Kok bruut aangevallen door bewoonster.

Van uw verslaggever.

Leusden, 17 november 2022

Het Gastenhuis te Leusden is opgeschrikt door een incident. Een dienstdoende culinair medewerker is er plotseling bruut aangepakt door de 91-jarige bewoonster W. O. 

"De aanval kwam uit het niets": aldus de geschrokken kok.

"Ik was in gesprek met haar en plotsklaps staarde ze naar mijn naambordje, haalde ze uit met links teneinde het bordje te grijpen en met een rechtse directe vatte ze mijn revers kraag. Ik kon geen kant meer op!": vervolgde de man.

De kok is er zonder kleerscheuren af gekomen en kon zijn dienst gelukkig nog hervatten.

Sint-Maarten in het Gastenhuis Leusden.

Sint-Maarten in het Gastenhuis

Er heerst een vreemde energie in de woonkamer. Op het geluid van tikkend bestek na lijken de gewone geluiden van deze jonge avond afwezig.

De stilte wordt zo nu en dan gebroken door enthousiaste stemmen van de bewoners en door het zingen van de buurtkinderen. "Sinte, sinte Maarten...".

Het is een komen en gaan van groepjes kinderen. Met lampionnen. Sommige zijn mooi geschminkt en altijd zijn wel enkele papa’s of mama’s in de buurt.

Er hangt een vreemde energie. Een beetje onwennig zelfs.

Maar op een moment, als de stilte overheerst en iedereen met de gedachten bij Sint-Maarten lijkt te zijn, klinkt de bekende, ietwat geaffecteerde stem van mevrouw M. uit het niets.

“Goh, wat is het vroeg donker hè?”

Gelukkig. Er is niets veranderd.

 

Diep geraakt!...

Vandaag, 2 november ’22. The day after the workshop “Communiceren bij dementie” (vrij vertaald).

De cursus had mij toch enkele zaken meegegeven die ik in de praktijk wilde brengen.

Om te beginnen probeerde ik bij binnenkomst in het Gastenhuis even te voelen waar ik stond.

“Centeren”. Ik merkte dat ik mij daar doorgaans niet zo mee bezig houd.

Ik loop nog geheel alleen in de woonkamer.

Plotseling zie ik in de gang ter hoogte van de lift het bekende loopje van G.

Hij is daar al opgevangen door Annemarie. Ik duik snel de keuken in. Ik ben immers aan het centeren?

Tegelijkertijd voel ik mij belachelijk en keer ik terug naar de gang. Ik zie de onzekere tred van een wankel persoon.

G draagt geen bril. En ik herken zijn pyjamajasje. Dan ziet hij mij staan in de gang.

Ik zie een lach van oor tot oor, zijn hand gaat omhoog als in een groet en ik hoor zijn stem door de gang klinken:” Hé (mijn) vriend!”.

De opluchting in zijn gehele houding raakt mij zeer. Alsof hij in zijn dagelijkse mist het licht ontdekt van een vuurtoren of zo.

Tjee! Wat mooi. Even later zitten we samen aan de koffie. G in zijn pyjama én in zijn verkeerd om aangetrokken jeans.

Ik geniet en voel niet of ik gecentreerd ben of niet.

G vertelt terloops dat hij eerder die ochtend zijn kousen zelf had aangetrokken. Al met al een heel avontuur voor deze man.

Nog voordat het Gastenhuis verder ontwaakt vraag ik aan hem om samen met mij naar zijn appartement te gaan om zijn bril te gaan halen.

Eenmaal boven haal ik wat kleding voor de dag en even later lopen we ten tweede male de woonkamer binnen.

Nu voor het echie. Mét rollator, een jeans met kontzakken op de juiste plaats en klaar voor het ontbijt.

Althans, G. Ik ga nog even kijken of ik kan centeren…

Bowlen in 'de Korf'...

Het is best vroeg als ik het Gastenhuis via de keukendeur betreed.

Inmiddels voor mij al een vertrouwd terrein.

Het is nog rustig en ik heb alle tijd om de boel op te starten.

Mijn gedachten gaan even terug naar mijn eerste uitje met de collega’s.

Bowlen in ‘de Korf’! Goh, wat een gezellige avond was dat.

Een unieke kans om elkaar beter te leren kennen!

Eén voor een passeren de collega’s in gedachten de revue.

Strikes en spares… Bittergarnituurtje…

Gelach om de schoenen. Drankje... en pesten als een bal in de goot beland.

Ik sluit een moment de ogen…

Ik zie mijzelf een strike gooien. Ik draai me triomfantelijk om en zwaai met mijn armen.

Er wordt gejuicht! Plotseling heb ik een microfoon in mijn handen. Ik zing en voor mijn ogen vallen enkele personen flauw.

Intussen worden er vanuit het publiek dingen gegooid. Slipjes!

Het atletische lichaam probeert zich ‘smooth’ te buigen om dankbaar een broekje op te rapen.

De riem knelt rond mijn gezellige buikje en mijn ogen worden groot als ik een vers geworpen kleinood betast. Het blijkt geen slipje maar een Up & Go!!

Het wordt zwart voor mijn ogen en ik kom pas weer bij als ik hoor roepen; “Hallo! Hallo!”.

Ik open mij ogen en ik sta in de huiskamer.

Er klinkt een herhaald “Hallo!!”

De realiteit. Werk aan de winkel!

Bewoners hebben hulp en aandacht nodig.

Samen aan de slag. Met al die gezellige collega’s.

Kikkers, kus & heermoes

Zaterdag 19 juni 2021

Het is bijna 12 uur in de middag. Ik lig even op bed. Rust in mijn kop nodig.

Vannacht voor het eerst in mijn leven geslapen met kneedbare oordopjes!

Aan ons nieuwe huis ligt een slootje. Met slechts water en onkruid.

Het moet zijn uiteindelijke vorm nog gaan krijgen. Kikkers hebben hier hoorbaar maling aan.

Zij hebben hun biotoop reeds gecreëerd. Wat idyllisch! Maar…

Wat zitten er vreemde exemplaren bij! Je hebt kikkergeluiden en kikkergeluiden!

Enfin, wennen aan de oordoppen maar vannacht geslapen zonder gekwaak en gesnurk.

Vanmorgen met koffie en thee op bed wakker geworden om vrij snel daarna met emmer en schaar op pad te kunnen gaan.

In de ochtend, na de dauw moeten er namelijk 10 schermen van de vlierbes geknipt worden.

Diana is druk geweest met het verzamelen van biologische producten.

Alles bij elkaar zal in een weckpot tot een vlierbessenextract worden gemaakt.

Maar eerst knippen!

Ik stap de tuin in op weg naar de schuur maar ontdek al gauw dat een plaatselijke hoosbui de groei van onkruid heeft aangewakkerd.

Tussen het ‘gewone’ onkruid ontdek ik Heermoes. Een wat plagerig plantje dat moeilijk te overwinnen is.

Lange wortels, (mooie bloei!) en hij komt nooit alleen. Goed verwijderen, bemesten en lavameel is het credo.

Voordat ik de schuur bereik ben ik al met het schepje in de weer om de plaaggeest te lijf te gaan.

Dan gaan we op weg. Het is inmiddels lekker een beetje koel geworden dus het is zelfs een beetje fris in korte broek en jurkje.

Ook niet handig want de eerste vlierbes die we tegen komen staat natuurlijk slecht bereikbaar en beschermd door brandnetels.

Maar niet getreurd. Als we 10 minuten later bijna het bos verlaten houdt Diana mij staande, geeft me een knipoog en een kus.

We lopen verder en betreden de bewoonde wereld weer met een emmer met prachtige, welriekende bloemschermen.

 

Even later thuis begint mijn zaterdagochtend blues. Pfff. Ik kijk naar de overkant. Daar staat het in aanbouw zijnde huis van die meneer uit Friesland.

Ik help hem af en toe met de klussen die niet door één man zijn uit te voeren.

Afgelopen week was het ‘panne bier’. De 6 meter lange sporen hebben we geplaatst, verankerd en tenslotte afgedekt met het bekende blauwe dampfolie.

Pfff. Dat was me wel een week hoor! 05:17 de wekker. Werken tot 10:30 uur en aansluitend aan de slag op grote hoogte onder een brandende zon.

Lange dagen, niet meer gewend.

Papa heeft het even gehad.

 

Maar er zijn nog meer klusjes te doen. Klusjes die Diana als prioriteit ziet en ook nodig zijn. En kleine leuke dingen als het maken van horren voor ons buitenverblijf.

Maar ook bij komen van de afgelopen week! Dan is de zaterdagochtend wel een moment om kortsluiting te krijgen. Ik wil alles tegelijk.

En als Diana vraagt of ik nog tijd heb om beneden te stofzuigen en te dweilen, is het tijd om even op bed te gaan liggen.

Even de kop leeg. Denken aan oordopjes, kwakende kikkers, heermoes en vlierbes...

Klaar! Ik denk dat ik maar even ga beginnen met stofzuigen.

Moeder 91

Maandag 19 juli 2021, 06:25 uur. Herengracht Amsterdam.

Ik was als eerste binnen om de boel op te starten en langzaamaan druppelen de eerste bouwvakkers binnen. 

Maandagochtend. Vandaag start de laatste week van dit grote renovatieproject.

Tevens de laatste week van mijn rol als portier.

Ik sta buiten te wachten op het moment dat het alarm eraf gaat. Om mij heen hoor ik zelfs de eerste grappen. Hm...

Ik dwaal in gedachten af naar het afgelopen etmaal.

Voor moeder hadden we een surpriseparty georganiseerd in het verzorgingstehuis. We hadden mazzel met het mooie weer want we konden beneden in de binnentuin zitten. Met een klein gezelschap hadden we plaatsgenomen en moeder werd naar beneden gehaald voor een 'wandeling'. Wow! Dat moment dat ze de tuin in reed en de verrassing tot haar doordrong. 

Mooie traantjes en de verrassing dus al geslaagd!

Mijn gedachten worden verstoord door Menno, de heftruckchauffeur. Op die heftruck met die irritante piep in zijn achteruit! Nu had hij echter zijn truck pal naast mij geparkeerd. Menno loopt weg en ik boots hard fluitend het piepje na. Menno is reeds enkele meters verwijderd en draait zijn hoofd om. Hij hoort klaarblijkelijk het geluid en loopt met enige verwondering terug. Dan ziet hij mij staan en ik schiet in de lach. Gefopt! Hahaha! Mijn dag kan niet meer stuk!

Gisteren dus. Moeder verwerkt de verrassing en veegt de tranen weg. Mijn broer en ik kijken elkaar even aan. Een blik zegt genoeg. Mooi! Koffie, zelfgemaakte taarten. Drank en een bittergarnituurtje. Een compleet feest!

Ik sta op de bouwplaats met mijn eigen gedachten. Denkend aan vroeger. Toen wij nog verzorging nodig hadden van moeder... Zucht...

Na 2 uur en veel gemaakte foto's is het tijd om op te stappen. Moeder wordt door zus naar de kamer gebracht en daar laten we haar achter voor een welverdiende rust. Moeder 91 jaar. Op naar het volgende lustrum.

Jeugdsoos Prisma, één dag in de kerk.

 

3 januari 2012 

Osdorp

Het zal ergens in 1979 zijn geweest. Het was de tijd dat mijn ouders 's zondags naar de kerk 'de Opgang' gingen en dat ik steevast rond het middaguur uit mijn bed rolde. Overdag werken en 's avonds vaak naar de kroeg. Naar mijn stamkroeg 'BAN 80' en in de weekeinden óf naar de stad óf met de "stoere jongens" naar Bergen (NH).

Mexicaantje

Tijdens die avonden werkte ik doorgaans diverse genotsmiddelen naar binnen. Tussendoor stond ik vaak aan de eenarmige bandiet en speelden we 'mexicaantje'. Een mooie maar ó zo dure tijd! In Bergen werd mijn groep bejubeld door de plattelands meisjes maar verder dan ons haantjesgedrag kwam het niet, althans bij mij. Oppervlakkigheid alom! Voor veel van mijn makkers was dit blijkbaar voldoende.

Oog van de naald

Mijn ouders maakten zich zorgen. "Wat gaat er van die jongen terecht komen?" Verder dan zorgen maken kwam het echter niet. Hun tijd werd behoorlijk in beslag genomen door de ziekte van mijn vader. Hij was zwaar hartpatiënt en hij ging in die tijd heel vaak door het oog van de naald. Ik heb achteraf weleens gedacht dat mijn tijd in 'BAN 80' was ontstaan uit een vorm van ontvluchten. Ik moest (en wilde) mij thuis natuurlijk rustig houden.

Enfin, mijn ouders maakten zich zoals gezegd toch behoorlijk druk om hun zoon en waren waarschijnlijk dan ook blij dat ze mij konden vertellen over een verzoek van de kansel. Een jongen had over het jeugdwerk verkondigd en was op zoek naar vrijwilligers voor de jeugdsoos 'Prisma'. Heel voorzichtig brachten zij het die middag ter berde …

"Niets voor jou?"

Gods hand?

Wat of wie mij aanstuurde? Ik weet het bij God niet! Ik ging! Ik meldde mij aan en weldra maakte ik kennis, tijdens mijn eerste vergadering, met Rob, Peter en Karin.

Locatie: in een woonboot op de Amsterdamse grachten. Een warme periode brak aan.

Cola, sinas en ... Shandy!

Vrijdagavond de tienersoos. Het vrijwilligerswerk aldaar voerde ik warempel uit zonder ontwenningsverschijnselen! Een warme douche met mensen die verder keken dan de oppervlakkigheid dat ik gewend was. Mijn eerste weekend met de leden naar zee. Mijn hemel! Wat gezellig ...

De week er op had ik pas last van ontwennen. Ik verlangde terug naar die mensen!

Juiste keuze

De feestjes tijdens de vakanties, de uren die we in het Vondelpark doorbrachten, de relaties. Ik denk hier vaak aan terug. Mijn vader overleed helaas in 1980 tijdens deze periode. Wat ben ik blij dat ik terug kon vallen op echte vrienden. Mijn ouders maakten die zondag de juiste keuze. Mijn leven was veranderd.

En dit door één dag in de kerk!

Bevolkingsonderzoek darmkanker

4 april 2022.

Tja, wat had ik al geschreven? Herken je dat? Sinds (de aanloop naar) mijn onderzoek heb ik al veel geschreven. In een appje naar die en die, mijn dagboek, fb, etc.

Nu vraag jij expliciet hoe het gaat en hoe het onderzoek was en weer ga ik beginnen te schrijven. Ach, ik vind het gewoon leuk!

De aanloop naar 'de slang' was oké. Ik als loyale trouwe volger wil de voorbereidingen perfect uitvoeren. Het braafste jochie...

En ik weet dat ik heel streng kan zijn naar mijzelf. Dat heb ik de afgelopen jaren geleerd over mijn innerlijk kind.

Dus ik begon per ongeluk een dag te laat met het dieet🙄. En op dag twee at ik Almhof roomyoghurt met walnoot! Honing. Ik was boos op mij!

Dan belanden we op de avond voor het onderzoek. Laxeren! Ik klok stoer de halve liter achterover. Beetje bah. Als ik later nogmaals de papieren doorlees staat er op de laatste blz. dat ik een half uur over de 500cc moet doen!🙄.

De tweede 500cc is van een zwaarder kaliber. Ik nip rond 4 uur 's nachts de eerste druppels van het laxerende vocht. Boel BAH! En dat 30 minuten lang!

Tussen pakweg 5 uur en het afgesproken tijdstip (08:30) liep ik leeg...

De slang 'an sich' viel alleszins mee. Of niet echt tegen. Pijnstillers via infuus en geen roesje nodig. De behandelende heer deelde mede dat het er goed uit zag en dat de uitslag van een aantal genomen biopten later zou volgen. Een uurtje later lag ik alweer aan de koffie met een heuse tosti...

Afgelopen donderdag, een week nadien, werd ik gebeld. Alles in orde en het eerstvolgende decennium hoef ik niet deel te nemen aan het bevolkingsonderzoek (oftewel poep in te leveren), tenzij ik zelf iets ontdek... 

Ik voel mij schuldig

 Facebookgroep Osdorp van toen.

Met ontzettend veel genoegen maak ik deel uit van de besloten facebookgroep ‘Osdorp van toen’.

Een groep waarin, zoals de naam reeds doet vermoeden, foto’s, lief, leed en herinneringen uit vervlogen tijden wordt gedeeld.

Met name de herinneringen van mijn jeugd uit de jaren ’60, ’70 en ’80.

Genieten!

Ik ben al geruime tijd lid en geniet van de foto’s, de verhalen maar ook zeker van de aandacht die mijn bijdrages soms mogen ontvangen.

Een weemoedige hang naar dit verleden is mij niet vreemd en rondom mij krijg ik weleens te horen:

“Leef in het nu!” en “Jij vindt dat alles vroeger beter was…”.

Mijn periode in Osdorp, 1965 – 1981 en later de talloze bezoekjes aan mijn ouderlijk huis op Groenpad heeft voor mij een prachtige eeuwigheid geduurd.

Van oudsher worden de berichten van mooie herinneringen gehinderd door opmerkingen met een link naar het heden.

Vrij vertaald: “Osdorp is niet meer wat het was. Getto! Klein Marrakech. Alleen maar hoofddoekkies.”

Ethisch kompas.

Er wordt dan een appél gedaan op de normen en waarden die ik mee kreeg van mijn ouders en omgeving.

Het brengt mij soms uit balans.

Ten eerste wil ik de groep gezellig houden en mij conformeren aan de regels van de groep, Osdorp van TOEN!.

Ook zegt mijn verstand mij dat er over 30 jaar een nieuwe groep bestaat. Met mensen die, net als ik destijds, later ook genoten hebben van hún jeugd in Osdorp.

Daarentegen voel ik dat de verandering ook mij raakt.

Ik doe óók weleens mee aan de groepsdiscussies over het nieuwe Osdorp.

Vooral de bewoners van het eerste uur kunnen de overvloed aan bewoners met een migratieachtergrond goedpraten.

Daar heb ik een lange tijd aan mee gedaan. Het goed praten van…

Dat ligt in mijn aard.

Verbinden…

EGO

Echter diep van binnen knaagt het.

Durft mijn ego toe te geven dat dit angst is? Of zal ik het maar onrust noemen?!

Het gaat m.i. niet goed met Nederland.  We worden ingenomen door brutaliteiten waar onze cultuur van op zijn grondvesten schudt.

(en dan heb ik het niet over de huidige rellen, januari 2021, want die bestonden in mijn jeugd ook rondom J.C. Kwak.

Lees ook: https://geheugenvanwest.amsterdam/page/2070/en-ik-was-erbij)

Roomser dan de paus!

Maar zou het niet kunnen betekenen dat ik mij, door lid te zijn van Osdorp van toen, ook schuldig maak aan etnische afwijzing?

Evenals de ruim 5000 leden van deze groep?

Immers, alleen herinneringen van vóór 1990 mogen gepost worden.

Ergo, de nieuwe bewoners van Osdorp worden hierdoor sowieso buitengesloten.

Discriminatie dus...🤔

Zij horen er niet bij! Osdorp van toen is immers van 1960 tot 1990!

Anders gezegd: “Zij” willen er waarschijnlijk niet eens bij horen!

 

 

Hervormde MAVO Osdorp

Dit bericht gaat over de Hervormde MAVO Osdorp in 1973 - 1974.
Deze was, zoals netjes gezegd, gesitueerd op de Nieuwe Laan.

Het is 1973 als hij zijn eerste schreden zet in de nieuwe school.
Van de één op andere dag werd hij brugpieper.

Een dag waarop je snel veiligheid zoekt.
Bij hem betekende dat gewoon bij een bekende klasgenoot van vorig jaar gaan zitten.
Leuk of niet. Het voelde veilig.

Alles moest wennen. De trendy KLM koffer had hij nog niet.
Deze zou waarschijnlijk rond 5 december door de schoorsteen gaan vallen.
Ook voelde hij zich minder goed gekleed als vele van zijn klasgenoten.
Dat was ook logisch want een behoorlijk percentage van de klas was blijven zitten.
Minimaal een jaar ouder dus.

Ja, die kleding was natuurlijk ook wat zeg. Hij droeg de kleding die zijn moeder afgelopen jaar zorgvuldig had uitgezocht voor hem.
Geen merkkleding. Maar de minder dure kleding. Meer kon er niet vanaf bij hem thuis.
Hij had al een sportkledingset aan moeten schaffen. En een heuse geodriehoek. En…
Nee, er was geen geld meer over voor modieuze kleding.

Er waren op de MAVO twee ingangen in gebruik. De hoofdingang bij directeur meneer de Jong. Dat was een sympathieke man zeg. Rookte hij geen sigaartjes?
Hij maakte hem slechts 1 jaar mee want hij pensioneerde en zijn plaatsvervanger was dhr. Kaaij.
Op school maakten ze kennis met de regels, de leerkrachten, de oudere leerlingen en de indeling van de school zelf.
De gangen op de eerste en tweede verdieping. Nog hoort hij het geluid van de ‘soul klikkers’ onder de hoge blokhakken van voornamelijk de jongens.
Denk daar de krijtstreep pantalon met wijde pijpen en een overhemd met ontbrekende bovenste knoopjes bij en het beeld van de ‘soul-knakker’ is gecreëerd.

In deze gangen waren de theoretische vakken van o.a. Mevr. Diel (BIO), Mevr. Hendriks (Frans), Ed Toorenburg (Tekenen/schilderen), Wiskunde, Corine Salverda (Maatschappijleer).

Hij daalt de trappen af naar de begane grond. Als hij zich omdraaide zag hij de meisjes naar beneden komen. Enkele van hen draagt een kort rokje. Wow!
Deze interesse kende hij niet bij zichzelf. Dat gevoel was niet aanwezig op de lagere school.
Maar goed, wat kon het de meisjes schelen dat er een jochie van amper 13 jaar opgewonden werd van hun schamel bedekte geheimen?
Een jochie waarvan het schaamrood op zijn wangetjes vloekte bij zijn haarkleur?

Nee, de brugklas was een mooie, turbulente maar vooral een nieuwe tijd voor hem.
Voor de school was de trap naar de kelder. De muren waren beschilderd. Het was er donker maar spannend.
Hier had hij zijn eerste vechtpartijtje. Haantjesgedrag… Brrr. Hij had er niks mee.

Ook waren hier de twee meisjes uit de hogere regionen. Vervelende meisjes. Bitches 'avant la lettre'😃.

Dat waren twee meisjes die het geestig vonden om stoer te doen en klasgenoten van het mannelijke geslacht te pesten. Te slaan! Te spugen. En vooral opmerkingen maken over de minder leuke kenmerken van het jochie.

Maar toch, ongeacht deze minimale schaduwzijde, was de MAVO een belevenis. De eerste heuse werkweek naar Heino.
In Heino waren, zoals Kees Hardeman (Nederlands) vooraf vertelde, ‘UNITS’. Geen kamers dus? Spannend allemaal hoor!
In deze week werd er o.a. een ontvoering in scene gezet.

Terug naar de Nieuwe Laan nu. Op de begane grond van de school was de aula oftewel de kantine.
Hier was ook een toneel en daarin was een luik naar de kelder.
Soms gingen de jongens door het luik stiekem naar de kelder. Ondanks dat dit verboden was!
In de kantine had meneer Hendriks, de conciërge, zijn domicilie.

Het jochie vermaakte zich en probeerde zich te gedragen. Hij hield zich op bij de jongens die ‘iets te vertellen hadden’ en de meisjes die ‘echt waren’.
Zo was hij. Enigszins teleurgesteld moest hij na 2 keer blijven zitten in de eerste het veld ruimen.
Hij had er onvoldoende aan getrokken.
Zelfs het vervalsen van de handtekening van zijn vader voor het eerste rapport met een hoog cijfer (voor verzuim) had niet mogen baten.
Meneer Hol (adjunct) had hem betrapt. Nog immer kon hij het gevoel terughalen van het moment dat hij de reprimande kreeg van meneer Hol.
Zenuwachtig haalde de adjunct zijn hand herhaaldelijk van voor naar achter door zijn haar en trok veelvuldig aan zijn sigaret.
“Hilbert, dit is fraude hè! Weet je wat dat betekent?”

Ook de klasseavond herinnert hij zich nog goed. Hij schuifelde daar voor het eerst. Op “You are everything”. Met Brenda T. (Ze kan dit helaas niet meer bevestigen), maar zou zij zich dat danspartnertje voor één nummer überhaupt nog herinneren.
Hij wel. Een onuitwisbare trede op de trap van het verdere leven. De Hervormde MAVO Osdorp. Niet de beste maar wel de leukste MAVO!

Cast:
Kees Hardeman (Nederlands),
Frank Schildmeijer (geschiedenis),
Corine Salverda (Maatschappijleer), Meneer Hendriks (potter),
Johan den Drijver,
Renger Prent,
René Benschop
Meneer de Jonge,
Mevr. Diel (BIO),
Mevr. Hendriks (Frans),
Ed Toorenburg (Tekenen/schilderen),
Corine Salverda (Maatschappijleer),
Meneer Hol,
Cor Ketting,
Meneer Heskes,
Mevrouw Horstink
en Meneer Kaaij.

Ankie Jansen,
Nancy Zweep,
Rick Schardijn,
Jan Sas,
Jeroen Sparreboom,
Jan Visser,
Brenda Thielsch,
Sara Stolk,
Ruud en zus Zoetebier,
Renaldo Roethof,
Trees Loppies,
Astrid la Crois,
Bas van Koperen,
Guido Kersten,
Jetje en Roosje Loupatty,
Monique Verbruggen,
Karin Stolp,
Monique en Sandra van Driest,
Ingrid Sporkslede met haar oudere broer,
Aletta de Vries,
Monique Verbrugge,
Monique Frijlink,
Marcel Webbers,
Sjaak Bender,
Ina Medendorp,
Vera von Bannisseth,
Ron Vaerewijck,
Eddy Bouw,
Marion Schreuder,

Edu Martens.

Soundtrack:
You are everything – Diana Ross & Marvin Gaye
Girls - Moment and Whatnauts

Routeverkenning - De Gooilijnen 136 & 138

 

Ik schrijf 1989. Centraal Nederland.

Mijn zesde jaar als buschauffeur. Standplaats Amstel III, of door het GVB ook geduid als Garage Zuid.

Mijn honk. Mijn waarheid!

Voor de oudere collega’s was deze garage een uit de grond gestampt, modern gedrocht dat geenszins leek op de knusse omgeving van de van Musschenbroekstraat.

Dit station sloot in 1982 onder druk van klagende buren, een jaar voor mijn start als chauffeur, haar deuren.

In de zes jaren dat ik bij CN werkte was lijn 120 (Muiderpoortstation – Utrecht) mijn vaste lijn. Daarnaast werd ik ingezet op alle lijnen.

Alle lijnen? Mwah, er waren 2 lijnen die ik ervaarde als ‘pain in the ass’. Gadver! Als ik er aan terug denk. Al die kleine dorpjes leken op elkaar.

Huizen, Bussum, Laren, Blaricum, Naarden… Vergeet ik er nog een paar?

Rond de zomer van 1989 werd ik uitverkoren om enkele nieuwe chauffeurs in te werken op de lijnen.

Ik weet bij God niet waarom ik daarvoor werd gevraagd. Misschien werd ik zelfs wel gesommeerd om dit te doen.

Enfin, het waren gezellige weken. Ook wel vermoeiend maar de mannen die ik inwerkte waren professionele touringcarchauffeurs.

Met verbazingwekkende ervaring!

Zo werden alle lijnen gereden en de ‘pupillen’ hadden doorgaans aan 2 á 3 ritjes genoeg om zelfstandig de weg op te kunnen gaan. Alle lijnen t/m lijn 137.

Alle lijnen?

De Gooilijnen kwamen er aan. En ik werd geheel tegen mijn zin ingedeeld op deze 2 ‘motherf*ckers’. Ik had de mannen iets uit te leggen. Ze lachten mij hartelijk uit. Eén van hen, Theo S., deed een voorstel.

“Vind je het goed als ik vandaag ga passagieren op deze twee lijnen?”. Ik slaakte een zucht van verlichting en gaf direct mijn fiat.

Theo vervolgde: “Dan leg ik jou morgen uit hoe je moet rijden…, en eind van de week trakteren wij je op koffie mét bij de Anna’s Hoeve”. Onder gelach en een knipoog namen we afscheid van elkaar.

Zo gezegd zo gedaan. Ik startte mijn lijndienst met de mannen rondom mij en Theo nam plaats geheel achterin. In het midden van de achterbank.

Tot voorbij Naarden ging alles vrij goed. In de dorpjes keek ik bij verschillende splitsingen even in de binnenspiegel.

Theo tilde bijna onopgemerkt zijn linker- of rechterwijsvinger op en hij loodste mij zonder kleerscheuren door het Gooi met als eindbestemming Station Hilversum.

Respect voor deze mannen.

Enkele maanden later beëindigde ik mijn loopbaan als buschauffeur...

Onvergetelijk Leven: Schakelen in de zorg...

Ik voel mij ietwat gehaast als ik de deur van 'de schuur' open. Net terug van een
wandeling met de groep. Een bijna dagelijkse routine.

Over mijn jas draag ik nog het gele hesje en mét dit accessoire ben ik direct na de wandeling naar het toilet geweest.

Nu open ik de deur van 'de schuur' en sta ik oog in oog met 2 dames. Op het eerste gezicht vreemde gezichten. Geen collega's, cliënten of vrijwilligers.

Ik schrik en schakel. 2 dames. Ze stralen weemoed uit en ze kijken bedroefd. In de handen van één van hen ontwaar ik een grote doos chocolade.

Gedachten schieten razendsnel door mijn hoofd. Bekende gezichten. Beiden wel. Maar horen ze bij een cliënt, en zo ja, welke? Wie is er pas overleden?

Door? Ja, ik geloof dat ze bij Door horen. Met een losse opmerking die het meest lijkt te passen bij datgene dat ik zie verbreek ik de pijnlijke stilte.

"Het is moeilijk hè?".

De antwoorden van beide dames zijn gelijkluidend. "Ja!". Gevolgd door: "Ik wist niet dat dit stukje nog zwaarder zou zijn als het afscheid van Door zelf".

Vanaf dat moment deelde ik herinneringen aan de markante opmerkingen met hen. "Ouwe scheet!". "Gek!" of "Kaai!".

Er wordt gelachen. Maar Door is er niet meer en deze keiharde waarheid zorgt voor een traan.

Als ik even later afscheid neem van de vrouwen ontferm ik mij over de grote doos chocolade en neem ik een klein stukje weemoed van ze over.

Dag Doortje!

Mijn eerste dag op de Linquendahoeve.

Mijn eerste dag op de Linquendahoeve te Hollandsche Rading
 
Een dag van vernieuwing en van veranderingen.
Ik start op één van de ruimtes en om de boel soepeler te laten verlopen is Angelique daar ingezet om mij te ondersteunen.
Het is mijn eerste keer op deze nieuwe locatie en dus zoeken naar standaarden. De koektrommel, placemats, plakband, dossiers etc.
Alles gaat zoals het gaat. Met een beetje hulp van collega’s en van de deelnemers.
 
We wandelen gezamenlijk een stuk, doen een spel op het bord en er wordt onderling gekletst.
Hier en daar ruimte voor persoonlijke aandacht.
Inez R. is verward. Desgevraagd antwoordt zij dat het niet zo best gaat met haar zwager.
Fijn dat ze dit deelt, kan ik rekening mee houden.
 
Ik probeer te rapporteren maar vooral het overzicht te houden.
Het is een beetje onrustig. Deelnemer Rens vd K. loopt heen en weer. Hij zoekt.
Ik probeer mijn aandacht op het dossier te richten als Rens mijn richting op komt.
Negeren lukt niet. Hij pakt mijn pols en zegt dat hij zijn jas kwijt is. ‘Een witte’.
Ik richt mij tot hem en vertel, terwijl ik met mijn vinger wijs, dat zijn jas op de kapstok hangt.
Hij schuifelt naar de kapstok en ik ga door met schrijven.
Mijn onverwachte hulp Angelique is plotseling op een andere klus gezet. Jammer.
Bij het volgende dossier wordt er plotseling gevraagd of er iemand naar Hollandsche rading gaat.
Ik draai mij om naar het geluid en ik antwoord aan Herma F. dat ná het eten iemand haar naar huis brengt.
Een moment rust. Ik schrijf en zie plotseling drie dames zoekend door de ruimte lopen. “Een witte jas…”; hoor ik zeggen.
Rens heeft wat dames gecharterd om voor hem op zoek te gaan.
Tijdens de soep zie ik dat Harry langzamerhand lijkt te ontploffen. Hij ergert zich aan een andere deelnemer.
Deze laatste slurpt. Ze zitten dicht bij elkaar. De volgende keer rekening mee houden.
Ik sus zachtjes, stuur bij en negeer het verder. Ik ben echter alert.
Na het eten melden zich enkele deelnemers om mij te helpen met de afwas. Gelukkig…
Niek komt zo nu en dan binnen om te ondersteunen.
Ik haal een glas water als iemand zich verslikt.
Niek heeft nog wat plantjes staan die in de grond mogen. Een klusje waar de deelnemers hem bij kunnen ondersteunen. ‘Dat is goed voor hen…’
Ik probeer wat deelnemers zover te krijgen om hem te helpen.
 
Inez staat plotseling voor me. Ze heeft haar jas aangetrokken. “Wil jij helpen met wat planten in de aarde te zetten?”, vraag ik haar.
Ze kijkt wat verdrietig en antwoord; “Nee, ik wil eigenlijk naar huis. Ik maak mij zorgen over mijn zwager…”
Ik stel haar voor om even naar huis te bellen. Ze vindt dit een goed idee en ik zoek een telefoonnummer.
Terwijl ik zoek hoor ik een stem vragen wanneer iemand haar naar Hollandsche rading brengt. Ik wil antwoorden dat dit ná de koffie gaat gebeuren.
Maar voordat ik dit zeg realiseer ik mij dat er nog koffie moet komen.
Ik bel het thuisnummer van Inez en geef mijn telefoon aan haar nadat ik haar man even kort heb ingelicht. Rust.
1, 2, 3, 4 en 5 scheppen koffie en mijn aandacht wordt getrokken door Jop B.
Ik zie vanuit mijn ooghoek dat de man niet in nood verkeerd en dus kan ik het even negeren.
Tussen de bedrijven door verteld Rens mij dat zijn jas gevonden is…
Einde van een heerlijke dag. Ik rijd enkele deelnemers naar huis.
Als ik de laatste heb afgezet zet ik mijn auto in Maartensdijk op een P. Mijn dag zit erop.
Ik doe kort socialMedia, bekijk het verkeersaanbod terwijl ik luister naar de radio en even lekker wil schreeuwen. Nee, niet hier, straks op de A27!

Onvergetelijk Leven: Daar heb je hem weer met zijn bloemen…

Vandaag de eerste dag na het weekend.
Ik heb mij er al 2 dagen op verheugd want zaterdag kocht ik bij Ikea een pak grote witte servetten.
Vandaag zal dit mijn creatieve actie worden op de dagbesteding. Thema: Voorjaar.
Het maken van een (pioen)roos is helemaal mijn ding.
Als kind leerde ik dit van mijn nicht uit Rotterdam.
Zij maakte een roos uit een papieren zakdoekje.
Tegenwoordig gebruik ik deze handvaardigheid om zowel de deelnemers maar vooral mijzelf te plezieren.

Als ik tijdens de koffie aan kom lopen met een groot wit servet en een whiteboardmarker voel ik de mensen denken.
“Pfff… Daar heb je hem weer…”. Maar dit is volgens mij meer mijn eigen gedachte en die van mijn collega’s.
De deelnemers zelf reageren. Of niet. Sommige aarzelend… ‘Oh ja, die heb ik al eens gemaakt…’, anderen zijn resoluut.
‘Ik ga niet knutselen (pijn in mijn handen)’.
Maar altijd is er wel iemand die geïnteresseerd is. Dit keer Janet. Ik ga naast haar zitten en doe haar voor wat ik zo’n beetje verwacht.
Als Janet de stift overneemt en mijn idee kopieert, verdwijn ik weer om te rapporteren.
Zo nu en dan werp ik mijn blik op Janet, op de groep en ik houd het pleintje in de gaten. “Verdwijnen er geen deelnemers?”.
Ik zit midden in een dossier als meneer Jan naar mij toekomt. Uiterst vriendelijk maar verward komt hij naast me zitten.
Hoogstwaarschijnlijk weet ik zijn vraag al maar ik richt mijn volle aandacht op hem.
‘Euh, sorry dat ik stoor maar ik ben een beetje dom geweest.
Vanochtend ben ik van huis gegaan zonder aan mijn vrouw en kinderen te vertellen waar ik ben.’
Ik knik en wacht even af.
‘Nu weet ik niet hoe ik thuis kom. Stom hè’.
Ik leg mijn hand op zijn arm en antwoord: ‘Dat voelt naar hè’. Jan lacht onzeker en beaamt mijn vraag volledig.
‘Nou zeker. Dom hè?’.
Ik kijk de man aan en stel hem gerust. ‘Je vrouw weet dat je hier bent en wij brengen je straks weer naar huis. Het komt goed.’.
De man lacht, staat op en ik zie opluchting. Voor dit moment zeker. Grote kans dat hij binnen een kwartier dezelfde vraag stelt…
Ik duik weer in het dossier, waar was ik gebleven? Rechts van mij zie ik een stift liggen, naast het servet. De aandacht van Janet is even op een andere plek…
Zo kabbelt de dag aan ons voorbij. Rustig vaarwater met zo nu en dan een storm.
Tegen 4 uur rijden de auto’s en taxibusjes af en aan. De deelnemers gaan weer naar huis. Ook Jan heeft een plaatsje in een voertuig gevonden. Hij kijkt blij.
Janet zit keurig te wachten in het zonnetje. Ze heeft 2 bloemen in haar hand. Gemaakt van een groot wit servet. Elk een eigen kleur.
Ze is blij en trots. Zo trots dat ze niet vergat om deze mee naar huis te nemen. Daar doen we het voor.
Janet had vandaag even de volledige aandacht. Morgen weer een ander.
Zal ik dan weer servetten meenemen?

Onvergetelijk Leven: Mijn kennismaking met boomaarde.

Het is de dag dat ik inval op een andere locatie van de dagbesteding van ‘Onvergetelijk Leven’. Een zorgboerderij in Kamerik.

Ik maak kennis met nieuwe mensen met ieder zijn of haar eigen soort geheugen problemen.

Het is ook de dag dat ik kennis maak met meneer J.
Als invaller houd ik als gewoonte om cliënten aan te spreken met meneer of mevrouw gevolgd door de voor- dan wel achternaam.
Zo ook meneer J.
Meneer J is een behoorlijk zelfstandig persoon maar aan zijn pretoogjes te zien voelde ik dat ik op mijn hoede moest zijn voor deze man.
Al gauw werd mijn vermoeden bevestigd. Meneer J was tijdens zijn werkzame leven docent geweest. Docent in o.a. Biologie.
Meneer werd niet gehinderd door enige vergeetachtigheid in zijn rol als docent.
Om de aandacht te vragen verhief hij enigszins zijn stem en hij legde de klemtoon op iedere lettergreep.
“HIL BERT... Toch?”, antwoordde hij nadat ik mij had voorgesteld. Hij keek rond in de groep. “Oh God! Hoe gaan we dit nu weer ONT HOU DEN.”
Er sprak zelfspot uit zijn woorden.
Meneer J bleek een aardige vent. Vol humor. Later die ochtend vroeg hij op zijn inmiddels bekende manier, “HIL BERT, hoe vaak heb jij jouw SPIJ KER BROEK gewassen?“.
Hij liet de vraag landen bij mij en de andere aanwezigen. Meerdere ogen richten zich op mijn verschrikkelijk gave moderne spijkerbroek met bijbehorende rafels…
Ik zag zijn pretoogjes en kon alleen maar lachen.

BOOM AARDE!

Zoals eerder geschreven was meneer J zelfstandig. Hij liep rond over het erf, voerde de kippen, reinigde de ‘POEP PLANK JES!’ en voerde diverse werkzaamheden uit.
Voornamelijk hield hij zich bezig met zijn oude vakgebied. Flora. Zo oreerde hij al een paar keer over zijn favoriete onderwerp: de BOOM AAR DE.
Ik pakte dit onderwerp aan om hem en zijn BOOM AAR DE beter te leren kennen.
“BOOM AAR DE is de aarde die ontstaat in een holle boom. Bijvoorbeeld een KNOT WILG!”
En hij vervolgde hoe mooi het was als je de aarde verzamelde en dan later tijdens nader onderzoek de beestjes en plantjes vond.
“Als je je VOOR STELT hoe deze aarde ontstaan is, van bladeren, diertjes, UIT WERP SEL EN en de boom zelf…”.
Tot slot vertelde hij hoe humusrijk en gezond deze aarde is.
Hij leek er veel over te weten maar ik durfde toch niet zonder meer op zijn kennis en geheugen af te gaan.
Hij kwam toch niet voor niets bij de dagbesteding?
Als hij echter aan het eind van de dag op zijn fiets stapt en geheel zelfstandig huiswaarts keert is mijn nieuwsgierigheid gewekt. BOOM AAR DE!

BEWIJS!

Nu, 2 weken later, geniet ik van een fietstocht op de Veluwe. Plotsklaps kom ik enkele oude knotwilgen tegen. Ik waarschuw mijn vrouw. “STOP! KNOT WIL GEN…”
Mijn vrouw stopt gelijk, kijkt en antwoord, “BOOM AAR DE?”. We lachen en even later fietsen we verder. Het tasje van mijn vrouw gevuld heuse boomaarde.

Naar een idee van meneer J!

Onvergetelijk Leven: Vast op het toilet!

Het is middag. Een aantal cliënten is in ruste. De overige aanwezigen vermaken zich of worden vermaakt.
Ik ben bezig met het invullen van de persoonlijke schriftjes. Ik schrijf:
‘Wat hebben we vanochtend ondernomen? Wat stond er op het menu? En welke activiteit heeft de cliënt vandaag ondernomen?’.

Plotseling hoor ik bonzen en een zacht hulpgeroep. Ik zet mijn oren op scherp en luister.
Nogmaals het geluid. Mijn collega met een scherper gehoor loopt mijn kant op en zegt; “Er zit volgens mij iemand op het toilet!”

Ik volg haar en inderdaad is het toilet bezet en klinkt er een benauwde stem van een meneer F.
Door de deur probeert mijn collega hem rust te geven. Ik vraag de man om de deur van het slot te halen.
Het antwoord achter de deur klinkt als ‘donker’.
Door zijn antwoord is mijn druk verhoogd en gehaast ik loop weg om een schroevendraaier te halen.
Een minuut later open ik de deur en zie ik het witte geschrokken doch opgeluchte gezicht van meneer F.
Terwijl hij zijn verhaal probeert te vertellen dringt een overweldigende lucht mijn reukorgaan binnen.
Zo te ruiken heeft meneer F. het echt benauwd gehad.
Ik hoop in alle eerlijkheid dat het een angstwindje is geweest maar ik vermoed dat het echt bingo is.
Nu snap ik zijn opgeluchte gezicht.
Meneer F., nog steeds geschrokken, staat er onbeholpen bij.

Nadat ik hem heb geholpen zijn broek uit te trekken neemt hij plaats op het toilet komt mijn ervaren collega een kijkje nemen.
“Lukt het? Of heb je hulp nodig?”
Ik antwoord dat het wel lukt en even later is het leed weer geleden en zit meneer F. tussen de cliënten een activiteitje te doen.
In zijn schriftje beschrijf ik zijn activiteiten en het menu maar sla deze ongeplande activiteit over.

Onvergetelijk Leven: De balans tussen duidelijkheid en respect.

Afgelopen vrijdag heb ik een dagje extra meegedraaid op mijn stageplek.
Ze zaten te krap in het personeel en ik had schoolvakantie.

Het was een rommelige dag. Een nieuwe dag dus veel nieuwe gezichten.
Ieder met zijn of haar eigen verhaal, achtergrond en aanpak.
Ik maakte kennis met mevrouw R.
Vanaf het eerste ogenblik zette zij mij aan het denken.
Zij werd gebracht door haar man.
Bij het verlaten van de auto maakte ze geluidjes waaruit ik niet kon opmaken of ze huilde of dat ze lachte.
Aangezien er geen grappen werden gemaakt bleef de andere optie over. Ze huilde…
Maar een korte analyse vertelde mij dat ook dit niet het geval was.

Ik verwerkte mijn waarneming en liet het voor wat het was.

Koffie met een koekje.
Als ik later een rondje koffie doe kom ik mevrouw R. weer tegen.
“Wilt u koffie of thee?”; vraag ik zachtjes aan haar.
Ze antwoordt met; “Nee.” Ook op mijn tweede, ietwat luidere, vraag antwoordt zij resoluut.
Ik schenk koffie in en plaats het op gepaste afstand voor haar.
Wederom klinkt er een protest.

Vanzelfsprekend.
Nog voordat ik met mijn rondje klaar ben zie ik haar genoeglijk een slokje uit haar kopje nemen.

Bij het tweede rondje schonk ik haar kopje zonder te vragen in.

Op mijn vraag of ze een koekje wilde begon het opnieuw. Mijn ervaren collega knikte. ‘Leg maar gewoon neer’.
Hiermee ging ik voor mijn gevoel een grens van respect voorbij.
Maar ik leerde om duidelijkheid te geven aan een persoon bij wie het maken van keuzes niet meer vanzelfsprekend is.

Ervaren stagiair.
En inderdaad. Al kruimelend werkt zij al snel de lekkernij naar binnen. Ondertussen zachte geluidjes makend. Ik negeer het nu.
Dit hoort tenslotte bij haar.

En ondertussen op school...

Zo, het eerste kwartaal van mijn opleiding zit er op.
Naast de onderwerpen op vakgebied heb ik ook veel over mijzelf geleerd.
Door de rollenspelen, oefenen met intervisie en de broodnodige feedback ben ik gegroeid.
Ik zit in een klas met voornamelijk jong volwassenen. Waarvan een behoorlijk aantal een migratieachtergrond heeft.
Ook meiden met een hoofddoekje.
Ik ben de oudste oudere jongere.
Bij veel jongeren vraag ik mij soms af waarom ze de opleiding in de maatschappelijke zorg volgen.
Ze zijn eigenwijs, soms erg brutaal en ze lijken ongeïnteresseerd. Is dit de beroepshouding?
Ik leerde om dit verder los te laten.

Nerd!
Een paar weken geleden had ik thuis mijn opdrachten gemaakt en ik legde mijn opdrachten als eerste op de tafel van de juf…
Tegelijkertijd schaamde ik mij dood! Het puberale MAVO jongetje in mij kwam duidelijk protesteren.
“Hé, wat doe je nou! Dit hoort niet man! Opdrachten inleveren is sociaal wenselijk gedrag!”
Het was voor mij een eyeopener. Inderdaad. Dit was vroeger wel een dingetje. Met alle gevolgen van dien.
Nee, ditmaal was ik trots en ik zag enkele blikken met afgunst naar mijn opdrachten kijken.

Gezegend.
Het eerste kwartaal is nu afgerond met een tussentijds toets. Voor deze toets haalde ik een 8.6.
Ik realiseer mij dat ik een bevoorrecht mens ben.
De meiden in de klas met hoofddoekjes zijn vaak gewone leuke mensen en dankzij dit schooljaar krijg ik de kans om een kijkje te nemen in het leven van hen die door menig Nederlander niet altijd
worden begrepen.

Ik groei...

Onvergetelijk Leven: Een cliënt aan de lijn.

Leerzaam
Mijn stageavontuur is leerzaam. Erg leerzaam.
In mijn vorige werk liep ik veelvuldig stand-by. Oftewel on-call of consignatiediensten.
Dit houdt in dat je ongeveer één keer in de 6 weken een week telefonisch bereikbaar bent voor incidenten met hoge prioriteit.
Telefonisch bereikbaar buiten kantoortijden.
Uiteraard doe je dit niet voor niets. Nee, je doet dit voor je werkgever...
Én, voor de portemonnee.
Naast een vaste vergoeding kreeg kon je de uren dat je bezig was voor het werk declareren.

De laatste jaren maakte ik gebruik van een telefoonnummer van de baas en
kon ik hierop bereikt worden.
Fijn om mijn privénummer privé te houden.

Hulpvraag.
Er zijn andere tijden aangebroken.
Werkzaam zijnde in een niet zakelijke omgeving vind ik het niet nodig om
moeilijk te doen over mijn privé mobieltje.
Als er echt iets aan de hand is, dan mogen ze me bellen. Dag en nacht.
Gekke uitspraak hè? Klopt. Maar het voelt toch echt zo.
Collega of de instelling mogen bellen zodra ze een hulpvraag hebben. Ik mag immers nee zeggen?
En als er hulp nodig is dan is er vaak echt iets aan de hand!

Privégesprek.
Sinds ik hier stage loop gebruik ik mijn mobieltje.
Ook om meneer B te bellen met de mededeling dat ik onderweg ben om hem te halen voor de dagopvang en hem verzoek om klaar te staan.
Geen probleem!

Mobiele problemen.
Tot vandaag. Ik ben vandaag vrij en dool rond in Amsterdam. Een belangrijk bezoek aan mijn eerdaags latende werkgever tussen mijn digitale lessen door.
Ik ben vrij van stage. Meneer B schijnt ook vrij te zijn.
Hij lijkt problemen te hebben met zijn mobiel.
In de auto word ik gebeld door een onbekend 06 nummer.
Ik klik op de hands-free button teneinde verbinding te maken.
Onduidelijk gebrabbel aan de andere kant. Een beetje warrige maar herkenbare stem.
Meneer B!

Connectie.
Hij probeert aan de in de telefoon iets kenbaar te maken op de bekende
manier van hem. Zoekend naar woorden!
Ik onderbreek hem en zeg zijn naam.
Hij klinkt verrast. Hij lijkt te denken "Hoe weet hij dat?"
Een zacht 'ja' bevestigt zijn naam en ik vraag of er een probleem is. Of het goed met hem gaat.
Andermaal een bevestiging.
"Maar die telefoon die euh... Die nummer en zo... Gaat niet goed!"
Ik begrijp hem en probeer snel iets te bedenken. Hij is in orde. Geen acute bedreiging.
"Meneer B? Bel anders je zoon. Die weet hoe de telefoon werkt. Is dit een goed idee?"
Ik stuur langzaam naar een goed einde van dit gesprek en kan even later de verbinding verbreken.

Hm... In de sociale sector kom je dus ook voor verrassingen te staan en is opletten op je privacy van groot belang!

Ik ben ondertussen zo'n twintig keer gebeld door meneer B.
De arme man weet het blijkbaar zelf niet want ik nam de laatste 18 keer niet meer op.
Ik nam wel de vrijheid om mijn werkgever even in te lichten.
Misschien moeten we hier volgende week tijdens zijn aanwezigheid iets mee.
Zijn zoon inlichten?
Een andere oplossing is natuurlijk een mobiele telefoon van de zaak.
Met stand-by diensten en zo!

Onvergetelijk Leven: EEN WONDER OP DE LINDELAAN...

Het is 15 december 2016 als ik mijn vijfde stagedag bij “ONVERGETELIJK
LEVEN” mee mag lopen.

Veel namen.
Na zoveel dagen begin ik eindelijk een klein beetje zicht te krijgen op de deelnemers.
Ik ga de namen onthouden en leer ook de kleine specifieke mankementjes.
Die ene mevrouw (ik noem haar mevrouw G) is door haar rustige uitstraling een opvallende verschijning.

Ze lijkt bij de tijd maar ook kwetsbaar in mijn optiek.

Echter daar ik niet gehinderd word door enige ervaring ben ik voorzichtig met mijn mening.
Nee, mijn ogen en oren open houden is het credo. Tevens goed opletten op mijn leermeesters.

SJOELEN!
Tijdens een rustig moment leg ik de sjoelbak op tafel en nodig ik deelnemers uit om mee te spelen.
Al gauw melden zich drie dames waaronder mevrouw G. Ik bewonder haar in stilte. We hebben plezier en al snel komt meneer A erbij staan.

Meneer A heeft wat minder contact met de andere deelnemers. Zijn spraakvermogen is slecht en voor mij is het best nog moeilijk om hem te bereiken.
Mevrouw G doet haar best maar maakt zachtjes kenbaar dat ze het jammer vindt dat ze zo slecht sjoelt.
Al gauw verlegt zij haar aandacht naar meneer A. “Kom maar. Doe maar zo…”; en ze maakt de bekende schuivende beweging met haar arm.

Ze is geduldig en praat heel zacht op hem in.

Gezegend…
Meneer A begrijpt het niet maar ze gaat door. Ze pakt zijn hand en ze doet lief.
Ik doe een stapje terug en sla stilletjes het tafereeltje gade. Mevrouw G kijkt schuin omhoog en praat op hem in.
Plotseling verschijnt er een brede lach op het gezicht van meneer A.
Zijn gezicht lijkt even een reis naar het verleden te maken. Zijn ogen dansen een moment.
Ik krijg kippenvel. En realiseer mij dat dit bijzondere moment onderdeel is van mijn toekomstige werk. Ik ben gezegend!