik met een noodgang weer 3 meter naar beneden.
Mijn wonden moesten door de wind herstellen. Ik brak maar herstelde.
Ik durfde zelfs om te kijken naar het leven dat mij altijd warmte gaf.
Die mooie vertrouwde plek. Die plek die mij verstootte.
Alles voor niets?
Ik klom en klom en sliep in de buitenlucht.
Geheel overgeleverd aan de natuur vond ik mijn oorsprong.
En dan, na deze eindeloze beproeving kwam ik aan de top.
Ik zeeg huilend neer op het mos en rook er aan.
Ik merkte dat de smaak van vreugdetranen gelijk was als de tranen van verdriet.
De lucht van het mos boven op de berg rook hetzelfde als het mos in het dal.
Er was eigenlijk bijzonder weinig verschil. De zon was hetzelfde, de natuur, de lucht...
Ik schrok. Was nu alles voor niets geweest? Huilend viel ik in slaap.
Geen haat meer.
Na een poosje werd ik gewekt door de vogels.
Langzaam besefte ik waar ik was en keek om mij heen, genoot van het uitzicht en dacht na.
Geheel vrij kon ik nu denken over het verleden, de verandering, de pijn en de klim.
Het verleden van ons samen, de pijn ieder voor zich, de verandering en mijn eenzame weg.
Zonder haat en negatieve gedachten keek ik terug. De klim had mij veranderd.
Ik zag er niet uit!
Wat eerst onmogelijk had geleken was nu de weg gebleken naar kracht.
Naar mijn eigen ik.
Er was zoveel te leren op weg naar het onmogelijke.
Ik had het geflikt! Het leven is mooi.
Fluitend wandelde ik de berg af. De zon kietelde ondertussen mijn make-up loze gezicht.
De herstellende wonden begonnen te jeuken.
In mijn gescheurde trui voelde ik iets vrij bungelen. Ik zag er niet uit!
Maar ik voelde mij als herboren!
20 January 2012
Theater Beursplein
“In shock, I reached for my ING badge”
Last month, I'd arranged to meet friends for our regular night on the town, and this time we'd decided to paint Amsterdam red.
Since I'd arrived a little early, I decided to get off the tram a stop early and walk from the Dam to the train station.
But all of a sudden, I found myself confronted with the occupation of the Beursplein.
For or against “Occupy Beursplein”?
The square was a hive of activity, so I stopped and observed for a while.
“Where do I stand?
Am I for or against this movement?” I pondered.
Deep in thought, I ran through the pros and cons.
How had it all started? With a protest against the financial establishment...
Well, we haven't always been totally upfront with Joe Public have we?
So they have the right to protest. Don't they?
However, according to media reports, the movement now mainly consisted of tramps, homeless people and other such riff-raff!
DeLaMar or Carré
I enjoyed watching this free show for a while.
A performance you'd usually pay a lot of money to see in one of Amsterdam's fine theatres, DeLaMar or Koninklijke Carré.
I came to the conclusion that I could appreciate the movement, as long as they kept things decent.
Suddenly, a large sign grabbed my attention.
"BANKERS ARE WANKERS!"
I was brought back down to earth with a bump and my hand automatically flew to the place where my ING badge always hangs.
Disappointed
Somewhat disappointed, I continued further on my way to Amsterdam Central, with those three hurtful words still running through my head.
I turned back around and surveyed the performance.
Occupy Amsterdam 2011.
“Disgraceful! This shouldn't be allowed!”
Last month, I'd arranged to meet friends for our regular night on the town, and this time we'd decided to paint Amsterdam red.
Since I'd arrived a little early, I decided to get off the tram a stop early and walk from the Dam to the train station.
But all of a sudden, I found myself confronted with the occupation of the Beursplein.
For or against “Occupy Beursplein”?
The square was a hive of activity, so I stopped and observed for a while.
“Where do I stand?
Am I for or against this movement?” I pondered.
Deep in thought, I ran through the pros and cons.
How had it all started? With a protest against the financial establishment...
Well, we haven't always been totally upfront with Joe Public have we?
So they have the right to protest. Don't they?
However, according to media reports, the movement now mainly consisted of tramps, homeless people and other such riff-raff!
DeLaMar or Carré
I enjoyed watching this free show for a while.
A performance you'd usually pay a lot of money to see in one of Amsterdam's fine theatres, DeLaMar or Koninklijke Carré.
I came to the conclusion that I could appreciate the movement, as long as they kept things decent.
Suddenly, a large sign grabbed my attention.
"BANKERS ARE WANKERS!"
I was brought back down to earth with a bump and my hand automatically flew to the place where my ING badge always hangs.
Disappointed
Somewhat disappointed, I continued further on my way to Amsterdam Central, with those three hurtful words still running through my head.
I turned back around and surveyed the performance.
Occupy Amsterdam 2011.
“Disgraceful! This shouldn't be allowed!”
21 September 2011
Naaldencontainer
Hoe een man zich staande houdt als vrijwilliger in een hospice met voornamelijk vrouwelijke collega's.
Het liep tegen het einde van een rustige dienst.
Het hospice was op dat moment bemenst met 2 bewoners waarvan er een behoorlijk mobiel was.
Naar deze bewoner hadden we weinig omkijken. De andere bewoner, een meneer, was hulpbehoevender.
Ik had hem al eerder die ochtend een urinaal gegeven.
Nu was het moment, kort voor de overdracht aan de nieuwe ploeg, dat de huistelefoon ging.
De beller maakte zich bekend als de dochter van meneer en vroeg of ze hem kon spreken.
Met de telefoon in mijn hand liep ik een moment later de kamer binnen.
Hij wees gelijk naar het urinaal. "Ik moet weer plassen"; sprak hij moeizaam.
Ik overhandigde de telefoon terwijl ik hem uit legde wie er aan de telefoon was. "Uw dochter!"
De man keek een beetje verschrikt.
Ik begon zijn weggooi-boksershort los te maken en ontdekte gelijkertijd een bolus die reeds enige tijd lag te wachten op ontdekking.
Ik negeerde het en hield mij bezig om de jongeheer van de man op zijn plaats te houden in het urinaal.
Ondertussen sprak de man voort en hield ik mij discreet afzijdig.
Het duurde even voordat hij begreep wie hij aan de lijn had.
Hij wendde zich plotseling tot mij en zei: "Oh, mijn dochter! Ik verstond dokter!"
Hij vervolgde zijn gesprek terwijl ik wachtte op de plas. Er gebeurde niets.
Mijn gedachten gingen razendsnel. Hij moet verschoond worden. Zal ik?
Of zal ik het aan de aflossing overlaten?…
Ik besloot er voor te gaan.
Aan het einde van zijn telefonisch onderhoud was het urinaal nog immer niet gevuld en hij gaf te kennen dat hij niet meer moest.
Ik liep de kamer uit en vroeg mijn collega even te helpen. Zij had gelukkig iets meer ervaring. Ik miste de routine.
We zochten tevergeefs de handschoenen, een onderlegger en de vochtige doekjes.
Ik liep naar de kamer van de andere bewoner toe en haalde daar de benodigdheden op.
Handschoenen en een geel emmertje met een klein dekseltje.
'Ah', dacht ik. 'Hier kun je de vochtige doekjes uit trekken'.
Eenmaal terug op de kamer deden we de handschoenen aan en opende ik het emmertje.
Op dat moment zag ik de naalden en resten van prikmateriaal. Stiekem keek ik naar mijn collega.
'Had ze het gezien?'
Ze had het waarschijnlijk niet gezien. En wat als ze het wel had gezien?
Korte tijd later hadden we de overdracht achter de rug en liep ik naar mijn auto.
Een ervaring, en dus routine, rijker.
Het liep tegen het einde van een rustige dienst.
Het hospice was op dat moment bemenst met 2 bewoners waarvan er een behoorlijk mobiel was.
Naar deze bewoner hadden we weinig omkijken. De andere bewoner, een meneer, was hulpbehoevender.
Ik had hem al eerder die ochtend een urinaal gegeven.
Nu was het moment, kort voor de overdracht aan de nieuwe ploeg, dat de huistelefoon ging.
De beller maakte zich bekend als de dochter van meneer en vroeg of ze hem kon spreken.
Met de telefoon in mijn hand liep ik een moment later de kamer binnen.
Hij wees gelijk naar het urinaal. "Ik moet weer plassen"; sprak hij moeizaam.
Ik overhandigde de telefoon terwijl ik hem uit legde wie er aan de telefoon was. "Uw dochter!"
De man keek een beetje verschrikt.
Ik begon zijn weggooi-boksershort los te maken en ontdekte gelijkertijd een bolus die reeds enige tijd lag te wachten op ontdekking.
Ik negeerde het en hield mij bezig om de jongeheer van de man op zijn plaats te houden in het urinaal.
Ondertussen sprak de man voort en hield ik mij discreet afzijdig.
Het duurde even voordat hij begreep wie hij aan de lijn had.
Hij wendde zich plotseling tot mij en zei: "Oh, mijn dochter! Ik verstond dokter!"
Hij vervolgde zijn gesprek terwijl ik wachtte op de plas. Er gebeurde niets.
Mijn gedachten gingen razendsnel. Hij moet verschoond worden. Zal ik?
Of zal ik het aan de aflossing overlaten?…
Ik besloot er voor te gaan.
Aan het einde van zijn telefonisch onderhoud was het urinaal nog immer niet gevuld en hij gaf te kennen dat hij niet meer moest.
Ik liep de kamer uit en vroeg mijn collega even te helpen. Zij had gelukkig iets meer ervaring. Ik miste de routine.
We zochten tevergeefs de handschoenen, een onderlegger en de vochtige doekjes.
Ik liep naar de kamer van de andere bewoner toe en haalde daar de benodigdheden op.
Handschoenen en een geel emmertje met een klein dekseltje.
'Ah', dacht ik. 'Hier kun je de vochtige doekjes uit trekken'.
Eenmaal terug op de kamer deden we de handschoenen aan en opende ik het emmertje.
Op dat moment zag ik de naalden en resten van prikmateriaal. Stiekem keek ik naar mijn collega.
'Had ze het gezien?'
Ze had het waarschijnlijk niet gezien. En wat als ze het wel had gezien?
Korte tijd later hadden we de overdracht achter de rug en liep ik naar mijn auto.
Een ervaring, en dus routine, rijker.
07 September 2011
Haar ogen nam ik mee naar de dood..
In mijn 22-jarig vaderschap-jubileum heb ik veel meegemaakt, veel geleerd en veel verhaaltjes over de kinderen geschreven.
Dat ik in deze periode ook fouten heb gemaakt staat buiten kijf.
Fouten waarvan je weet dat ze er zijn maar die je naast je neer legt. "Ik ben ook maar een mens...".
Soms echter krijg je een spiegel gepresenteerd. De ongevraagde feed-back.
Het gebeurde recentelijk tijdens mijn vakantie. Mijn volwassen dochter was een paar dagen langsgekomen op ons stekkie.
Dochterlief had het druk met haar studie en dit vertaalde zich in het doorstuderen in de vakantie.
Zo nu en dan was ze wat korzelig. Soms snauwde ze even... Ook tegen mijn vrouw.
Moeder kan daar goed tegen. "Ze moet haar ei kwijt en dit is de ideale plek..."; suste ze.
Op een gegeven moment ging ze te ver voor mijn gevoel.
Ik ging er tegen in en zoals een goed debater betaamt ging zij de discussie aan.
"Waarom snauw je zo tegen mij!"; riep ze.
Ik antwoordde iets van; "Wij doen alles voor je en jij...".
FOUT!
Het ging zo een paar zinnen door en ik zag mijn vrouw ongelukkig kijken.
Ik trachtte wanhopig om mijn lessen 'omgaan met (vrouwelijke) emoties' in stelling te brengen.
Het lukt en ik loop naar dochterlief toe en hef mijn hand teneinde een high-five te geven.
"Vergeet het!"; zeg ik. Ze beantwoord de geste, begint nog even flink te schelden en gelijktijdig zie ik haar ogen groot worden.
Haar ogen worden rood, sperren zich wijd open en vullen zich met tranen.
Wat ik mis is dat zij op dat moment kei- en keihard vecht tegen de tranen.
Ik zag enkel de scheldende, jankende vrouw voor me. Ik begreep dit niet en draaide me met een zucht om. Weg van dit alles.
Had ik maar eerder begrepen dat ze juist opgelucht was en dat het schelden en huilen niet zo bedoeld was.
Snikkend loopt ze weg en glijdt buiten pardoes uit over het natte hout. Het doet mij pijn doch ik kan niet reageren.
Ik ben boos. Verstijfd. Verdrietig. Ik ben stom. Ik ben een man!
Even later lig ik in bed. Ik kan de slaap niet vatten. Gedachten spelen door mijn hoofd.
Steeds zie ik haar ogen voor me. Dat innerlijke vechten.
Ik denk, ik maal.
Woelend zie ik mijzelf ineens liggen op mijn sterfbed.
Net voordat ik mijn aller, allerlaatste adem uit blaas zie ik die wanhopige ogen weer voor me... De afrekening?
Een beklemmend gevoel maakt zich meester van me. Dat moet mij niet overkomen!
Even later klop ik op de deur van haar kamer.
"Sorry..." zeg ik zachtjes. "Ik heb veel van je geleerd..."
Dat ik in deze periode ook fouten heb gemaakt staat buiten kijf.
Fouten waarvan je weet dat ze er zijn maar die je naast je neer legt. "Ik ben ook maar een mens...".
Soms echter krijg je een spiegel gepresenteerd. De ongevraagde feed-back.
Het gebeurde recentelijk tijdens mijn vakantie. Mijn volwassen dochter was een paar dagen langsgekomen op ons stekkie.
Dochterlief had het druk met haar studie en dit vertaalde zich in het doorstuderen in de vakantie.
Zo nu en dan was ze wat korzelig. Soms snauwde ze even... Ook tegen mijn vrouw.
Moeder kan daar goed tegen. "Ze moet haar ei kwijt en dit is de ideale plek..."; suste ze.
Op een gegeven moment ging ze te ver voor mijn gevoel.
Ik ging er tegen in en zoals een goed debater betaamt ging zij de discussie aan.
"Waarom snauw je zo tegen mij!"; riep ze.
Ik antwoordde iets van; "Wij doen alles voor je en jij...".
FOUT!
Het ging zo een paar zinnen door en ik zag mijn vrouw ongelukkig kijken.
Ik trachtte wanhopig om mijn lessen 'omgaan met (vrouwelijke) emoties' in stelling te brengen.
Het lukt en ik loop naar dochterlief toe en hef mijn hand teneinde een high-five te geven.
"Vergeet het!"; zeg ik. Ze beantwoord de geste, begint nog even flink te schelden en gelijktijdig zie ik haar ogen groot worden.
Haar ogen worden rood, sperren zich wijd open en vullen zich met tranen.
Wat ik mis is dat zij op dat moment kei- en keihard vecht tegen de tranen.
Ik zag enkel de scheldende, jankende vrouw voor me. Ik begreep dit niet en draaide me met een zucht om. Weg van dit alles.
Had ik maar eerder begrepen dat ze juist opgelucht was en dat het schelden en huilen niet zo bedoeld was.
Snikkend loopt ze weg en glijdt buiten pardoes uit over het natte hout. Het doet mij pijn doch ik kan niet reageren.
Ik ben boos. Verstijfd. Verdrietig. Ik ben stom. Ik ben een man!
Even later lig ik in bed. Ik kan de slaap niet vatten. Gedachten spelen door mijn hoofd.
Steeds zie ik haar ogen voor me. Dat innerlijke vechten.
Ik denk, ik maal.
Woelend zie ik mijzelf ineens liggen op mijn sterfbed.
Net voordat ik mijn aller, allerlaatste adem uit blaas zie ik die wanhopige ogen weer voor me... De afrekening?
Een beklemmend gevoel maakt zich meester van me. Dat moet mij niet overkomen!
Even later klop ik op de deur van haar kamer.
"Sorry..." zeg ik zachtjes. "Ik heb veel van je geleerd..."
22 May 2011
Eindevandewereldgemist.com?
Lieve mensen,
We hebben er weer één achter de rug.
De dag des oordeel versie 2011-5...
Ene meneer Camping uit, ja hoe kan het ook anders,
de Verenigde Staten, had bepaald dat 21 mei de grote afrekening zou plaatsvinden.
In mijn beleving voor de man zelf een verlies-verlies situatie.
Als het gebeurt, dan kan niemand deze man eren.
Geen sterveling kan immers meer zeggen: "Deze man had gelijk!"
Als het weer niet gebeurt, dan is deze man een verliezer. Eentje die m.i. uit zijn ambt ontheven kan worden.
Per direct!
Hoe haalt hij dit in zijn hoofd! Er zijn mensen die geloven.
Geloven in een God en er zijn mensen die geloven in meneer Harold Camping.
Ook zijn er lieden die weten dat dit wel los zal lopen.
En als het gebeurt dan zien ze dit vanzelf wel...
Ik heb in mij leventje al meerdere armageddons overleefd. Jij toch ook?
Gisteravond vroeg een vriend van mij hoe laat het was.
Ik vertelde hem de actuele tijd.
Hij trok wit weg.
"Shit, te laat.., we hebben het einde van de wereld gemist!"
We hebben er weer één achter de rug.
De dag des oordeel versie 2011-5...
Ene meneer Camping uit, ja hoe kan het ook anders,
de Verenigde Staten, had bepaald dat 21 mei de grote afrekening zou plaatsvinden.
In mijn beleving voor de man zelf een verlies-verlies situatie.
Als het gebeurt, dan kan niemand deze man eren.
Geen sterveling kan immers meer zeggen: "Deze man had gelijk!"
Als het weer niet gebeurt, dan is deze man een verliezer. Eentje die m.i. uit zijn ambt ontheven kan worden.
Per direct!
Hoe haalt hij dit in zijn hoofd! Er zijn mensen die geloven.
Geloven in een God en er zijn mensen die geloven in meneer Harold Camping.
Ook zijn er lieden die weten dat dit wel los zal lopen.
En als het gebeurt dan zien ze dit vanzelf wel...
Ik heb in mij leventje al meerdere armageddons overleefd. Jij toch ook?
Gisteravond vroeg een vriend van mij hoe laat het was.
Ik vertelde hem de actuele tijd.
Hij trok wit weg.
"Shit, te laat.., we hebben het einde van de wereld gemist!"
16 May 2011
Gepest!
Een leven lang gepest,
faalangst beheerst
het leven
dat mij rest.
Ik kan niets...
Gevoel onderdrukken.
Nu ben ik zelfs bang
dat doodgewoon sterven
mij straks niet
zal
lukken.
Bedankt.
faalangst beheerst
het leven
dat mij rest.
Ik kan niets...
Gevoel onderdrukken.
Nu ben ik zelfs bang
dat doodgewoon sterven
mij straks niet
zal
lukken.
Bedankt.
07 October 2010
Onthoofding in Almere Haven!
Vandaag zou het gebeuren.
Mijn vrouw had afgesproken met de buurvrouw dat zij haar 2 jachthonden wel mee uit zou nemen tegelijk met onze hond.
Buurvrouw had die van ons al eens mee uitgenomen tijdens een lange werkdag en zo konden wij elkaar mooi helpen nietwaar?
De jachthonden zijn vrij groot en ik schat in dat de zgn. schofthoogte van de honden gelijk is aan de hoogte van de heupen van mijn vrouw.
Behoorlijk aan de maat dus. De honden zijn atletisch, goed opgevoed en zijn gewend om vrijelijk rond te lopen in het buitengebied van Almere Haven.
Mijn vrouw genoot. Best wel lekker met 3 ravottende honden in de herfst.
Plotseling duiken de drie de struiken in. De twee ruiken wat en de derde gaat mee in het avontuur!
Het duurde iets langer dan normaal en mijn vrouw had al enkele malen een signaal gegeven. Niets!
Tot het moment dat de brutaalste de struiken uit komt rennen. Ze heeft iets in de bek!
Mijn vrouw, die nog nooit in haar leven een medeschepsel naar het leven heeft gestaan, begint te roepen! Los!
De hond staat er trots kwispelend bij en laat onmiddellijk los.
"Euh ja, en nu?"; denkt zij. De vogel, een patrijs of zo, ligt daar in het zonnetje en komt bij van de 'bijna dood ervaring'.
Mijn vrouw staat daar met 3 honden, even zoveel kettingen een terminale vogel en 2 handen.
En dan nog het feit dat de honden groot en zwaar zijn!
Nog voor dat ze heeft kunnen bewegen heeft de hond de patrijs al weer in de bek. Wanhopig wordt ze er van.
Gelukkig schiet een vrouw te hulp. Kordaat pakt ze het gevogelte vast terwijl mijn vrouw de keel van de hond vastgrijpt.
Even later is het gelukt en de vrouw werpt de vogel in de bosjes. De honden zitten vast en mijn vrouw begint aan het laatste avontuur.
Met de honden een afstand van zo'n 400 meter overbruggen naar huis. Het gaat moeizaam. De honden trekken en trekken!!
Ineens weet er één uit de halsband te glippen en keert terug naar het plaats delict.
Vrolijk en trots loopt ze voorbij met de romp in haar bek. Kop van lichaam gescheiden.
Wat mijn vrouw ook probeert, de jager luistert niet meer en gaat in een rechte lijn naar huis.
Eenmaal gearriveerd bij de woning staat het huilen haar nader dan het lachen. De honden moeten naar binnen!
Gelukkig komen er wat buren aan lopen.
Ze gniffelen een beetje maar al snel is de jager ontdaan van het corpus en verdwijnt het stoffelijk overschot in een lijkzak.
Terwijl mijn vrouw trillend naar huis loopt, hoort ze nog net de opmerking van een buurman; "Hm, dat wordt dus niet barbecueën, buurvrouw?"
Mijn vrouw had afgesproken met de buurvrouw dat zij haar 2 jachthonden wel mee uit zou nemen tegelijk met onze hond.
Buurvrouw had die van ons al eens mee uitgenomen tijdens een lange werkdag en zo konden wij elkaar mooi helpen nietwaar?
De jachthonden zijn vrij groot en ik schat in dat de zgn. schofthoogte van de honden gelijk is aan de hoogte van de heupen van mijn vrouw.
Behoorlijk aan de maat dus. De honden zijn atletisch, goed opgevoed en zijn gewend om vrijelijk rond te lopen in het buitengebied van Almere Haven.
Mijn vrouw genoot. Best wel lekker met 3 ravottende honden in de herfst.
Plotseling duiken de drie de struiken in. De twee ruiken wat en de derde gaat mee in het avontuur!
Het duurde iets langer dan normaal en mijn vrouw had al enkele malen een signaal gegeven. Niets!
Tot het moment dat de brutaalste de struiken uit komt rennen. Ze heeft iets in de bek!
Mijn vrouw, die nog nooit in haar leven een medeschepsel naar het leven heeft gestaan, begint te roepen! Los!
De hond staat er trots kwispelend bij en laat onmiddellijk los.
"Euh ja, en nu?"; denkt zij. De vogel, een patrijs of zo, ligt daar in het zonnetje en komt bij van de 'bijna dood ervaring'.
Mijn vrouw staat daar met 3 honden, even zoveel kettingen een terminale vogel en 2 handen.
En dan nog het feit dat de honden groot en zwaar zijn!
Nog voor dat ze heeft kunnen bewegen heeft de hond de patrijs al weer in de bek. Wanhopig wordt ze er van.
Gelukkig schiet een vrouw te hulp. Kordaat pakt ze het gevogelte vast terwijl mijn vrouw de keel van de hond vastgrijpt.
Even later is het gelukt en de vrouw werpt de vogel in de bosjes. De honden zitten vast en mijn vrouw begint aan het laatste avontuur.
Met de honden een afstand van zo'n 400 meter overbruggen naar huis. Het gaat moeizaam. De honden trekken en trekken!!
Ineens weet er één uit de halsband te glippen en keert terug naar het plaats delict.
Vrolijk en trots loopt ze voorbij met de romp in haar bek. Kop van lichaam gescheiden.
Wat mijn vrouw ook probeert, de jager luistert niet meer en gaat in een rechte lijn naar huis.
Eenmaal gearriveerd bij de woning staat het huilen haar nader dan het lachen. De honden moeten naar binnen!
Gelukkig komen er wat buren aan lopen.
Ze gniffelen een beetje maar al snel is de jager ontdaan van het corpus en verdwijnt het stoffelijk overschot in een lijkzak.
Terwijl mijn vrouw trillend naar huis loopt, hoort ze nog net de opmerking van een buurman; "Hm, dat wordt dus niet barbecueën, buurvrouw?"
06 October 2010
Busverhalen - Bestrating Wilnis!
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Bestrating Wilnis!
Lijn 126. Ook dit was een lijn die bij mijn vaste trajecten behoorde. Startte op het Muiderpoortstation te Amsterdam.
Naar Station Holendrecht en via het AMC naar Abcoude, Vinkeveen, Wilnis en als eindbestemming Mijdrecht.
Nu was het standaard procedure dat je bij aanvang van iedere dienst even op het publikatiebord keek of er nog bijzonderheden waren.
Ook die ochtend het geval geweest en zonder bijzonderheden toog ik naar Holendrecht om de chauffeur af te lossen richting Muiderpoort.
Korte tijd later vertrek ik als 126 naar Mijdrecht.
Ook dit is voor een stadse jongen een verademing om te rijden. De Vinkeveense plassen, De Baambrugse zuwe.
Allemaal vrij nieuw voor mij. Een lange weg met aan weerzijden water. Wat huizen, restaurants, havens en hier en daar een halte. Genieten dus.
Plotseling doemt er een hek voor mij op. Zo'n hek van 2 stalen palen en een rood-witte plank. "Voorspelt niet veel goeds"; mompel ik…
En zo gedacht… Ik houd halt en zie voor mij een en al activiteit. De trottoirs zijn vernieuwd en de weg voor mij ligt gedeeltelijk open.
Ik zie de nachtmerrie al opdoemen. Wachten op ondersteuning en een kilometer achteruit rijden.
Even later heb ik contact met de "Centraal Post". Er stond niets op het bord en ik bevind mij in een lastige situatie.
Het resultaat van het contact met het checkpoint kan ik mij absoluut niet meer herinneren maar het zal zo goed geweest zijn dat ik besloot door te rijden.
Ik breng de opzichter op de hoogte en heel voorzichtig trek ik op. Langs de bouwput. De rechterzijde van de bus draait langzaam het trottoir op.
Ja, zo kom ik er precies langs. 500 meter moet ik zo overbruggen. De linkerkant op de weg en de rechter op de stoep.
Het gaat goed zo en ik vorder gestaag. Ik negeer de stratemakers die achter de bus hevig met de armen zwaaien. "Stop! Stop!".
Duidelijk zie ik het 500 meter lange spoor van vernieling dat ik achter laat.
Tegels die omhoog schieten op het moment dat mijn wielen 5 tot 10 cm wegzakken.
LULLIG!
Maar het stond niet op het publikatiebord… Dus..
… Op tijd rijdt lijn 126 verder. Weer met tevreden passagiers...
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Bestrating Wilnis!
Lijn 126. Ook dit was een lijn die bij mijn vaste trajecten behoorde. Startte op het Muiderpoortstation te Amsterdam.
Naar Station Holendrecht en via het AMC naar Abcoude, Vinkeveen, Wilnis en als eindbestemming Mijdrecht.
Nu was het standaard procedure dat je bij aanvang van iedere dienst even op het publikatiebord keek of er nog bijzonderheden waren.
Ook die ochtend het geval geweest en zonder bijzonderheden toog ik naar Holendrecht om de chauffeur af te lossen richting Muiderpoort.
Korte tijd later vertrek ik als 126 naar Mijdrecht.
Ook dit is voor een stadse jongen een verademing om te rijden. De Vinkeveense plassen, De Baambrugse zuwe.
Allemaal vrij nieuw voor mij. Een lange weg met aan weerzijden water. Wat huizen, restaurants, havens en hier en daar een halte. Genieten dus.
Plotseling doemt er een hek voor mij op. Zo'n hek van 2 stalen palen en een rood-witte plank. "Voorspelt niet veel goeds"; mompel ik…
En zo gedacht… Ik houd halt en zie voor mij een en al activiteit. De trottoirs zijn vernieuwd en de weg voor mij ligt gedeeltelijk open.
Ik zie de nachtmerrie al opdoemen. Wachten op ondersteuning en een kilometer achteruit rijden.
Even later heb ik contact met de "Centraal Post". Er stond niets op het bord en ik bevind mij in een lastige situatie.
Het resultaat van het contact met het checkpoint kan ik mij absoluut niet meer herinneren maar het zal zo goed geweest zijn dat ik besloot door te rijden.
Ik breng de opzichter op de hoogte en heel voorzichtig trek ik op. Langs de bouwput. De rechterzijde van de bus draait langzaam het trottoir op.
Ja, zo kom ik er precies langs. 500 meter moet ik zo overbruggen. De linkerkant op de weg en de rechter op de stoep.
Het gaat goed zo en ik vorder gestaag. Ik negeer de stratemakers die achter de bus hevig met de armen zwaaien. "Stop! Stop!".
Duidelijk zie ik het 500 meter lange spoor van vernieling dat ik achter laat.
Tegels die omhoog schieten op het moment dat mijn wielen 5 tot 10 cm wegzakken.
LULLIG!
Maar het stond niet op het publikatiebord… Dus..
… Op tijd rijdt lijn 126 verder. Weer met tevreden passagiers...
Hilbert Steensma
Busverhalen - Ik leek wel een mens!
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Ik leek wel een mens!
Ik reed die dag op mijn eigen lijn. Lijn 120. Amsterdam Muiderpoortstation - Utrecht Centraal station
Doorgaans een heerlijke rit. Weinig over te melden behalve de route langs de mooie plekjes aan de Vecht.
Ieder jaargetijde een mooie ervaring.
Toch had je ook hier zo nu en dan te maken met vertraging en drukte.
En op een lange rit had ik wel behoefte aan een koffiepauze op het Muiderpoortstation.
Rekening houdende met de vertraging rij ik over de Middenweg. Ik probeer wat tijd in te halen.
Plotseling rijdt er een bumperklever voor mij. Achterin zitten een paar jongeren en die maken obscene gebaren.
Ongetwijfeld reageerde ik op de verkeerde manier want de rest van de Middenweg en de Linaeusstraat blijft de auto mij
stagneren en rijdt steeds langzamer. 20 a 30 km p/u. Ondertussen zit ik mij vreselijk te irriteren.
Bij elke halte waar ik moet stoppen stopt de auto ook om mij later weer op sleeptouw te nemen met een slakkegang.
Ik zie mijn koffiepauze in rook op gaan, word kwader en kwader en gedraag mij niet meer zoals van mij verwacht wordt.
Met een soort van waas voor mijn ogen zie ik mijn kans.
Op het eind van de Linaeusstraat dien ik gebruik te maken van de busbaan teneinde rechtsaf te kunnen draaien de Wijttenbachstraat in.
Mij bedoeling was duidelijk. Ik zou de auto tegen houden en mijn frustratie botvieren, lees: een praatje maken.
Het interesseerde mij niet meer of er 3, 4 of 5 jongens in zaten!
Dan gebeurt het. De auto staat rechts van mij voor het rode verkeerslicht. Ik sta op de busbaan en wacht ook.
Het licht springt op groen en de auto's beginnen te rijden. Ik mag nog niet maar ben blind.
Ik trek op, stuur langzaam naar rechts en zie het meisje op haar fiets over het hoofd.
Het meisje springt van de fiets maar de fiets is reddeloos verloren.
Zonder enig gevoel van mededogen grijpen mijn achterwielen de fiets en op dat moment komt mijn bus tot stilstand.
Ik trek wit weg. De auto is inmiddels uit het zicht verdwenen.
Waarschijnlijk heeft mijn gedrag gezorgd voor de ultieme climax en zullen de inzittenden zich op de knieen geslagen hebben van pret!
De auto was ook uit mijn gedachten verdwenen. Ik had een ander probleem.
Ambulance, politie en mijn collega's ter plaatse. Gelukkig had het meisje niets.
Gek genoeg is er nooit gerept over een schuldvraag. Psychologie? Had ik al straf genoeg?
Ik had bijna iemand doodgereden. Iets wat ik kon bijschrijven in mijn persoonlijke register. Een zwarte bladzij in mijn dagboek.
Iemand probeerde mij gek te maken en ik ben de uitdaging aangegaan. Ik leek wel een mens.
En de vertraging? Nooit meer ingehaald!
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Ik leek wel een mens!
Ik reed die dag op mijn eigen lijn. Lijn 120. Amsterdam Muiderpoortstation - Utrecht Centraal station
Doorgaans een heerlijke rit. Weinig over te melden behalve de route langs de mooie plekjes aan de Vecht.
Ieder jaargetijde een mooie ervaring.
Toch had je ook hier zo nu en dan te maken met vertraging en drukte.
En op een lange rit had ik wel behoefte aan een koffiepauze op het Muiderpoortstation.
Rekening houdende met de vertraging rij ik over de Middenweg. Ik probeer wat tijd in te halen.
Plotseling rijdt er een bumperklever voor mij. Achterin zitten een paar jongeren en die maken obscene gebaren.
Ongetwijfeld reageerde ik op de verkeerde manier want de rest van de Middenweg en de Linaeusstraat blijft de auto mij
stagneren en rijdt steeds langzamer. 20 a 30 km p/u. Ondertussen zit ik mij vreselijk te irriteren.
Bij elke halte waar ik moet stoppen stopt de auto ook om mij later weer op sleeptouw te nemen met een slakkegang.
Ik zie mijn koffiepauze in rook op gaan, word kwader en kwader en gedraag mij niet meer zoals van mij verwacht wordt.
Met een soort van waas voor mijn ogen zie ik mijn kans.
Op het eind van de Linaeusstraat dien ik gebruik te maken van de busbaan teneinde rechtsaf te kunnen draaien de Wijttenbachstraat in.
Mij bedoeling was duidelijk. Ik zou de auto tegen houden en mijn frustratie botvieren, lees: een praatje maken.
Het interesseerde mij niet meer of er 3, 4 of 5 jongens in zaten!
Dan gebeurt het. De auto staat rechts van mij voor het rode verkeerslicht. Ik sta op de busbaan en wacht ook.
Het licht springt op groen en de auto's beginnen te rijden. Ik mag nog niet maar ben blind.
Ik trek op, stuur langzaam naar rechts en zie het meisje op haar fiets over het hoofd.
Het meisje springt van de fiets maar de fiets is reddeloos verloren.
Zonder enig gevoel van mededogen grijpen mijn achterwielen de fiets en op dat moment komt mijn bus tot stilstand.
Ik trek wit weg. De auto is inmiddels uit het zicht verdwenen.
Waarschijnlijk heeft mijn gedrag gezorgd voor de ultieme climax en zullen de inzittenden zich op de knieen geslagen hebben van pret!
De auto was ook uit mijn gedachten verdwenen. Ik had een ander probleem.
Ambulance, politie en mijn collega's ter plaatse. Gelukkig had het meisje niets.
Gek genoeg is er nooit gerept over een schuldvraag. Psychologie? Had ik al straf genoeg?
Ik had bijna iemand doodgereden. Iets wat ik kon bijschrijven in mijn persoonlijke register. Een zwarte bladzij in mijn dagboek.
Iemand probeerde mij gek te maken en ik ben de uitdaging aangegaan. Ik leek wel een mens.
En de vertraging? Nooit meer ingehaald!
Hilbert Steensma
01 October 2010
Busverhalen - Karate kid!
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Karate kid!
Hm… Grappig dat ik bij deze anekdote niet exact meer weet welke lijn het was.
Station Diemen staat mij helder voor de geest. Zou lijn 175 moeten zijn geweest.
Het gebeurde in de ochtendspits.
Een jongen stapt in, legt een strippenkaart op de betaaltafel en vraagt mij een aantal strippen af te stempelen.
De kaart is smoezelig en het valt mij gelijk op dat de kaart glimt.
Met een overdreven diepe zucht pak ik de kaart op en leg ik hem naast mij neer.
Een gevalletje kaarsvet.
"He! Wat maak je nou man!"
Ik antwoord dat ik zijn vervalste kaart heb ingenomen en stel hem voor de keus. Kaart kopen of uitstappen.
De jongen geeft niet op en begint een discussie.
Ondertussen was ik al weer doorgereden maakte ik dus de fout door de jongen te negeren.
Het gesprek wordt feller. "Ik wil mijn kaart terug!"
De situatie wordt dreigender. Hij staat en ik zit. Rijdende met een aantal passagiers die veilig thuis willen komen.
Ik sommeer ik de jongen om de volgende halte de bus te verlaten.
Zo niet, dan zou ik hulp inroepen.
De jongen weigert.
Na een kort gesprek met het checkpoint Amstel-3, komt even later een politiewagen langszij.
Ik leg e.e.a. uit en de jongen wordt afgevoerd.
Ik vervolg ten tweede male mijn weg. Dit keer met een vette vertraging.
Op een bepaald moment, en in mijn herinnering is dit een uurtje of drie later, kom ik aan op station Diemen.
Ik stap uit, koop een bak koffie uit de automaat en loop naar de telefooncel om het thuisfront even te bellen.
Tijdens het gesprek gebeurt het plotseling.
De jongen die ik van de bus had laten halen komt aanlopen.
Hij kijkt woest en zijn armen en benen maken niet mis te verstane bewegingen.
Karate kid!
Ik schrik. Het ziet er best heftig uit.
Ik breek mijn gesprek af, besluit snel te handelen en loop direct op de jongen af.
"Problemen?"; vraag ik.
Hij is echt boos. "Wat maak je nou man! Nu heb ik valsheid in geschrifte aan mijn broek hangen!"
Ik leg uit dat ik hem de keuze heb gegeven en al snel heb ik een normaal gesprek met de jongen.
Zo'n normaal gesprek dat ik het eigenlijk lullig vind dat het zo gelopen is.
Korte tijd later gaan we uiteen.
Geen blauwe plekken voor mij. Maar een aantekening voor de jongen.
Een slechte gebeurtenis eigenlijk.
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Karate kid!
Hm… Grappig dat ik bij deze anekdote niet exact meer weet welke lijn het was.
Station Diemen staat mij helder voor de geest. Zou lijn 175 moeten zijn geweest.
Het gebeurde in de ochtendspits.
Een jongen stapt in, legt een strippenkaart op de betaaltafel en vraagt mij een aantal strippen af te stempelen.
De kaart is smoezelig en het valt mij gelijk op dat de kaart glimt.
Met een overdreven diepe zucht pak ik de kaart op en leg ik hem naast mij neer.
Een gevalletje kaarsvet.
"He! Wat maak je nou man!"
Ik antwoord dat ik zijn vervalste kaart heb ingenomen en stel hem voor de keus. Kaart kopen of uitstappen.
De jongen geeft niet op en begint een discussie.
Ondertussen was ik al weer doorgereden maakte ik dus de fout door de jongen te negeren.
Het gesprek wordt feller. "Ik wil mijn kaart terug!"
De situatie wordt dreigender. Hij staat en ik zit. Rijdende met een aantal passagiers die veilig thuis willen komen.
Ik sommeer ik de jongen om de volgende halte de bus te verlaten.
Zo niet, dan zou ik hulp inroepen.
De jongen weigert.
Na een kort gesprek met het checkpoint Amstel-3, komt even later een politiewagen langszij.
Ik leg e.e.a. uit en de jongen wordt afgevoerd.
Ik vervolg ten tweede male mijn weg. Dit keer met een vette vertraging.
Op een bepaald moment, en in mijn herinnering is dit een uurtje of drie later, kom ik aan op station Diemen.
Ik stap uit, koop een bak koffie uit de automaat en loop naar de telefooncel om het thuisfront even te bellen.
Tijdens het gesprek gebeurt het plotseling.
De jongen die ik van de bus had laten halen komt aanlopen.
Hij kijkt woest en zijn armen en benen maken niet mis te verstane bewegingen.
Karate kid!
Ik schrik. Het ziet er best heftig uit.
Ik breek mijn gesprek af, besluit snel te handelen en loop direct op de jongen af.
"Problemen?"; vraag ik.
Hij is echt boos. "Wat maak je nou man! Nu heb ik valsheid in geschrifte aan mijn broek hangen!"
Ik leg uit dat ik hem de keuze heb gegeven en al snel heb ik een normaal gesprek met de jongen.
Zo'n normaal gesprek dat ik het eigenlijk lullig vind dat het zo gelopen is.
Korte tijd later gaan we uiteen.
Geen blauwe plekken voor mij. Maar een aantekening voor de jongen.
Een slechte gebeurtenis eigenlijk.
Hilbert Steensma
28 September 2010
Toch weer Harderwijk...
Ik schrijf oktober 2010.
Het is inmiddels alweer bijna 2 jaar geleden dat we met zijn drieën door Harderwijk reden.
Mijn vrouw, zoon en ik.
Nick had i.o.m. ons en zijn leerkrachten besloten om zijn vervolgopleiding na de middelbare school in Harderwijk te doen.
Een opleiding in de zorg zou 'je van het' zijn voor hem.
Het liep anders. De zorg was op het niveau dat hij deed niet de juiste keuze.
Hij had zijn Buik vol van Billen en Baby's.
Het enige positieve aan Harderwijk was een amoureuze relatie waarin hij tot over zijn oren in heeft gezeten.
Papa en mama voelden zich enigszins schuldig over de beroepskeuze en de locatie.
Een jaar om na te denken dus.
Het leger is ter sprake gebracht en een opleiding tot politieagent.
Tot op heden is dat het niet geworden.
Inmiddels heeft Nick de draad opgepakt en heeft flink uren gemaakt in de supermarkt.
Ook hier komt zijn sociale ik goed tot zijn recht.
Prettige bijkomstigheid is dat hij ook wat geld heeft voor chille kleding wat weer handig is om chickies te scoren. Toch?
Al met al geen verloren jaar.
Nick besefte dat hij een hoger niveau moet halen om daarna leuke vervolgopleidingen te kunnen kiezen.
Op het nippertje heeft hij zich in kunnen schrijven op het ROC.
Twee jaar naar de opleiding autobranche & mobiliteit.
Zeg maar automonteur.
Hij kwam ineens enthousiast binnen lopen. "Leipe shit man! Ik heb nu een prettige opleiding gevonden!"
Okee, we hebben het even laten bezinken. Automonteur. Op zich helemaal niets mis mee.
En al snel ging de twijfel over in een gevoel van geluk. De Skoda van pa begint al wat ouder te worden...
Op het laatste moment is er ook nog een stageplaats geregeld. Kwik-fit in Harderwijk. "Waar?"
Juist. HARDERWIJK!
Ondertussen hebben we samen een overall ("Nee ouwe, dat heet geen ketelpak!") en een paar schoenen met harde neuzen aangeschaft.
Ook de schoenen waren een reden voor enthousiasme. Ze zagen er blijkbaar niet verkeerd uit.
Eenmaal thuisgekomen trok hij de nieuwe kleding aan en als blijk van dank bezigde hij enkele zinnen die mij wel een beetje bekend voorkwamen.
"Boks ouwe!" en "Tik em aan!!!"
Gisteren kwam hij thuis van zijn eerste dag stage. Hij was zichtbaar happy.
Uitgebreid vertelde hij over de dingen die hij geleerd had. Positief!
Dus wie weet krijgen we in de toekomst een technische man in de familie.
Een techneut maar dan wel een heel sociale...
Het is inmiddels alweer bijna 2 jaar geleden dat we met zijn drieën door Harderwijk reden.
Mijn vrouw, zoon en ik.
Nick had i.o.m. ons en zijn leerkrachten besloten om zijn vervolgopleiding na de middelbare school in Harderwijk te doen.
Een opleiding in de zorg zou 'je van het' zijn voor hem.
Het liep anders. De zorg was op het niveau dat hij deed niet de juiste keuze.
Hij had zijn Buik vol van Billen en Baby's.
Het enige positieve aan Harderwijk was een amoureuze relatie waarin hij tot over zijn oren in heeft gezeten.
Papa en mama voelden zich enigszins schuldig over de beroepskeuze en de locatie.
Een jaar om na te denken dus.
Het leger is ter sprake gebracht en een opleiding tot politieagent.
Tot op heden is dat het niet geworden.
Inmiddels heeft Nick de draad opgepakt en heeft flink uren gemaakt in de supermarkt.
Ook hier komt zijn sociale ik goed tot zijn recht.
Prettige bijkomstigheid is dat hij ook wat geld heeft voor chille kleding wat weer handig is om chickies te scoren. Toch?
Al met al geen verloren jaar.
Nick besefte dat hij een hoger niveau moet halen om daarna leuke vervolgopleidingen te kunnen kiezen.
Op het nippertje heeft hij zich in kunnen schrijven op het ROC.
Twee jaar naar de opleiding autobranche & mobiliteit.
Zeg maar automonteur.
Hij kwam ineens enthousiast binnen lopen. "Leipe shit man! Ik heb nu een prettige opleiding gevonden!"
Okee, we hebben het even laten bezinken. Automonteur. Op zich helemaal niets mis mee.
En al snel ging de twijfel over in een gevoel van geluk. De Skoda van pa begint al wat ouder te worden...
Op het laatste moment is er ook nog een stageplaats geregeld. Kwik-fit in Harderwijk. "Waar?"
Juist. HARDERWIJK!
Ondertussen hebben we samen een overall ("Nee ouwe, dat heet geen ketelpak!") en een paar schoenen met harde neuzen aangeschaft.
Ook de schoenen waren een reden voor enthousiasme. Ze zagen er blijkbaar niet verkeerd uit.
Eenmaal thuisgekomen trok hij de nieuwe kleding aan en als blijk van dank bezigde hij enkele zinnen die mij wel een beetje bekend voorkwamen.
"Boks ouwe!" en "Tik em aan!!!"
Gisteren kwam hij thuis van zijn eerste dag stage. Hij was zichtbaar happy.
Uitgebreid vertelde hij over de dingen die hij geleerd had. Positief!
Dus wie weet krijgen we in de toekomst een technische man in de familie.
Een techneut maar dan wel een heel sociale...
27 September 2010
Lady Belle...
Gisteren (27/9) had onze hond Belle de vuurdoop.
Eigenlijk voor het eerst zou ze een dag alleen zijn.
We hebben in de afgelopen 7! weken flink geoefend met haar.
Even kort alleen thuis blijven.
Wennen aan andere personen.
Vertrouwen geven.
Duidelijkheid verschaffen.
En laten zien dat ze erbij hoort!
We hadden de afspraak gemaakt met onze overbuurvrouw.
Om twee uur zou zij de honden uit gaan laten en zou ze Belle meenemen.
Zij heeft zelf twee weimaraners en weet om te gaan met honden.
Ze is een vriendin van ons dus Belle heeft tijd gekregen om aan zowel
de buurvrouw als de weimaraners te wennen.
Gisteren zou het dan gebeuren.
's ochtends zijn we voor dag en dauw een kwartiertje gaan fietsen en
10 minuten gaan lopen.
Voldoende voor de broodnodige beweging en tijd om te ontlasten.
Het gezinslid dat het laatste vertrok zorgde voor een volle bak voer.
Om 16:45 uur was ik de eerste die het huis weer betrad.
Ik was nieuwsgierig hoe het gegaan was maar mijn prioriteit
lag bij het uitlaten van Belle.
Wat ik aantrof:
De sleutel in het slot. Nieuwsgierig keek ik naar binnen. Niets.
Het was stil. 'Was Belle er niet?'; dacht ik bij mezelf.
Ik duwde de deur verder open. Plotseling zag ik haar staan.
Achter de tussendeur. Kop naar beneden. Staart tussen de poten...
Ze imiteerde een kanariepietje. Piep, piep...
Ik opende de tussendeur. Ze sprong op mij af en omhelsde mij. Zachtjes piepend...
Ze trilde als een rietje. Ik ging door de knieën. Belle ging 'laag' en duwde, in onderdanige houding,
de snuit in mijn kleding. 'Huilde zij?'.
Dramaqueen! Ze kon zo worden genomineerd voor een louis d'or!
Ik wist mij weer snel in de rol van roedelleider te plaatsen, zette mijn gevoelens aan de kant en ging kort op onderzoek uit.
'Was er iets gesloopt of zo?'
Maar alles zag er goed uit.
Wandelen!
Na het lopen gelijk naar de buurvrouw gegaan.
Desgevraagd vertelde ze hoe het gegaan was.
Het verhaal van de buurvrouw:
Ze is naar binnen gegaan teneinde Belle mee te nemen.
Belle lag onder de trap op haar kleed. Ze ontblootte haar tanden en gromde vervaarlijk.
Buurvrouw kent honden en weet ook dat je soms even niet te dichtbij moet komen.
Dus met geduld (20 minuten) en de nodige psychologie heeft ze Belle uit haar hoekje laten komen.
De twee weimaraners stonden buiten te wachten en keken beurtelings nieuwsgierig door een kier van de deur.
Eenmaal buiten keek Belle nog niet echt blij. Toch niet weer een ontvoering!? Ze wilde terug!
Nadat ze geheel tegen de gewoonte aan de riem was gelegd, leek ze het een beetje te begrijpen.
Nou maar kijken hoe het volgende week gaat.
In gedachten liepen Belle en ik even later naar huis terug.
Ik droogde haar af en liep naar binnen en keek nog even in de rondte.
Niets opvallend! Oh ja, toch één ding.
"Belle, kom eens. Je ontbijt staat er nog!"
Eigenlijk voor het eerst zou ze een dag alleen zijn.
We hebben in de afgelopen 7! weken flink geoefend met haar.
Even kort alleen thuis blijven.
Wennen aan andere personen.
Vertrouwen geven.
Duidelijkheid verschaffen.
En laten zien dat ze erbij hoort!
We hadden de afspraak gemaakt met onze overbuurvrouw.
Om twee uur zou zij de honden uit gaan laten en zou ze Belle meenemen.
Zij heeft zelf twee weimaraners en weet om te gaan met honden.
Ze is een vriendin van ons dus Belle heeft tijd gekregen om aan zowel
de buurvrouw als de weimaraners te wennen.
Gisteren zou het dan gebeuren.
's ochtends zijn we voor dag en dauw een kwartiertje gaan fietsen en
10 minuten gaan lopen.
Voldoende voor de broodnodige beweging en tijd om te ontlasten.
Het gezinslid dat het laatste vertrok zorgde voor een volle bak voer.
Om 16:45 uur was ik de eerste die het huis weer betrad.
Ik was nieuwsgierig hoe het gegaan was maar mijn prioriteit
lag bij het uitlaten van Belle.
Wat ik aantrof:
De sleutel in het slot. Nieuwsgierig keek ik naar binnen. Niets.
Het was stil. 'Was Belle er niet?'; dacht ik bij mezelf.
Ik duwde de deur verder open. Plotseling zag ik haar staan.
Achter de tussendeur. Kop naar beneden. Staart tussen de poten...
Ze imiteerde een kanariepietje. Piep, piep...
Ik opende de tussendeur. Ze sprong op mij af en omhelsde mij. Zachtjes piepend...
Ze trilde als een rietje. Ik ging door de knieën. Belle ging 'laag' en duwde, in onderdanige houding,
de snuit in mijn kleding. 'Huilde zij?'.
Dramaqueen! Ze kon zo worden genomineerd voor een louis d'or!
Ik wist mij weer snel in de rol van roedelleider te plaatsen, zette mijn gevoelens aan de kant en ging kort op onderzoek uit.
'Was er iets gesloopt of zo?'
Maar alles zag er goed uit.
Wandelen!
Na het lopen gelijk naar de buurvrouw gegaan.
Desgevraagd vertelde ze hoe het gegaan was.
Het verhaal van de buurvrouw:
Ze is naar binnen gegaan teneinde Belle mee te nemen.
Belle lag onder de trap op haar kleed. Ze ontblootte haar tanden en gromde vervaarlijk.
Buurvrouw kent honden en weet ook dat je soms even niet te dichtbij moet komen.
Dus met geduld (20 minuten) en de nodige psychologie heeft ze Belle uit haar hoekje laten komen.
De twee weimaraners stonden buiten te wachten en keken beurtelings nieuwsgierig door een kier van de deur.
Eenmaal buiten keek Belle nog niet echt blij. Toch niet weer een ontvoering!? Ze wilde terug!
Nadat ze geheel tegen de gewoonte aan de riem was gelegd, leek ze het een beetje te begrijpen.
Nou maar kijken hoe het volgende week gaat.
In gedachten liepen Belle en ik even later naar huis terug.
Ik droogde haar af en liep naar binnen en keek nog even in de rondte.
Niets opvallend! Oh ja, toch één ding.
"Belle, kom eens. Je ontbijt staat er nog!"
Busverhalen - Opleiding Godebaldkwartier 1983
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Opleiding Godebaldkwartier 1983
In Utrecht had ik mijn rijopleiding.
Ik had de keuring achter de rug en moest het CCVB diploma en categorie D halen voor het rijbewijs.
De opleiding bevatte een groot deel theorie.
Grensovergangen: Lommel/Lommel, Goirle/Poppel…
TVTAS (Terschelling, Vlieland, Texel. Ameland en Schiermonnikoog.)
Het was een leuk eerste kwartaal in 1983.
Docenten waren Bertus Heerlien, Henk Schmidt en meneer Smit
Mede studenten: o.a. mijn maatje Andre Steur (Amstel-3), Nees (Amstel-3) en Jan van Impelen (Wijk bij Duustede).
Jan van Impelen had vaak de lachers op de hand.
"Wat mag je weigeren om mee te nemen in de bus?"
Jan antwoordt: "Euh, gevaarlijke stoffen, eneuh…"
Jan denkt hardop en trekt aan zijn sigaartje (ja,ja, dit werd nog gewoon gedoogd hoor!).
Hij is al wat ouder en heeft zichtbaar moeite met de stof…
"Tja, een schaap mag wel he? Als ie maar verpakt is…"
De klas lag dubbel…
Ik herinner mij het zgn. Schmidt-parcours…
Dit was een vrij moeilijk circuit en soms werd er voortijdig een weddenschap gesloten. Wie de stoeprand raakt tracteert!
Een andere test was het lucifers doosje. Deze werd rechtop gezet op de betaaltafel. Als het doosje omviel, dan kon je tracteren…
Ja, mooie tijd. Diploma's gehaald, kroeg in op hoog-Catherijne, stuk in de kraag…
Daags daarna op kreeg ieder op zijn eigen locatie routeverkenning. Lijnen rijden met ervaren chauffeurs…
De eerste strippenkaarten halen bij Nel in Amstel-3.
Vervolgens een vaste lijn kiezen. Ik koos de Vechtlijnen. Lijn 120, mijn lijn.
Combinatie lijn 125 en lijn 127. De mooiste lijn die je je maar kon wensen.
Van Utrecht naar Breukelen. Via Vleuten, Haarzuilens en Kockengen.
Vrijheid! Een baan voor het leven!
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Opleiding Godebaldkwartier 1983
In Utrecht had ik mijn rijopleiding.
Ik had de keuring achter de rug en moest het CCVB diploma en categorie D halen voor het rijbewijs.
De opleiding bevatte een groot deel theorie.
Grensovergangen: Lommel/Lommel, Goirle/Poppel…
TVTAS (Terschelling, Vlieland, Texel. Ameland en Schiermonnikoog.)
Het was een leuk eerste kwartaal in 1983.
Docenten waren Bertus Heerlien, Henk Schmidt en meneer Smit
Mede studenten: o.a. mijn maatje Andre Steur (Amstel-3), Nees (Amstel-3) en Jan van Impelen (Wijk bij Duustede).
Jan van Impelen had vaak de lachers op de hand.
"Wat mag je weigeren om mee te nemen in de bus?"
Jan antwoordt: "Euh, gevaarlijke stoffen, eneuh…"
Jan denkt hardop en trekt aan zijn sigaartje (ja,ja, dit werd nog gewoon gedoogd hoor!).
Hij is al wat ouder en heeft zichtbaar moeite met de stof…
"Tja, een schaap mag wel he? Als ie maar verpakt is…"
De klas lag dubbel…
Ik herinner mij het zgn. Schmidt-parcours…
Dit was een vrij moeilijk circuit en soms werd er voortijdig een weddenschap gesloten. Wie de stoeprand raakt tracteert!
Een andere test was het lucifers doosje. Deze werd rechtop gezet op de betaaltafel. Als het doosje omviel, dan kon je tracteren…
Ja, mooie tijd. Diploma's gehaald, kroeg in op hoog-Catherijne, stuk in de kraag…
Daags daarna op kreeg ieder op zijn eigen locatie routeverkenning. Lijnen rijden met ervaren chauffeurs…
De eerste strippenkaarten halen bij Nel in Amstel-3.
Vervolgens een vaste lijn kiezen. Ik koos de Vechtlijnen. Lijn 120, mijn lijn.
Combinatie lijn 125 en lijn 127. De mooiste lijn die je je maar kon wensen.
Van Utrecht naar Breukelen. Via Vleuten, Haarzuilens en Kockengen.
Vrijheid! Een baan voor het leven!
Hilbert Steensma
26 September 2010
Busverhalen - Personeelsvervoer: ACF Maarssen
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Buurman K.
Deze rit startte op het Osdorperplein in Amsterdam.
Een leuk startpunt aangezien ik daar mijn hele jeugd had vertoefd.
De plek waar ik opgroeide, speelde, voetbalde en kattenkwaad uit haalde.
Ook buurtje pesten.
We hadden 1 gezin dat door iedereen een beetje genegeerd werd. De familie K.
Reden? Ik zou het niet weten. Wellicht dat de familie zelf het niet zo door had?
De familie K. was zo nu en dan een mikpunt voor de frustraties van de jeugd.
Het was natuurlijk best aardig om seksplaatjes en hondenpoep door de brievenbus te gooien.
Ook zouden er volgens de overlevering dreigbrieven zijn gestuurd.
Ik was niet heilig maar maar deed hier nooit aan mee.
Aan de andere kant behoorde ik wel tot de jeugd en daarmee waarschijnlijk tot de tegenpartij van de familie K.
Ik kon en wilde hier niets mee dus ik negeerde hen gewoon in die tijd...
Meneer K. werkte al sinds mensenheugenis in Maarssen.
Op een van mijn eerdere personeelsritjes had ik hem al eens ontmoet.
Hij als gast en ik als gastheer. Ik groette beleefd en meneer K. groette terug.
Bewust of onbewust geen blijk van herkenning.
In mijn optiek waren de wilde jaren voorbij en zouden we weer normaal door een deur moeten kunnen gaan.
Maar nogmaals, het zou kunnen zijn dat meneer K. mij gewoon niet meer herkende in mijn 'haute couture' van CN.
Die dag reed ik weer de personeelsrit van Amsterdam naar Maarssen.
Ik parkeerde de bus op de plek die daarvoor bestemd was en wachtte mijn tijd af. Vertrektijd: 6:00 uur.
Mijn ogen waren gericht op het bruggetje.
Het mij zo bekende bruggetje dat onze straat verbond met het plein.
Om 3 minuten voor 6 zag ik meneer K. de brug oplopen.
Ik wilde mij van mijn goede kant laten zien en trok zachtjes op richting brug. FOUT!
Meneer K. ziet de bus langzaam in beweging komen en begint te rennen. Ik geef een lichtsignaal teneinde mijn vroegere buurman gerust te stellen. Maar niets hielp. Het leed was geschied.
Meneer K. was niet te stoppen en keek mij bij het instappen vernietigend aan terwijl hij op zijn hoorloge wees.
"De instap is daar hoor!"; zei hij wijzend naar het beginpunt.
Hij leek mij niet te herkennen.
Ik zei niets. Ik liet het maar voor wat het was.
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Buurman K.
Deze rit startte op het Osdorperplein in Amsterdam.
Een leuk startpunt aangezien ik daar mijn hele jeugd had vertoefd.
De plek waar ik opgroeide, speelde, voetbalde en kattenkwaad uit haalde.
Ook buurtje pesten.
We hadden 1 gezin dat door iedereen een beetje genegeerd werd. De familie K.
Reden? Ik zou het niet weten. Wellicht dat de familie zelf het niet zo door had?
De familie K. was zo nu en dan een mikpunt voor de frustraties van de jeugd.
Het was natuurlijk best aardig om seksplaatjes en hondenpoep door de brievenbus te gooien.
Ook zouden er volgens de overlevering dreigbrieven zijn gestuurd.
Ik was niet heilig maar maar deed hier nooit aan mee.
Aan de andere kant behoorde ik wel tot de jeugd en daarmee waarschijnlijk tot de tegenpartij van de familie K.
Ik kon en wilde hier niets mee dus ik negeerde hen gewoon in die tijd...
Meneer K. werkte al sinds mensenheugenis in Maarssen.
Op een van mijn eerdere personeelsritjes had ik hem al eens ontmoet.
Hij als gast en ik als gastheer. Ik groette beleefd en meneer K. groette terug.
Bewust of onbewust geen blijk van herkenning.
In mijn optiek waren de wilde jaren voorbij en zouden we weer normaal door een deur moeten kunnen gaan.
Maar nogmaals, het zou kunnen zijn dat meneer K. mij gewoon niet meer herkende in mijn 'haute couture' van CN.
Die dag reed ik weer de personeelsrit van Amsterdam naar Maarssen.
Ik parkeerde de bus op de plek die daarvoor bestemd was en wachtte mijn tijd af. Vertrektijd: 6:00 uur.
Mijn ogen waren gericht op het bruggetje.
Het mij zo bekende bruggetje dat onze straat verbond met het plein.
Om 3 minuten voor 6 zag ik meneer K. de brug oplopen.
Ik wilde mij van mijn goede kant laten zien en trok zachtjes op richting brug. FOUT!
Meneer K. ziet de bus langzaam in beweging komen en begint te rennen. Ik geef een lichtsignaal teneinde mijn vroegere buurman gerust te stellen. Maar niets hielp. Het leed was geschied.
Meneer K. was niet te stoppen en keek mij bij het instappen vernietigend aan terwijl hij op zijn hoorloge wees.
"De instap is daar hoor!"; zei hij wijzend naar het beginpunt.
Hij leek mij niet te herkennen.
Ik zei niets. Ik liet het maar voor wat het was.
Hilbert Steensma
22 September 2010
Busverhalen - En een zoen voor de chauffeur...
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: En een zoen voor de chauffeur...
Bijlmerdreef.
Met veel bombarie kwam ze binnen stappen.
Een klein meiske van hooguit 4,5 jaar.
De leeftijd van "Ik kan het zelf wel, mama!"
Licht getint herinner ik mij. Kroeskopje met grote ogen.
Haar moeder had tijdens het instappen al gezegd; "Ga die meneer gedag zeggen!", en was vervolgens vast doorgelopen.
Het kind zwaait en ik zwaai beleefd terug.
Ik wachtte een moment teneinde de verse passagiers tijd te geven om te laten zitten,
kijk achtereenvolgens in mijn binnenspiegel en buitenspiegels en zie gelijkertijd dat het meiske nog naast mij staat.
Tot mijn schrik ende verbazing heeft zij haar lippen getuit en haar grote ogen vragen om een kusje.
"OEI!"
Tja, daar zit je dan met je goeie gedrag.
Mijn gevoel zegt dat ik een pedagogisch verantwoorde beslissing moet nemen.
Moeder zit namelijk achter mij en ik wil het kind niet aanleren om vreemde kerels te kussen.
Ik kijk vragend naar de moeder waarop zij glimlacht en knikt.
Voor mij een teken dat ik het kind blij kan maken. Voorzichtig bied ik haar mijn wang aan en ontvang ik een zoen.
Kind blij en voor mij een onvergetelijk moment.
Zou zij het zich ook nog herinneren?
Ik wel!
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: En een zoen voor de chauffeur...
Bijlmerdreef.
Met veel bombarie kwam ze binnen stappen.
Een klein meiske van hooguit 4,5 jaar.
De leeftijd van "Ik kan het zelf wel, mama!"
Licht getint herinner ik mij. Kroeskopje met grote ogen.
Haar moeder had tijdens het instappen al gezegd; "Ga die meneer gedag zeggen!", en was vervolgens vast doorgelopen.
Het kind zwaait en ik zwaai beleefd terug.
Ik wachtte een moment teneinde de verse passagiers tijd te geven om te laten zitten,
kijk achtereenvolgens in mijn binnenspiegel en buitenspiegels en zie gelijkertijd dat het meiske nog naast mij staat.
Tot mijn schrik ende verbazing heeft zij haar lippen getuit en haar grote ogen vragen om een kusje.
"OEI!"
Tja, daar zit je dan met je goeie gedrag.
Mijn gevoel zegt dat ik een pedagogisch verantwoorde beslissing moet nemen.
Moeder zit namelijk achter mij en ik wil het kind niet aanleren om vreemde kerels te kussen.
Ik kijk vragend naar de moeder waarop zij glimlacht en knikt.
Voor mij een teken dat ik het kind blij kan maken. Voorzichtig bied ik haar mijn wang aan en ontvang ik een zoen.
Kind blij en voor mij een onvergetelijk moment.
Zou zij het zich ook nog herinneren?
Ik wel!
Hilbert Steensma
21 September 2010
Busverhalen - Lijn 67: Amsterdam Centraal station - Amstelveen Waardhuizen
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Lijn 67 - "Ravage op het Museumplein…"
In de pre-sneltram periode werd de bereikbaarheid van Amstelveen gerealiseerd door de spitsdienst van Centraal Nederland.
Lijn 67. In de piekuren reed deze dienst om de 7 minuten met gelede bussen van destijds 18 meter lang.
Er waren vaste chauffeurs die dit een prachtige lijn vonden.
Ook ik reed zo nu en dan ritten op deze lijn. Vaak afgewisseld door een rit 65/66.
Het deed mij goed om zo nu en dan "de stress" in te gaan. Flink aanpoten en dan heerlijk het centrum van Amsterdam doorkruizen.
Beethovenstraat, Van Baerlestraat, Museumplein, Hobbemastraat...
Een stukje Stadhouderskade en dan het Leidseplein op.
Marnixstraat en de Rozengracht (Westertoren!) langs om uiteindelijk via de Nieuwezijds voorburgwal de Prins Hendrikkade bij het Centraal station te bereiken.
Eindpunt.
Een drukke maar leuke afwisseling van de "rustige" streekritjes.
De schrik van mijn leven!
Het was een regenachtige dag.
Een tikkeltje aan de late kant rijd ik de Beethovenstraat door. Ik probeer d.m.v. behendigheid en snelheid wat tijd in te halen.
Vanuit de van Baerlestraat draai ik scherp rechts en enter ik het Museumplein.
De historische situatie welteverstaan. Een brede klinkerweg die start vanaf het Concertgebouw en eindigt in het Rijksmuseum.
Aan de rechterkant, juist voor de Hobemmastraat, bevindt zich de halte.
Ik pas mijn snelheid aan. Maximaal 50. Ik laat mij kennelijk verrassen door de klinkertjes in combinatie met regen.
De halte komt naderbij en er willen passagiers uitstappen.
Ik kijk in mijn spiegels, draai rechts en begin af te remmen.
En dan gebeurt er iets. Er lijkt geen controle meer te zijn! Ik rem bij, ik stuur… Er gebeurt niets! Ik lijk te glijden!
Terwijl ik mijn hoofd omhoog draai om in mijn binnenspiegel te kijken zie in mijn rechterooghoek een glaswagen staan.
Ik schrik. In mijn binnespiegel zie ik een meter of 12 bus achter mij. Waar is de aanhanger?
In een flits kijk ik in mijn rechterbuitenspiegel. De aanhanger staat haaks op de motorwagen en de massa duwt mij voort!
Mijn hart staat stil. Mijn voet is inmiddels ver van de rem verwijderd. Ik zie de ruimte tussen de aanhanger en de glaswagen snel slinken.
En dan, en dan! Dan krijg ik weer grip op het geheel. Net voordat ik de glaskar zou raken zet ik de gelede bus keurig recht langs het randje.
Ik hoor geroezemoes en zie verbaasde gezichten.
Even, heel even sta ik stil bij datgene wat zojuist gebeurde. Wat had kunnen gebeuren…
Dan sluit ik de deuren, zet mijn linkerrichtingaanwijzer aan en vertrek richting eindpunt.
Nog steeds aan de late kant…
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: Lijn 67 - "Ravage op het Museumplein…"
In de pre-sneltram periode werd de bereikbaarheid van Amstelveen gerealiseerd door de spitsdienst van Centraal Nederland.
Lijn 67. In de piekuren reed deze dienst om de 7 minuten met gelede bussen van destijds 18 meter lang.
Er waren vaste chauffeurs die dit een prachtige lijn vonden.
Ook ik reed zo nu en dan ritten op deze lijn. Vaak afgewisseld door een rit 65/66.
Het deed mij goed om zo nu en dan "de stress" in te gaan. Flink aanpoten en dan heerlijk het centrum van Amsterdam doorkruizen.
Beethovenstraat, Van Baerlestraat, Museumplein, Hobbemastraat...
Een stukje Stadhouderskade en dan het Leidseplein op.
Marnixstraat en de Rozengracht (Westertoren!) langs om uiteindelijk via de Nieuwezijds voorburgwal de Prins Hendrikkade bij het Centraal station te bereiken.
Eindpunt.
Een drukke maar leuke afwisseling van de "rustige" streekritjes.
De schrik van mijn leven!
Het was een regenachtige dag.
Een tikkeltje aan de late kant rijd ik de Beethovenstraat door. Ik probeer d.m.v. behendigheid en snelheid wat tijd in te halen.
Vanuit de van Baerlestraat draai ik scherp rechts en enter ik het Museumplein.
De historische situatie welteverstaan. Een brede klinkerweg die start vanaf het Concertgebouw en eindigt in het Rijksmuseum.
Aan de rechterkant, juist voor de Hobemmastraat, bevindt zich de halte.
Ik pas mijn snelheid aan. Maximaal 50. Ik laat mij kennelijk verrassen door de klinkertjes in combinatie met regen.
De halte komt naderbij en er willen passagiers uitstappen.
Ik kijk in mijn spiegels, draai rechts en begin af te remmen.
En dan gebeurt er iets. Er lijkt geen controle meer te zijn! Ik rem bij, ik stuur… Er gebeurt niets! Ik lijk te glijden!
Terwijl ik mijn hoofd omhoog draai om in mijn binnenspiegel te kijken zie in mijn rechterooghoek een glaswagen staan.
Ik schrik. In mijn binnespiegel zie ik een meter of 12 bus achter mij. Waar is de aanhanger?
In een flits kijk ik in mijn rechterbuitenspiegel. De aanhanger staat haaks op de motorwagen en de massa duwt mij voort!
Mijn hart staat stil. Mijn voet is inmiddels ver van de rem verwijderd. Ik zie de ruimte tussen de aanhanger en de glaswagen snel slinken.
En dan, en dan! Dan krijg ik weer grip op het geheel. Net voordat ik de glaskar zou raken zet ik de gelede bus keurig recht langs het randje.
Ik hoor geroezemoes en zie verbaasde gezichten.
Even, heel even sta ik stil bij datgene wat zojuist gebeurde. Wat had kunnen gebeuren…
Dan sluit ik de deuren, zet mijn linkerrichtingaanwijzer aan en vertrek richting eindpunt.
Nog steeds aan de late kant…
Hilbert Steensma
20 September 2010
Busverhalen - De fluitende esofoon
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: De fluitende ESOfoon.
En het geschiedde in die dagen dat ik, vrolijke snuiter zijnde, met veel plezier aan het stuur zat.
En of het nu met plezier te maken had of met irritatie, ik floot vaak. Zo niet constant…
Het zou mij niet verbazen als ik bekend stond als zijnde "de fluitende buschauffeur"…
In die tijd was er nog "kort verkeer" mogelijk via de zgn. esofoon.
Ik heb altijd begrepen dat dit een gewone mobilofoon was maar dan van de firma "ESO".
Het korte verkeer was handig maar bovenal storend. Veel piepjes welke niet voor jou bestemd waren.
Deze dag liep het anders dan andere dagen.
Al fluitende bereikte ik met lijn 175 station Diemen-Zuid. Tijd voor een kop koffie.
Plotseling komt chef Hanssen aanstuiven met een CN busje. Hij stapt uit, loopt op mijn bus af en stapt naar binnen.
Hij morrelt wat onder het stuur en vertelt mij desgevraagd wat hij aan het doen was.
"De voetknop van je esofoon bleef hangen. We konden je niet bereiken man! De bemanning van het checkpoint werd gek van je gefluit!"
Jan vertrok weer snel en even later stapte ik weer in mijn koets teneinde mijn weg te vervolgen naar Schiphol.
Deze keer duurde het even voordat ik begon te fluiten. En nog lang heb ik het aan moeten horen…
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: De fluitende ESOfoon.
En het geschiedde in die dagen dat ik, vrolijke snuiter zijnde, met veel plezier aan het stuur zat.
En of het nu met plezier te maken had of met irritatie, ik floot vaak. Zo niet constant…
Het zou mij niet verbazen als ik bekend stond als zijnde "de fluitende buschauffeur"…
In die tijd was er nog "kort verkeer" mogelijk via de zgn. esofoon.
Ik heb altijd begrepen dat dit een gewone mobilofoon was maar dan van de firma "ESO".
Het korte verkeer was handig maar bovenal storend. Veel piepjes welke niet voor jou bestemd waren.
Deze dag liep het anders dan andere dagen.
Al fluitende bereikte ik met lijn 175 station Diemen-Zuid. Tijd voor een kop koffie.
Plotseling komt chef Hanssen aanstuiven met een CN busje. Hij stapt uit, loopt op mijn bus af en stapt naar binnen.
Hij morrelt wat onder het stuur en vertelt mij desgevraagd wat hij aan het doen was.
"De voetknop van je esofoon bleef hangen. We konden je niet bereiken man! De bemanning van het checkpoint werd gek van je gefluit!"
Jan vertrok weer snel en even later stapte ik weer in mijn koets teneinde mijn weg te vervolgen naar Schiphol.
Deze keer duurde het even voordat ik begon te fluiten. En nog lang heb ik het aan moeten horen…
Hilbert Steensma
Busverhalen - De man met het rode petje
In de periode 1983 - 1989 was ik werkzaam als buschauffeur bij "Centraal Nederland".
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: De man met het rode petje
Ik reed lijn 174. De lijn die vanuit Weesp vertrok om zuid-oost (Bijlmer) te ontsluiten.
Vanaf metrostation Bijlmer reed deze lijn direct door naar Ouderkerk aan de Amstel, Amstelveen en Schiphol Centrum.
Op station Bijlmer stapten zoals gewoonlijk veel passagiers in. Veel Bijlmerbewoners die werkzaam zijn op Schiphol.
1 persoon liep langs zonder een kaart te tonen.
"Pardon meneer, ik kon uw plaatsbewijs niet zo goed zien…"
De man loopt terug, legt een strippenkaart neer en vraagt mij om 1 zone te stempelen.
Ik voldoe aan dit verzoek wetende dat 1 zone over 2 haltes (Hoogoorddreef) alweer voorbij is.
Met dat de man naar achteren loopt begint het bij mij een onderbuikgevoel te onstaan.
Mijn vermoeden is dat de man naar Schiphol wil (hoezo generaliseren?)
Ik besluit om de man in de gaten te houden. Signalement: Donkere jas en rood petje. Kan niet missen.
Om helemaal zeker te zijn van mijn zaak onderneem ik pas aktie als ik de halte Bankrashof aan doe.
Vanaf Bijlmerstation is dit al 3 zones.
Ik kijk in mijn binnenspiegel, trek mijn microfoon naar mij toe teneinde de man naar voren te roepen.
Mijn ogen zoeken de hele bus af. Aangezien ik de man niet snel kan traceren besluit ik naar achteren te lopen.
Meerdere mannen voldoen aan het signalement. Donkere jas… Maar!
Mijn target had zijn rode petje afgedaan!!!!
Hilbert Steensma
Een bijzondere periode die naast de vele leuke avonturen ook nare momenten kende.
In 2010 besloot ik om de highlights aan het papier toe te vertrouwen.
Deze keer: De man met het rode petje
Ik reed lijn 174. De lijn die vanuit Weesp vertrok om zuid-oost (Bijlmer) te ontsluiten.
Vanaf metrostation Bijlmer reed deze lijn direct door naar Ouderkerk aan de Amstel, Amstelveen en Schiphol Centrum.
Op station Bijlmer stapten zoals gewoonlijk veel passagiers in. Veel Bijlmerbewoners die werkzaam zijn op Schiphol.
1 persoon liep langs zonder een kaart te tonen.
"Pardon meneer, ik kon uw plaatsbewijs niet zo goed zien…"
De man loopt terug, legt een strippenkaart neer en vraagt mij om 1 zone te stempelen.
Ik voldoe aan dit verzoek wetende dat 1 zone over 2 haltes (Hoogoorddreef) alweer voorbij is.
Met dat de man naar achteren loopt begint het bij mij een onderbuikgevoel te onstaan.
Mijn vermoeden is dat de man naar Schiphol wil (hoezo generaliseren?)
Ik besluit om de man in de gaten te houden. Signalement: Donkere jas en rood petje. Kan niet missen.
Om helemaal zeker te zijn van mijn zaak onderneem ik pas aktie als ik de halte Bankrashof aan doe.
Vanaf Bijlmerstation is dit al 3 zones.
Ik kijk in mijn binnenspiegel, trek mijn microfoon naar mij toe teneinde de man naar voren te roepen.
Mijn ogen zoeken de hele bus af. Aangezien ik de man niet snel kan traceren besluit ik naar achteren te lopen.
Meerdere mannen voldoen aan het signalement. Donkere jas… Maar!
Mijn target had zijn rode petje afgedaan!!!!
Hilbert Steensma
Subscribe to:
Posts (Atom)